Τώρα θα γράψω ένα βιβλίο

21.05.2018

Ονομάζομαι Ευτύχιος Ρεμπλάκας, του Φανουρίου και της Παρασκευής. Ετών 60. Διαζευγμένος. Και σας δηλώνω ότι επιθυμώ να γράψω ένα βιβλίο. Τώρα που είμαι ελεύθερος, θα γράψω το βιβλίο που από πολλά χρόνια είχα στο μυαλό μου. Οι λέξεις, επιτέλους, θα μπουν σε σειρά και θα δημιουργήσουν μια ιστορία. Μετά το θάνατο των γονιών μου και το διαζύγιό μου από εκείνη με την οποία, κάποτε ανταλλάξαμε όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης, επέστρεψα στο χωριό μου. Ασχολούμαι με τα λίγα στρέμματα γης που μ’ άφησε κληρονομιά ο γέρος μου. Κι είμαι μόνος, ολομόναχος και το απολαμβάνω. Γιατί η τέχνη της γραφής αποζητά μοναξιά κι αυτοσυγκέντρωση.

Θα γράψω ένα βιβλίο που θα ‘χει για ήρωα έναν άνθρωπο μόνο που θα κοιτά τη θάλασσα και θα συλλογιέται αυτά που έζησε κι εκείνα που ακόμα ονειρεύεται.

Στους γονιούς μου στάθηκα ως το τέλος, ήμουνα πλάι τους να τους κλείσω τα μάτια, να μη φύγουν μονάχοι όπως μονάχοι πάντα έζησαν. Καλοί άνθρωποι, πράοι, βαθιά θρησκευόμενοι, λιγόλογοι και αξιοπρεπείς.

Ο γέρος μου ήταν κομμάτι πιο κλειστός, σπάνια άνοιγε κουβέντα μεγάλη για να αποφύγει να ξύνει πληγές. Ήξερε ότι βαθιά μέσα μου πονούσα πολύ και δεν ήθελε να ρίξει αλάτι στην πληγή.

Η μάνα μου, η κυρά της καρδιάς μου, με κοίταγε πάντα με μάτια υγρά. Κι όλο μου χάιδευε τα μαλλιά. Σαν κι εκείνο το τελευταίο

 βράδυ, στο θάλαμο του νοσοκομείου, πριν ξεψυχήσει. Όλο μου χάιδευε τα μαλλιά, λες κι όλη μου η δυστυχία ήταν συγκεντρωμένη εκεί, στα μισοχιονισμένα τοπία του κεφαλιού μου. Και μου ‘δώσε ευχή και θάρρος. "Σήκω και φύγε απ’ τη γυναίκα σου αγόρι μου. Αρκετό κακό σου 'χει κάνει. Φύγε και ζήσε για σένα. Όσο προλαβαίνεις. Γύρνα και μείνε στο σπίτι μας στο χωριό ή ταξίδεψε να γνωρίσεις τον κόσμο. Αλλά φύγε, παράτα την. Και συγχώρα με που δεν σου το ‘πα τόσα χρόνια, συγχώρα με που δε μίλαγα. Κάνε τώρα ό,τι δεν έκανες, κυνήγα τα όνειρά σου. Ξέρω πως ούτε εγώ ούτε ο πατέρας σου καταφέραμε να πάρουμε θάρρος να σηκώσουμε ανάστημα, λέγαμε ζευγάρι είναι, θα τα βρουν. Συγχώρα μας Ευτύχη μου που μπήκαμε εμπόδιο στο δρόμο σου. Άλλα ζήταγε εσένα η ψυχή σου ψυχή μου. Κι εμείς, με τα δικά μας… 'τρέξε, κάνε, φτιάξε, βοήθα, διάβασε, σπούδασε, παντρέψου'… σου φτιάξαμε μια ζωή φυλακή", όλο έλεγε κι έλεγε κι εγώ την καθησύχαζα.

Τέλος Α' μέρους

 

_

γράφει ο Γιάννης Δρούγος 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου