13 λεπτά

1.08.2016

Θέλω να σε δω κατάματα χρόνε
να σου πω, πως είσαι πρόβλημα
και ειδικά όταν δεν σε απολαμβάνω.
Θέλω να σε δω κατάματα χρόνε
να σου πω, πως δεν μου ανήκεις
μα φοβάμαι μη σε χάσω,
λες και είσαι ολόδικός μου.
Πώς να σε γυρίσω πίσω
να μη με πονάς
να μη σε φοβάμαι
να μη μου πάρεις τίποτα και κανέναν.
Δε σε πιστεύω είσαι τόσο λίγος
Τρέχω και εγώ τρέχεις και εσύ
Άντε να δούμε που θα βγεί.
‘Ανθρωπε έχεις βαθειά μεσάνυχτα
γι’αυτό κοιμήσου πάλι
μην ασχολείσαι με το πώς θα τον σκοτώσεις,
θέλει σχέδιο οργανωμένο΄
πρώτα τα καταραμένα λεπτά
μετά την ατελείωτη ώρα.
Αν δεν τα καταφέρεις σκότωσε καμιά μύγα
που ενοχλεί το μεσημέρι και δεν μας αφήνει
να ευχαριστηθούμε την ώρα του ύπνου.
Αχ χρόνε πόσα σκαρώνεις ,
σε μισό και σ’αγαπώ παράλληλα,
μου παίρνεις και μου δίνεις ταυτόχρονα.

Όχι δεν θα σου πω άλλα
Δεν έχω άλλο χρόνο για χάσιμο
Είχα 13 λεπτά αρκετά για να σε βρίσω
και να σε υμνήσω.
Αρκετά.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Σοφία μου πολύ το ευχαριστήθηκα το ποίημά σου!!!Από τα καλύτερά σου θα έλεγα!!!Μπράβο σου πολύ δυνατό!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Άννα μου σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια

      Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ ωραίο, θίγει το πιο βασανιστικό θέμα της ζωής, το πέρασμα του χρόνου.!!!!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Σοφία μου πολύ δυνατό το ποίημα σου… μπράβο υπέροχο και το θέμα αλλά και η προσέγγισή σου!!!!!!! Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!!!!!!

    Απάντηση
  4. Nikitas Soulos

    13 ΜΟΝΟ ΛΕΠΤΑ ΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΤΟ ΕΙΔΕΣ ΚΙ ΕΣΥ !

    Ο ΝΟΝΟΣ

    Απάντηση
  5. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Σαρωτικός ο χρόνος, βιαστικός, αμετάπιστος….Κολλάει* όταν βρισκόμαστε σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση και τρέχει σαν γρήγορο άτι όταν έχουμε δίπλα μας τη χαρά….Δεν προλαβαίνουμε να τον προλάβουμε κι έχει γίνει καπνός….
    Μπράβο σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου