Select Page

ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ

ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ

 

ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ

ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ
του Στρατή Παρέλη
Εκδόσεις Bookstars
ISBN: 978-618-5015-33-6

 

τοβιβλίο.net υποδέχεται τον Στρατή Παρέλη και την ποιητική του συλλογή 'ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ' από τις εκδόσεις Bookstars. Ποίηση παραστατική, γεμάτη εικόνες, γεμάτη αισθήσεις που κάνουν τον αναγνώστη να ζει κυριολεκτικά αυτό που διαβάζει. Ο ξεχωριστός τρόπος της γραφής του Στρατή Παρέλη καταφέρνει να αναμιγνύει με τρόπο μοναδικό το συναίσθημα και την ψυχή με τον κόσμο που ολόγυρα μας υπάρχει δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα ιδιαίτερο και μαγικό αλλά και δυσεύρετο συνάμα. 

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

 

Έχω μέσα μου ένα ποτάμι λέξεων που αντιβαίνει τις λογικές των πολλών και μακαρίζει την δική μου απελπισμένη ελπίδα.

Πώς να το εξηγώ; Ένας μοναχικός είμαι που συνηθίζει να σφυρίζει αδιάφορα κάθε που έρχεται η νύχτα και είναι πάνω στην γη και κάτω από τα όμορφα άστρα.

Αυτό δεν είναι ποίηση με κανέναν τρόπο. Είναι απλά τρόπος να επιβιώνεις μέσα στις δυνάμεις που εξαπολύει γύρω σου το Κακό και ο ιδεαλισμός σου δεν σε αφήνει συμπράξεις.

Μεταφυσικά αν το δεις είναι όπως να προσπαθείς να μεταφράσεις ένα λουλούδι στην καθομιλουμένη των αγγέλων.

Και αυτό από μόνο του αποτελεί μέγα και σπουδαίο εγχείρημα.. Στέκομαι στο φως μιας αστραπής και ατενίζω τον ορίζοντα όπως οι αισθήσεις μου θέλουν να καταγράψουν τον λόγο ενός αόρατου Θεού.

Εκεί εμμένω που οι άλλοι βλέπουν ύλη κι εγώ ένα μικρό πουγκί με γρόσια του λεξιλογίου.

Σαν να εξουσιάζομαι από μια μάνητα που έρχεται από μια μέθη μυστηριακή.

Και την υπαγορεύει ο Μάγιστρος Αόρατος Νους του Σύμπαντος.

Θωπεύω με την φαντασία μου το ελληνικό φεγγάρι..

Σε μια ιεροτελεστία που το γαλάζιο είναι χρώμα και παλμός της ψυχής.

 

**********************

 

Ορίζει μια παρήγορη πλευρά της ζωής η λογοτεχνία. Και όσο κι αν μερικές φορές γίνεται σκοτεινή κι απροσπέλαστη, τόσο έχουμε ανάγκη τους θησαυρούς της και τις ευαγγελικές ουτοπίες που κομίζει. Εκεί που το να σκηνοθετείς παραβαίνοντας την ζωή, σημαίνει να παίζεις κομπάρσος σε μια σκηνοθεσία της που επιδεικτικά σε αγνοεί.

Μετά είναι η Τέχνη με όλα της τα ψιμύθια που ονειροποιεί την πραγματικότητα και την γανώνει με εκείνο το νίκελ που την καθιστά άφθαρτη και δυναμική.

Προσπαθώ πάντα να έχω στόχο στην θεματική μου και προσηλώνομαι στα στιγμιότυπα που με καθηλώνουν και με εμπνέουν καταμαρτυρώντας μου την αλήθεια τους.

Αυτά που σαν ψηφίδες συνθέτουν, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, το έργο μου.

Επιμένω να το λέω: μην κάνετε την ποίηση έωλη μες τους ανέμους που παρασέρνουν σ’ ένα φρικτό πουθενά.

Δαγκώστε το φρούτο και μην φοβάστε το κουκούτσι του.

Αυτός που ξέρει να αναγνώθει, θα γευτεί με προσοχή τους χυμούς και θα αφήσει το κουκούτσι στο χώμα, να υποσχεθεί εκ νέου καρπό.

Αέναα θα ζητά η ποίηση έναν δρόμο που μας φέρνει πιο κοντά στον παράδεισο.

 

**********************

 

Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη ότι όλα στέκονται εντός μου ταχτοποιημένα σαν να είναι να ακυρωθούν. Είναι η ζωή με τις αντιφάσεις της που σε πολιορκεί, αλήθεια σε πολιορκεί, και δεν φτάνεις ποτέ νικητής πουθενά. Έζησα έναν ήλιο ποιητικό. Τον πίστεψα τόσο που με κατέφαγε. Αλλά παράλληλα μου έδωσε τόση δύναμη και τόσο καθαρή ματιά που έγινε να υιοθετηθεί από μένα ολοκληρωτικά το μανιφέστο του- προσανατολίστηκα στον καημό μιας Ελλάδας. Και πικραινόμουν που ένιωθα ότι αυτή η πατρίδα μες τους αιώνες προδόθηκε, ήθελα να μεγαλουργήσει πάλι με την παιδεία της- αλλά έβλεπα το ράθυμο ″εγώ″ να λειτουργεί σαν τροχοπέδη σ’ αυτήν την πορεία που ονειρευόμουνα. Να τι γίνεται όταν εξαπλωθεί η κόλαση: το βόλεμα του οκνού. Πάνω σε μια μάντρα διάβασα το σύνθημα ″Ξυπνήστε ρε, κάποια στιγμή θα σας πάρουν και τους καναπέδες…″.. Ω πόσο δίκιο! Μήπως ο πυρήνας της υγιούς σκέψης και της υγιούς αντίδρασης είναι πάντα αναρχικός; Η πολιτική βάρυνε πάνω από τον τόπο σαν ένα σύννεφο που θα βρέξει δυστυχίες. Θέλω να σταθώ στο ύψος μιας τολμηρής θέλησης και να ανταμώσω με έναν λαό περήφανο που δεν δέχεται να του στερούν την λευτεριά του. Θέλω να εξοστρακίσω στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της ψυχής που θέλει να ζήσει λευκά και της ταιριάζουν οι πολλές αθωότητες. Ας είναι ρηξικέλευθα τα στιχάκια μου κι ας τολμήσει να υιοθετήσει μιαν προσήλωση στο μη ταπεινό η εποχή. Ας έρθουν οι ποιητικοί άνεμοι απολυμαντικοί να σαρώσουν το σκέλεθρο σώμα μιας αρρωστημένης κάστας σαλτιμπάγκων του φαιδρού που ξεπουλούν τα πάντα γιατί γι αυτούς τίποτα πια δεν είναι πατρίδα.. Σ.Π 27.11.2011 

 
**********************


Όλα τέθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή υπό αμφισβήτηση- εκτός απ’ την ποίηση και την αθωότητα. Έτσι που όταν έγραφα, οι λέξεις μου ήταν τόσο φορτισμένες με σκέψη λυρικής ευθύτητας ώστε καταλάβαινα να είναι για μένα αυτός ο ρυθμός που συγκολλούνται οι λέξεις μεταξύ τους ρυθμός αναπνοής και μάλιστα λαχανιασμένης. Σαν να ανέβαινα στην πλαγιά ενός βουνού που ήξερα ότι επάνω του εδράζεται ένας ναός αρχαίος όπως που ήθελα να ρθω να προσκυνήσω.. Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου. Πορεία προς ένα ανέσπερο φως. Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της, μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου, πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί... 


**********************

 

Η αγάπη μου είναι οι στιγμές, αυτές οι ζωντανές ψηφίδες που συνθέτουν της ζωής μας το πάζλ.

Χάνω την μουσική με τον τρόπο που την απορροφά ο έρωτας μέσα στα σώματα, ώσπου να βρεθούν σε ιερή συνουσία.

Αλλάζω το ύφος. Η γραφή με ξεπερνά. Σαν

να βαδίζω στον παράδρομο κι όμως να φτάνω

πιο γρήγορα στον μακρινό προορισμό μου.

Αν με διαβάζεται οχυρωθείτε πίσω από δηλητήρια που εξοντώνουν το μίσος και ζητείστε καταφύγιο στον ναό της ζωής..

 

**********************

 

Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.

Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.

Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.

Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.

Η Αλήθεια η ίδια καίει.

Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.

Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.

Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.

Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.

Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.

Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.

Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.

 

**********************

 

Συζητώ με τον εαυτό μου. Σιγά, ήρεμα. Καταλαβαινόμαστε. Κάτι φορές νομίζω ότι ποιητής σημαίνει να είσαι κάτι σαν φαροφύλακας. Πρέπει να συνηθίσεις την μοναξιά και την απεραντοσύνη του πελάγου. Έτσι και με την ποίηση. Την μοναξιά και την απεραντοσύνη των ιδεών. Ποτέ δεν θα κατακτήσεις κάτι άλλο από την μικρή λάμψη που στέλνει ο φάρος σου στα πλοία που ποντοπορούν κοντά σου αποφεύγοντας τον κίνδυνο που γεννά το πλησίασμα. Αναφλέγουν τα πάντα οι ιδέες που αγαπάς. Μα εσύ δεν τις αποφεύγεις: τις θέλεις όλο και πιο πολύ ώσπου να γίνει το βασανιστήριο αναπνοή σου. Κεκτημένη. Απαρέμφατο που σε κάνει να ζεις το υπερβατικό εξουσιάζειν..

Πέφτουν ασταμάτητα νιφάδες γέλιου απ’ τον ουρανό

Ο ουρανός μαδά και τα φτερά του

Παρασέρνονται απ’ τον άνεμο της γραφής

Το στερέωμα τρίζει

Οι πύλες ανοίγουν και φαίνεται

Κορίτσι που κρατάει στα χέρια του

σταφύλια

Να φιλέψει την μέρα κι εσένα.

 

Πορείες ανακόλουθες των λέξεων- σαν

Να μην παίζει πια ρόλο το νόημα

Όπως το συνηθίσαμε- πορείες στα σκοτεινά

Πριν η γλώσσα αποκτήσει τεκμήριο και αλήθεια

Πορείες που θα φοβηθώ και να τις πω.

 

Εκεί που αναφαίνει και κερδίζει κατά κράτος η σύμπνοια

Των δέντρων που επιγράφονται μυσταγωγίας πριν

Μάθω να θρησκεύω  αγνός

Και τίμιος πριν κάνει η ψυχή μου

Τον κύκλο της μες την αιωνιότητα..

 

Ίδιος είμαι που έγειρα κάτω απ’ το χαγιάτι κι είδα

Όνειρα εφιάλτες που με τρόμαξαν και ερμηνεύω

Το τριανταφυλλάκι των ανέμων μες

απ’ την δική μου λευτεριά..

 

 

Μια λίγη ηχώ

Σαν δόκανο πικρό του φεγγαριού

Μια περιώνυμη λέξη

Ακόλαστη

Που σημαίνει πολλά

από ένα μυστικό που δεν ομολογήθη’

Κι ένας κρότος πάνω απ’ τα βουνά

Όπως οι πυροβολαρχίες του νου να έπιασαν

δουλειά και πάλι

Νοερά βήματα, ανήσυχοι ύπνοι

Και στο δωμάτιο ανάβω κουρασμένος το φως

Βαρέθηκα να μοιρολογώ, θα βλαστημήσω

Μην τυχόν και αλλάξει η μοίρα τροπάριο

Μην γίνει το ειπωμένο μου αφορμή

Να γκρεμιστεί αυτό που δεν μ’ αρέσει καθόλου..

 

**********************

 

 Κάτι βρωμόσκυλα που γαυγίζουν και ξερνούν έξω απ’ την λογοτεχνία

Κάτι ερμαφρόδιτοι γυμνοσάλιαγκες κάτι ρουφιάνοι

Που δεν τους ήξερε ποτέ η Βαρβάκειος

Ανηφορίζουν την Αθηνάς, με ρούχα καταλερωμένα

Δίπλα σε αλλοδαπούς που μυρίζουν πιπέρι και ανεφαγιά

Η πρωτεύουσα ντροπιασμένη λοιδορεί και φτύνει στα βρώμικα πεζοδρόμια

Λίγο πιο πάνω απ’ το Μοναστηράκι, πέρα απ’ την Ακρόπολη

Γόησσα άλλων καιρών τώρα πουτάνας η προαγωγός και των ζητιάνων.

Αυτοκίνητα κλάξον καυσαέριο κάργα

Στις εξόδους στις παρόδους στις αρτηρίες μας

Που σφίγγονται να στείλουν κάπου το αίμα

Που να φέρνει σωστό αποτέλεσμα.

Να με πιστέψεις θέλω γιατί ξέρω την αλήθεια σου

Ξέρω από μεροκάματα πόνου

Ξέρω από κολασμένο αφεντικό και βρώμικο μυαλό που γύρω του τα πάντα αρρωσταίνει-

Να με πιστέψεις γιατί για να ζεις και για να σκέφτεσαι

Ζω και θέλω το ίδιο με σένα κι εγώ..

 

**********************

 

Ψύχραιμα

Μην αποκρύψεις τίποτα

Τα λόγια λιποθυμούν και δεν σου ανήκουν

Όλες οι λέξεις δεν έχουν κτήτορα

Πατριδογνωσία αισθημάτων είναι η ψευδαίσθηση που εισπράττεις

Θέλει μια δύναμη ν’ αντέξεις την πολυσύλλαβη φυλακή των απογοητεύσεων

Δίπλα σου κανείς

Διεκπεραίωσε την ανάβαση ως την συνείδηση που ψάχνει

Σου έδωσε το πετιμέζι της η ποίηση

Η ζωή προχωρά με έναν τρόπο εσωτερικής αναμπουμπούλας

Όταν μορφάζει η μέρα απ’ τον πόνο σου

Οι αντιφάσεις ξεχρεώνονται με δέος

Μπροστά σε έναν φόβο που καταπλακώνει το σύνταγμα των ελπίδων σου.

 

**********************

 

Ψίχουλο ελάχιστο και ελάχιστος άρτος

Καταλαβαίνω λιγοστά και πικρά

Σαν αμύγδαλο που το τσόφλι του είναι σκληρότατος πόνος

Φωτογραφίζω κάθε δευτερόλεπτο

Μαθητής δια βίου σε παρασπονδίας σπουδή

Εξαίρεση συμπαθώ και αιρετικό μου φωνήεν

Και νάματα πίστης πορφυράς και ολοστρόγγυλης

Ένθεος άθεος ο λέγων τούτα και πού πάω

Που οι ρήσεις των φυτών χλωροφύλλης φωτιές ανάβουν στο αίμα μου

Μούστο γλυκό τσαμπιά αισθήματα κάνουν πιο λυρική την προσευχή

Για όλα έχω σκέψεις και για όλα ξεκινώ από της αθωότητας αφετηρία..

 

**********************

 

Απέναντι από τις μαχητικές λεύκες ένα ποτάμι με βρώμικο νερό

Κατεβαίνει όπως συνεχίζεται η πόλη

Ως το λιμάνι που εκβάλουν όνειρα και αποχωρήσεις.

Πριν ξημερώσει, μια

νύστα σέρνεται επί των πραγμάτων.

Νταλίκες έρχονται και πάνε

Κοντά στην λαχαναγορά

Οι δρόμοι οδηγούν στον άγνωστο προορισμό αμφιβολίας.

Λαχαναγορά πολύ νωρίς τα ξημερώματα- τα χρώματα λείπουν,

Η συνοικίες γύρω γύρω μάχονται για να συσπειρωθούν

Οι κάτοικοι των ονείρων μ’ εκείνους που φτωχικά διαβιώνουν.

Ρυθμίζονται οι φανοστάτες η πόλη τελαλίζει την εμπορική της διάσταση.

Τρέμουν λόγια στον αέρα, τρέμουν καρδιές-

Θεωρητικά αυτό που λείπει είναι αυτό που περισσεύει κάποτε.

Εξέχει απ’ το πορτοφόλι του Θεού

Το νόμισμα των ελπίδων μας.

 

 

Στην Αθηνάς κατηφορίζοντας βρώμικη πόλη

συναντά την απόγνωση

Και τον άλλο εαυτό των ανθρώπων.

Φτηνές πόρνες κι ακριβοί νταβατζήδες

Καταμαρτυρούνε τ’ ανθρώπινα πάθη.

Ο αέρας μυρίζει μπαχαρικά και κατουρλιό.

Κάνει τσιμεντένιες τις λέξεις μου.

Αυτές που τολμώ σαν μια ιδέα θανάτου να έχει

Σφηνώσει πλέον στο κεφάλι μου.

Εργάζομαι σαν μέρμηγκας ελπιδοφόρος.

Εθνικός εργολάβος μιας αλήθειας.

Έχω άλλη γνώμη ζεστή

για της λογοτεχνίας τα κτίσματα.

Τα θέλω να φιλοσοφούν.

Οφείλει η ρητορεία μου πολλά στον βιοπορισμό.

Είναι η ζωή σαν ένας στίβος που αγωνίζονται

μέσα του

Ντελικάτοι και ηλιοπότιστοι έφηβοι

Που θα ζητήσουνε, μια μέρα, εθνεγερσία.

 

**********************

 

Ανάμεσα σε μια ηλιαχτίδα και τα πεύκα που σκαρφαλώνουν την πλαγιά

Είναι τα σπίτια που στέκουν μαρμαρωμένα

Απορροφώντας ουρανό και συντροφικότητα.

Μιλούν τα σκοίνα και οι ανάσες του βουνού

Όπως που ντρέπεται η μέρα να χαμογελάσει.

Στραφταλίζει η θάλασσα με τον αφρό των κυμάτων της.

Ο Θεός κρύβεται φαίνεται στα ψηλά.

Η γνώμη που είχα για όλα μαλακώνει κι αλλάζει.

Δορίκτητες αρετές κρατώ στα χέρια και από αρχαία κοπή της γλώσσας μου έρχεται η φωνή.

Κοντοστέκομαι λίγο πριν του θανάτου την άβυσσο.

Μαραίνονται οι προσμονές αλλά εμένα οι ελπίδες μου θάλλουν και φλέγονται.

Κανοναρχώ στα αρχονταρίκια των μοναστηριών μου λόγους ρόδινους και ευκολοκατάληπτους ως πέρα αμπελώνες.

 

**********************

 

Να χορεύουν οι ίσκιοι μας και πάνω στο λερωμένο ντουβάρι

Να δρασκελά σοβάδες γκρεμισμένους η φωνή

Του ήλιου που δύει.

Να υπάρχεις και να υπάρχω κι εγώ

Εκεί που οι μοναξιές ενώνονται και τέρπει με την παρουσία της η χίμαιρα.

Να λείπεις και να λείπω.

Να σου εξηγώ τους εγωισμούς των πόλεων, την στεντόρεια φωνή

Της απληστίας, να σε καιν’ οι φιλοχρήματοι δράκοι.

Να πλησιάζουμε την νύχτα όπως ο χρόνος ταριχεύει τις αγάπες μας και τις αφήνει να πονάνε το μυαλό.

Να σε σπουδάζω- συνεχώς να σε σπουδάζω

Σαν ένα όνειρο που δεν το εξήγησα, σαν ένα απαρέμφατο που δεν εκάμφθη.

Να ζω στο μαυσωλείο της Ποίησης και να φυλλομετρώ σελίδες

Που τολμούν πραγματικότητες ακραίων παρομοιώσεων-

Μοναχικός σαν πάντα

Και προσηλωμένος μόνο σ’ εσένα.

 

**********************

 

Στο φως μιας σκέψης..

 

Ακμαία είναι η θάλασσα και το ταξίδι μου

Ακμαίος ο ουρανός και η σκέψη

Το όνειρο και η αγάπη που σου ‘χω.

 

Τις άλλες μέρες η βροχή ξεπλένει τα λερωμένα φύλλα

Και τα τοποθετεί πάνω στο πάζλ της γης.

 

Εσύ λείπεις από τις σκιές της παρουσίας

Και είσαι μοναχική και ιερότερη τότε.

 

Τραγουδώ το λευκό προσωπάκι σου, τα μελαχρινά

Μαλλιά σου που αγγίζει ο άνεμος.

 

Ζήσε την μισαλλοδοξία των καιρών, ζήσε τον πόνο

Που φέρνουν οι εποχές, μα μην ξεχνάς

Την λατρεία που σου ‘χω.

 

**********************

 

Το πουλί με το ράμφος του σπάει μια σταγόνα βροχής-

Το διαμάντι της κρέμεται πάνω στο μυτερό χειλάκι του και πέφτει ύστερα μέσα στο κοχλιάριο της γης.

Νομίσματα κι ας μην εξαργυρώνεται που έχει η αγάπη!

Δωρική λιτότητα των σπιτιών-

Απέξω το φως ακονίζει την πέτρα τους-

Όλα έχουν κόστος ενός φιλιού και μιας ελπίδας-

Αχνίζει το νερό, εξαχνώνεται-

Οι κοινωνίες των πουλιών παθιάζονται να πουν για μία αποδημία που επιβεβαίωσε το νόστιμον ήμαρ που ζω.

 

**********************


Στην μεριά που συναντώνται οι θάλασσες

ο ουρανός βοά πίσω από τις συγκρούσεις των χρωμάτων.

Στα ρολόγια ο κύβος ερίφθη’.

Ο χρόνος όλα τα υπέσκαψε.

Μένει το ποίημα μου γυμνό κι αποδεκατισμένο

Σαν σύνταγμα τυφλό στο μέτωπο της θλίψης.

Μου χρωστούν ευτυχώς δεν χρωστάω:

Λουλούδια οι άνεμοι και ευτυχία οι μέρες.

Κρατώ την υπόσχεση: μένω

εδώ

Τελευταίος των τελευταίων που θα διαβούνε 

το σύνορο

Που ορίζει κι ας με πίκρανε πολύ η πατρίδα.

 

**********************

 

Στην παλιά αυλή ανάμεσα

Από τα γεράνια και τα νυσταγμένα σκουλαρίκια

Το φεγγάρι αφήνει το δαψιλό φως του

Να φάει τζίτζιφα από χαμένο παράδεισο.

 

Ψηλά ψηλότερα απ’ όσο θέλει η αγάπη

 

η φλογέρα του αέρα στέλνει το ιλαρό τραγούδι της

να σχίσει τα σύννεφα.

 

Αψάδα μιας βροχής που έρχεται.

 

Αλλάζει ο καιρός κι οι διαθέσεις.

 

Στο κρύο δωμάτιο διαβάζει κάποιος τα βιβλία που κρατούν στιχάκια

σαν σκαλοπάτια κλίμακας παρακμασμένης

όπου βαρεί τον νταγερέ της η αιώνια Ομορφιά.

 

Με το μολύβι η ζωή είναι μια τεθλασμένη αλλοπρόσαλλη ευθεία.

 

**********************

 

Αυτό είναι δικό μου όνειρο λοιπόν και στο δικό μου 

σκηνικό κάνω ό,τι θέλω εγώ.

Πουθενά δεν δίνω

λογαριασμό. Νομίζω 

ξεμπερδέψαμε με τις ζέστες.

Αυτό που έρχεται τώρα είναι o καιρός των βροχών

Και μια θλιμμένη ιστορία της ψυχής.

Σκυθρωπάζουν οι δρόμοι και μια υγρασία 

αποδεκατίζει την τρυφερή χάρη των φυλλωμάτων.

Ακολουθώ πορείες της απουσίας.

Ανακόλουθα γαλάζιος.

Αθώος τωόντι.

Πίνοντας απ’ το δυνατό κρασί του ορίζοντα.

 

**********************

 

Σε βάθος ονείρου..

Είδα τα νυσταγμένα φυτά, τις γυναίκες

που γέρασαν

Και μια ρυτίδα που έτρεχε στα πρόσωπά τους.

Τις άλλες μέρες δεν σταμάταγε η βροχή.

Έκοβα τις σανίδες μιας βιτρίνας

με το πριόνι

Κι όλα, το ήξερα, την εποχή ετούτη, ήταν εμπόρευμα.

Αν νύχτωνε, η φωνή του φεγγαριού ξεμύτιζε από τα σύννεφα και η πόλη

Αποκτούσε άλλο ενδιαφέρον.

Κάτι αδέσποτα σκυλιά γαύγιζαν τους περαστικούς που αδιαφόρετα γυρνούσαν.

Μαύριζαν όλα για να φανεί κάπου ανάμεσα

Ένα παρήγορο αναποφάσιστο άστρο..

 

**********************

 

Πουθενά δεν θα βρω το δίκιο μου.

Η στιγμή υπερασπίζεται το θάρρος της ανεμώνας

Και ο βράχος γίνεται ανθοδοχείο απρόσμενο.

Απαλό αεράκι χαϊδεύει την χλόη.

Είμαι εντεταλμένος πίσω να κοιτώ

Όπου η ιστορία ανασυνθέτει σφάλματα και τις ντροπές της. Τελετές λιτές κάτω από το αινιγματικό φεγγάρι.

Τα παιδιά πηδούν τις φωτιές και οι χορευτές με τα προσωπεία γελούν και συννεφιάζει ο ουρανός.

Ανοίγει μια πόρτα της φωτιάς απ’ όπου πρόβαλε ο παντοδύναμος πόνος.

Ο άνθρωπος που είμαι είναι μια σκέψη που δεν ευοδώθηκε να έχει αντίκρισμα.

Ρέπουν όλα προς το κατώι των στίχων

Όπου παλαιώνονται σαν το καλό κρασί.

Ευτυχισμένη η χρονιά εφέτος.

Και οι λέξεις ξεκλειδώνουν τα κελάρια των ουρανών..

 

**********************

 

Η σιωπή μεταφέρει αιματηρές θρυαλλίδες

Πάνω από τα ιμάτια των δέντρων.

Ένας τέτοιος σαματάς κι η νύχτα

Φιλοξενεί βατράχια

Που κοάζουν μεθοδικά

Κάτω από το ωραίο φεγγάρι.

Ο κόσμος μου έχει αγρύπνια και σύννεφο

Και ταξίδι μες την κοιλιά του σκοταδιού.

Όπως μια νύχτα στο Oryahovo

Το ποταμόπλοιο σφύριξε λίγο

Πριν δέσει κι οι νταλίκες πάνω του

γίνουνε κοντινές φιλενάδες.

Ιδρώσαμε μες τις καμπίνες φορτηγών. Πολλά χιλιόμετρα

Και όλοι άγνωστοι οι δρόμοι.

Ως την μακρινή Ουγγαρία οι ώρες είναι πολλές.

Δεν αντέχει ο άνθρωπος. Για ένα μεροκάματο θανάτου

Πήγα πολύ κοντά στην απώλεια

Και βάφτισα την ψυχή μου σε κάθε ανησυχία

Όσο να φτάσω πίσω στο γενέθλιο χώμα μου

Η ποίηση σε όλα με κράτησε- πάντα αυτή με κρατάει

Και ντύθηκα χαράς φως και άγγιξα

Το πέπλο της κρυφής μου μύησης στον ήλιο.

 

**********************

 

Από το μέρος των κοπαδιών που χάθηκαν μέσα στα μαύρα σύννεφα

Ο Θεός ανοίγει το βορινό παράθυρό του

Και κοιτάζει ένα γύρω βαριεστημένα.

Ούτε το μεσημέρι έχει όνομα ούτε και η σιωπή

Που την καταμαρτυρώ ειλικρινά μες το ποίημα.

Δένονται κόμποι στην καρδιά μου

Οι πίκρες που έχω.

Και στο δωμάτιο εκεί

Με το αναμμένο πορτατίφ και τα πολλά βιβλία

Μια μουσική ακούγεται πιο σιγανή

Κι απ’ την ανάσα ενός που αποκοιμήθηκε απελπισμένος, κουρασμένος.

Νέα Ιωνία, προσφυγική συνοικία μου.. Κοιτώ δύο περιστέρια

Που ερωτεύονται πάνω στα κεραμίδια του σπιτιού.

Ο θάνατος δεν θα με καταβάλει αν φορέσω

λεοντή αισθημάτων,

Αν πω τα λόγια μου καταντικρύ στην θάλασσα, αν αφήσω

Να απολυμάνει το φως

Το φτωχικό τσαρδί μου

 

που χωράει απόψε χίλια όνειρα.

 

 

Θα κρυφτώ κάτω από το δύσκολο όνομα της αστραπής και θα φύγω

Προς την ανάμνηση.

Συμφώνησαν οι μέρες μου- μ’ ένα πείσμα υφίστανται

Και κρίσιμες γαλουχούν μωρά πολύτιμα ρόδα.

Εύρος των συγκινήσεων ύπνος

Δύσκολος   

πίσω απ’ το συνειδητό μου

Κορυφώνει σαν για να μείνει αιώνιο το δράμα.

Τα λόγια πια δεν έχουν όνομα κι υποχωρούν

Για να συμβιβαστούν με το χάος.

Αυτό που εξιχνιάζω κι όμως μένει ανεξιχνίαστο

Με διώκει- φανατικά με διώκει.

Θα κόψω όλους τους δεσμούς με του σκότους την φυλακή και θα πετύχω

Ματιά αισιοδοξίας που ελληνικά με τον Θεό επανασυσκέπτεται..

 

**********************

 

Τα χέρια μου αγγίζουν απαλά την τρυφερή κοιλιά σου.

Το στήθος σου από πόθο χαράζει και φλέγεται.

Η νύχτα σ’ αγκαλιάζει σαν ένα δέντρο που νύσταξε στην επαρχία της επιθυμίας.

Ο δρόμος είναι το φιλί, ο τρόπος είναι ο έρωτας.

Χάνομαι εντός σου βότσαλο στον φλοίσβο που με την χαρά του παίζει.

Κι όπως ανάμεσα στα παλεμένα σεντόνια σε έχω

Στα χέρια μου είσαι αφρός και σάρκα αιθέρια και άρτος

Που μοσχοβολά τριανταφυλλένια ανάσα και πάθος..

 

**********************

 

Ψηφίο αχνό, σαν φεγγαριού μιλιά

Ανάμεσα στις πέτρες και τα ελαιόδεντρα

Κινείται προς το μέρος της νύχτας.

Φυτοφάγες πινελιές τσούζουν πάνω στις καλλιέργειες

Των ανέμων.

Η γη δονείται από πάθος

Το νερό τρέμει σύγκορμο

Πέφτοντας μες την χούφτα του ονειροπόλου.

Απόλυτα ο ουρανός βοά.

Άλογα χλιμιντρίζοντας δένουν μακριά τον πόνο.

Γυμνή χορεύτρια πάνω στην άμμο του γιαλού

Κυκλοποδίζει βήματα κι εξάψεις.

Τα μάτια της σπιθίζουν ως το άπειρο.

Ο πορφυρός χιτώνας της γελά-

Ώσπου η πόρπη του τινάζεται μες τον ορίζοντα.

Κοίτα να δεις που τρέφονταν με άστρα!

 

**********************

 

Πώς θα βρω φωνή για να πω το λουλούδι

που καρφώθηκε σφήνα στον βράχο;

Το παλέψανε οι άνεμοι μα εκείνο

Άντεξε και πυρπόλησε με το μπαρούτι του την ερημιά.

Πέρασα ηλικία της νιότης     και πιο νέος παρέμεινα-

Ζω με του πάθους καρδιά.

Το γιασεμί που αγαπώ

βαραίνει την κυκλοθυμία του αέρα.

Πλάστηκα για να είμαι των κυμάτων δημιουργός.

Ω ποίηση μυητική στο φως που θέλουν οι νεράιδες!

Κάθε σου λέξη επανάσταση

Μαζική. Μαθαίνω.

Απ’ όλες τις αμφιβολίες μου μαθαίνω.

 

**********************

 

Αδιαφάνεια προσανατολισμών..

 

Βρες τον μαγνήτη που κάνει

τα μάτια σου

Λίμνες ονομαστές. Βρες

Το πρωραίο αστέρι που σου χάρισε

αυτήν την λάμψη

στα μαλλιά.

Ο κόσμος αναστατώνεται σαν πρόοδος

Αριθμητική που δεν λύνεται

και λίγο λίγο πεθαίνει.

Δεν γερνούν οι επιθυμίες σου, ο έρωτας είναι

Αγκυροβολημένος

στην καρδιά σου.

Πουτανάκι τρελό που το χαρήκαν

οι αθίγγανοι

σαν μέθυσαν

απ’ το κρασί και το φεγγάρι.

Μες την νύχτα που δεν νικιέται

Απ’ την θνητότητα που εναντίον της βάλλει

Χόρεψε

Κάτω απ’ το τσαντίρι του ουρανού

Μάγισσα χωρίς μια έγνοια

Για πού αλήθεια πηγαίνουμε- αφανίσου

Στην σκόνη της γης

Και γίνε αληθινό τραγούδι

πάνω

απ’ το νερό της λίμνης.

 

**********************

 

Μόνος και εναντίον της νύχτας

Μόνος και να μου σώνεται η φωνή

Παίζω την τύχη μου στα ζάρια

Των άστρων και προσδοκώ ένα φιλεύσπλαχνο ουρανό

 

Οι μέρες με κούρασαν- μαζεύω

Τα κομμάτια μου, πονούν τα κόκαλά μου

πολλές σκαρφάλωσα δύσκολες σκαλωσιές

Ο άνθρωπος που είμαι πλέον τρομάζω

 

Πώς έγιναν τα καθεστώτα γύρω μου μία αρπάγη

Που απομυζά την ζωή κι όλος ο πόνος

Απ’ την αρχή και πάλι επιστρέφεται

 

Στον που δεν έμαθε ψέματα λόγια να λέει..

Το παραπάνω απόσπασμα από την ποιητική συλλογή ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ

μπορείτε να το δείτε κι εδώ σε μορφή pdf.

Ο Στρατής Παρέλης γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Η καταγωγή του είναι από την Λέσβο πατρόθεν και από την Μικρασία μητρόθεν.

 

Έχει εκδώσει ως σήμερα τις ποιητικές συλλογές:

ΦΩΝΗΕΝΤΑ ΘΕΩΝ (2007) Ιδιωτική έκδοση

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ (2007) Ιδιωτική έκδοση

ΟΣΤΕΟΘΛΑΣΤΗΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση

ΒΟΥΕΡΟΣ ΜΑΧΑΛΑΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΑΚΕΡΑΙΟΥ ΜΥΘΟΥ (2008) Ιδιωτική έκδοση

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΑΝΕΥ (2008) Ιδιωτική έκδοση

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ (2008) Ιδιωτική έκδοση

ΧΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΔΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ (2008) Ιδιωτική έκδοση

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΙΓΑΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ (2008) Ιδιωτική έκδοση

ΟΥΡΑΝΟΚΑΤΕΒΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση

ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση

ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΣ (2009) Ιδιωτική έκδοση

ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση

ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ (2009) Ιδιωτική έκδοση

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ (2009) Ιδιωτική έκδοση

ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση

ΔΗΛΩΘΕΝΤΑ (2009) Ιδιωτική έκδοση

ΠΟΙΗΜΑΤΑ Β

ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ Δ

ΠΕΡΙ ΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ

ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ

ΤΡΟΠΟΙ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΕΣ ΓΛΑΦΥΡΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ

ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Επιμέλεια κειμένου

6 Σχόλια

  1. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Η διαδρομή του αναγνώστη μέσα από τους στίχους του Στρατή μοιάζει με ταξίδι σε ένα σύμπαν που πάλλεται από λέξεις εικόνες και νοήματα. Ένα Σύμπαν που έχει δικό του ήλιο και αστέρια στον ουρανό του. Διαβάζοντας είναι σαν βλέπεις στον ουρανό αυτό πανέμορφους αστερισμούς στου Στρατή το στερέωμα. Εύγε σε όλους όσοι είχαν την πρωτοβουλία να φέρουν εδώ τούτο το κόσμημα της ποίησης..

    Υ.Γ Είναι δε πολυγραφότατος!!!

    Απάντηση
  2. Κώστας Θερμογιάννης

    Χριστόφορε πρώτα απ’ όλα να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια! Κατόπιν, θα ήθελα να σταθώ στο γεγονός ότι διαβάζοντας πολλά ποιήματα από τις συλλογές που έχει εκδώσει ο Στρατής, έχω εντυπωσιαστεί πραγματικά τόσο με το λόγο του όσο και με το γεγονός πως έχει μια ξεχωριστή ικανότητα να δημιουργεί ζωντανές εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη, κάτι που, ειδικά για την ποίηση, δεν την απαντώ συχνά. Ελπίζω στο μέλλον να κάνουμε ένα μεγαλύτερο αφιέρωμα στις δημιουργίες του Στρατή.

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Κάτι φορές νομίζω ότι ποιητής σημαίνει να είσαι κάτι σαν φαροφύλακας. Πρέπει να συνηθίσεις την μοναξιά και την απεραντοσύνη του πελάγου. Έτσι και με την ποίηση. Την μοναξιά και την απεραντοσύνη των ιδεών. Ποτέ δεν θα κατακτήσεις κάτι άλλο από την μικρή λάμψη που στέλνει ο φάρος σου στα πλοία που ποντοπορούν κοντά σου αποφεύγοντας τον κίνδυνο που γεννά το πλησίασμα. Αναφλέγουν τα πάντα οι ιδέες που αγαπάς.”

    Τούτο το κομμάτι του προλόγου είναι από μόνο του Ποίηση! Με γοητεύει και με κάνει να ανυπομονώ να ψηλαφίσω τα ποιήματα του Στρατή Παρέλη και να “δω” τη λάμψη από αυτόν τον φάρο! Πάμε λοιπόν!

    Απάντηση
  4. Κώστας Θερμογιάννης

    Βάσω μου καλησπέρα.

    Ξέρεις πως συνήθως δεν παρεμβαίνω στα σχόλια και τους διαλόγους ανάμεσα στους δημιουργούς και τους αναγνώστες τούτου του δικτυακού τόπου, αλλά αυτή τη φορά θα ήθελα να εκφράσω την άποψή μου. Έχεις λοιπόν δίκιο όταν λες πως σε γοητεύει ο Στρατής και η ποίησή του, η λάμψη από αυτόν τον φάρο. Αντιγράφω ένα ποίημα από τη συλλογή του ‘Σημειώσεις από τα διαβάσματα των ουρανών’:

    ΑΓΝΟΙΑ..

    Εγώ που δεν ήξερα ότι τα πιο όμορφα πράγματα είναι καμωμένα από ύλη ανέμου

    κράτησα ένα βράδυ στην αγκαλιά μου το σώμα μιας γυναίκας φωτιάς που χάθηκε το άλλο πρωί

    αφήνοντάς μου
    έναν κοφτερό πόνο
    και μιαν ανάμνηση από άγριο πόθο

    παίρνοντας μαζί της
    -σαν ένα φως που λείπει πια-
    την σκέψη

    όπως καρφώνεται μες την καρδιά του χρόνου…

    Απάντηση
  5. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Καλησπέρα σε όλους και ευχαριστώ τον οποιονδήποτε κάποτε μπαίνει στον κόπο να διαβάσει κάποιο βιβλίο μου.
    Πολλά ευχαριστώ στον Κώστα τον Θερμογιάννη για την φροντισμένη παρουσίαση του βιβλίου και για το ζεστό κλίμα που καλλιεργείς για τον καθένα δημιουργό.
    Γράφω ποίηση γιατί είναι μέρος της αναπνοής μου πια και τρόπος του ονειρεύεσται..
    Να είστε καλά και καλό καλοκαίρι σε όλους!

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Στρατή εγώ σε ευχαριστώ για τα πραγματικά πολύ ωραία ποιήματά σου και το γεγονός ότι απλόχερα τα αφήνεις να ταξιδέψουν στα μάτια και τις καρδιές μας! Να είσαι πάντα δημιουργικός…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!