Χωρίς ανάσα…

12.05.2019

Σπρώχνω το χρόνο να κυλήσει
για να σε δω πιο σύντομα…
Μετράω με ανάσες… πόσες ακόμα;
Πολλές και γρήγορες όταν σε σκέφτομαι…
Προσπαθώ να τις ελέγξω…
Λιγότερες κι αργές, έτσι που να πειστώ
πως η αντίστροφη μέτρηση φτάνει στο τέλος
και η τελευταία θα χαϊδέψει τα χείλια σου…
Ξέρω πως θα χαθώ μια μέρα…
Αλλά θέλω όλες τις άλλες να τις ζήσω
Χωρίς ανάσα… γιατί θα είμαι μαζί σου…

_

γράφει η Εύα Μπουγιούκου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου