Όνειρα θολών τοπίων

10.01.2016

 

firehole_lake

Αμίλητοι κόσμοι, ματαιωμένοι

επ' ουδενί- δεν αντιδρούν, δεν σκιάζονται, μόνο

κορυφώνονται

την ώρα που οι αρχαιολόγοι ευθυμούν επάνω απ' τα ψηφιδωτά τους και

χαμογελούν, διαστέλλοντας

κι άλλο το σύμπαν

και

εγκολπώνονται

το ιερό μυστικό της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας.

 

Ψηφίο ψηφίο κατακτάται ο κόσμος- με κόπο

που γνωρίζεις εσύ

που έμεινες όλο το βράδυ δίπλα στο ποτάμι και άκουγες

τα άστρα να παφλάζουν μέσα του

ευτυχισμένα.

 

Και το φεγγάρι-

πώς κύλησε απ' την μια όχθη στην άλλη και ύστερα

μάτωσε σαν το ψάρι που του ξεριζώθηκαν τα βράγχια

σαν το ασήμι που το άγγιξε ο πόνος και ο θάνατος..

 

Τα είδες όλα αυτά, τα ψηλάφησες..

τα ζωγράφισες επιμένοντας να μην είσαι στην όχθη

του θύτη- κι ωστόσο

το θύμα εσύ ενός γαλανού φονικού.

 

Δες: η μέρα ομονοεί στην απώλεια· και είσαι εδώ

που η Σκηνοθεσία είναι θέση που δεν συμφωνεί με την καρδιά σου· μα

ακούς τον περιρρέοντα Λόγο- σηκώνοντας

την ασπίδα σου να υπερασπιστεί η Ζωή

απ' την δική σου εύοσμη καταδίκη..

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […] κι ωστόσο το θύμα εσύ ενός γαλανού φονικού…[…]

    Υπέροχα λόγια Στρατή…η ποίησή σου ρέει σα ποτάμι..ομορφοφτιαγμένο το κάθε κομμάτι ψυχής… που μας δίνεις…

    Απάντηση
  2. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Ευχαριστώ πολύ Μάχη μου!
    Πολλές φορές δεν βλέπω αν βάλατε κάποιους δικούς μου στίχους και έτσι δεν απαντώ. Φταίει που δεν τα προλαβαίνει κανείς όλα.
    Να είσαι καλά. Την καλημέρα μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου