Ωδή στην εφηβεία

2.04.2014

 

Χάραξε η μέρα, τι με περιμένει πάλι
είπα καθώς ξύπνησα στο μαύρο μου χάλι
γιατί χτες το βράδυ είχα αϋπνία
και ταξίδεψα μακριά να διώξω την ανία.
Τρέχω στον καθρέφτη, μαύρους κύκλους βλέπω,
βλέφαρα πρησμένα, τον εαυτό μου δεν αντέχω,
πρέπει να προλάβω να κρύψω τα σημάδια
που αφήνουν στην αθώα μου ψυχή τα βράδια.
"Γρήγορα, θ' αργήσεις" γνώριμες φωνές ακούω
που τρυπούν τ' αυτιά μου μα εγώ δεν υπακούω,
θέλω να βαδίσω με ρυθμό δικό μου
και κανέναν δεν θ' αφήσω δυνάστη στ' όνειρό μου.
Ξεκίνησε η λίστα με τις συμβουλές
που αρχίζουν να τεντώνουν του μυαλού μου τις χορδές,
ξέρω τι να προσέχω μα που να καταλάβουν,
πιστεύουν ότι έτσι το κακό μου θα προλάβουν.
Ουφ, τέλειωσαν επιτέλους !!! Ένα φιλί τους δίνω
και τρέχοντας με δύναμη την πόρτα πίσω κλείνω,
μαντεύω πως τα ρίχνουν όλα στην εφηβεία
μα αυτό που θέλω είναι να μου δίνουν σημασία.
Να νιώθουν τα σκιρτήματα που κάνει η καρδιά μου,
να συγχωρούν τα λάθη μου απ' τα παθήματά μου,
με ένα χάδι στοργικό να σβήνουν κάθε πόνο,
μ' ένα φιλί μεθυστικό να σταματούν το χρόνο
κάθε που πάνω μου ακουμπά και φέρνει εφιάλτες
και να τους νιώθω φίλους μου και όχι απλά προστάτες.
Ξέρω πως τους πληγώνω με τις αντιδράσεις μου
μα κι εγώ, όπως όλοι, περνάω τις φάσεις μου
κι αν λέω σκληρά λόγια μετανιώνω σε λίγο,
στην αγκαλιά τους τρέχω και τα δάκρυά μου πνίγω.
Μα όσο και να θέλω απ' τον εγωισμό μου
κρυφά να τα κρατήσω αυτά βρέχουν τον λαιμό μου
και σα ν' ανοίξαν οι ουρανοί και να ξέσπασε μπόρα
και τα δικά τους δάκρυα βλέπουν να τρέχουν τώρα
κι όλοι μαζί σα μια γροθιά και σφιχταγκαλιασμένοι
μετά απ' αυτό το ξέσπασμα νιώθουμε λυτρωμένοι.
Σηκώνω το κεφάλι, στα μάτια τους κοιτώ
και έχω την ανάγκη δύο λόγια να τους πω:
Μαμά και μπαμπά μη με καταπιέζετε,
ήσασταν στη θέση μου γι' αυτό μη με πιέζετε,
μαμά και μπαμπά όσο κι αν σας παιδεύω
να είστε πάντα σίγουροι ότι σας λατρεύω.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Κι εμείς σας λατρεύουμε πολύ!!!Δεν έχω λόγια να πω εδώ…η κατάθεση της ψυχής σας είναι συγκλονιστική Ntina Dart!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ntina Dard

      Σας ευχαριστώ πολύ κυρία Ρουμελιώτη. Τα λόγια σας μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου