Φοβάμαι

14.01.2016

sad

«Ακόμη θυμάμαι εκείνη την έντονη μυρωδιά της σαπίλας. Μόλις είχα ανοίξει τα μάτια μου και, αντί για τον χώρο του δωματίου μου, αντίκρισα ένα σωρό από δεκάδες σκουπίδια. Βρισκόμουν ξαπλωμένη ανάσκελα πάνω στο κρύο και αφιλόξενο πεζοδρόμιο, σαν κουφάρι ψόφιου ζώου. Με έκφραση αηδίας πρόσεξα μερικά ποντίκια που έτρεχαν φοβισμένα παραδίπλα. Αμέσως αναρωτήθηκα «τι κάνω εγώ εδώ; Είναι δυνατόν να κοιμήθηκα δίπλα από τους κάδους απορριμμάτων;» Έντρομη θυμήθηκα τι είχε συμβεί.

Η μέρα ήταν κάτι παραπάνω από λαμπερή και μιας και είχα πολύ καιρό να βγω έξω, αποφάσισα να κάνω έναν περίπατο. Θα ήταν πολύ ωραία ιδέα να συναντήσω και κάποιο φίλο, σκέφτηκα, να πιούμε έναν καφέ και να πούμε τα νέα μας. Δε συνάντησα όμως κανέναν. Όσα τηλεφωνήματα κι αν έκανα, όλοι τους ήταν πολύ απασχολημένοι. Δε βαριέσαι, είπα. Ο καθένας έχει τις δουλειές του, τις σκοτούρες του. Έτσι, μόνη συνέχισα τη βόλτα μου. Η μοναξιά με κύκλωσε, ένα παράπονο με πήρε. Δεν έκλαιγα όμως, δεν χρειάζεται να δεις δάκρυα για να πειστείς πως κάποιος δε νιώθει καλά.

Κοίταζα τον κόσμο που πηγαινοερχόταν και μου προκαλούσε δυσφορία. Άνθρωποι βιαστικοί, άλλοι ανέμελοι, ζευγάρια αγκαλιασμένα, παιδιά που έτρεχαν. Όλοι είχαν έναν σκοπό και έναν λόγο που κινούνταν. Εγώ δεν είχα τίποτα. Νόμιζα πως τουλάχιστον είχα τον Ανέστη όμως ακόμη κι εκείνος υπήρξε περαστικός από την αγκαλιά μου.

Άρχισα να ιδρώνω κι ας μην είχε τόση ζέστη. Σκούπισα με την παλάμη το μέτωπό μου και το μάτι μου έπεσε στο ρολόι. Τέτοια ώρα κανονικά θα ήμουν στο γραφείο ανάμεσα σε έγγραφα και τηλεφωνήματα, όμως η λέξη «περικοπές» από το στόμα του αφεντικού με επανέφερε στην πραγματικότητα. Η καρδιά μου κόντευε να πεταχτεί έξω από το στήθος. Ένιωθα το οξυγόνο να χάνεται, το κορμί μου να λυγίζει. Τρόμαξα. Σκέφτηκα πως μάλλον ως εδώ ήταν, ήρθε το τέλος μου. Με όση δύναμη είχα, τάχυνα το βήμα μου και χωρίς να το συνειδητοποιήσω, βρέθηκα σε ένα δρομάκι που ήταν αδιέξοδος. Αισθάνθηκα εγκλωβισμένη, σαν κάποιος να μου έκλεινε τον δρόμο. Οι ανάσες μου βαριές -με έριχναν σε μια ανείπωτη κατάσταση. Ύστερα σκοτάδι.

Ήμουν πολλές ώρες πεσμένη εκεί κι όταν επιτέλους συνήλθα, θυμήθηκα με κάθε λεπτομέρεια τι είχε συμβεί. Δεν μου είχε τύχει ξανά τέτοιο περιστατικό. Ευχαρίστησα τον Θεό που ήμουν ακόμη ζωντανή. Ίσιωσα τα ρούχα μου και έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να κλειστώ στο διαμέρισμά μου. Εκεί επιτέλους ένιωσα ασφάλεια. Έκανα ένα μπάνιο για να διώξω από πάνω μου όλη τη βρώμα που πότισε το δέρμα μου κι αισθάνθηκα πολύ καλύτερα. Αυτό μέχρι να έρθουν οι επόμενες σκέψεις. Μετά λύπης συνειδητοποίησα πως όση ώρα έμεινα ξαπλωμένη στον δρόμο κανείς δε νοιάστηκε, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να με βοηθήσει. Αηδίασα ακόμη περισσότερο κι από ό,τι με τα σκουπίδια.

Κι από τότε είμαι εδώ. Κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους. Αδύναμη ακόμη και να μυρίσω τον καθαρό αέρα. Φοβάμαι τα πάντα. Γι' αυτό σας κάλεσα». Εκείνος είχε αφήσει το σημειωματάριό του στο τραπεζάκι εδώ και ώρα. Απέμεινε για λίγο ακόμη να την κοιτάζει πίσω από τα γυαλιά του σαν να περίμενε να συνεχίσει. Ήταν τόσο γλυκιά, τόσο εύθραυστη.

«Τώρα είμαι εγώ εδώ. Δε χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα».

 

_

γράφει η Έλενα Σαλιγκάρα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Ελένα, (πρόσεξε πού έβαλα τον τόνο, έτσι θα σε λέω) αν η ηρωίδα σου όλα αυτά τα έζησε ξύπνια, άν δηλαδή δεν έβλεπε ένα ενύπνιο εφιάλτη και παρόλα αυτά επέζησε ε τι να σου πω είναι θηρίο αντοχής και ο ΦΌΒΟΣ, ΑΥΤΉΝ θα έπρεπε να φοβάται και όχι το αντίστροφο.Μόνο που δεν το ξέρει για να νιώσει δυνατή έτσι όπως υποψιάζομαι πως είσαι εσύ καλή μου φίλη.Πολύ μου άρεσε αν και τα’ π
    αιξα με τα μηρυκαστικά μπρ μπρ…

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Καλή μου Λένα, σε ευχαριστώ πάντα για τα όμορφα και ενθαρρυντικά σχόλιά σου! Είναι δυνατή η ηρωίδα μου, θα τη βοηθήσει ο εν λόγω κύριος να το καταλάβει! 😉 🙂

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Θα μπορούσε να έχει και συνέχεια λοιπον η ιστορία σου Λένα. Δυνατή … μου άρεσε!!!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Γιατί όχι; Ίσως θα μπορούσα να γράψω τη συνέχεια και να σας τη δείξω… Σε ευχαριστώ Άννα μου! Καλό σου βράδυ! 🙂

      Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Δεν πειράζει Άννα! 🙂

      Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Έλενα ήθελα να γράψω μπερδεύτηκα… θα μπορούσε λοιπόν να έχει και συνέχεια η ιστορία σου Έλενα 🙂

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Έχεις περιγράψει εύστοχα μια κατάσταση στην οποία έχουνε φτάσει πολλοί. Η κατάθλιψη χτυπά τελευταίως όλο και περισσότερα σπίτια. Δεν ξέρω τελικά αν σκλήρυνε ο κόσμος γύρω μας…ή αν και εμείς βάλαμε εξαιτίας του “δυσεύρετου” χρόνου τον εαυτό μας σε απομόνωση, πέρα από τα γενικοτερα προβλήματα που έφερε η “κρίση”.

    Καλή σου μέρα Έλενα και εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο.

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Σε ευχαριστώ, Μάχη μου! Έχεις δίκιο σε αυτό που λες. Παρατηρώ κι εγώ πως ο κόσμος κλείνεται στο “καβούκι” του. Κι αυτό μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να φέρει…
      Καλό Σαββατοκύριακο!

      Απάντηση
  5. Sofia kaporani

    Έχει αποδοθεί ο ρεαλισμός και κυνισμός της εποχής που ζούμε. Μου αρέσει αυτή του είδους η γραφή. Μπράβο.

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια! Καλή συνέχεια και καλό Σαββατοκύριακο.

      Απάντηση
  6. Χατζηβασιλείου Φωτεινή

    Η ιστορία είναι δυνατή ,μ΄έκανε να νιώσω τη μοναξιά και συγχρόνως να μη νιώσω μόνη μου συναισθηματικά…….

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Χαίρομαι πολύ που σας προκάλεσε αυτά τα συναισθήματα. Καλό σας βράδυ.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου