water_pier

Τα μνήματα δεν κρυώνουν, μήτε και οι νεκροί κρυώνουν. Σαν τις καθημερινές αναβολές και τα ματαιωμένα σχέδια, που κανέναν δεν στοιχειώνουν πια. Κι αν μικρά ρίγη ανατριχίλας σε διαπερνούν καθώς διασχίζεις τη ρουτίνα σου είναι γιατί η μνήμη, άτιμη και ύπουλη έρχεται και σε διαολίζει με καρικατούρες προσδοκιών.

Και τότε μπαίνεις στο κοιμητήριο, που σε είχαν θάψει από παιδί μα δεν βρίσκεις το μνήμα και είναι περίεργο αλήθεια, αλλά πάλι σκέψου πως έχει περάσει τόσος πολύς καιρός, τόσο ανελέητα ο χρόνος, τόσος θάνατος ... μα ποιος θα πενθήσει πεθαμένα όνειρα, ποιος θα ανησυχήσει για τέτοια ανώφελα πράγματα, όταν πρέπει να λύσει τόσα και τόσα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας;

Και αλήθεια υπάρχει κάποιος, που να ονειρεύεται ακόμα;

Αλήθεια κάνει πάρα πολύ κρύο εδώ που ήρθαμε δεν το νιώθεις; Όχι λες; Τότε έχεις πεθάνει εδώ και πολύ καιρό και είναι τουλάχιστον αστείο να αναζητάς τώρα τις ευθύνες.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!