Έτσι όπως γεννήθηκε και άνοιξε τα μάτια

άφησε τους άλλους το δέρμα της να’ αγγίξουν

και να την ντύσουν μαλακά με πάνες λόγια γλυκά

Την κράτησαν στα χέρια τους για λίγο απαλά

γονάτισαν μπροστά της την έκρυψαν απ’ τον ήλιο

μη μαυρίσει, την μοίρανε με μύρο

Μα δεν ακούστηκε παρά μόνο μια βροντή

για να νιώσει τρόμο και ντροπή

γιατί ήταν ολόγυμνη πάνω στη γη

χωρίς φωνή μνήμη και μικρή

Προσπάθησε το πρόσωπο αδύναμα να κρύψει

την γύμνια την αλήθεια να μη παραδεχτεί

και από αυτό τον ρόλο της ζωής ν’ απομακρυνθεί

Το βράδυ τυλίχτηκε στα άσπρα της σεντόνια

για μια ολόκληρη βραδιά την καρδιά της

να ζεστάνει και ας πεθάνει

 

_

γράφει η Εύα Κασιάρου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!