candle-2_b

Αρπακτικά των νεοσσών ονείρων
βέβηλοι των πόθων
λαφυραγωγοί των επιθυμιών
στήνουν αρχέγονο χορό
ριγεί η νύχτα.
Όμηρος η ανθρωπότητα
με ακάνθινο στεφάνι στα μαλλιά
κόκκινα κύματα οι ανταύγειες
πιτσιλίζουν το ρούχο της.
Γονατιστή προσεύχεται
με μια σιωπή σπαρακτική
με χέρια πλεγμένα σε σχήμα ικεσίας
και βλέμμα στραμμένο προς τα εντός.
Πονάει. Δεν αντιδράει.
Ο πόνος μούδιασε τα μέλη της.

Ακούει άραγε κανείς;
Μια στάλα νερό για το δρόσισμα,
τα μάγουλά της καίνε από τον πυρετό.
Ένα αύριο για τον ανασασμό,
την πνίγει το τώρα με καπνούς πολέμου,
σκόνη φτώχειας κι εκμετάλλευσης.
Ένα κομμάτι ξέσκεπο ουρανό
για να βρει χώρο η Ανάσταση
να έρθει με μια λαμπάδα στο χέρι
να φωτίσει το δρόμο της
μ’ ένα κόκκινο αυγό
να χορτάσει την πείνα της
μ’ ένα φιλί, ολάνθιστο τριαντάφυλλο
να της θυμίσει την Άνοιξη.

Χάθηκε το τραγούδι των πουλιών
σώπασε ο άνεμος
η θάλασσα ημέρεψε.

Ένα καλάθι ψεύτικα αυγά
μια λαμπάδα σβησμένη
ένα φιλί προδοτικό
απλόχερα προσφέρονται στους θεατές.
Γιορτάζει ο Ιούδας
και κερνάει ψευδαισθήσεις Ανάστασης
με τα αργύρια
της προδοσίας του.

Μια κόρη χλωμή
στέκει παράμερα
πλέκει ένα ακάματο όνειρο
και προσδοκά Ανάσταση Λαών.
Πυρίμαχη η σάρκα της, ανθεκτική
Ελπίδα τη φωνάζουνε
μα έχασε τη φρεσκάδα της.
Μονάχη έμεινε
κι η Εβδομάδα των Παθών
κρατάει πολύ.
Η νηστεία από επιλογή,
έγινε νόμος άδικος.
Η χαρά από αγνός έρωτας, ενοχή
κι η προσευχή ζητιάνα.
Πολλά της τα φορτώσανε
κουράστηκε κι αυτή.
H Ανάσταση αργεί.

 

-

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!