Χριστόδουλος Καλλίνος

1.09.2018

Οι ενοχές

Οι ενοχές τα βράδια μου κτυπούσαν την πόρτα

μου επέστρεφαν

ό,τι ήθελα να διώξω μακριά.

Ξυπνούσα βράδυ,

στ’ άγρια  μεσάνυχτα

πάλευα τον εφιάλτη, εξόρκιζα τις ενοχές.

Τις κυνηγούσα με μανία, κ’ έλεγα «τ’ άλλο βράδυ

θα οπλιστώ γερά

μ’ εφόδια και πανοπλία, κάποτε θα ’ρθει

η χαριστική βολή

και θριαμβευτής θα επιστρέψω να κοιμηθώ

με πόρτες και παράθυρα ανοιχτά».

Τελευταία μου κτυπούν και τους ανοίγω

με το πρώτο κτύπημα,

αφήνω τα παράθυρα ανοιχτά

και μπαίνουν.

Τώρα, δεν έρχονται κι ανησυχώ.

Τυχαία, ένα βράδυ, είδα να περνά μια από μακριά.

Έτρεξα… «σας περιμένω. Πότε θα ’ρθείτε;»

Έχουμε αποδεκατιστεί… μου απάντησε,

έχουμε μείνει ελάχιστες

δεν κυνηγούμε τώρα πια τον κάθε τυχόντα.

Ψάχνουμε αυτούς που αξίζει

ψάχνουμε αυτούς που είναι άξιοι

να έχουν ενοχές.

 

Άτιτλο VI

Στο βιογραφικό μου

δεν αναφέρω λεπτομέρειες του βίου μου,

λ.χ. που έχω γεννηθεί και πόσες φορές έχω πεθάνει.

 

Ο Χριστόδουλος Καλλίνος γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1974 στη Λευκωσία  1974 όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε Φιλολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Birmingham. Ποιήματα, μελέτες και κριτικά κείμενα του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Είναι λυρικός και υπαρξιακός ποιητής και αφιερώνει ποιήματα σε φίλους και στις γυναίκες που αγαπά.

 

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

 

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου