Υπάρχει ελπίδα, της Χριστίνας Σουλελέ

4.07.2015

 

 

Όσο υπάρχουνε λουλούδια

που σηκώνουν το κεφάλι

στο χιονιά

κι όσο ακούγονται τραγούδια

πάνω στα γυμνά κλαδιά

όσο μια αχτίδα δραπετεύει

από το σκοτάδι το πυκνό

κι αρχίζει να αχνοφαίνεται η μέρα

υπάρχει μάτια μου ελπίδα.

Κι εσύ μου στέκεις άπραγος

πάνω στον άνυδρο

τον βράχο τον ξερό

και μοιρολόι στήνεις

για τα χαμένα άνθη σου

τα άηχα τραγούδια

και το σκοτάδι το πυκνό

που στάθηκε εμπόδιο

στην απαρχή της μέρας σου.

Μάθε λοιπόν

πως

με μια ελπίδα κι έναν αγώνα

μ’ ένα τραγούδι και μια ψυχή

έτσι αξίζει ο καθένας

ν’ αντικρύζει

και με ρόδινο χρώμα να βάφει

την κάθε του Ανατολή.

 

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

Απορία

Απορία

Τι ΄ναι αυτό, αναρωτώ, που μέσα μου βρυχάται; Θεριό είναι τρανό που όλο μαστιγώνουν; Να ’ναι οι φλέβες δαμαστές, κλουβί τα σωθικά μου; Στερώ τη λευτεριά σ’ ένα δειλό δραπέτη; Πανάθεμά σε αναμονή στα στήθια μου ριζώνεις. Ώσπου, ξεπρόβαλες εσύ. Εσύ! Μεσ’ στ’ όνειρο και...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Μάθε λοιπόν
    πως
    με μια ελπίδα κι έναν αγώνα
    μ’ ένα τραγούδι και μια ψυχή
    έτσι αξίζει ο καθένας
    ν’ αντικρύζει
    και με ρόδινο χρώμα να βάφει
    την κάθε του Ανατολή …

    Αγιασμένος εκείνος
    ο άνθρωπος που τον
    βούρκο, τον μετασχηματίζει
    σε εργοστάσιο ελπίδας !

    Ευλογημένος εκείνος
    ο άνθρωπος, που,
    στης λάσπης τα νερά,
    απεργάζεται το όνειρο
    και την ημέρα εκείνη
    που η Σταυρική οδός θα ευγνωμωνείται
    αποστέλλοντας το δόξασμά Της στον Νου που δοκιμάστηκε …

    Γιατί χωρίς Αυτήν,
    άλουστο το δώρο τ᾽ ουρανού και
    άνοστη η οσμή της Αθανασίας και του Απείρου
    από το μοσχομύρισμα της Σοφίας …
    από τ᾽ αλάτι
    της Καρτερίας,
    του Ήθους,
    της Υπομονής … !

    Θαυμάσιο Χριστίνα …
    Με ενέπνευσε …

    Καλές ελπίδες …

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    Σας ευχαριστώ Κύριε Σκοπετέα.
    Τις σκέψεις αυτές τις άφησα πάνω σε ένα χαρτί , αυτή τη βδομάδα , που με κυρίευσε όχι φόβος αλλά θυμός και πείσμα. Η φωτογραφία του μικρού κρόκου που σηκώνει το κεφάλι στο χιονιά μου δίνει ελπίδα . Θέλει δύναμη , ψυχή και πείσμα για να τα βάλεις με χιονιάδες. Όταν όμως καταφέρεις να νικήσεις το φόβο σου και να κρατήσεις έστω και μια μικρή σπίθα αναμμένη , τότε η ομορφιά είναι απερίγραπτη.
    Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς ο ένας πρέπει να εμπνέει τον άλλον.

    “Αγιασμένος εκείνος
    ο άνθρωπος που τον
    βούρκο, τον μετασχηματίζει
    σε εργοστάσιο ελπίδας !”

    Μόνο αυτός θα βρει τη δύναμη να αγωνίζεται…

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Όταν ρώτησαν τον Αριστοτέλη, τι είναι ελπίδα; απάντησε λιτά:”Το όνειρο ενός ξυπνητού ανθρώπου”. Θέλω να πιστεύω Χριστίνα μου πως ο χιονιάς θα εξαφανιστεί, τα λουλούδια θα μοσχοβολήσουν, οι καρδιές μας θα ανθίσουν, το σκοτάδι θα διαλυθεί και το χαμόγελο θα χαϊδέψει τις καρδιές μας!!!!!!!!!!

    Μαριάνθη Παπάδη

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Η ελπίδα είναι αυτή που μας κάνει να παίρνουμε δύναμη , θάρρος. Είναι εκείνο το φως που φωτίζει τα σκοτάδια μας και ζεσταίνει τους χιονιάδες μας. Κάποτε χαμηλώνει, κάποτε δυναμώνει, αλλά πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή. Να προσέχουμε να κρατάμε τη δική μας ελπίδα αναμμένη και να τη δίνουμε και στον άλλο που του λιγόστεψε κάποια στιγμή και είναι ανθρώπινο. Εμείς δε, που ερχόμαστε σε επαφή με παιδιά δεν πρέπει να την αφήσουμε στιγμή από τα μάτια μας..

      Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Όταν είχα δει τη φωτογραφία σου χαμογέλασα, τώρα που τη συνεδεσες με τόσο δυνατούς στίχους τη λάτρεψα! Εύγε Χριστίνα.

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σε ευχαριστώ Μάχη μου! Η φύση μας διδάσκει και μας δίνει ελπίδα. Γιατί νομίζεις ότι είμαι τόσο συχνά κοντά της;

      Απάντηση
  5. Μαριάνθη Πλειώνη

    Υπέροχο ταίριασμα εικόνας και στίχων…!!! Μας γέμισες με τα χρώματα της ελπίδας και της αισιοδοξίας!!!!

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Τα μάτια μας ανοιχτά μην τυχόν και χάσουμε ελπίδα και αισιοδοξία. Σε ευχαριστώ Μαριάνθη μου!

      Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σε ευχαριστώ Ελένη!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου