Select Page

Όνομα πατρός

Όνομα πατρός

landscape

Κολλημένη στο φανάρι και περνάω φρίκη!

Έχω αργήσει, εννοείται… Τίποτα δεν πάει καλά κι αναρωτιέμαι στωικά αν φταίει η μαγνητική καταιγίδα, όπως είπε η Άννα. ‘Oλα τα ξέρει αυτό το κορίτσι… Μου τα μετέφερε όπως τ’ άκουσε στις ειδήσεις ή όπως το ποστάρισε μια τύπισσα, αδύνατον να θυμηθώ. Και την μετεωρολογική εξήγηση που έκανε τη ζωή μου μπάχαλο ακόμη περισσότερο, ναι, καλά, αν υποθέσουμε ότι αυτή φταίει!

Κι εκεί που το βλέπω ότι ο σκελετός μου μετά από πολλές δεκαετίες θα ανακαλυφθεί πάνω σ΄αυτό το τιμόνι - θα αναρωτιούνται, δε, πώς ήρθε το τέλος των κολλημένων σ’ εκείνη την απίστευτη κίνηση, έρευνες, κανάλια, συσκέψεις, γκρο πλαν της αποστεωμένης πια φάτσας μου! – ακούω από το διπλανό ραδιόφωνο τους Mamas and the Papas στο California Dreaming… Και φίλε, νιώθω το μυαλό μου να ξεκολλάει και να ίπταται σα ροζ σαπουνόφουσκα, πάνω από σταματημένους, αγανακτισμένους και πονεμένους, πίσω στο εφηβικό μου δωμάτιο και το ραδιόφωνο της εποχής.

Εξετάσεις και διάβασμα, το άγρυπνο μάτι της μάνας να επιτηρεί χειρότερα από της μαθηματικού μας - όταν βέβαια δεν έστιβε πορτοκαλάδες και σε ρωτούσε δήθεν καλότροπα: «πώς πας, πουλάκι μου, τελειώνεις;» Και κάτι τηλέφωνα από θείες κι ένα σφίξιμο στο λαιμό μόνιμο και «πέτρα, μολύβι, χαρτί» και ατελείωτες ημερομηνίες στο θεωρητικό μυαλό μου.

Τέλειωσα, ρε μάνα, κι αυτά και όλα τα υπόλοιπα και κόλλησα τη ζωή μου σε μια άλλη κρίση, που οι ψυχολόγοι μάς τρώνε να την ψάξουμε μέσα μας και καλά και απ’ έξω μας να ψιθυρίζουμε «πού πάμε, ρε;» και η απορία να γίνεται συμπέρασμα, φανάρι κατακόκκινο.

Το θυμητικό μου έχει γυρίσει σ΄εκείνα τα ζαχαρωτά μεσημέρια του καλοκαιριού που πάταγα στις μύτες μην σε ξυπνήσω κι αλλοίμονό μου! Που ανέμιζε η λευκή γάζα στα παράθυρα και το φως ήταν τόσο όμορφο και γεμάτο υποσχέσεις… Το δωδέκατο παγωτό ξυλάκι το απόγευμα, δυο περισσότερα από την Άννα και μόλις τρία λιγότερα από τον Πέτρο, αλλά αυτός δεν πιάνεται, γιατί η θεία του είχε το περίπτερο… Που, αν με άφηνες, θα πηγαίναμε θερινό σινεμά και θα ‘ βλεπα και τον ψηλό από το άλλο τμήμα.

Έλιωσα σ’ εκείνα τα βιβλία και κορνάρετε όσο θέλετε οι πίσω. Σελίδα σελίδα και επίθετο επίθετο κατέβαζα τη λίστα για να βρω το όνομά μου στους επιτυχόντες, λέξη που είχε γίνει συνώνυμο του ζω, δεν ζω. Και το βρήκα και ζαλίστηκα και το διάβασα όσο πιο αργά μπορούσα, να σιγουρευτώ…

Πώς το’ πε η Δημουλά;

«Ένα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο.

Το όριο. Ως πού να κινδυνέψω.

Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.

Θα 'ταν γεράματα.»

Κι εγώ τα γεράματα δεν τα θέλω… Έναν δρόμο που να φεύγεις, γίνεται; Να χαμογελάς και να ερωτεύεσαι; Να σου λένε καλά το πέτυχες και το όνομα και το όνειρο, ζήσ’ το τώρα. Γίνεται;

Βάζω πάλι μπροστά τη μηχανή…

 

_

γράφει η Ρέα Ζαχαριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

6 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Αχ αυτή η πρώτη – και η δεύτερη νιότη, γιατί όχι?- που τρώγεται για να αποκομίσει πτυχία , περγαμηνές και γνώσεις μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πίσω από ένα τιμόνι πως ” Παν τα νιάτα παν τα κάλλη μας τα φάγαν οι δασκάλοι’ …!!! Κι αν έπιανε τουλάχιστον τόπο όλη αυτή η αγωνιώδης και ψυχοφθόρα προσπάθεια , θα έλεγα … Μα έλα όμως που μένουμε στ’ όνειρο πάντα παιδιά …. και στην πραγματικότητα … ακριβώς όπως μας κατάντησαν οι συγκυρίες της ανούσιας εποχής μας! (?)

    ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΟΥ , ΡΕΑ ΜΟΥ!!!!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Αχ αυτή η πρώτη – και η δεύτερη νιότη, γιατί όχι?- που τρώγεται για να αποκομίσει πτυχία , περγαμηνές και γνώσεις μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πίσω από ένα τιμόνι πως …!!!
    Κι αν έπιανε τουλάχιστον τόπο όλη αυτή η αγωνιώδης και ψυχοφθόρα προσπάθεια , θα έλεγα ΧΑΛΑΛΙ …
    Μα έλα όμως που μένουμε στ’ όνειρο πάντα παιδιά …. και στην πραγματικότητα ΓΕΡΟΝΤΕΣ… ακριβώς όπως μας κατάντησαν οι συγκυρίες της ανούσιας εποχής μας! (?)

    ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΟΥ , ΡΕΑ ΜΟΥ!!!!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΥΓ Ξαναστέλνω το σχόλιο διότι κάποιες λέξεις έχουν παραλειφθεί από δικό μου ίσως λάθος!!!!

    Απάντηση
  3. Rea Zacharia

    Σας ευχαριστώ πολύ! Θα αφήσω δυο λόγια κάποιου που αγαπώ για την ευθύτητά του: “Το όνειρο είναι η απόδειξη, ότι το να φαντάζεται, το να ονειρεύεται αυτό που δεν έχει υπάρξει, είναι μια από τις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου” – Μίλαν Κούντερα. Κι αυτό είναι τελικά. Αρχή και συνέχιση ζωής, προσφοράς, δημιουργίας, το όνειρο και οι στόχοι που θέτουμε, όσο κι αν μας τα ανατρέπει καμιά φορά η πραγματικότητα…
    Να είστε καλά 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!