Ψυχή τε και σώματι

6.01.2016

homeless_child

Σήμερα έστρεψα το πρόσωπό μου
σ’ ό,τι αποτρόπαιο έχει γεράσει το κορμί σου
σ’ ό,τι άπληστο έχει τραφεί από σένα
σ’ ό,τι μεγαλόπνοο ρήμαξε τα όνειρά σου
σ’ ό,τι φιλόδοξο κατέστρεψε την ηρεμία σου
και σκωπτικά με υπομονή
μετέτρεψε τα δυο σου μάτια
σε θάλασσες λυγμών
και παγωμένους χειμώνες

Σήμερα ψυχή τε και σώματι
θέλησα να ζήσω μια δική σου μέρα
την ιστορία σου
να βρεθώ και εγώ κατάχαμα
να μάχομαι σιωπηλά για το βιός μου
για τη ζωή μου
μαζεμένος σε μια γωνιά
με ξεσκισμένα ρούχα
και βρώμικα κρύα χέρια
με ματωμένα πόδια
και φόβο παραχωμένο στα σωθικά μου
να παρακολουθώ τη φρίκη
κι αυτή η μέρα να’ ναι τόσο ίδια με την περασμένη
ίδια με όλες τις μέρες που έχουν μαζέψει χρόνια

 

Σήμερα ψυχή τε και σώματι
δεν κατάφερα στο ελάχιστο να ζήσω
μια μέρα μονάχα δική σου
στέκομαι μπροστά σου και είμαι μικρός
είμαι δειλός και άδειος
κι εσύ με κοιτάς με μάτια μεγάλα
ανοιχτά σ’ όλο το μέγεθός τους
και εκπέμπεις δύναμη, φωτιά
και κανείς δε μπορεί να φανταστεί
ούτε για μια πιθανή στιγμή
τη φρίκη που κρύβει αυτή η αντοχή σου

 

_

γράφει η Βασιλική Νικηφοράκη

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Mε συγκλονισε το ποίημά σας …. ίσως επειδη έχω κάνει παρόμοιες πολύ παρόμοιες σκέψεις ….. σας ευχαριστώ!!

    Απάντηση
  2. Ανωνυμος

    Εξαιρετικό!!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Αλήθεια, είναι κάποιες σκέψεις που όλοι μας έπρεπε να κάνουμε. Όχι σκέψεις, συλλογισμούς καλύτερα..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου