Φθινοπωρινός έρωτας

Φθινοπωρινός έρωτας

rain_love

«Αγαπημένε μου,
Από μικρή, θυμάμαι, λάτρευα το φθινόπωρο. Ήταν η αγαπημένη μου εποχή. Τότε ήταν που άρχιζαν τα σχολεία και το σπίτι γέμιζε με μπλε τετράδια, σάκες, κασετίνες, μολύβια, βιβλία. Τότε ήταν και τα γενέθλιά μου. Πάρτι, μπαλόνια, δώρα, ευχές… Πώς λοιπόν να μην αγαπούσα το φθινόπωρο;
Μεγαλώνοντας, το φθινόπωρο παρέμεινε η αγαπημένη μου εποχή. Μία μελαγχολική εποχή, ανάμεσα στη ζέστη του καλοκαιριού και το κρύο του χειμώνα. Πώς να μην αγαπώ το φθινόπωρο με τα πρωτοβρόχια του;
Φθινόπωρο ήταν κι όταν σε πρωτογνώρισα. Έβρεχε πολύ, θυμάσαι; Κι εγώ, ως συνήθως, είχα ξεχάσει την ομπρέλα μου στο σπίτι. Αλλά δεν με ένοιαζε. Περπατούσα και απολάμβανα τις σταγόνες της βροχής που έπεφταν πάνω μου. Μέχρι που με είδες και προσφέρθηκες να μου δώσεις την ομπρέλα σου. Ιππότης ήσουν από τότε. Ευγενικά αρνήθηκα και συνέχισα να περπατάω για να φτάσω στο σπίτι μου.
Μα εσύ ήσουν πεισματάρης, δεν το έβαλες κάτω. Με ακολούθησες και λίγα μέτρα πιο πέρα, τάχα έπεσες κατά λάθος πάνω μου. Πέσαμε και οι δύο μέσα στα νερά. Θυμάσαι, που είχες γίνει κατακόκκινος και μου ζητούσες συνέχεια συγγνώμη; Εγώ πάλι, δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω. Τότε ήταν που σε πρόσεξα για πρώτη φορά. Πώς να μην προσέξω τα υπέροχα γαλανά μάτια σου; Σε ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή.
Το ίδιο και εσύ.
Ήσουν για μένα το άλλο μου μισό κι ήμουν για σένα ο φύλακας-άγγελός σου. Φθινόπωρο ήταν, όταν ανταλλάξαμε όρκους αιώνιας αγάπης. Θυμάσαι; Ήταν 23 Σεπτεμβρίου και η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Εσύ γαμπρός και εγώ νύφη. Πώς να ξεχάσω το γλέντι μετά το γάμο; Ήταν όλα υπέροχα. Το γαμήλιό μας ταξίδι, μία ημέρα μετά, στην πανέμορφη Ρώμη, θα μου μείνει αξέχαστο.
Θυμάσαι τι έλεγα συνήθως στην παρέα μας; «Παντρεύτηκα τον φθινοπωρινό μου έρωτα» και ήμασταν και οι δύο πολύ χαρούμενοι. Αλλά μάλλον κάποιος ζήλεψε την ευτυχία μας και μας καταράστηκε. Ένα χρόνο μετά τον γάμο μας αρρώστησα σοβαρά. Ήταν την ίδια περίοδο που είχαμε αποφασίσει να κάνουμε ένα παιδί. Θέλαμε πολύ να φέρουμε στον κόσμο ένα παιδί που θα ολοκλήρωνε την ευτυχία μας.
Μα αντί να ψάχνουμε για κούνια και πιπίλες, έκανα χημειοθεραπείες και από την μία στιγμή στην άλλη, βρέθηκα στο χειρουργείο. Εσύ δεν έφυγες λεπτό από δίπλα μου και σε ευχαριστώ πολύ για αυτό. Δεν θα άντεχα, αν δεν είχα στο πλάι μου εσένα.
Ο καρκίνος μου στέρησε την μητρότητα. Ξέρω, ένα από τα όνειρα σου ήταν να γίνεις πατέρας. Κι εγώ είμαι το εμπόδιο στο όνειρό σου. Δεν θέλω να είμαι. Σε αγαπώ τόσο που φεύγω από την ζωή σου. Για το καλό σου. Πίστεψέ με. Θα είναι καλύτερα έτσι. Θα μπορέσεις να γίνεις πατέρας, θα είσαι ευτυχισμένος. Μη στεναχωριέσαι για μένα. Μου αρκεί πως εσύ θα είσαι καλά. Μη με ψάξεις, δεν χρειάζεται. Αντίο.»

Η Χριστίνα άφησε το γράμμα στο τραπεζάκι του σαλονιού, πήρε την βαλίτσα της και βγήκε από το σπίτι. Έξω έβρεχε και βιάστηκε να μπει μέσα στο ταξί. Είχε ήδη πάρει την απόφασή της. Δεν θα επέστρεφε ποτέ ξανά.

 

-

γράφει η Μαίρη Κάντα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια, ανερχόμενη οικονομολόγος και «πτυχιούχος» αναγνώστρια. Διαβάζει, γράφει και ξαναδιαβάζει. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος των βιβλίων είναι πολύ πιο όμορφος από τον πραγματικό και συνήθως κατοικεί εκεί. Όσο ζει θα διαβάζει κι όταν πεθάνει θέλει να (ξανα)γίνει αστερόσκονη.

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος