Τραμπάλα

5.06.2020

Το ομολογώ

Αγνόησα παντελώς το μήνυμα των πτώσεων

που ανεπίστρεπτα δεν είχαν

τις κατωφέρειες αγνόησα

που πρόσκαιρες δεν ήταν τελικά

οι μύθοι – βακτηρίες που κανείς βαστιέται

και ξαμώνει τις σιωπές του μπρος στο άρρητο

νόμιζα πως άχρηστοι

Μήτε ενός Ανταίου τη χθόνια δύναμη

την άφταστη ορμή για εκτινάξεις

αναζήτησα

 

Τι μωρία!

 

Τώρα ωστόσο βρίσκομαι

στη μία της τραμπάλας άκρη

Κείνη που στο έδαφος πατάει βαριά

Σε μιαν ακινησία πετρωμένη μες στο χρόνο

Αναζητώντας μάταια κείνον  τον ελαφρύ

τον αψεγάδιαστο

 

Που νόμιζα ο αφελής πως ήτανε στην άλλη.

 

γράφει ο  Γιώργος Κουλιανός

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου