Όπου αυτός προσπάθησε να κάνει αυτό που πρέπει

13.07.2016

fantasy_kingdom

Μοιάζει λίγο με παραμύθι γατί συνέβη σε χρόνο παλαιό και σκονισμένο. Τότε δηλαδή που η σκόνη από τους χωματόδρομους άφηνε μια άσχημη γεύση στο στόμα, οι αποστάσεις κάτι χοντρούς κάλους στα πόδια και για να κερδίσεις την καρδιά και τα υπάρχοντα μιας ωραίας πριγκίπισσας έπρεπε να κάνεις το κατόρθωμά σου και ν’ αποδείξεις την αξιοσύνη σου, γιατί οι καιροί ήταν σκληροί κι οι βασιλοπατέρες δεν σπαταλούσαν τα κορίτσια τους και τα υπάρχοντά τους σε βουτυρομπεμπέδες χαραμοφάηδες, αλλά σε σκληρόπετσους πολεμιστές χαραμοφάηδες.

Έτσι, λοιπόν, για να αποκτήσεις το χέρι και κατά συνέπεια και τις υπόλοιπες κρυφές αρετές της Mοναχοκόρης του βασιλιά της Χαραμοφαγίας, έπρεπε καταρχήν να απαντήσεις στο αμείλικτο ερώτημα αν βλέπεις ή όχι ρυτίδες στο πρόσωπο της Μοναχοκόρης. Η Μοναχοκόρη παρ’ όλο το νεαρό της ηλικίας της, είχε όντως μια μοναδική αδιόρατη ρυτίδα στη μέση του μετώπου της, κι αυτό ήταν άσχετο με τη βασιλική της καταγωγή και την τριχωτή κρεατοελιά στο μάγουλο. Δεκάδες παλικάρια συνέρρεαν από όλο το βασίλειο, και μάλιστα και αρκετοί αλλοδαποί που είχαν πράσινη κάρτα απεριορίστου παραμονής, για να κάνουν την τύχη τους και να ανακουφίσουν την… να ξεχαρμανιάσουν δηλαδή… πώς να το πω ευγενικότερα. Αλλά λόγω του ότι η ειλικρίνεια ήταν η ύψιστη αξία της εποχής -γι’ αυτό είχαμε και τόσα πολλά θύματα τότε- όλοι επεσήμαναν αυτό το μικρό ελάττωμα και τους έστελναν κατόπιν να σκοτώσουν δράκοντες με πολλά κεφάλια που ξερνούσαν φωτιές και δεν υπήρχε πιθανότητα καμία να την βγάλουν καθαρή και να ξαναγυρίσουν όρθιοι να διεκδικήσουν το βραβείο τους. Ξέρω πως όλα αυτά δεν ακούγονται πολύ καλά και θα νομίζετε ότι ήταν μια βάναυση εποχή, αλλά έτσι ήταν το ΑΣΕΠ της εποχής, και επιπλέον τοιουτοτρόπως έλυναν ασφαλώς και το πρόβλημα στα ασφαλιστικά τους ταμεία.

Ο Δικός μας πήγε κι αυτός να κονταροχτυπηθεί με την τύχη του κι ως δια εκπλήξεως δεν είδε καμία ρυτίδα, όχι μόνον γιατί ηράσθη σφόδρα και ειλικρινά, αλλά επειδή είχε κι ολίγον μυωπία. Και να γιατί το τρία είναι ιερός αριθμός και το βρίσκουμε όλη την ώρα μπροστά μας.

  1. Η Μοναχοκόρη το εκτίμησε δεόντως,
  2. Ο Δικός μας φορούσε ένα στενό κολάν και…
  3. Το γράμμα του νόμου το επέτρεπε -σε όλους τους νόμους υπάρχει κι ένα παραθυράκι- και έτσι τον έστειλαν να καταστρέψει μια επικίνδυνη μυρμηγκοφωλιά με κόκκινα, όπως λένε και οι ιστορικοί, μερμήγκια.

Ο Δικός μας άρχισε να περιπλανιέται σε βουνά, λαγκάδια και πεδιάδες ψάχνοντας να κατορθώσει το ακατόρθωτο, γιατί πώς να βρεις μια βελόνα στ’ άχυρα αν δεν βλέπεις την τύφλα σου; Ο καιρός περνούσε και ο Δικός μας έχανε σιγά – σιγά την όρασή του και μαζί μ’ αυτήν, κάπως γρηγορότερα, και τη μνήμη του. Αν και πάντα θυμόταν ότι ήταν ερωτευμένος, η μορφή του έρωτά του ξεθώριαζε, και το κυριότερο, δεν θυμόταν πια τι έψαχνε. Κάποτε επέστρεψε στην πρωτεύουσα όπου διέπρεψε ως φιλόσοφος και ως κυνηγός. Σαν φιλόσοφος, γιατί πρέσβευε ότι τα μικρά πράγματα, αυτά δηλαδή που δεν βλέπουμε, δεν έχουν και μεγάλη σημασία και ως κυνηγός, γιατί θήρευε μεγάλα ζώα σε αντίθεση με τα μικρά που απλώς, επειδή δεν τα έβλεπε, τα πατούσε.

Στο μεταξύ η ρυτίδα της πριγκίπισσας μεγάλωνε από την αγωνία της που δεν γυρνούσε ο καλός της με το στενό κολάν, αν και η ελπίδα σιγόκαιγε μέσα της αφού ποτέ δεν έβρισκαν το πτώμα του ανάμεσα στις επιστροφές των αποτυχόντων νεκρών υποψήφιων γαμπρών. Ώσπου μια μέρα… πρέπει να ήταν Κυριακή, μετά τη θεία λειτουργία, έξω από τον καθεδρικό ναό της Χαραμοφαγίας, ο Δικός μας και η Μοναχοκόρη επιτέλους συναντήθηκαν. Δεν μπορώ να σας πω πόσος καιρός πέρασε στο μεταξύ, γιατί τότε μετρούσαν αλλιώς το χρόνο, με τα φεγγάρια, και οι μήνες είχαν άλλο αριθμό ημερών, οι εβδομάδες αυξομειωνόντουσαν κατά βούληση και, το χειρότερο, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρεις μια αξιόπιστη κλεψύδρα που να μη νοτίζει η άμμος και η τρύπα να έχει την σωστή διατομή. Σύμφωνα όμως με αξιόπιστες μετρήσεις είχαν περάσει εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια, με μια μικρή απόκλιση -στατιστικό λάθος- δεκαετίας.

Ο Δικός μας φορούσε πάντα το ίδιο κολάν που όμως είχε, ομολογουμένως, ξεχειλώσει και η ρυτίδα της Μοναχοκόρης δέσποζε βαθιά ανάμεσα σε άλλες περισσότερες κι ήταν ορατή κι από τυφλό. Έτσι, κανείς δεν αναγνώρισε κανένα, αν και οι δυο είχαν βαθιά χαραγμένο στην μνήμη τους τον έρωτά τους, αυτός για εκείνη κι αυτή για εκείνον.

Έτσι, αγαπητοί μου αναγνώστες, καμιά φορά, διαγράφονται τα ιστορικά γεγονότα πάνω σ’ έναν καμβά ειρωνείας, αν παρακολουθείτε φυσικά τη ροπή των παρατηρήσεών μου.

Τώρα που ολοκλήρωσα τον σκοπό μου, θα ρουφήξω αργά τον καφέ μου, ώστε να αποκομίσω προσωπική ικανοποίηση από τη γλύκα του και θα ανάψω με την άνεσή μου ένα πούρο, για να αναλογιστώ την άψογη εξαιρετικότητα του νοήματος αυτής της ιστορίας, που μου θυμίζει επιτακτικά, όσο ανόητο ή παράξενο κι αν φαίνεται, κάτι που δεν ξαναέγραψα ή δεν έχω ξανακούσει.

 

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
                    Σκηνοθέτης - Παραγωγός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Κάτι που μοιάζει με παραμύθι αλλά δεν είναι, μπλεγμένο με διάφορα προβληματικά κομμάτια κοινωνίας…μέχρι και ο ΑΣΕΠ έμπλεξε στην ιστορία…
    Ένας ήρωας που δεν έβλεπε πια μπροστά του, μια ρυτίδα (ε ..πριγκίπησσα) που κακογέρασε, ένα ξεχειλωμένο κολάν…σαν τον έρωτα που επέστρεψε αγνώριστος μετά από μη σαφή υπολογισμένα 25 χρόνια…κι όλα αυτά σε μια ιστορία που….σου θυμίζει επιτακτικά, όσο ανόητο ή παράξενο κι αν φαίνεται, κάτι που δεν έχεις ξαναγραψει ή δεν έχεις ξανακούσει φτιάχνουν έναν όμορφο καμβα χιουμοριστικό…που δεν περνά απαρατήρητος

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ωραία η ιστορία του νέου στη χώρα της Χαραμοφαγίας!
    Μια ιστορία της εποχής των πριγκιπισσών , των ανεκπλήρωτων στόχων και της ρυτίδας που καμιά φορά δεν βλέπουμε…
    Ταξιδέψαμε με το παραμύθι σας κ. Γιαννόπουλε….

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δήμου

    Μια ιστορία στην οποία διακρίνω μεγάλη δόση αλήθειας, για νέους που φτάνουν στην ηλικία της ωριμότητας, ανυποψίαστοι, βυθισμένοι σε μια ρουτινιασμένη ζωή έχοντας δυστυχώς απωλέσει το κυνήγι των νεανικών τους ονείρων.

    Απάντηση
  4. NIKOS GIANNOPOULOS

    Γιατι ολα πρεπει να συμβαινουν χωρις αναβολη και δοκιμασιες στην ωρα τους…….Μετα μπορει να ειναι πολυ αργα….. Ευχαριστω που το διαβασατε….

    Απάντηση
  5. Απόστολος Παλιεράκης

    Καλή σου μέρα Νίκο! Επιστρέφοντας από μια τέτοια χώρα, όλοι οι καφέδες έχουν γλύκα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου