όμορφη που ‘ναι απόψε η βραδιά

Δημοσίευση: 26.03.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

όμορφη πουν' απόψε η βραδιά

όμορφα που 'ναι τα δικά σου τα τραγούδια

οι λέξεις σπάνε σε κομμάτια την καρδιά

κι οι μουσικές στολίζουν με δροσιά

χίλια λουλούδια

'γιναν τα λόγια σου σημάδια απ' τα φιλιά

που όλο τα κρύβεις απ' της άνοιξης τον ήλιο

μα αυτά σαν δέντρα που ριζώσαν πια καλά

 

της μουσικής τώρα ορίζουν το βασίλειο  

όμορφη που 'ναι πάλι απόψε η βραδιά

μα πως ν' αγγίξω με τα μάτια μου τ' αστερία

πως να σου πω όσα χωρούν σε μια αγκαλιά

 

και να χωρέσω τόση αγάπη σε δυο χέρια

γι' αυτό στην πόρτα της σκηνής σου ταπεινός

ψάχνω να βρω μες τη στιγμή τα δυο σου μάτια

και ερημίτης της ζωής παντοτινός

 

μ' ανάσες στήνω της ψυχής μου τα κομμάτια

όμορφη πουν' πάλι απόψε η βραδιά

μοιάζει με τρένο που στο τέρμα τώρα φτάνει

φεγγάρι μοιάζει που ανταμώνει στ' ανοιχτά

 

_

γράφει Σοφία Ντούπη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Πολύ όμορφο!! με άγγιξε πραγματικά! Τη δεύτερη φορά που το διάβασα, το ένιωσα πιο κοντά μου..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου