Όχι λες;

12.04.2016

water_pier

Τα μνήματα δεν κρυώνουν, μήτε και οι νεκροί κρυώνουν. Σαν τις καθημερινές αναβολές και τα ματαιωμένα σχέδια, που κανέναν δεν στοιχειώνουν πια. Κι αν μικρά ρίγη ανατριχίλας σε διαπερνούν καθώς διασχίζεις τη ρουτίνα σου είναι γιατί η μνήμη, άτιμη και ύπουλη έρχεται και σε διαολίζει με καρικατούρες προσδοκιών.

Και τότε μπαίνεις στο κοιμητήριο, που σε είχαν θάψει από παιδί μα δεν βρίσκεις το μνήμα και είναι περίεργο αλήθεια, αλλά πάλι σκέψου πως έχει περάσει τόσος πολύς καιρός, τόσο ανελέητα ο χρόνος, τόσος θάνατος ... μα ποιος θα πενθήσει πεθαμένα όνειρα, ποιος θα ανησυχήσει για τέτοια ανώφελα πράγματα, όταν πρέπει να λύσει τόσα και τόσα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας;

Και αλήθεια υπάρχει κάποιος, που να ονειρεύεται ακόμα;

Αλήθεια κάνει πάρα πολύ κρύο εδώ που ήρθαμε δεν το νιώθεις; Όχι λες; Τότε έχεις πεθάνει εδώ και πολύ καιρό και είναι τουλάχιστον αστείο να αναζητάς τώρα τις ευθύνες.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ”Και αλήθεια υπάρχει κάποιος που ονειρεύεται ακόμα;” Μα και βέβαια υπάρχει. Εσύ, εγώ…Μα σημασία δεν έχει αν ΕΜΕΊΣ ονειρευόμαστε αλλά οι νέοι Άννα μου και εμείς κάνουμε ό. τι μπορούμε για να τους ψαλιδίζουμε τα όνειρα δυστυχώς…
    Την καλημέρα μου. Μου άρεσες ιδιαίτερα σήμερα…

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    ‘…μα ποιος θα πενθήσει πεθαμένα όνειρα”
    Συνηθίζουμε Άννα! Αυτό με φοβίζει, που συνηθίζουμε και αποδεχόμαστε τα πεθαμένα μας όνειρα .Και δε έχουμε το χρόνο να τα πενθήσουμε. Μας νίκησε η καθημερινότητα. Εξαιρετικός ο μονόλογος σου!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Μας νίκησε η καθημερινότητα Χριστίνα…τουλάχιστον ας αποδεχτούμε αυτό…σε ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Καλώς όρισες, Άννα μου, με πεζό! Μου άρεσε πολύ αυτό “παιχνίδι” θανάτου και ονείρων…

    Απάντηση
  5. Σοφια Ντουπη

    Συγκλονιστικός ο μονόλογός σου Άννα μου συγχαρητήρια!!!! Καλό απόγευμα.

    Απάντηση
  6. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Δεν υπάρχει πιο παγερό πράγμα από το θάνατο….πιο νεκρό από τα πεθαμένα όνειρα… ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΑ!!! Μπράβο Άννα!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  7. Αννα Ρουμελιωτη

    Σας ευχαριστω παρα πολυ κυρια Πλοκαμακη!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου