Ξέρεις;

Ξέρεις;

woman-eye_b

Ξέρω πώς είναι να ξυπνάς μες στ’ αγκάθια,
που καρφώνουν μόνο την ψυχή σου την άθλια
Και πώς βράζουν σαν τον ήλιο τα σωθικά σου
όσο στιγμές της ζωής σου περνάνε μπροστά σου

Ψάχνεις να βρεις μια στιγμή να πιαστείς
Την στιγμή που σε έκανε να θες να σωθείς
Μα κι αυτή μοιάζει να φοράει μαύρη πλερέζα,
δολοπλόκα αρτίστα, του εχθρού σου μαιτρέσσα

Τώρα χιλιόμετρα είσαι απ’ τον εαυτό σου
μα τόσο κοντά στον επικείμενο θάνατό σου
Άραγε θα έρθει μαζί του η ανακούφιση;
Άραγε είναι του Θεού ή δική σου η βούληση;

Απ’ τον κοιμισμένο ξύπνιο σου ξύπνα και γρήγορα
Τα όνειρα δεν μπορείς να τα έχεις αμφίδρομα
Μάζεψε στάλες σύνεσης που σου μείναν
και φτύσε αυτά που έπινες γιατί σε πίναν.

-

γράφει η Δώρα Μακρή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια, ανερχόμενη οικονομολόγος και «πτυχιούχος» αναγνώστρια. Διαβάζει, γράφει και ξαναδιαβάζει. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος των βιβλίων είναι πολύ πιο όμορφος από τον πραγματικό και συνήθως κατοικεί εκεί. Όσο ζει θα διαβάζει κι όταν πεθάνει θέλει να (ξανα)γίνει αστερόσκονη.

1 σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Απ’ τον κοιμισμένο ξύπνιο σου ξύπνα και γρήγορα
    Τα όνειρα δεν μπορείς να τα έχεις αμφίδρομα
    Μάζεψε στάλες σύνεσης που σου μείναν
    και φτύσε αυτά που έπινες γιατί σε πίναν.

    Δυναμική η ποίησή σου Δώρα…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος