Χρησμός

30.01.2015

 

Τι είναι αυτή η μελαγχολία;
Γέννηση ή θάνατος;
Διεγείρει τις αισθήσεις και τα κάνει όλα πιο χρωματιστά

Τι να ‘ναι αυτή η μελαγχολία;
Αρχαίος στίχος μακρινός ή σταλαχτίτης του πόνου;
Ποιά μελαγχολία, ποιά ηρεμία…

Στο στήθος της μέρας του καρφώσαμε τον έρωτα και σε καλό σημείο
Διάολε, δεν αιμορραγεί, λουλούδια βγάζει ανάθεμά τα
Βουτάω το κεφάλι μου να πνιγώ, να μην ξαναζήσω, αλλά είναι αδύνατον

Κείτεται εδώ νεκρός
Ένας σωρός από άνθη και χορτάρια και αρχαίες πέτρες σπασμένες
Το αίμα μου είναι που στάζει τελικά, φτάνει ως τη θάλασσα
Η διαδρομή του είναι η διαδρομή του κτήνους και του αγγέλου
Χαμηλώνει τα σπίτια και τον ουρανό

Μελαγχολία ζήτησες;
Όχι, δεν είναι αίμα αυτό στην πληγή, είναι ένας κήπος
με πρασινάδα γύρω από τα ζωντανά αγάλματα

Μη ματώνεις άλλο
Οι καιροί παιδί μου πέθαναν για σένα τη στιγμή που γεννήθηκες
Θα αναστηθούν μόλις πεθάνεις,
τότε θα είναι οι καιροί

Σε ρωτάω αν μελαγχόλησες
Πιάνεις και μου δίνεις μία νεκρή ανθοδέσμη που στάζει φως
Είναι κι αυτή η μουσική που αργοσβήνει…
Σημαίνει κάτι ή πρόλαβε να ξεψυχήσει;

Έτσι μετράμε τις μέρες μας
Χαρίζοντας
Το δάκρυ έτσι σβήνεται
Δακρύζοντας

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου