Δεν μ' αρέσουν οι επέτειοι· δεν μ' αρέσει να θυμάμαι για όσο διαρκεί η σχολική εορτή, ο πανηγυρικός της ημέρας ή τα συνήθη τηλεοπτικά αφιερώματα κατ' επιταγήν της εθιμοτυπίας. Δεν μ' αρέσουν οι επέτειοι και ο τυποποιημένος αναμηρυκασμός έργων σπουδαίων από ανθρώπους ξεχωριστούς, αντισυμβατικούς και εξαίσιους με πλήρη συνείδηση του δέοντος και του δικαίου ενάντια στο αυθαίρετα καθορισμένο νόμιμον και τη σύνεση των νοικοκυραίων· και δεν μ' αρέσουν οι επέτειοι γιατί ανακυκλώνουν μηχανικά και ανέξοδα, στατικά, κοινότοπα και ανώφελα - μέχρι του βαθμού της ακύρωσης- γεγονότα και καταστάσεις αποδυναμώνοντας τελικά και αποχυμώνοντάς τα από την πεμπτουσία και το αληθινό νόημά τους.

Η 17η Νοέμβρη δεν μπορεί να είναι μία ημερομηνία κυκλωμένη στο επαναστατικό-αντικομφορμιστικό μας ημερολόγιο ανάμεσα σε Σάββατα σε μπουζουξίδικα, Κυριακές σε γήπεδα και ταβερνεία, Δευτέρες σε καφετέριες και επί καναπέδων. Κάθε μέρα οφείλει να είναι η 17η Νοέμβρη, έτσι ώστε στην αρχή να λέμε η 3η Οκτώβρη, η 9η Αυγούστου, η 28η Ιανουαρίου και στο τέλος να αδυνατούμε να ανακαλούμε ημερομηνίες, γιατί κάθε ημέρα από τις 365 του έτους θα σηματοδοτεί μία νέα επανάσταση, έναν νέο ξεσηκωμό, έναν ακόμα κρίκο στο αέναο αγώνα για πρόοδο, ευημερία, ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα και αλληλεγγύη. Κάθε μέρα και νύχτα μας να είναι μία νέα επέτειος- περικαλλές μνημείο στις ηθικές και νοητικές δυνάμεις του ανθρώπου και μία ζωντανή υπενθύμιση ότι η σωματική και η ηθικοπνευματική απελευθέρωση και ο μετασχηματισμός της κοινωνίας μας σε οντότητα ελπίδας και αυτοδιάθεσης είναι όχι μόνο υποχρέωσή μας αλλά και στόχος απόλυτα εφικτός.


_


γράφει ο Σπύρος Ανδρουλάκης

 

 

Τυγχάνω φιλόλογος κατ' επάγγελμα, καθ' έξιν και κατά συρροήν, από καταγωγή Κρητικός εκ Χανίων, από φιλοδοξία όμως οικουμενικός...

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!