Σκιές

Σκιές

shadows

Κορμιά στεγνά, σκελετωμένα
Το χέρι τρέμει,
η ανάσα δε βγαίνει
Ψάχνουν κάτι να βρουν για να κρατηθούν
Όλοι όμως τους προσπερνούν
Κοιτούν αλλού και αδιαφορούν
Φοβούνται μήπως ανθρώπους τους πουν
Έχουν ξεχάσει πώς είναι να βοηθούν
Ελπίζουν πως στη θέση τους ποτέ δε θα βρεθούν
Απομακρύνονται με βήμα γοργό
Και πίσω ποτέ ξανά δεν κοιτούν.

-

γράφει η Παρασκευή Λιακοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια, ανερχόμενη οικονομολόγος και «πτυχιούχος» αναγνώστρια. Διαβάζει, γράφει και ξαναδιαβάζει. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος των βιβλίων είναι πολύ πιο όμορφος από τον πραγματικό και συνήθως κατοικεί εκεί. Όσο ζει θα διαβάζει κι όταν πεθάνει θέλει να (ξανα)γίνει αστερόσκονη.

1 σχόλιο

  1. Yannis

    Μια ωμή, στεγνή, ξάστερη μεταφορά της αντανακλούμενης κοινωνικοπολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, συντονισμένη και παραταγμένη εντός έντεκα στίχων. Ένας σύγχρονος ρυθμός, με τέμπο καθηλωτικό χαράζοντας μας στο μυαλό τις ψυχρές και μελανές εικόνες που ζούνε εκατομμύρια συνάνθρωποι μας καθημερινά. Αποτυπώνοντας την ανύπαρκτη – επομένως και για αυτόν τον λόγο – τόσο έντονα βίαιη αντιμετώπιση τους από όλους αυτούς που διαθέτουν ακόμη το Κορμί τους, διότι αυτοί αυτοί δεν είναι Σκιές. Απομακρύνονται από το «κακό» καθώς πιστεύουν ότι δεν ανήκουν στον ίδιο κόσμο με αυτές ή από τον φόβο μην τους ρουφήξουν και γίνουν Ένα με αυτές, διαπράττοντας έτσι, ένα έγκλημα ζωών: την εγκατάλλειψη και την αλληλεγγύη. Δύο λέξεις τόσο μακριά η μία από την άλλη σημασιολογικά, αλλά ταυτόχρονα τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους στην πραγματική ζωή, που από το συνονθύλευμα αυτό χάνουν την ανθρωπιά τους.

    Συγχαρητήρια στην κα. Λιακοπούλου Παρασκευή,
    για αυτήν της την παράδωση ψυχής.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος