Όνειρα Γλυκά, της Μαριάντζελας Ψωμαδέλλη

9.02.2016

smoke_drugs

Κάθε πρωί στέκομαι στο παράθυρο και σε κοιτάω. Ώρες ατέλειωτες με το βλέμμα καρφωμένο στο απέναντι πεζοδρόμιο. Περιμένω ν’ ανοίξεις τα μάτια για να αρχίσει να ξετυλίγεται το τσακισμένο σου κουβάρι. Στις δώδεκα γυρίζεις πλευρό και μια ώρα αργότερα ανακάθεσαι στα χαρτόνια σου σκεπασμένος με μια ξεθωριασμένη κουβέρτα. Το κρύο είναι τσουχτερό. Προχτές σου χάρισα ένα μάλλινο σκούφο. Τον φόρεσες αμέσως. Ήταν το μόνο που μ’ άφησες να κάνω για σένα.

Σε βλέπω να ετοιμάζεις με ευλάβεια το γεύμα σου. Τρίβεις με μανία τα άκρα σου και μόλις βρεις μια πρόθυμη φλέβα, καρφώνεις τη σύριγγα ταΐζοντας άπληστα όλο σου το κορμί. Βυθίζεσαι ηδονικά σε μια γνώριμη λήθη.

Το απόγευμα σ’ επισκέπτεται μια κοπέλα. Κάθεται άγαρμπα πλάι σου και στρίβει τσιγάρα σαν γιγάντιες κιμωλίες. Τα καπνίζετε παρέα δίχως να ανταλλάζετε κουβέντα. Όταν σουρουπώσει, έχει μείνει μονάχα η στάχτη τους κι ένα σάπιο κορμί, ανήμπορο να κουνηθεί. Αφήνεσαι ξανά σε έναν ύπνο βαθύ αδιαφορώντας για τα πόδια που σε προσπερνούν βιαστικά.

Προσεύχομαι να ξυπνήσεις, έστω κι αν ξέρω πως η νάρκη σου μετράει χρόνια. Σήμερα δεν τα κατάφερες. Οι ώρες περνάνε και το κουβάρι σου μπλέκεται περισσότερο. Η ψυχή σου ταξιδεύει ήδη για τα μέρη που ονειρεύτηκες.

Όνειρα γλυκά.

 

_

γράφει η Αγγελική - Μαρία Ψωμαδέλλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ μελαγχολικό κείμενο. Νομίζω πως περιγράψατε εύστοχα την κόλαση χιλιάδων ανθρώπων…

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστικό το κείμενο… μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  3. ΜΑΡΙΑΝΤΖΕΛΑ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!! Χαίρομαι που σας άγγιξε η ιστορία, η οποία δυστυχώς βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Πέρα από τη συναισθηματική σας γραφή που αγγίζει…προσωπικά εμένα με αγγίζει που πατά πάνω σε μια πραγματικότητα που έχετε δει και έχουμε δει… Καλημέρα με την ελπίδα να τον φτιάξουμε λίγο τούτον τον κόσμο…

      Απάντηση
  4. giola

    Καλημέρα σου… Στενάχωρο το γραψιμό σου…αλλά πόσο αληθινό…! Εύχομαι επιτυχίες…!!

    Απάντηση
  5. Ελένη

    Μπράβο! Αν και μελαγχολικό, είναι τόσο όμορφο και αληθινό. Οι περιγραφές του είναι ποιητικές και αλληγορικές, που καταφέρνει να σ’αγγίξει…

    Απάντηση
  6. Ελένη

    Αν και μελαγχολικό, είναι τόσο αληθινό… Και μέσα από τις παραστατικές και αλληγορικές περιγραφές του καταφέρνει να σ’αγγίξει… Τόσο ωραία γραμμένο! Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου