Υδάτινες μέρες

28.09.2015

 

 

Κάποτε σπαταλούσες μια ζωή μες τα καράβια,

μα εμένα μου έδινες μονάχα χάρτινα να παίζω

και ενώ τα βύθιζα, εσύ χασκογελούσες.

 

Σου φάνταζε τάχα το άσπρο φουστάνι μου

βαρκάκι ξύλινο και έλεγες να ρίξω τα μαλλιά στους ώμους

να δούμε αν θα κάνουμε καλή ψαριά.

 

Άλλοτε πάλι με έριχνες από τα βράχια στη θάλασσα

να μάθω καθώς πρέπει να κολυμπώ σαν τις γοργόνες

που μου διάβαζες στα παραμύθια.

 

Σαν το αλμυρό νερό θωρούσες τη ζωή μας

άγρια κυλούσε και μεις λιμάνια ψάχναμε

και φάρους.

 

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Αλεξάνδρα Στελλάκη

    Ορθώς το αντιληφθήκατε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου