Όχι λες;

Δημοσίευση: 12.04.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

water_pier

Τα μνήματα δεν κρυώνουν, μήτε και οι νεκροί κρυώνουν. Σαν τις καθημερινές αναβολές και τα ματαιωμένα σχέδια, που κανέναν δεν στοιχειώνουν πια. Κι αν μικρά ρίγη ανατριχίλας σε διαπερνούν καθώς διασχίζεις τη ρουτίνα σου είναι γιατί η μνήμη, άτιμη και ύπουλη έρχεται και σε διαολίζει με καρικατούρες προσδοκιών.

Και τότε μπαίνεις στο κοιμητήριο, που σε είχαν θάψει από παιδί μα δεν βρίσκεις το μνήμα και είναι περίεργο αλήθεια, αλλά πάλι σκέψου πως έχει περάσει τόσος πολύς καιρός, τόσο ανελέητα ο χρόνος, τόσος θάνατος ... μα ποιος θα πενθήσει πεθαμένα όνειρα, ποιος θα ανησυχήσει για τέτοια ανώφελα πράγματα, όταν πρέπει να λύσει τόσα και τόσα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας;

Και αλήθεια υπάρχει κάποιος, που να ονειρεύεται ακόμα;

Αλήθεια κάνει πάρα πολύ κρύο εδώ που ήρθαμε δεν το νιώθεις; Όχι λες; Τότε έχεις πεθάνει εδώ και πολύ καιρό και είναι τουλάχιστον αστείο να αναζητάς τώρα τις ευθύνες.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ”Και αλήθεια υπάρχει κάποιος που ονειρεύεται ακόμα;” Μα και βέβαια υπάρχει. Εσύ, εγώ…Μα σημασία δεν έχει αν ΕΜΕΊΣ ονειρευόμαστε αλλά οι νέοι Άννα μου και εμείς κάνουμε ό. τι μπορούμε για να τους ψαλιδίζουμε τα όνειρα δυστυχώς…
    Την καλημέρα μου. Μου άρεσες ιδιαίτερα σήμερα…

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    ‘…μα ποιος θα πενθήσει πεθαμένα όνειρα”
    Συνηθίζουμε Άννα! Αυτό με φοβίζει, που συνηθίζουμε και αποδεχόμαστε τα πεθαμένα μας όνειρα .Και δε έχουμε το χρόνο να τα πενθήσουμε. Μας νίκησε η καθημερινότητα. Εξαιρετικός ο μονόλογος σου!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Μας νίκησε η καθημερινότητα Χριστίνα…τουλάχιστον ας αποδεχτούμε αυτό…σε ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Καλώς όρισες, Άννα μου, με πεζό! Μου άρεσε πολύ αυτό “παιχνίδι” θανάτου και ονείρων…

    Απάντηση
  5. Σοφια Ντουπη

    Συγκλονιστικός ο μονόλογός σου Άννα μου συγχαρητήρια!!!! Καλό απόγευμα.

    Απάντηση
  6. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Δεν υπάρχει πιο παγερό πράγμα από το θάνατο….πιο νεκρό από τα πεθαμένα όνειρα… ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΑ!!! Μπράβο Άννα!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  7. Αννα Ρουμελιωτη

    Σας ευχαριστω παρα πολυ κυρια Πλοκαμακη!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου