Select Page

Όχι λες;

Όχι λες;

water_pier

Τα μνήματα δεν κρυώνουν, μήτε και οι νεκροί κρυώνουν. Σαν τις καθημερινές αναβολές και τα ματαιωμένα σχέδια, που κανέναν δεν στοιχειώνουν πια. Κι αν μικρά ρίγη ανατριχίλας σε διαπερνούν καθώς διασχίζεις τη ρουτίνα σου είναι γιατί η μνήμη, άτιμη και ύπουλη έρχεται και σε διαολίζει με καρικατούρες προσδοκιών.

Και τότε μπαίνεις στο κοιμητήριο, που σε είχαν θάψει από παιδί μα δεν βρίσκεις το μνήμα και είναι περίεργο αλήθεια, αλλά πάλι σκέψου πως έχει περάσει τόσος πολύς καιρός, τόσο ανελέητα ο χρόνος, τόσος θάνατος ... μα ποιος θα πενθήσει πεθαμένα όνειρα, ποιος θα ανησυχήσει για τέτοια ανώφελα πράγματα, όταν πρέπει να λύσει τόσα και τόσα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας;

Και αλήθεια υπάρχει κάποιος, που να ονειρεύεται ακόμα;

Αλήθεια κάνει πάρα πολύ κρύο εδώ που ήρθαμε δεν το νιώθεις; Όχι λες; Τότε έχεις πεθάνει εδώ και πολύ καιρό και είναι τουλάχιστον αστείο να αναζητάς τώρα τις ευθύνες.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

12 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ”Και αλήθεια υπάρχει κάποιος που ονειρεύεται ακόμα;” Μα και βέβαια υπάρχει. Εσύ, εγώ…Μα σημασία δεν έχει αν ΕΜΕΊΣ ονειρευόμαστε αλλά οι νέοι Άννα μου και εμείς κάνουμε ό. τι μπορούμε για να τους ψαλιδίζουμε τα όνειρα δυστυχώς…
    Την καλημέρα μου. Μου άρεσες ιδιαίτερα σήμερα…

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    ‘…μα ποιος θα πενθήσει πεθαμένα όνειρα”
    Συνηθίζουμε Άννα! Αυτό με φοβίζει, που συνηθίζουμε και αποδεχόμαστε τα πεθαμένα μας όνειρα .Και δε έχουμε το χρόνο να τα πενθήσουμε. Μας νίκησε η καθημερινότητα. Εξαιρετικός ο μονόλογος σου!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Μας νίκησε η καθημερινότητα Χριστίνα…τουλάχιστον ας αποδεχτούμε αυτό…σε ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Καλώς όρισες, Άννα μου, με πεζό! Μου άρεσε πολύ αυτό “παιχνίδι” θανάτου και ονείρων…

    Απάντηση
  5. Σοφια Ντουπη

    Συγκλονιστικός ο μονόλογός σου Άννα μου συγχαρητήρια!!!! Καλό απόγευμα.

    Απάντηση
  6. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Δεν υπάρχει πιο παγερό πράγμα από το θάνατο….πιο νεκρό από τα πεθαμένα όνειρα… ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΑ!!! Μπράβο Άννα!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  7. Αννα Ρουμελιωτη

    Σας ευχαριστω παρα πολυ κυρια Πλοκαμακη!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!