Ψυχή τε και σώματι

6.01.2016

homeless_child

Σήμερα έστρεψα το πρόσωπό μου
σ’ ό,τι αποτρόπαιο έχει γεράσει το κορμί σου
σ’ ό,τι άπληστο έχει τραφεί από σένα
σ’ ό,τι μεγαλόπνοο ρήμαξε τα όνειρά σου
σ’ ό,τι φιλόδοξο κατέστρεψε την ηρεμία σου
και σκωπτικά με υπομονή
μετέτρεψε τα δυο σου μάτια
σε θάλασσες λυγμών
και παγωμένους χειμώνες

Σήμερα ψυχή τε και σώματι
θέλησα να ζήσω μια δική σου μέρα
την ιστορία σου
να βρεθώ και εγώ κατάχαμα
να μάχομαι σιωπηλά για το βιός μου
για τη ζωή μου
μαζεμένος σε μια γωνιά
με ξεσκισμένα ρούχα
και βρώμικα κρύα χέρια
με ματωμένα πόδια
και φόβο παραχωμένο στα σωθικά μου
να παρακολουθώ τη φρίκη
κι αυτή η μέρα να’ ναι τόσο ίδια με την περασμένη
ίδια με όλες τις μέρες που έχουν μαζέψει χρόνια

 

Σήμερα ψυχή τε και σώματι
δεν κατάφερα στο ελάχιστο να ζήσω
μια μέρα μονάχα δική σου
στέκομαι μπροστά σου και είμαι μικρός
είμαι δειλός και άδειος
κι εσύ με κοιτάς με μάτια μεγάλα
ανοιχτά σ’ όλο το μέγεθός τους
και εκπέμπεις δύναμη, φωτιά
και κανείς δε μπορεί να φανταστεί
ούτε για μια πιθανή στιγμή
τη φρίκη που κρύβει αυτή η αντοχή σου

 

_

γράφει η Βασιλική Νικηφοράκη

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Mε συγκλονισε το ποίημά σας …. ίσως επειδη έχω κάνει παρόμοιες πολύ παρόμοιες σκέψεις ….. σας ευχαριστώ!!

    Απάντηση
  2. Ανωνυμος

    Εξαιρετικό!!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Αλήθεια, είναι κάποιες σκέψεις που όλοι μας έπρεπε να κάνουμε. Όχι σκέψεις, συλλογισμούς καλύτερα..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου