Φοβάμαι

14.01.2016

sad

«Ακόμη θυμάμαι εκείνη την έντονη μυρωδιά της σαπίλας. Μόλις είχα ανοίξει τα μάτια μου και, αντί για τον χώρο του δωματίου μου, αντίκρισα ένα σωρό από δεκάδες σκουπίδια. Βρισκόμουν ξαπλωμένη ανάσκελα πάνω στο κρύο και αφιλόξενο πεζοδρόμιο, σαν κουφάρι ψόφιου ζώου. Με έκφραση αηδίας πρόσεξα μερικά ποντίκια που έτρεχαν φοβισμένα παραδίπλα. Αμέσως αναρωτήθηκα «τι κάνω εγώ εδώ; Είναι δυνατόν να κοιμήθηκα δίπλα από τους κάδους απορριμμάτων;» Έντρομη θυμήθηκα τι είχε συμβεί.

Η μέρα ήταν κάτι παραπάνω από λαμπερή και μιας και είχα πολύ καιρό να βγω έξω, αποφάσισα να κάνω έναν περίπατο. Θα ήταν πολύ ωραία ιδέα να συναντήσω και κάποιο φίλο, σκέφτηκα, να πιούμε έναν καφέ και να πούμε τα νέα μας. Δε συνάντησα όμως κανέναν. Όσα τηλεφωνήματα κι αν έκανα, όλοι τους ήταν πολύ απασχολημένοι. Δε βαριέσαι, είπα. Ο καθένας έχει τις δουλειές του, τις σκοτούρες του. Έτσι, μόνη συνέχισα τη βόλτα μου. Η μοναξιά με κύκλωσε, ένα παράπονο με πήρε. Δεν έκλαιγα όμως, δεν χρειάζεται να δεις δάκρυα για να πειστείς πως κάποιος δε νιώθει καλά.

Κοίταζα τον κόσμο που πηγαινοερχόταν και μου προκαλούσε δυσφορία. Άνθρωποι βιαστικοί, άλλοι ανέμελοι, ζευγάρια αγκαλιασμένα, παιδιά που έτρεχαν. Όλοι είχαν έναν σκοπό και έναν λόγο που κινούνταν. Εγώ δεν είχα τίποτα. Νόμιζα πως τουλάχιστον είχα τον Ανέστη όμως ακόμη κι εκείνος υπήρξε περαστικός από την αγκαλιά μου.

Άρχισα να ιδρώνω κι ας μην είχε τόση ζέστη. Σκούπισα με την παλάμη το μέτωπό μου και το μάτι μου έπεσε στο ρολόι. Τέτοια ώρα κανονικά θα ήμουν στο γραφείο ανάμεσα σε έγγραφα και τηλεφωνήματα, όμως η λέξη «περικοπές» από το στόμα του αφεντικού με επανέφερε στην πραγματικότητα. Η καρδιά μου κόντευε να πεταχτεί έξω από το στήθος. Ένιωθα το οξυγόνο να χάνεται, το κορμί μου να λυγίζει. Τρόμαξα. Σκέφτηκα πως μάλλον ως εδώ ήταν, ήρθε το τέλος μου. Με όση δύναμη είχα, τάχυνα το βήμα μου και χωρίς να το συνειδητοποιήσω, βρέθηκα σε ένα δρομάκι που ήταν αδιέξοδος. Αισθάνθηκα εγκλωβισμένη, σαν κάποιος να μου έκλεινε τον δρόμο. Οι ανάσες μου βαριές -με έριχναν σε μια ανείπωτη κατάσταση. Ύστερα σκοτάδι.

Ήμουν πολλές ώρες πεσμένη εκεί κι όταν επιτέλους συνήλθα, θυμήθηκα με κάθε λεπτομέρεια τι είχε συμβεί. Δεν μου είχε τύχει ξανά τέτοιο περιστατικό. Ευχαρίστησα τον Θεό που ήμουν ακόμη ζωντανή. Ίσιωσα τα ρούχα μου και έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να κλειστώ στο διαμέρισμά μου. Εκεί επιτέλους ένιωσα ασφάλεια. Έκανα ένα μπάνιο για να διώξω από πάνω μου όλη τη βρώμα που πότισε το δέρμα μου κι αισθάνθηκα πολύ καλύτερα. Αυτό μέχρι να έρθουν οι επόμενες σκέψεις. Μετά λύπης συνειδητοποίησα πως όση ώρα έμεινα ξαπλωμένη στον δρόμο κανείς δε νοιάστηκε, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να με βοηθήσει. Αηδίασα ακόμη περισσότερο κι από ό,τι με τα σκουπίδια.

Κι από τότε είμαι εδώ. Κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους. Αδύναμη ακόμη και να μυρίσω τον καθαρό αέρα. Φοβάμαι τα πάντα. Γι' αυτό σας κάλεσα». Εκείνος είχε αφήσει το σημειωματάριό του στο τραπεζάκι εδώ και ώρα. Απέμεινε για λίγο ακόμη να την κοιτάζει πίσω από τα γυαλιά του σαν να περίμενε να συνεχίσει. Ήταν τόσο γλυκιά, τόσο εύθραυστη.

«Τώρα είμαι εγώ εδώ. Δε χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα».

 

_

γράφει η Έλενα Σαλιγκάρα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

Χελιδόνια

Χελιδόνια

-Καλησπέρα γιατρέ, φεύγω απόψε. Όχι, είμαστε όλοι καλά. Απλώς πρέπει να φύγω. Όχι, μην έρθετε στο αεροδρόμιο. Σας παρακαλώ. Ναι δεν θα χαθούμε. Ευχαριστώ. Καληνύχτα σας.  Η Νατάσα θα λείψει για μερικές εβδομάδες γιατί ο άνδρας της κάνει μια σοβαρή επέμβαση σε...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Πρόσκληση σε γάμο

Τα προεόρτια του γάμου είχαν ξεκινήσει από την Πέμπτη, με τον πρόγαμο. Λίγο έξω από το Ηράκλειο, τα συμπεθέρια είχαν ξεσηκώσει όλο το χωριό και τους πετεινούς στο πόδι. Το αντικρυστό, με τη θράκα στη μέση, το γαμοπίλαφο στα καζάνια, οι κρητικές κουλούρες δεμένες με...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Ελένα, (πρόσεξε πού έβαλα τον τόνο, έτσι θα σε λέω) αν η ηρωίδα σου όλα αυτά τα έζησε ξύπνια, άν δηλαδή δεν έβλεπε ένα ενύπνιο εφιάλτη και παρόλα αυτά επέζησε ε τι να σου πω είναι θηρίο αντοχής και ο ΦΌΒΟΣ, ΑΥΤΉΝ θα έπρεπε να φοβάται και όχι το αντίστροφο.Μόνο που δεν το ξέρει για να νιώσει δυνατή έτσι όπως υποψιάζομαι πως είσαι εσύ καλή μου φίλη.Πολύ μου άρεσε αν και τα’ π
    αιξα με τα μηρυκαστικά μπρ μπρ…

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Καλή μου Λένα, σε ευχαριστώ πάντα για τα όμορφα και ενθαρρυντικά σχόλιά σου! Είναι δυνατή η ηρωίδα μου, θα τη βοηθήσει ο εν λόγω κύριος να το καταλάβει! 😉 🙂

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Θα μπορούσε να έχει και συνέχεια λοιπον η ιστορία σου Λένα. Δυνατή … μου άρεσε!!!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Γιατί όχι; Ίσως θα μπορούσα να γράψω τη συνέχεια και να σας τη δείξω… Σε ευχαριστώ Άννα μου! Καλό σου βράδυ! 🙂

      Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Δεν πειράζει Άννα! 🙂

      Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Έλενα ήθελα να γράψω μπερδεύτηκα… θα μπορούσε λοιπόν να έχει και συνέχεια η ιστορία σου Έλενα 🙂

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Έχεις περιγράψει εύστοχα μια κατάσταση στην οποία έχουνε φτάσει πολλοί. Η κατάθλιψη χτυπά τελευταίως όλο και περισσότερα σπίτια. Δεν ξέρω τελικά αν σκλήρυνε ο κόσμος γύρω μας…ή αν και εμείς βάλαμε εξαιτίας του “δυσεύρετου” χρόνου τον εαυτό μας σε απομόνωση, πέρα από τα γενικοτερα προβλήματα που έφερε η “κρίση”.

    Καλή σου μέρα Έλενα και εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο.

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Σε ευχαριστώ, Μάχη μου! Έχεις δίκιο σε αυτό που λες. Παρατηρώ κι εγώ πως ο κόσμος κλείνεται στο “καβούκι” του. Κι αυτό μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να φέρει…
      Καλό Σαββατοκύριακο!

      Απάντηση
  5. Sofia kaporani

    Έχει αποδοθεί ο ρεαλισμός και κυνισμός της εποχής που ζούμε. Μου αρέσει αυτή του είδους η γραφή. Μπράβο.

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια! Καλή συνέχεια και καλό Σαββατοκύριακο.

      Απάντηση
  6. Χατζηβασιλείου Φωτεινή

    Η ιστορία είναι δυνατή ,μ΄έκανε να νιώσω τη μοναξιά και συγχρόνως να μη νιώσω μόνη μου συναισθηματικά…….

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Χαίρομαι πολύ που σας προκάλεσε αυτά τα συναισθήματα. Καλό σας βράδυ.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου