Select Page

Τρεις μικρές προσεγγίσεις του Δημήτρη Π. Μποσκαΐνου για “Το παιδί εντός”

Τρεις μικρές προσεγγίσεις του Δημήτρη Π. Μποσκαΐνου για “Το παιδί εντός”

Καθρέφτης   
(χαρίζεται στη "νονά" του, Έφη)

Ξύπνησα ξαφνικά, μέσα μου κι  έξω
Κι είδα με τρόμο πόσο έπρεπε  να σκάψω
Πόσες συνήθειες μου, με μιας να πάψω,
Με το παιδί εντός μου για να παίξω.

Καθόταν μονό με σφιχτά κλειστά τα μάτια
Σαν να μην ήθελε  ξανά να με κοιτάξει
Χωρίς φτερά,  ένα πουλί πώς να πετάξει;
Κι ο ουρανός τεμαχισμένος σε κομμάτια.

Έμεινα κάθιδρος εκεί να το κοιτάζω
Ο τρόμος  μ έκανε να θέλω πια να φύγω
Ακόμα ένα εμπόδιο ν αποφύγω
Κι αυτή τη γλώσσα, που ‘χα πάψει να διαβάζω

Το στόμα του άνοιξε σε μια κραυγή στεντόρεια
Μες στο λαγούμι  από σεισμό έπεφτε χώμα
Ίσως δεν τέλειωσαν τα πάντα, ίσως ακόμα
Για φως κι αλήθειες να υπάρχουν περιθώρια.

Κάποτε, στον καθρέφτη είδα εμένα
Πέταξα τα ντυμένα όμορφα-σάπια
Δεν θα χαμογελούσα πια με χάπια
Με το παιδί εντός μου πάλι,  γίναμε ένα.

 

 

 

 

sad_boy

 

 

leg_doll

Ανάνηψη
(στην Άντα και στο δικό της 3ο παιδί...το εντός της)

Διεκομίσθην ματωμένος στην ανάνηψη
Προσέκρουσε  σε τοίχο αδιαφορίας
Και δε φορούσε  ούτε  ζώνη ασφαλείας
Μίλησαν για απροσεξία με κατάνυξη…

Απινιδώσεις ζωντανεύουν το κορμί
Κι αυτό κινείται  ασυνάρτητα σαν κούκλα
Κανείς δεν είδε εκείνη τη σγουρή τη μπούκλα
απ το παιδί εντός του, στην νεκροτομή.


Ώρα  θανάτου δύο

 

 

Πολύ κακώς
(στη Μάχη... για όσες δίνει, μέσα κι έξω της )

Όσο γερνάς, τόσο δε θέλεις…
Πολύ κακώς.

Έξω κοιτάς. Και σε καθρέφτες
Άσπρα μαλλιά, ρυτίδες σε τρομάζουν
Τη μαύρη κάπα, το δρεπάνι
αποστρέφεσαι
Πολύ κακώς.

Όσο γερνάς, κοίταγε μέσα
Κι εκεί θα δεις ότι μικραίνεις
Μια στο θάνατο τραβάς
Μια ξεμακραίνεις.
Πεθαίνεις. Κι ότι
Έφτανες ξανά στη Μήτρα…
Πολύ κακώς.

 

 

 

 

oldwoman_mask

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Δεν βρίσκω λόγια Δημήτρη……..πραγματικά συγκλονιστικά ….και τα τρία ποίηματά σας με άγγιξαν …… όχι μόνο γιατί το ένα το αφιερώνετε σε πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο….. σπαρακτική γραφή…..

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Δημήτρη, σκληρή και ενοχική η ποίησή σου με σκοπό να μαλακώσει και να αθωώσει το παιδί εντός μας. Να δικαιώσει την ύπαρξή του, να υπενθυμίσει την ανάγκη συνύπαρξης μαζί του.

    Σε ευχαριστούμε για αυτήν την τριλογία και σε ευχαριστώ προσωπικά που χωρώ στις αφιερώσεις μιας τέτοιας σοβαρής υπενθύμισης…

    Πάντα δημιουργικός

    Απάντηση
  3. drmakspy

    Τελικά είμαστε πολλοί μ’ αυτό το παιδί εντός μας ολοζώντανο… Τουλάχιστον το ένα λέει πως ξαναβρεθήκατε μαζί του… Πάλι καλά… Είδα λίγο από εμένα σε αυτά τα ποιήματα… Κι έτσι βαθμολόγησα συναισθηματικά…

    Απάντηση
  4. Δημήτρης Π. Μποσκαίνος

    ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!