Φωτιά

10.07.2019

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.

Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά; Είναι γραμμένη η μοίρα του πάγου στο χιόνι. Μένει κάτασπρος και σκληρός για να θυμίζει πληγές που δεν κλείσανε ποτέ.

Θέλω να λιώσω. Να μπω μέσα της και να χορέψω ξυπόλητη φορώντας το κυριακάτικο φόρεμά μου. Να νιώσω τις φλόγες να γλύφουν τις φτέρνες μου σα θερμό καλωσόρισμα στο πιο εκλεκτό θήραμά τους. Κι ύστερα να γίνω ένα μαζί της. Να βαφτεί κόκκινος ο θάνατος της συνείδησης. Κόκκινος σαν τη πιο βαθιά αγάπη που συνδέει το κορμί με το νου του ανθρώπου. Ένα αλλιώτικο ξύπνημα της καρδιάς σαν τσίμπημα βίαιο στις πιο κρυφές επιθυμίες της ψυχής που’ναι για χρόνια ξεχασμένες στο συρτάρι.

Είναι γιορτή η λύτρωση. Έλα μαζί μου! Πιάσε το μαντήλι μου και ακολούθησέ με στο φως. Οι φλόγες μ’αγκαλιάζουν γλυκά. Τις αισθάνομαι ν’ανεβαίνουν στο στέρνο μου. Καίω ολόκληρη. Μια υγρή φωτιά η καρδιά μου. Στάζει στα χέρια μου που παίρνουν αμέσως ζωή. Τα κουνάω αριστερά και δεξιά σ’ένα τρελό χορό κι ας ξέρω πως το επόμενο λεπτό θα’χουν όλα τελειώσει. Ο καπνός δεν μ’αφήνει ν’αναπνεύσω πια. Φωλιάζει μέσα μου τσουρουφλίζοντας τα σωθικά μου. Τα μάτια κλείνουν για πάντα. Κι όμως, για μια στιγμή, γεννήθηκα ξανά.

 

_

γράφει η  Αγγελική Μαρία Ψωμαδέλλη

Ακολουθήστε μας

Έως το τίποτα

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

Αυτό το δέντρο απέμεινε

Αυτό το δέντρο απέμεινε

Ο κόσμος πιάστηκε στα μαχαίρια και έβαλε φωτιά παντού με το κανόνι στα χεριά και σημαδεύοντας σπίτι αλλουνού. Και αυτό πέρασε, και κτίσθηκε μια πόλη μα ξέσπασε φωτιά από τα εργοστάσια και τα δέντρα κάηκαν και οι άνθρωποι έφυγαν αυτό το δέντρο απέμεινε, μα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου