Τσιγάρο ανάβω

11.02.2016

 

Τσιγάρο ανάβω
το παίζω μοιραία
μα εντός,
ψυχή μου, λαθραία
ζητάς να προλάβω
να σώσω το σώμα
φοβάσαι ακόμα
μη μείνεις, ψυχή μου
εκτός.

Ζωή μου, σε πάω
σε βράδια ωραία
στο φως,
δειλά, φευγαλέα
τον Έρωτα αγγίζεις
στου Άδη το σύνορο
το σώμα ανήμπορο
και συ να ρωτάς
γιατί, πότε,
και πως.

Αδειάζει η πόλη
τα φύλλα στο χώμα,
μα εδώ
κι αν η νιότη τελειώνει
και τ' όνειρο χάνεται
στη σκέψη σου μόνο
ξανά τραγουδώ.

Καράβια αταξίδευτα
φλούδες σκουριά
στο βυθό,
άδειες στιγμές,
που ματώνουν τα δάχτυλα
κουρέλια κι απόψε
χρυσά θα ντυθώ.


Με ψεύτικους όρκους
ωροδείκτες γυρνάς,
μα παντού,
μια σκιά θ' αγκαλιάζεις
κι όλα τ' άστρα θα τάζεις
στα ταξίδια της μνήμης
και στους χάρτες του νου.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το όνειρο

Το όνειρο

Κλείσε  τα μάτια και ταξίδεψε. Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου. Γιατί το όνειρο μπορεί και σε ταξιδεύει μακάρια ανέμελα, στη σιωπή. Μπορεί να αψηφά τη πεζότητα να γλυκαίνει τη στυφή καθημερινότητα. Επειδή  είναι η μαγική πινελιά που χρωματίζει κι  ομορφαίνει, την ίδια...

Χωρίς Τίτλο

Χωρίς Τίτλο

Στα βάθη του ωκεανού στο υγρό έρεβος της λήθης τα μάτια σου αχτίδα μάταια μια προσευχή χωρίς πίστη Στη μέση της ερήμου άμμος σε κλεψύδρα αέναη για γνώση στερνή διψάσαμε όμως τώρα τα χείλη κολλήσανε Στην πανύψηλη κορυφή η μοναξιά σκληρός παγετώνας για να κρατηθούμε...

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Ήρθα στον κόσμο Έλληνας και ανδρώθηκα ως Κρήτας Στους ώμους γιγάντων μάταια έκατσα Τώρα στην έρημο εξόριστος θυμάμαι τις αισθήσεις Τόπος που δεν μυρίζεις γιασεμί χώμα βρεγμένο ζωντανό τη ρετσινιά των πεύκων και αγέρα καθάριο, δροσερό τόπος άγνωστος είναι αυτός ο τόπος...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    μια σκιά θ’ αγκαλιάζεις
    κι όλα τ’ άστρα θα τάζεις
    στα ταξίδια της μνήμης
    και στους χάρτες του νου.

    ναι πράγματι…κάπως έτσι χαράζονται οι έρωτες…

    καλημέρα!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ας χαθούμε σε μια θύμηση, σε μια σκέψη, σ’ ένα φιλί που μύριζε κανέλα… ακόμη χάνομαι στους δρόμους του νου, μέχρι να βρω αυτούς τ’ ουρανού που μου τάξανε…

      Απάντηση
  2. drmakspy

    Όμορφη αυτή η δημιουργία… Μου άρεσε ιδιαίτερα το “αυθάδικο” ύφος στην αρχή…. Καλημέρα!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Γνώρισα την αγάπη από το θόρυβο που έκανε φεύγοντας. (Louis Jouvet), από τότε φοβάμαι το θόρυβο…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου