Χειμερινό τοπίο

28.01.2019

Γεννήθηκα στο λίκνο του χειμώνα,

κάτω από τον αστερισμό του Αιγόκερου,

όταν διαγράφονταν τα πρώτα χιόνια

στο γκρίζο φόντο του υγρού καιρού.

 

Και το χαμόγελο του παγετώνα,

φτιαγμένο από πλήθος σταλακτίτες,

παρέμενε θαρρείς έναν αιώνα,

ψυχραίνοντας τις μέρες και τις νύχτες.

 

Δεν έβρισκες στη θάλασσα το κύμα,

αλλά στον ουρανό – το Βόρειο Σέλας,

που έπλεκε παιχνιδίζοντας το νήμα

αόρατης, αιθέριας δαντέλας.

 

Κι άλυτο μένει ακόμα το μυστήριο

– πώς, μέσα στην πυκνή τη χιονοθύελλα,

καθάριο βλέμμα λάμπει, σαν το Σείριο

κι είναι ανθισμένα της καρδιάς τα φύλλα.

 

_

γράφει η Ευγενία Αναστασοπούλου

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου