Τώρα θα γράψω ένα βιβλίο

22.05.2018

(διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ)

Της έλεγα να μη μιλάει άλλο, να μη νιώθει ενοχές, ότι είμαι περήφανος που τους είχα γονείς μου, ότι δεν έζησα άσχημη ζωή-αν εξαιρέσω εκείνη την τραγωδία, εκείνο το καλοκαίρι 20 χρόνια πριν-, ότι κι αν ο γάμος μου ήταν αποτυχημένος, δεν ήταν δικό τους το φταίξιμο. Μονάχα δικό μου. Την Αλεξάνδρα την ερωτεύτηκα βαθιά. Το ότι κάτι στην πορεία άλλαξε... ε, συμβαίνει! Αλλάζουμε οι άνθρωποι, έρχονται ξαφνικά μερικές τραγωδίες και μας γυρίζουν ανάποδα. Ξυπνάμε ένα πρωί και είμαστε άλλοι. Αρχίζουμε να ζούμε ζωές δανεικές, ξένες, άλλες. Γινόμαστε κρεμάστρες και κρεμάνε πάνω μας κάποιοι τα βάρη τους. Γινόμαστε δολοφόνοι στιγμών, αναμνήσεων και αισθημάτων. Και πεθαίνουμε…

Δεν έχω παράπονο. Μόνο που δεν μπόρεσα να γράψω εκείνο το βιβλίο. Από μικρός θυμάμαι έγραφα ιστορίες στο μυαλό μου αλλά όταν έπαιρνα χαρτί και μολύβι να τις καταγράψω, πάντα κάτι ή κάποιος έμπαινε εμπόδιο. Στο σχολείο, οι δάσκαλοι. Στο σπίτι, ο πατέρας μου που δεν τα πολυκαταλάβαινε αυτά και μου λέγε ότι έχουμε πιο σοβαρές δουλειές να κάνουμε. Στις σπουδές, το διάβασμα και η ξαφνική μου εξωστρέφεια. Έπειτα, η δουλειά. Έπειτα, η Αλεξάνδρα. Ο γάμος, οι υποχρεώσεις, οι ευθύνες, το παιδί που χάσαμε στα δεκατρία του όταν πνίγηκε στη θάλασσα, το πένθος, οι ενοχές, οι νύχτες οι αξημέρωτες, τα 'γιατί', οι πρώτοι σοβαροί κραδασμοί στο γάμο. Ο χρόνος που αντί με το πέρασμά του να γιατρεύει, σκότωνε. Οι γέροι μου στο χωριό με τα δικά τους, τα πήγαινε και τα έλα, τα προβλήματα υγείας, οι γιατροί, οι θεραπείες, η πορεία προς το τέλος. Η δική μου απόφαση να τα τινάξω όλα στον αέρα: καριέρα και γάμο, και να γυρίσω στο χωριό.

Και γύρισα! Τώρα θα γράψω ένα βιβλίο!

Θα ‘χει ήρωες έναν άνθρωπο μόνο που θ’ αγναντεύει τη θάλασσα κι ένα δεκατριάχρονο παιδί που θα κολυμπάει στα ρηχά. Αν νομίζετε κύριοι ότι θα σας ενδιέφερε μια τέτοια ιστορία, μπορείτε να μου τηλεφωνήσετε και να κανονίσουμε ραντεβού για τα της έκδοσης. Ονομάζομαι Ευτύχιος Ρεμπλάκας αλλά είμαι διαθέσιμος να μου προτείνετε ψευδώνυμο. Το Ευτύχιος Ρεμπλάκας δεν είναι όνομα για συγγραφέα.

Τι θα λέγατε να με λέγανε… Με συγχωρείτε, ήδη χτυπάει το τηλέφωνό μου.

 

_

γράφει ο Γιάννης Δρούγος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Lena Ziaka

    Απίστευτος κύριε Ρεμπλακα!!!!!! Απλά απίστευτος!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου