Χειμερινό τοπίο

28.01.2019

Γεννήθηκα στο λίκνο του χειμώνα,

κάτω από τον αστερισμό του Αιγόκερου,

όταν διαγράφονταν τα πρώτα χιόνια

στο γκρίζο φόντο του υγρού καιρού.

 

Και το χαμόγελο του παγετώνα,

φτιαγμένο από πλήθος σταλακτίτες,

παρέμενε θαρρείς έναν αιώνα,

ψυχραίνοντας τις μέρες και τις νύχτες.

 

Δεν έβρισκες στη θάλασσα το κύμα,

αλλά στον ουρανό – το Βόρειο Σέλας,

που έπλεκε παιχνιδίζοντας το νήμα

αόρατης, αιθέριας δαντέλας.

 

Κι άλυτο μένει ακόμα το μυστήριο

– πώς, μέσα στην πυκνή τη χιονοθύελλα,

καθάριο βλέμμα λάμπει, σαν το Σείριο

κι είναι ανθισμένα της καρδιάς τα φύλλα.

 

_

γράφει η Ευγενία Αναστασοπούλου

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου