shoes_balloons

Τα χρόνια μας ακουμπάνε σαν πυραμίδα

Το ένα πάνω στο άλλο στερεώνονται

Δίνουν το ανάλογο ύψος των εμπειριών

Αφήνοντας εκτεθειμένες τις πληγές

Προσθέτοντας προβλήματα ισορροπίας

Βρίσκουμε μια θέση λευκή καταδεκτική

στου χρόνου το απρόσμενο άπλωμα

Περνώντας μέσα από φαράγγια αισθήσεων

Που έχουμε σκορπίσει τη σκοτεινή ηχώ μας

Βρίσκουμε μια θέση κάπου στον εξώστη

Με θέα πανοραμική, θέα αμφιθεατρική

Επιμένοντας να κόβουμε ένα ίδιο εισιτήριο

Για τούτο το έργο το μπερδεμένο, το απλό

Η ζωή μετρά κεριά και χειροκροτήματα

Η ζωή μετρά χαμόγελα και δάκρυα

Βαστάμε στα κρυφά ένα λεύκωμα παιδικό

Που ενοχικά κάποτε σταματήσαμε να γράφουμε

Κείνο που ‘χε ζωγραφισμένα μπαλόνια ευχές

Έρωτες φιλίες και αθώες εκμυστηρεύσεις

Και στις παιδικές μας καρδιές ακόμα χτυπά

Ο χρόνος που θα πράξει όλα τούτα τα σπουδαία

Τα χρόνια μας σαν πυραμίδα ενώνονται

Το ένα πάνω στο άλλο στέκει και ελπίζει

Πως δε θα κακοβαλθεί κάποιο από αυτά

καθορίζοντας στεγνά την μετέπειτα πορεία μας...

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!