Χαρταετός

31.01.2016

Καλημέρα παππού. Κάθε πρωί κοιτάζω τον ουρανό και σε χαιρετώ. Ψάχνω τα σύννεφα, ένα ένα, αλλά ζαλίζομαι και δεν μπορώ να σε δω.
Είπα να καθίσω να σου γράψω τα νέα μου και να σου τα στείλω αύριο πρωί πρωί, με τον χαρταετό μου.
Θυμάσαι που μου έμαθες να φτιάχνω χαρταετό; Θυμάσαι που αγοράζαμε πολύχρωμα χαρτιά και κόλλες; Ε παππού; Θυμάσαι που μου έλεγες να προσέχω πώς να δένω τα ζύγια; Εγώ παππού όλα τα θυμάμαι. Θα ξέρεις πως έκλεισα τον προηγούμενο μήνα τα δέκα. Αύριο, που είναι Καθαρή Δευτέρα, θα σου στείλω αυτό το γράμμα με τον χαρταετό μου. Χα χα χα... εννοείται πως ο δικός μου θα είναι ο ομορφότερος και αυτός που θα φτάσει πιο ψηλά απ΄ όλους. Πήρα το μεγαλύτερο κουβάρι σπάγκου της αγοράς. Είναι τόσο μακρύς, που σίγουρα θα ακουμπήσει το σύννεφο που σ΄αγκαλιάζει. Μη στενοχωριέσαι. Θα τον αναγνωρίσεις αμέσως. Επάνω θα γράφει το όνομά μας: ΑΝΤΩΝΗΣ.
Θυμάσαι παππού που μου μάθαινες πως να δένω τα κορδόνια μου; Θυμάσαι που όλο το ξεχνούσα και το μπέρδευα; Τώρα λοιπόν, κάνω το καλύτερο δέσιμο απ΄ όλους και δίχως κόμπους πια.
Θυμάσαι παππού που πηγαίναμε παρέα στο κτήμα σου; Ε παππού; Θυμάσαι που φοβόμουν τα βατράχια και τα έντομα; Παππού, τώρα πια δεν τα φοβάμαι, γιατί εσύ με βλέπεις και με προσέχεις από κει ψηλά. Παππού, κάθε Σάββατο πάω μόνος μου στο κτήμα, χωρίς να φοβάμαι τα βατράχια και τα έντομα και ποτίζω την λεμονιά, που φυτέψαμε μαζί και τόσο πολύ αγαπούσες. Κάθομαι στη σκιά της και θυμάμαι όλα όσα μου έμαθες.
Θυμάσαι παππού που μου έμαθες να διαβάζω και να γράφω; Ε παππού; Θυμάσαι που ζωγραφίζαμε παρέα, ξαπλωμένοι στο πάτωμα; Θυμάσαι που όλο σου άρεσε να ζωγραφίζεις ουρανούς με σύννεφα και μ΄ έναν ήλιο μισοκρυμμένο, πίσω απ΄ αυτά και να χαμογελάει πονηρά; Ε παππού;
Θυμάσαι που πηγαίναμε μαζί για ψώνια και πάντα κάτι ξεχνούσαμε; Θυμάσαι που αυτό εξόργιζε την γιαγιά; "Δυο Αντώνηδες, έλεγε, δυο πράγματα και τα ξεχνάτε". Εμείς όμως χαιρόμασταν που είμασταν μαζί. Ε παππού;
Θυμάσαι κάθε πρωί που με πήγαινες στο σχολείο και μου αγόραζες δυό κουλούρια; "Να τα φας και τα δυο", μου έλεγες, "...να γίνεις δυνατός, σαν κι εμένα". Θυμάσαι;
Παππού μεγάλωσα αρκετά και γίνομαι δυνατός, σαν κι εσένα. Συνεχίζω να τρώω δυό κουλούρια, ακόμη και τώρα.
Θυμάσαι που μου διάβαζες παραμύθια και μου έλεγες ιστορίες απ΄ τα παλιά; Όλες τις θυμάμαι. Τις έχω φυλάξει καλά στο μυαλό μου, για να τις λέω κι εγώ στον εγγονό μου, τον Αντώνη, που θα του αγοράζω δυο κουλούρια, θα του μάθω να δένει τα κορδόνια του, να μη φοβάται τα βατράχια και τα έντομα, να γράφει, να διαβάζει, να ζωγραφίζει ουρανούς και να φτιάχνει τον καλύτερο χαρταετό. Ααα, θα του πω να προσέχει τα ζύγια.
Όταν κι εγώ παππού θα έρθω κοντά, στο σύννεφό σου, θα βλέπουμε αγκαλιά, από ψηλά, τον χαρταετό του εγγονού μου. Θα είναι ο ομορφότερος και θα έχει το όνομά μας: ΑΝΤΩΝΗΣ.
Άραγε θα πηγαίνει κάθε Σάββατο στο κτήμα για να ποτίζει την λεμονιά; Άραγε θα κάθεται στη σκιά της, να θυμάται όλα όσα του έμαθα;
Παππού μου, να νοιώθεις περήφανος για μένα.
Σ΄αγαπώ.
Ο Αντώνης σου.

 

_

γράφει ο Χρήστος Βαλκάνης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πάντα αποπνέουν πολύ ζεστά συναισθήματα τα γράμματά σας.

    Απάντηση
  2. Κατερινα Λαζιδου

    Γραφεις πολυ ομορφα Χρηστο! Τι μνημες μου εφερες! Τον παππου μου, τα ζυγια, τις κολες, τα παραμυθια…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου