Επιλέξτε Page

Υπό σκέψη, του Φίλιππου Φιλίππου

18.01.2016

Έπρεπε επειγόντως να σκεφτεί! Δεν έπαιρνε άλλη αναβολή! Ο χρόνος ήδη την πίεζε ασφυκτικά, σα θηλεία την έσφιγγε στο λαιμό της. Η ίδια το ανέβαλλε συνεχώς, στην αρχή εσκεμμένα! Πίστευε ότι με το χρόνο σύμμαχο και τον καιρό, το θέμα, το πρόβλημά της θα ξεχνιόταν, θα προσπερνιόταν, δεν θα την άγγιζε! Σιγά-σιγά κατάλαβε ότι την περικύκλωνε και την έσφιγγε. Ένιωθε ότι δε μπορούσε να ξεφύγει, ότι κλεινόταν συνεχώς στο καβούκι της. Το πρόβλημα της όχι μόνο δε λυνόταν ή δεν έφευγε, αλλά μέρα με τη μέρα μεγάλωνε! ‘Ήρθε η στιγμή που νόμισε ότι θα πνιγόταν, ο αέρας της τελείωνε. Δεν έπαιρνε πλέον άλλη αναβολή!

Σηκώθηκε πανικοβλημένη και έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο που βρισκόταν απέναντι της. Το άνοιξε με δύναμη, σπρώχνοντάς το στον τοίχο και έβγαλε το κεφάλι της έξω και άρχισε να παίρνει βαθιές και γρήγορες αναπνοές. Είχε πιστέψει προς στιγμή ότι τελείωνε και ο αέρας που υπήρχε έξω. Πανικοβλήθηκε για τη δική της ζωή που ένιωθε ότι τελείωνε και έσβηνε. Ούτε λόγος ούτε σκέψη δεν έκανε τόσο καιρό, παρόλο που τα σημάδια και οι ενδείξεις της χτυπούσαν κόκκινο. Πίστευε ότι δεν επρόκειτο να την αγγίξουν να της δημιουργήσουν κάποιο πρόβλημα. Πίστευε ότι είχε κάποιο φύλακα άγγελο που θα την προστάτευε. Μάταια όμως! Δεν έφταναν όλα αυτά για να την προστατεύσουν. Έπρεπε η ίδια να είχε φροντίσει, να προστατέψει τον ίδιο της τον εαυτό να τον κοιτάξει επίμονα στον καθρέφτη και να απαιτήσει από τον ίδιο να σταματήσει αυτήν την κατρακύλα. Να σταθεί στα πόδια της! Να τολμήσει έστω και για μια φορά να ζητήσει βοήθεια και μάλιστα σε κάποιον ειδικό. Να ανοίξει την καρδιά της και όχι το παράθυρο του δωματίου όπως τώρα. «Πρέπει να σκεφτώ γρήγορα» μουρμούρισε και πρόσθεσε «όλα τελειώνουν τι να κάνω; Γιατί άργησα γιατί;» και ξέσπασε σε λυγμούς.

Ποια ήταν όμως αυτή η κοπέλα και τι ήταν εκείνο που τη βασάνιζε τόσο πολύ; Που δε μπορούσε να σκεφτεί από μόνη της κάποια λύση; Ή έστω να σκεφτεί να ζητήσει κάποια βοήθεια; Ήταν η Φωτεινή, μια 22χρονη φοιτήτρια που πάντα φώτιζε με την παρουσία της τους γύρω της! Όλοι την θαύμαζαν και όλοι την καμάρωναν! Οι γονείς της ήταν υπερήφανοι «μπράβο σου Φωτεινή! Συνέχισε να μας φωτίζεις! Είσαι σαν ένας φάρος που φωτίζει τους γύρω τους» της έλεγαν ξανά και ξανά. Όμως αυτός ο φάρος που φώτιζε την ίδια την Φωτεινή και τους γύρω της, μια μέρα έσβησε! Δεν υπήρχε καθόλου φως ούτε για να φωτίζει, αλλά ούτε για να καθοδηγεί τους γύρω της με τη συμπεριφορά και το χαρακτήρα της. Ο φάρος έσβησε! Η Φωτεινή ήταν πλέον στο σκοτάδι βυθισμένη στην απελπισία. Βάδιζε στα τυφλά απροστάτευτη και χωρίς προορισμό! Ήταν θέμα χρόνου να «σκοντάψει» και να πέσει κάτω! Ήταν θέμα χρόνου να γονατίσει και να λυγίσει. «Ο χρόνος μου τελειώνει» φώναξε.

Ακούστηκε θόρυβος στην πόρτα και φωνές «Ήρθε το τέλος μου» συλλογίστηκε με δάκρια στα μάτια και ένας κόμπος στο λαιμό της την έσφιγγε σαν θηλιά. «Φωτεινή, άνοιξε οι γονείς σου είμαστε» ακούστηκε από την άλλη πλευρά της πόρτας. «Οι γονείς μου;» μονολόγησε ενώ τα κτυπήματα στην πόρτα συνέχιζαν. «Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ», ψιθύρισε. Έπρεπε να ανοίξει την πόρτα. Οι γονείς της με ανακούφιση την πήραν στην αγκαλιά τους. «Αγάπη μου, Φωτεινή μου, φάρε μου φωτεινέ! Πως επέτρεψες στον εαυτό σου να αφεθείς να σβήνεις και να λιώνεις», της είπε με δάκρια στα μάτια ο πατέρας της. Ενώ η μητέρα της πρόσθεσε με λυγμούς «Ποτέ μας δεν θα σε αφήναμε να σου συμβεί κάτι κακό μα ποτέ! Ούτε στιγμή δεν υπήρχε σκέψη για μας εάν έπρεπε να είμαστε κοντά σου ή όχι» ενώ ο πατέρας της την αγκαλιάζει φιλώντας την στο μέτωπο. «Η σκέψη μας είσαι πάντα εσύ και μόνο εσύ. Γιατί θέλουμε Φωτεινή μας να συνεχίσεις να είσαι ο φωτεινός μας φάρος! Όχι μόνο για εμάς αλλά και για την δική σου γενιά».

Η Φωτεινή με δάκρια στα μάτια και κουνώντας τα χέρια της, χώθηκε στην αγκαλιά τους ενώ από το στόμα της βγήκαν τα εξής λόγια «Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό να σας μιλήσω, να το μοιραστώ μαζί σας αλλά πάντα κάτι με φόβιζε και με έσπρωχνε πίσω! Στην πορεία χάθηκα μέσα στις σκέψεις χωρίς να μπορώ να σκεφτώ τι να κάνω» Οι γονείς της καθησυχάζοντάς της, της απάντησαν «έχουμε σκεφτεί εμείς για σένα αγάπη μου! Μην ανησυχείς καθόλου! Μαζί θα το περάσουμε και αυτό» Το τελευταίο πράγμα που τόλμησε να τους ρωτήσει ήταν πώς μπόρεσαν και με ποιο τρόπο, να διαβάσουν τη  σκέψη της, να νιώσουν ότι κάτι την απασχολεί τόσο έντονα αφού η ίδια είχε εγκλωβιστεί στις σκέψεις της. Αφού της χαμογέλασαν, την χάιδεψαν στοργικά λέγοντάς της «γιατί είσαι κομμάτι από τα δικά μας τα κομμάτια, γιατί μπορεί τώρα να μας χωρίζουν χιλιόμετρα αλλά είσαι πάντα στις σκέψεις μας και γιατί ανοίγοντας το δικό μας παράθυρο, διαπιστώσαμε ότι το φωτεινό σου φως που σαν φάρος από μακριά βλέπαμε τόσο καιρό, είχε χάσει την λάμψη του, κόντευε να σβήσει! Τότε ήταν που τα αφήσαμε όλα και τρέξαμε κοντά σου, στο φωτεινό μας φάρο στην Φωτεινή μας!»

 

_

γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου