Χριστόδουλος Καλλίνος

1.09.2018

Οι ενοχές

Οι ενοχές τα βράδια μου κτυπούσαν την πόρτα

μου επέστρεφαν

ό,τι ήθελα να διώξω μακριά.

Ξυπνούσα βράδυ,

στ’ άγρια  μεσάνυχτα

πάλευα τον εφιάλτη, εξόρκιζα τις ενοχές.

Τις κυνηγούσα με μανία, κ’ έλεγα «τ’ άλλο βράδυ

θα οπλιστώ γερά

μ’ εφόδια και πανοπλία, κάποτε θα ’ρθει

η χαριστική βολή

και θριαμβευτής θα επιστρέψω να κοιμηθώ

με πόρτες και παράθυρα ανοιχτά».

Τελευταία μου κτυπούν και τους ανοίγω

με το πρώτο κτύπημα,

αφήνω τα παράθυρα ανοιχτά

και μπαίνουν.

Τώρα, δεν έρχονται κι ανησυχώ.

Τυχαία, ένα βράδυ, είδα να περνά μια από μακριά.

Έτρεξα… «σας περιμένω. Πότε θα ’ρθείτε;»

Έχουμε αποδεκατιστεί… μου απάντησε,

έχουμε μείνει ελάχιστες

δεν κυνηγούμε τώρα πια τον κάθε τυχόντα.

Ψάχνουμε αυτούς που αξίζει

ψάχνουμε αυτούς που είναι άξιοι

να έχουν ενοχές.

 

Άτιτλο VI

Στο βιογραφικό μου

δεν αναφέρω λεπτομέρειες του βίου μου,

λ.χ. που έχω γεννηθεί και πόσες φορές έχω πεθάνει.

 

Ο Χριστόδουλος Καλλίνος γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1974 στη Λευκωσία  1974 όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε Φιλολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Birmingham. Ποιήματα, μελέτες και κριτικά κείμενα του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Είναι λυρικός και υπαρξιακός ποιητής και αφιερώνει ποιήματα σε φίλους και στις γυναίκες που αγαπά.

 

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

 

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου