Υπό σκέψη, της Άννας Ρουμελιώτη

21.02.2016

 

Στέκομαι εδώ σε μια γωνιά
σε έναν δρόμο με θέα
την πολιτιστική κληρονομιά
στέκομαι εδώ παρατηρώ
μήνας γλυκός ετούτος ο φθινοπωρινός
σαν να΄ναι Άνοιξη πως μοιάζει
σαν να έχει γίνει κάποια περίεργη συμφωνία
και κατά γράμμα θέλει
να την τηρήσει ο καιρός.
Μέρα πολύβουη κυλάει
μέσα απ΄ τις ηλιαχτίδες του φωτός
μπερδεύονται οι άνθρωποι
σε μια εγρήγορση πως πρέπει
σύντομα η μέρα να περνάει
κι αυτή η πόλη κάτω απ΄τον ήλιο μα ξεχασμένη
στέκει μες στα συντρίμμια της μαραζωμένη
σε απομεινάρια ντουβαριών παραδομένη
ζέχνει τη φρίκη και τον τρόμο της
κι από τις φυλλωσιές ακόμη εγκαταλελειμμένη.
Ένας κισσός στενάχωρα την αγναντεύει
καθώς ψηλά αγωνίζεται την πρασινάδα του να υψώσει
όλο και πιο ψηλά να πορεύεται
έχει αντοχή και πείσμα ένα μικρό κομμάτι
του ανέμου να το δώσει.
Στέκομαι εδώ σε μια γωνιά
στο δρόμο ξεδιπλώνονται φωνές και βουητά.
Παραμιλάει άπραγος ο κόσμος
και αγκομαχάει σιωπηλός και νοσταλγεί
κάτι που αμυδρά στη θύμηση λυγάει
και αναρωτιέται πότε θα αλλάξει ο καιρός.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

18 σχόλια

18 Σχόλια

  1. Σουλελέ Χριστίνα

    Πολύ όμορφα, Άννα, αποδίδεις με τους στίχους σου την πραγματικότητα κι αφήνεις να φανεί η αγωνία σου, που είναι αγωνία όλων. Κι αναρωτιόμαστε πότε θα αλλάξει ο καιρός. Άντε να δούμε…

    Απάντηση
  2. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ παραστατικό και πολύ αληθινό, Άννα μου…

    Απάντηση
  3. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Μια ζωή ο άνθρωπος αυτό λαχταράει , ν’ αλλάξει ο καιρός Μα αυτός θεόκουφος και πώς ν’ ακούσει τα παρακάλια;. Μα άνθρωπος είναι και ένας τύπακας που ναι μεν βλέπει ότι άδικα ελπίζει αλλά ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΛΑΧΤΑΡΑ σκεπτόμενος: ” ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΆ!!!..,
    Ωραία τα λες όπως πάντα ΆΝΝΑ μας.Είπαμε . Το τρίο της καρδιάς μας:ΑΝΝΑ, ΜΑΧΗ, ΖΩΗ..

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Η αλλαγή ξεκινάει από εμάς τους ίδιους πρώτα και σιγά σιγά ποιος ξέρει ίσως αλλάξει και ο καιρός Λένα μου!!Να είσαι πάντα καλά την καλημέρα μου!

      Απάντηση
  4. Βάσω Αποστολοπούλου

    “σε μια εγρήγορση πως πρέπει
    σύντομα η μέρα να περνάει”

    Και σπρώχνουμε αναίτια και άσκεφτα το χρόνο… μέχρι που μας τελειώνει – κι ανρωτιόμαστε μάταια κι αδιέξοδα “πού να πήγε, άραγε;”

    Πολύ στοχαστικό κι αληθινό, Άννα μου!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Η πραγματικότητά μας Μάχη μου αυτή είναι….να είσαι καλά..καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε!!!

      Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Ρεαλιστικό μέχρι που σκέφτηκα πως πρέπει να αλλαξω την ροή.

    Απάντηση
  6. Σοφία Ντούπη

    Δυνατές οι λέξεις σου και πάλι αγαπητή Άννα κι ακόμη πιο δυνατό το νόημα που μας υπαγορεύουν! Για να αλλάξει όμως ο καιρός και ¨να γυρίσει ό ήλιος¨ όπως είπε ένας άλλος Ποιητής… ¨θέλει δουλειά πολύ!!!¨ Αν πραγματικά μας ενδιαφέρει θα πρέπει να ανασκουμπωθούμε και να αγωνιστούμε για αυτή την αλλαγή!!! Την αγάπη μου και καλή εβδομάδα.

    Απάντηση
  7. drmakspy

    Οι εικόνες σου δίνουν το κλίμα των καιρών… Μακάρι να αλλάξουν πάλι όλα…

    Απάντηση
  8. Ελένη Ιωαννάτου

    Απλά τα λόγια σου Άννα μου, μα τόσο αληθινά!
    Θεατές εμείς χειροκροτάμε το θέατρο του παραλόγου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου