Φθινοπωρινή ανάμνηση

19.12.2015

 

Το σπίτι το πατρικό μου στον πρώτο όροφο μονοκατοικίας. Το χώριζε θαρρείς από το ισόγειο, μια τεράστια τσίγκινη κατασκευή εν είδει... τέντας! Ήταν ό,τι καλύτερο θυμάμαι από τα νιάτα μου.
Σαν άρχιζαν τα Φθινοπωριάτικα πρωτοβρόχια, συνέθεταν πάνω στον τσίγκο μουσική απαράμιλλης ομορφιάς. Τα νοκτούρνο της ηχούν ακόμη στ’ αυτιά μου και ας πέρασε μισός αιώνας από τότε.
Θυμάμαι, άφηνα τη μπαλκονόπορτα κουφωτή να περνά ελεύθερα η μουσική στην κάμαρη, συνοδευόμενη από το εξαίσιο άρωμα του βρεγμένου νυχτολούλουδου, του γιασεμιού και της χωμάτινης γης (ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι ούτε για δείγμα).
Ένα τέτοιο μαγευτικό Φθινοπωρινό βράδυ λοιπόν, με αρκετή δροσιά κοιμόμουνα με μπαλκονόπορτα ορθάνοικτη, κουκουλωμένος ζεστά, απολαμβάνοντας μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου την συναυλία της Φύσης υπό τη μπαγκέτα αόρατου ταλαντούχου μαέστρου. Νανουριζόμουνα ονειρευόμενος παραδείσους.
Ξάφνου, την μουσική πανδαισία και απόλυτη αρμονία, διακόπτει παράφωνος ρυθμικός ήχος που με ξυπνά εντελώς.
Στήνω αυτί που λένε, περιμένοντας ν’ ακούσω ξανά.
ΤΙΠΟΤΑ.
Μόνο η βροχή που είχε δυναμώσει ακουγόταν έντονα στην τσίγκινη τέντα πολλαπλασιάζοντας την έντασή της.
"Η ιδέα μου θα ήταν", σκέφτηκα νευριασμένος και αφέθηκα πρόθυμα στην αγκαλιά του Μορφέα ξανά.
Δεν πέρασε πολλή ώρα όπως υπολόγιζα και να το:
Τοκ, τοκ, τοκ...
Επτά χρόνων παιδί και άρχισα να τα παίζω. Ποιος κτυπάει την τζαμόπορτα νυχτιάτικα; Οι γονείς; Αδύνατον. Αν κάτι ήθελαν, θα έμπαιναν χωρίς την άδειά μου.
«Ποιος είναι;» ρωτώ.
Απάντηση καμιά.
«Ποιος είναι που ο διάβολος να σε πάρει;»
Είπα "διάβολος", μα το μετάνιωσα. "Επίκληση του εξαποδώ κάνω μωρέ νυχτιάτικα; Ώρες είναι να θέλει από μένα κάτι πονηρό και εξαίσια αντιχριστιανικό", είπα και έκανα το σταυρό μου όπως με συμβούλευσε η γιαγιάκα μου να κάνω σε τέτοιες μεταφυσικές περιπτώσεις.
Πετάγομαι. Ανάβω κάθε πηγή φωτός που υπήρχε στο δωμάτιο, αμπαζούρ, πορτατίφ και τους προσκοπικούς φακούς ακόμα. Αν είχα σπίρτα θα άναβα και την λαμπριάτικη λαμπάδα που κρεμόταν πανέμορφη στον τοίχο πάνω από το προσκεφάλι μου. Τι σου είναι όμως το φως! Είτε το πανέμορφο φως του ήλιου, είτε το τεχνητό... Έδιωξε με μιας σκιές, μυστήρια, φόβους.
Με στεντόρεια φωνή τώρα, φωνάζω: «ποιος είναι, το κέρατό μου μέσα;»
Τσιμουδιά.
"Μα πώς και δεν ξύπνησε η μάνα μου από τις φωνές;  Ίσως γιατί η όλη φάση να ήταν αποκύημα φαντασίας και ονείρου", ξανά μανά μουρμούρισα και ησυχασμένος αφέθηκα να πιάσω τ' όνειρο απ’ όπου το άφησα λίγο πριν.
Εντωμεταξύ η φθινοπωριάτικη βροχή εξελίχθηκε σε καταιγίδα. Βροντές, αστραπές, φώτιζαν το καμαράκι μου περισσότερο από την όποια τεχνητή λάμψη. Και πριν αποκαμωμένος παραδοθώ στον ύπνο, να το και πάλι...
Εκνευριστικό και απόλυτα γήινο, ΤΟΚ ΤΟΚ ΤΟΚ…
"Α, μα εσύ δεν υποφέρεσαι όποιος σκατά κι’ αν είσαι", είπα και πετάχτηκα αφρίζοντας ν' ανοίξω την τζαμόπορτα του δωματίου.
Ανοίγω.
ΚΑΝΕΙΣ.
Δηλαδή, όχι και εντελώς κανείς!
Μια τεράστια ακρίδα μεγέθους σπουργιτιού κούρνιαζε στο ακριανό τζάμι. Κτυπούσε με τα κοκάλινα φτερά της ν’ ανοίξω και να ξεκουμπιστεί, μέσω της μπαλκονόπορτας, στους ανοικτούς ορίζοντες που ήταν ταγμένη να ζει. Άγνωστο πώς, είχε εγκλωβιστεί στο σπίτι μέσα όπου καταφανώς ασφυκτιούσε.
Η άτιμη, πετάχτηκε σαν αστραπή και βρέθηκε ηδονικά αντιμέτωπη με την φθινοπωριάτικη καταιγίδα…
«Να γίνεις νόστιμος μεζές από την πρώτη νυχτερίδα που θα συναπαντήσεις», της φώναξα έξαλλος.
Να μ’ άκουσε λες; Τη φωνή μου κάλυψε ένας κεραυνός που θαρρείς και έπεσε στο σπίτι πάνω.
"Βρωμοέντομο, με άφησες ξάγρυπνο απόψε!"

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

19 σχόλια

19 Σχόλια

    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      Ευχαριστώ Πόπη. Το όνομά σου μου θυμίζει μια συμμαθήτρια της κόρης μου …

      Απάντηση
  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Λένα υπέροχο!!!
    Πανέμορφες εικόνες!!
    Νόμιζα πως βρισκόμουν σε παραμύθι!!

    Καλή σου ημέρα!!!

    Απάντηση
    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      Καλή μου ποιήτρια σ’ευχαριστώ τόσο πολύ…
      Την καλημέρα μου.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Την καημένη την ακριδούλα πόσες κατάρες πήρε από ένα 7χρονο!!! Ωραίες περιγραφές Λένα…αν και με ήλιο σήμερα ένιωσα να βρέχει και στο δικό μου παράθυρο!! Καλημέρα!!!

    Απάντηση
  3. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Ευχαριστώ ΜΆΧΗ . Τη λατρεύω τη βροχή. Καλή σου μέρα…

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ ωραία ιστορια Λένα …και η ακρίδα στη φύση της…τελος καλό κι όλα καλά 🙂

    Απάντηση
  5. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Και έμεινε η ανάμνησή της για να νοσταλγήσω τα ωραιότερα Φθινόπωρα της ζωής μου.Ευχαριστώ Άννα. Καλό σου βράδυ.

    Απάντηση
  6. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ όμορφη περιγραφή Λένα και μια ενδιαφέρουσα ροή! Ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας παιδικές αναμνήσεις…

    Απάντηση
    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      Ευχαριστώ Έλενα. Με συγκινούν πάντα τα καλά σου λόγια…

      Απάντηση
  7. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Έλενα πάντα με συγκινούν τα καλά σου λόγια Ευχαριστώ,

    Απάντηση
  8. Σοφία Ντούπη

    Πολύ όμορφη η ιστορία σου Λένα. Είναι τόσο ζωντανά πάντα όλα όσα γράφεις, που νομίζω ότι τα ζω. Για μία ακόμη φορά μπράβο σου!!!

    Απάντηση
    • Λένα Μαυρουδή Μούλιου

      Ειλικρινά Σοφία ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.Έχω πάντα την αίσθηση ότι πιστεύεις τα όσα λες και δεν είναι απλές φιλοφρονήσεις.
      Και ναι, σε θυμήθηκα που είχες απαγγείλει το ποίημά σου και μάλιστα χωρίς διόλου τράκ ενω εγώ είχα τόσο πολύ που ούτε καν ανέβηκα στη σκηνή να παραλάβω τον Έπαινό μου για το παραμύθι μου.
      Καλά Χριστούγεννα σού εύχομαι και να χαίρεσαι τα εγγόνια σου …

      Απάντηση
  9. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Σοφία για μια φορά ακόμη κι΄εγώ σ΄ευχαριστώ .Επί τη ευκαιρία να σε ρωτήσω κάτι. Ήσουν στην Απονομή βραβείων που πήραμε από την Εταιρία Τεχνών Πολιτισμού και Επιστημών Κερατσινίου ;;;;Και κάτι άλλο Με θέλεις για ”φίλη ”σου;;;;;;

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Μόλις τώρα είδα το σχόλιο σου. Μεγάλη μου τιμή να έχω φίλη μια τόσο χαρισματική ύπαρξη!!! Ναι ήμουν στην απονομή… πήρα το τρίτο βραβείο ποίησης… ήμουν όμως τόσο μπλοκαρισμένη που δεν θυμάμαι τίποτα!… Αν ήσουν εκεί, ίσως να σου έκανε εντύπωση το Ορεστιάδα η μακρινή μου πατρίδα που έχω πάντα στις αποσκευές μου. Αυτή τη στιγμή χάρηκα σαν μικρό παιδί, όπως τα εγγονάκια μου. Ευχαριστώ πολύ!!!Καλές γιορτές με υγεία!!!

      Απάντηση
  10. Λεανδρος Καραΐσκος

    Πολυ ωραιο !!!!

    Απάντηση
  11. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Ευχαριστώ Λεό μου…

    Απάντηση
  12. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Ωραία η “αντίφαση” ανάμεσα στην ευγενική κίνηση και τη θυμωμένη σκέψη!

    Απάντηση
  13. Lena Mavroudi Mouliou

    Απόστολε για να’ χει γούστο το καλό θέλει και το …κακό του!!!! Σ’ ευχαριστ’ω καλές γιορτές να έχεις

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου