Χριστόδουλος Καλλίνος

1.09.2018

Οι ενοχές

Οι ενοχές τα βράδια μου κτυπούσαν την πόρτα

μου επέστρεφαν

ό,τι ήθελα να διώξω μακριά.

Ξυπνούσα βράδυ,

στ’ άγρια  μεσάνυχτα

πάλευα τον εφιάλτη, εξόρκιζα τις ενοχές.

Τις κυνηγούσα με μανία, κ’ έλεγα «τ’ άλλο βράδυ

θα οπλιστώ γερά

μ’ εφόδια και πανοπλία, κάποτε θα ’ρθει

η χαριστική βολή

και θριαμβευτής θα επιστρέψω να κοιμηθώ

με πόρτες και παράθυρα ανοιχτά».

Τελευταία μου κτυπούν και τους ανοίγω

με το πρώτο κτύπημα,

αφήνω τα παράθυρα ανοιχτά

και μπαίνουν.

Τώρα, δεν έρχονται κι ανησυχώ.

Τυχαία, ένα βράδυ, είδα να περνά μια από μακριά.

Έτρεξα… «σας περιμένω. Πότε θα ’ρθείτε;»

Έχουμε αποδεκατιστεί… μου απάντησε,

έχουμε μείνει ελάχιστες

δεν κυνηγούμε τώρα πια τον κάθε τυχόντα.

Ψάχνουμε αυτούς που αξίζει

ψάχνουμε αυτούς που είναι άξιοι

να έχουν ενοχές.

 

Άτιτλο VI

Στο βιογραφικό μου

δεν αναφέρω λεπτομέρειες του βίου μου,

λ.χ. που έχω γεννηθεί και πόσες φορές έχω πεθάνει.

 

Ο Χριστόδουλος Καλλίνος γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1974 στη Λευκωσία  1974 όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε Φιλολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Birmingham. Ποιήματα, μελέτες και κριτικά κείμενα του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Είναι λυρικός και υπαρξιακός ποιητής και αφιερώνει ποιήματα σε φίλους και στις γυναίκες που αγαπά.

 

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

 

Ακολουθήστε μας

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου