Δεύτερη ζωή δεν έχει

Δημοσίευση: 31.03.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Μικρές στιγμές ειρήνης
Στον βοριά του φθινοπώρου,
στα κλαδιά που σιγά σιγά απογυμνώνονται,
ο αποχαιρετισμός στα κίτρινα φύλλα.
Τα δέντρα που στέκουν αγέρωχα,
ο άνεμος θα σαρώσει τα ίχνη.
Η εποχή θα φύγει αφήνοντάς σου έναν κόμπο στο στήθος,
αβέβαιος θα σταθείς κάτω απ’ τη σκιά των προσδοκιών.
Αναποφάσιστος πάλι
Και ποιον να ρωτήσεις;
«Δεύτερη ζωή δεν έχει». Ουρλιάζουν οι φωνές μέσα σου.
Για τις μικρές στιγμές ειρήνης που σου ξέφυγαν,
που τόσο τις ονειρεύτηκες,
η φαντασία σου φτωχαίνει ανήμπορη.
Το βουητό της πόλης πνίγει τις φωνές μέσα σου
και η καταιγίδα που έρχεται δεν θα σε εξαγνίσει.

_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 2 – 3 Μαρτίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 2 – 3 Μαρτίου 2024

Real News https://youtu.be/hOMlcAy2RLgΚαθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να...

Νύχτα χωρίς ανατολή

Νύχτα χωρίς ανατολή

Χαμόγελα αποχαιρετισμού στην αποβάθρα του σταθμού. Φορτωμένες οι αποσκευές τους με τα όνειρα της γνώσης, ταξιδεύουν ανυποψίαστοι στις ράγες της ανευθυνότητας. Νύχτα χωρίς ανατολή χάρισαν στο ταξίδι της νιότης. Η μετωπική σύγκρουση συνοδεύτηκε από τον κρότο της λάμψης...

Πάρε Με Όταν Φτάσεις

Πάρε Με Όταν Φτάσεις

Βάφεις τα χείλη κόκκινα το πανωφόρι βάζεις στην πόρτα μ’ αποχαιρετάς Πάρε με όταν φτάσεις   Βγαίνω για να σε ξαναδώ γυρίζεις με κοιτάζεις στέλνω φιλιά στον άνεμο Στο μάγουλο τα βάζεις   Μαζεύω από το πάτωμα τα ρούχα σου να πλύνω αλλάζω τα σεντόνια σου Την...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πάρε Με Όταν Φτάσεις

Πάρε Με Όταν Φτάσεις

Βάφεις τα χείλη κόκκινα το πανωφόρι βάζεις στην πόρτα μ’ αποχαιρετάς Πάρε με όταν φτάσεις   Βγαίνω για να σε ξαναδώ γυρίζεις με κοιτάζεις στέλνω φιλιά στον άνεμο Στο μάγουλο τα βάζεις   Μαζεύω από το πάτωμα τα ρούχα σου να πλύνω αλλάζω τα σεντόνια σου Την...

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Άννα μου πολύ πολύ όμορφο!!!
    Ο τρόπος σου πάντα με αγγίζει!!!
    Μικρές στιγμές ειρήνης στον βοριά του φθινοπώρου… 🙂

    Απάντηση
  2. sofia25164

    Αυτό θα σου πω και εγώ αγαπημένη μου Άννα ότι μ’ αγγίζεις…έχει κάτι μαγικό η πένα σου που ακουμπάει κατευθείαν στην καρδιά μου…Και πως δεν είναι λίγες οι φορές που λυπάμαι για εκείνες “τις μικρές στιγμές ειρήνης που μου ξέφυγαν” … Σ’ ευχαριστώ!!! Να είσαι πάντα καλά!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου