Όσο υπάρχουνε λουλούδια

που σηκώνουν το κεφάλι

στο χιονιά

κι όσο ακούγονται τραγούδια

πάνω στα γυμνά κλαδιά

όσο μια αχτίδα δραπετεύει

από το σκοτάδι το πυκνό

κι αρχίζει να αχνοφαίνεται η μέρα

υπάρχει μάτια μου ελπίδα.

Κι εσύ μου στέκεις άπραγος

πάνω στον άνυδρο

τον βράχο τον ξερό

και μοιρολόι στήνεις

για τα χαμένα άνθη σου

τα άηχα τραγούδια

και το σκοτάδι το πυκνό

που στάθηκε εμπόδιο

στην απαρχή της μέρας σου.

Μάθε λοιπόν

πως

με μια ελπίδα κι έναν αγώνα

μ’ ένα τραγούδι και μια ψυχή

έτσι αξίζει ο καθένας

ν’ αντικρύζει

και με ρόδινο χρώμα να βάφει

την κάθε του Ανατολή.

 

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!