Με λένε… βροχή

Με λένε… βροχή

Στο παραθύρι σου και απόψε ήρθα δειλά-δειλά
σου χτύπησα απαλά το τζάμι, μα εσύ δεν έβγαλες μιλιά.
Τα δάκρυα στο πρόσωπό σου κύλησαν καυτά,
ήρθα για να γίνουμε ένα και να θυμηθούμε τα παλιά.
Τότε που ήσουν μικρό παιδί και τρελαινόσουν μαζί μου
στις χούφτες σου με κράταγες και ξεδιψούσες ζωή μου.
Την ομπρέλα σου είχες πάντα μαζί, μα δε τη χρησιμοποιούσες
σου άρεσε να βρέχεσαι και πονηρά μου χαμογελούσες.
Η μυρωδιά μου ανάμεικτη, ίδια με τα συναισθήματά σου
ευθύς θα ξεπλύνω τον καημό που ’χει φωλιάσει στην καρδιά σου.
Ο ήχος μου σα μελωδία, θα γλυκάνει τον ψυχισμό σου
τη μελαγχολία σου θα διώξω, είμαι εγώ το φάρμακό σου.
Πάτα στα πόδια σου γερά, η ζωή είναι μια περιπέτεια
όλα κρέμονται από μια κλωστή,
ξεχάστηκα και δε σου έχω συστηθεί, με λένε... βροχή.

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια, ανερχόμενη οικονομολόγος και «πτυχιούχος» αναγνώστρια. Διαβάζει, γράφει και ξαναδιαβάζει. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος των βιβλίων είναι πολύ πιο όμορφος από τον πραγματικό και συνήθως κατοικεί εκεί. Όσο ζει θα διαβάζει κι όταν πεθάνει θέλει να (ξανα)γίνει αστερόσκονη.

2 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα Άννα μου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος