Τώρα ξέρεις πως το τοπίο λάμπει μόνο μπρος σου
και σκοτεινιάζει πίσω σου...

Τώρα ξέρεις πως η θάλασσα
τραγουδά το αέναο τώρα…
Την ακούς;
Τότε ξέρεις πού έσφαλλες…

Τώρα ξέρεις πως η αγάπη γεννιέται στο φως
και πεθαίνει στο σκοτάδι…

Τώρα ξέρεις πως οι εραστές του μέλλοντος
κρατούν γομολάστιχα στα χέρια
για να σβήσουν από τα μάτια σου
τους εραστές του παρελθόντος…

Τώρα ξέρεις ν’ αναγνωρίζεις τα πρόσωπα
μέσα στο φόντο της στιγμής…
Τώρα ξέρεις ν’ αγαπάς…
σε χρόνο ενεστώτα…

Τώρα ξέρεις πως η παιδικότητά σου
δε ζωντανεύει με δάκρυα
ανώφελα, πεισματικά,
αλλά ανασαίνει εντός σου,
στην ψυχή μιας γυναίκας που έμαθε….

Τώρα ξέρεις και τη νίκη και την ήττα.
Τώρα ξέρεις το παιχνίδι!

Τώρα ξέρεις πως οι ορθές γωνίες ενός τριγώνου
ήταν αυταπάτη
για να ξεφύγεις από το τετράγωνο
της λογικής
που αποκλείει τον πόνο…

Τώρα ξέρεις να ερμηνεύεις και τα τρίγωνα
και τα τετράγωνα
και τα πολύγωνα…

Τώρα ξέρεις την πρόφαση…

Τώρα ξέρεις πως η δύναμη σκοτώνει τη θλίψη
και η αλήθεια το ψέμα…
Αλλά ξέρεις ακόμη
πως τίποτα δεν έμαθες…

 

_

γράφει η Χριστίνα Ταράτσα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!