Ο έρωτας στα χρόνια του φόβου

Δημοσίευση: 30.01.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Φόβος, Φίμωτρο, Φευγιό.

Συναίσθημα, Σκίρτημα, Σαγήνη της ψυχής.

Νυχτερινή περιπολία.

Οι ποιητές και οι στιχουργοί δεν κοιμούνται τα βράδια.

Η έμπνευση τους βρίσκεται σε έξαρση και αποζητά

την πένα τους για να χαραχθεί σε λευκές σελίδες και μετά με τη σειρά της

να χαράξει την καρδιά, συνήθως με σημάδια – αμυχές του έρωτα.

Θα μιλήσω ελεύθερα, θα μιλήσω όπως μόνο η γλώσσα της ψυχής μιλά.

Όσο και αν με φοβίζει, όσο και αν με πονά ο αριβίστας έρωτάς σου.

Η ανάγκη αυτή ξεπερνά τις αναστολές.

Κάθε σου λέξη ξεσήκωνε το νου, έκανε το σώμα να ριγεί.

Σιωπούσα για να μην προδοθεί ο πόθος, η τρέλα.

Τα έπνιγα μέχρι να το σώμα να ματώσει.

Ο πόνος καταργεί στιγμιαία κάθε πρωτόγονη επιθυμία.

Και εσύ να λες και άλλα και άλλα…

Και εγώ να ακούω, να νιώθω όλα, όλα.

Πώς γίνεται πριν με μάθεις να ξέρεις κάθε κύτταρό μου;

Πώς;

Βαριά η ανάσα… αυτή μονάχα δε μπορούσα να την κρύψω.

Βασάνιζε το κορμί.

Κράτησα εκείνη τη φράση φυλακτό μου: “Πρώτη φορά που απογειωνόμαστε μαζί”

Ψέματα ήταν… προϋπήρξαν πολλές άλλες που απογειωθήκαμε μαζί, ξανά και ξανά!

Φοβάται η λογική την τρέλα.

Πάντα την νικά.

Μα εσύ μη φοβάσαι. Εγώ πάντα ισορροπώ.

Κοιμήσου…

Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που σκίρτησε η καρδιά;

Τόσα όσα οι ποιητές γράφουν ποιήματα.

Εκεί ζουν τους μύθους και τα όνειρά τους.

Εκεί ο έρωτας ταξιδεύει από τα χρόνια του φόβου

στα χρόνια της απόλυτης ελευθερίας και καταλήγει στην αιωνιότητα.

Εκεί αποκτά φτερά η ψυχή και απαγορεύεται η προσγείωση.

Είναι ποινικό αδίκημα.

Η ποινή μεγάλη. Αιώνια απαγόρευση χρήσης του ονείρου.

Δίχως όνειρα δε ζεις.

Καληνύχτα, σκίρτημά μου. Καληνύχτα.

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου