Το ποτάμι

Το ποτάμι

Daisy

Το ποτάμι κύλαγε πάντα χαμογελαστό και παιχνιδιάρικο. Το νερό του διάφανο έτρεχε τραγουδώντας από δω κι από κει, χαρούμενο. Κάθε στιγμή κι άλλο τραγούδι. Κι έτσι κάποτε έφτανε και χυνόταν όλο μαζί στην ατέλειωτη θάλασσα που το ‘παιρνε αγκαλιά και το νανούριζε.
Όμως η χαρά είναι μεταδοτική και η χαρά του ποταμού γινόταν πηγή χαράς για τους ανθρώπους που μαζεύονταν στις όχθες του να κολυμπήσουν, να κάνουν βαρκάδα, να ψαρέψουν, ή να ξαπλώσουν, να φάνε, να γελάσουν και να τραγουδήσουν.
Μα για τον ποταμό, πηγή χαράς ήταν μια μαργαρίτα κάπου στην όχθη. Τόσο μικρή που ανθρώπου μάτι μέχρι τότε δεν την είχε δει παρά μόνον ο ήλιος, γιατί όπως είναι γνωστό, τίποτα δε μένει κρυφό από τον ήλιο.
Η μικρή μαργαρίτα λύγιζε χαριτωμένα το λαιμό της κι έριχνε λοξές ματιές στο ποτάμι που ξετρελαινόταν από τη χαρά του, έριχνε το νερό του κυματάκια-κυματάκια πάνω στις πέτρες, γινόταν λεπτή βροχή από φιλιά και τη δρόσιζε.
Χρόνια πολλά βάσταξε αυτός ο έρωτας ανάμεσα στο ποτάμι και τη μικρή μαργαρίτα. Κάποιος ζωγράφος τον ζωγράφισε και κάποιος τραγουδιστής τον τραγούδησε.
Όμως ο έρωτας είναι μεταδοτικός και ο έρωτας του ποταμού και της μαργαρίτας μάζευε στις όχθες του τους ερωτευμένους.
Ας πούμε πως ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν κι ο Στέφανος με τη Σοφία. Ναι, ο Στέφανος αγαπούσε τη Σοφία όσο το ποτάμι τη μικρή μαργαρίτα. Ήταν χαρούμενος και γλυκός μαζί της και αυτή γελούσε λυγίζοντας ναζιάρικα το λαιμό της όπως ακριβώς κι η μαργαρίτα το δικό της. Μα όποιος είναι ερωτευμένος δε νοιάζεται παρά μόνο για το δικό του έρωτα. Έτσι ο Στέφανος αγνοώντας τον έρωτα του ποταμού, έκοψε τη μικρή μαργαρίτα και την πρόσφερε στη Σοφία του.
Τότε ο ποταμός θόλωσε το νερό του κι όλη η χαρά του έγινε ας πούμε θλίψη όμοια μ’ αυτή των ανθρώπων όταν χάνουν αγαπημένα πρόσωπα. Ο καιρός περνούσε, ο ήλιος λυπόταν κι ο ποταμός αμίλητος και μόνος δεν έδινε πια σημασία στις χαρές και στα γέλια αυτών που χόρευαν, που έκαναν βουτιές, βαρκάδα ή που ρέμβαζαν ξαπλωμένοι στην όχθη του.
Μα η θλίψη είναι σαν την καλοκαιριάτικη βροχή. Όσο πιο δυνατή είναι τόσο πιο γρήγορα τελειώνει και το ποτάμι είδε για πρώτη φορά πόσες πολλές κι όμορφες μαργαρίτες υπήρχαν στην όχθη του. Ξανάγινε χαμογελαστό και παιχνιδιάρικο.
Ο καιρός περνούσε, ο ήλιος έστριβε τα μουστάκια του ευχαριστημένος κι οι ερωτευμένοι έκοβαν μαργαρίτες απ’ τις όχθες του ποταμιού. Το ποτάμι ποτέ μα ποτέ από τότε δεν ξαναστενοχωρέθηκε. Καθώς οι μικρές μαργαρίτες λύγιζαν το λαιμό τους και του ‘ριχναν λοξές ματιές, το ποτάμι ξετρελαμένο έριχνε το καθαρό νερό του κυματάκια-κυματάκια πάνω στις πέτρες, γινόταν λεπτή βροχή από φιλιά και τις δρόσιζε…

 

Από τις "Ιστορίες στο Πεζοδρόμιο", Εκδόσεις Τεκμήριο , 1981

 

 

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
           Σκηνοθέτης - Παραγωγός

 

 

(πηγή εικόνας)

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

1 σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Η αίσθηση που μου δίνει το κείμενο αυτό είναι σα να αφηγείται κάποιος σε ένα μικρόφωνο την ώρα που όλοι εμείς παρακολουθούμε μια ταινία μικρού μήκους με το ποτάμι, τη μαργαρίτα, τους ανθρώπους…και αυτό το κάνει απολαυστικό. Αυτό που με ενοχλεί ή με τσιμπά μάλλον στην ιστορία είναι μια απλή μικρή φράση σχεδόν απαρατήρητη…. «το ποτάμι ποτέ μα ποτέ από τότε δεν ξαναστενοχωρέθηκε». Κρίμα…λέω η αφελής ρομαντική αναγνώστρια. Πολύ κρίμα…Το αμυντικό πάγωμα εξάλλου των συναισθημάτων δεν απαγορεύει το εσωτερικό συσσωρευτικό τους βίωμα…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος