Τώρα θα γράψω ένα βιβλίο

22.05.2018

(διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ)

Της έλεγα να μη μιλάει άλλο, να μη νιώθει ενοχές, ότι είμαι περήφανος που τους είχα γονείς μου, ότι δεν έζησα άσχημη ζωή-αν εξαιρέσω εκείνη την τραγωδία, εκείνο το καλοκαίρι 20 χρόνια πριν-, ότι κι αν ο γάμος μου ήταν αποτυχημένος, δεν ήταν δικό τους το φταίξιμο. Μονάχα δικό μου. Την Αλεξάνδρα την ερωτεύτηκα βαθιά. Το ότι κάτι στην πορεία άλλαξε... ε, συμβαίνει! Αλλάζουμε οι άνθρωποι, έρχονται ξαφνικά μερικές τραγωδίες και μας γυρίζουν ανάποδα. Ξυπνάμε ένα πρωί και είμαστε άλλοι. Αρχίζουμε να ζούμε ζωές δανεικές, ξένες, άλλες. Γινόμαστε κρεμάστρες και κρεμάνε πάνω μας κάποιοι τα βάρη τους. Γινόμαστε δολοφόνοι στιγμών, αναμνήσεων και αισθημάτων. Και πεθαίνουμε…

Δεν έχω παράπονο. Μόνο που δεν μπόρεσα να γράψω εκείνο το βιβλίο. Από μικρός θυμάμαι έγραφα ιστορίες στο μυαλό μου αλλά όταν έπαιρνα χαρτί και μολύβι να τις καταγράψω, πάντα κάτι ή κάποιος έμπαινε εμπόδιο. Στο σχολείο, οι δάσκαλοι. Στο σπίτι, ο πατέρας μου που δεν τα πολυκαταλάβαινε αυτά και μου λέγε ότι έχουμε πιο σοβαρές δουλειές να κάνουμε. Στις σπουδές, το διάβασμα και η ξαφνική μου εξωστρέφεια. Έπειτα, η δουλειά. Έπειτα, η Αλεξάνδρα. Ο γάμος, οι υποχρεώσεις, οι ευθύνες, το παιδί που χάσαμε στα δεκατρία του όταν πνίγηκε στη θάλασσα, το πένθος, οι ενοχές, οι νύχτες οι αξημέρωτες, τα 'γιατί', οι πρώτοι σοβαροί κραδασμοί στο γάμο. Ο χρόνος που αντί με το πέρασμά του να γιατρεύει, σκότωνε. Οι γέροι μου στο χωριό με τα δικά τους, τα πήγαινε και τα έλα, τα προβλήματα υγείας, οι γιατροί, οι θεραπείες, η πορεία προς το τέλος. Η δική μου απόφαση να τα τινάξω όλα στον αέρα: καριέρα και γάμο, και να γυρίσω στο χωριό.

Και γύρισα! Τώρα θα γράψω ένα βιβλίο!

Θα ‘χει ήρωες έναν άνθρωπο μόνο που θ’ αγναντεύει τη θάλασσα κι ένα δεκατριάχρονο παιδί που θα κολυμπάει στα ρηχά. Αν νομίζετε κύριοι ότι θα σας ενδιέφερε μια τέτοια ιστορία, μπορείτε να μου τηλεφωνήσετε και να κανονίσουμε ραντεβού για τα της έκδοσης. Ονομάζομαι Ευτύχιος Ρεμπλάκας αλλά είμαι διαθέσιμος να μου προτείνετε ψευδώνυμο. Το Ευτύχιος Ρεμπλάκας δεν είναι όνομα για συγγραφέα.

Τι θα λέγατε να με λέγανε… Με συγχωρείτε, ήδη χτυπάει το τηλέφωνό μου.

 

_

γράφει ο Γιάννης Δρούγος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Lena Ziaka

    Απίστευτος κύριε Ρεμπλακα!!!!!! Απλά απίστευτος!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου