Τώρα θα γράψω ένα βιβλίο

22.05.2018

(διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ)

Της έλεγα να μη μιλάει άλλο, να μη νιώθει ενοχές, ότι είμαι περήφανος που τους είχα γονείς μου, ότι δεν έζησα άσχημη ζωή-αν εξαιρέσω εκείνη την τραγωδία, εκείνο το καλοκαίρι 20 χρόνια πριν-, ότι κι αν ο γάμος μου ήταν αποτυχημένος, δεν ήταν δικό τους το φταίξιμο. Μονάχα δικό μου. Την Αλεξάνδρα την ερωτεύτηκα βαθιά. Το ότι κάτι στην πορεία άλλαξε... ε, συμβαίνει! Αλλάζουμε οι άνθρωποι, έρχονται ξαφνικά μερικές τραγωδίες και μας γυρίζουν ανάποδα. Ξυπνάμε ένα πρωί και είμαστε άλλοι. Αρχίζουμε να ζούμε ζωές δανεικές, ξένες, άλλες. Γινόμαστε κρεμάστρες και κρεμάνε πάνω μας κάποιοι τα βάρη τους. Γινόμαστε δολοφόνοι στιγμών, αναμνήσεων και αισθημάτων. Και πεθαίνουμε…

Δεν έχω παράπονο. Μόνο που δεν μπόρεσα να γράψω εκείνο το βιβλίο. Από μικρός θυμάμαι έγραφα ιστορίες στο μυαλό μου αλλά όταν έπαιρνα χαρτί και μολύβι να τις καταγράψω, πάντα κάτι ή κάποιος έμπαινε εμπόδιο. Στο σχολείο, οι δάσκαλοι. Στο σπίτι, ο πατέρας μου που δεν τα πολυκαταλάβαινε αυτά και μου λέγε ότι έχουμε πιο σοβαρές δουλειές να κάνουμε. Στις σπουδές, το διάβασμα και η ξαφνική μου εξωστρέφεια. Έπειτα, η δουλειά. Έπειτα, η Αλεξάνδρα. Ο γάμος, οι υποχρεώσεις, οι ευθύνες, το παιδί που χάσαμε στα δεκατρία του όταν πνίγηκε στη θάλασσα, το πένθος, οι ενοχές, οι νύχτες οι αξημέρωτες, τα 'γιατί', οι πρώτοι σοβαροί κραδασμοί στο γάμο. Ο χρόνος που αντί με το πέρασμά του να γιατρεύει, σκότωνε. Οι γέροι μου στο χωριό με τα δικά τους, τα πήγαινε και τα έλα, τα προβλήματα υγείας, οι γιατροί, οι θεραπείες, η πορεία προς το τέλος. Η δική μου απόφαση να τα τινάξω όλα στον αέρα: καριέρα και γάμο, και να γυρίσω στο χωριό.

Και γύρισα! Τώρα θα γράψω ένα βιβλίο!

Θα ‘χει ήρωες έναν άνθρωπο μόνο που θ’ αγναντεύει τη θάλασσα κι ένα δεκατριάχρονο παιδί που θα κολυμπάει στα ρηχά. Αν νομίζετε κύριοι ότι θα σας ενδιέφερε μια τέτοια ιστορία, μπορείτε να μου τηλεφωνήσετε και να κανονίσουμε ραντεβού για τα της έκδοσης. Ονομάζομαι Ευτύχιος Ρεμπλάκας αλλά είμαι διαθέσιμος να μου προτείνετε ψευδώνυμο. Το Ευτύχιος Ρεμπλάκας δεν είναι όνομα για συγγραφέα.

Τι θα λέγατε να με λέγανε… Με συγχωρείτε, ήδη χτυπάει το τηλέφωνό μου.

 

_

γράφει ο Γιάννης Δρούγος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

Ο Ντόγκυ

Ο Ντόγκυ

Ο Δημητράκης ήταν ένα μοναχικό αγόρι επτά χρόνων. Δεν ήταν αυτό που λέμε ’’μονόχνοτος,’’ παρά ταύτα δεν  έκανε  παρέες και φίλους, ούτε εύκολα ούτε δύσκολα. Στα διαλείμματα του σχολείου, ναι μεν συμμετείχε στα ομαδικά παιχνίδια των συμμαθητών του, μα μόλις ακουγόταν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Lena Ziaka

    Απίστευτος κύριε Ρεμπλακα!!!!!! Απλά απίστευτος!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου