Μοιάζουν με εύθραυστες κλωστές

οι δίδυμές σου ράγες

φλέβες θαρρείς μεταλλικές

ελπίδας μα κι ονείρων

 

Έχουν καρδιά την ξενιτιά

ψυχών ψυχρές αρπάγες

πόνο μαζί και λησμονιά

τούτες οι φλέβες ενεχύρων

 

Φτύνεις ιδρώτα στις κορφές

στους κάμπους αλαργεύεις

μα δε σε νοιάζουν οι ψυχές

μικρών ανθρώπων κακομοίρων

 

Γλώσσες μιλάς πάρα πολλές

μέχρι να ξεφορτώσεις

άλαλες σκέψεις κι άυλες

μεταναστών -σχεδόν- ομήρων

 

Κι ύστερα στης επιστροφής

τον αδειανό το δρόμο

σφουγγίζεις δάκρυα, φιλοσοφείς

για τις ζωές των αποκλήρων

 

Μα το ταξίδι κάνει κύκλο

«Μεταφέρονται ανθρώπινες μηχανές»

στης φάμπρικας τον ήλο

πολύτιμη βλέπεις γαρ, η λάμψις των πεντολίρων.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!