4 τύχη

Δημοσίευση: 16.01.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Ο μεγαλύτερός μου φόβος, η μοναξιά. Ο μεγαλύτερός μου εχθρός, ο χρόνος. Η μεγαλύτερή μου εμμονή, η συμμετρία. Το αγαπημένο μου αντικείμενο, η λουλουδάτη πολυθρόνα μπροστά στο τζάκι. Η αγαπημένη μου μυρωδιά, αυτή του γιασεμιού που φέρνει το καλοκαιρινό αεράκι απ τις φαρδιές μου μπαλκονόπορτες. Ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος, εκείνη. Εκείνη που μου λείπει.

*

Μόλις είχα ξυπνήσει κι ένιωσα κάπως απεριποίητα όταν άκουσα την εξώπορτα ν΄ανοίγει.

«Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;» σκέφτηκα. «Μπουκάρει στο σπίτι ό,τι ώρα της καπνίσει, μιλάει δυνατά και ακατάπαυστα, ανοιγοκλείνει τις πόρτες, κοπανάει τους τοίχους..»

Πράγματι. Ήταν η μεσίτρια. Πρόταξε το χέρι της μπροστά με ευγένεια και τότε, ήταν η πρώτη φορά που την είδα.

Μια ψηλόλιγνη σιλουέτα με μακριά μαλλιά, που κινούνταν κομψά στο χώρο και με περιεργαζόταν με τα πράσινά της μάτια.

«Είναι ακριβώς όπως το ονειρεύτηκα. Φωτεινό κι ευρύχωρο, με τζάκι και ξύλινο πάτωμα. Μην ανησυχείτε καθόλου. Έχω μανία με την αισθητική, την καθαριότητα και την τάξη. Θα το προσέχουμε πολύ!»

Ο ξανθός άντρας που τη συνόδευε, έστρωσε νευρικά τη γραβάτα στο γιακιά του και της υπέδειξε να μην εκδηλώνει τον ενθουσιασμό της, μπας και ρίξουν την τιμή.

«Κι εγώ! Κι εγώ σε ονειρεύτηκα!» της φώναξα. Δεν ξέρω αν με άκουσε, πάντως, χαμογέλασε.

Από εκείνο το πρωινό κι έπειτα, βρισκόμασταν σχεδόν καθημερινά. Μου έφτιαχνε τη διάθεση. Ο βαριεστημένος τρόπος που έπινε τον καφέ της χαζεύοντας τις λεπτομέρειές μου, η τελειομανία με την οποία με περιποιούνταν, η έκφραση του προσώπου της όταν οι ρίγες στον τοίχο μου βγήκαν στο βάψιμο μωβ που γκριζίζει αντί για γκρι που μωβίζει- όλα μου φαινόντουσαν τόσο χαριτωμένα και αστεία – που συχνά απ΄τα χαχανητά μου έπεφταν στο πάτωμα ίχνη από σοβά.

Έμοιαζαν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, μολονότι καθόλου ταιριαστό. Εκείνη ξυπνούσε κι έφτιαχνε πρωινό χορεύοντας γελοία, κι ο ξανθός άντρας τη μάλωνε τρυφερά, δείχνοντας τη μεγάλη κοιλιά που νόμιζε πως είχε. Εκείνη χουχούλιαζε με κουβέρτες και βιβλία στον καναπέ, κι ο ξανθός άντρας την πλησίαζε παίζοντας δυνατά μέταλ κομμάτια στην ηλεκτρική του κιθάρα. Εκείνη έκρυβε ως και το τηλεκοντρόλ μέσα σε κουτί προκειμένου να μη διαταράσσεται η συμμετρία στο τραπέζι, κι ο ξανθός άντρας σκορπούσε ανέμελα ρούχα στις καρέκλες και φορεμένες κάλτσες στο δάπεδο. Με φρόντιζαν πολύ. Διόρθωσαν τις ρημαγμένες γωνίες μου, πέρασαν λούστρο στις φθαρμένες ξύλινες πλευρές μου. Ήταν πολύ χαρούμενοι κι εγώ το ίδιο. Έλεγαν με περηφάνια ότι ήμουν κουκλί κι εγώ καμάρωνα που με αποκαλούσαν έτσι.

Οι μέρες περνούσαν φέρνοντας νύχτες, που όμως για κάποιο λόγο που δεν είχα καταλάβει ακριβώς, γινόντουσαν όλο και πιο αθόρυβες. Εκείνη, ξυπνούσε κι έφτιαχνε πρωινό δίχως όμως να χορεύει γελοία, κι ο ξανθός άντρας χάζευε αδιάφορα τηλεόραση. Εκείνη, άρχισε να καπνίζει διαβάζοντας τα βιβλία της, κι ο ξανθός άντρας αποσυρόταν στο διπλανό δωμάτιο γιατί όπως έλεγε, τον ενοχλούσε ο καπνός. Εκείνη, άφηνε πια το τηλεκοντρόλ παρατημένο πρόχειρα στο τραπέζι, χωρίς να νοιάζεται πια για συμμετρία. Ο ξανθός άντρας; Όχι, εδώ δεν άλλαξε τίποτα. Εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να σκορπάει παιχνιδιάρικα ρούχα στις καρέκλες και φορεμένες κάλτσες στο δάπεδο.

Ένα πρωί ξύπνησα με αβάσταχτο πόνο. Η αριστερή μου πλευρά, δίπλα στην κουζίνα, είχε ραγίσει και μια βαθιά χαραμάδα έστεκε στο κέντρο της. Εκείνη, βγήκε απ΄την κρεβατοκάμαρα νευρική και κατηφής, έριξε λίγα ρούχα σε μια βυσσινή βαλίτσα κι έφυγε βιαστικά από το σπίτι, κλείνοντας την πόρτα, άηχα, πίσω της. Δεν την ξαναείδα.

Ζω πια με τον ξανθό άντρα. Ας μην είμαι αχάριστο.. δεν είναι τόσο άσχημα. Με φροντίζει, με διασκεδάζει με την κιθάρα του και είναι τακτικός – αν εξαιρέσουμε τα ρούχα που σκορπά στις καρέκλες και τις φορεμένες κάλτσες στο δάπεδο. Πολλές φορές είναι χαμογελαστός και ευδιάθετος, φτιάχνοντας και σε μένα το κέφι. Μα είναι και κάτι φορές που ξαπλώνει ανάσκελα στον καναπέ και κοιτάζει χαμένα και μελαγχολικά για ώρα το ταβάνι.

Μια τέτοια ώρα είναι κι αυτή. Κρατάει το κινητό στο δεξί του χέρι και με τραβάει μια φωτογραφία. Η οθόνη φωτίζει ακόμα. Ανοίγει κάποιο μήνυμα που μόλις έχει λάβει.

« Να το προσέχεις και να το αγαπάς», γράφει.

Είναι εκείνη. Εκείνη, που μου λείπει.

γράφει η  Λίλιαν Λαοκράτη

Ακολουθήστε μας

Routine

Routine

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν ίσως η μόνη γυναίκα στον κόσμο που ξέβαφε τα χείλια της! Έμοιαζε με εξώφυλλο ακριβού περιοδικού πολυτελείας που κανείς δεν μπορούσε να (εξ)αγοράσει. Είχε φίλους. Πολλούς και λίγους. Οι πολλοί της φίλοι, σαν τα πουκάμισα τα αδειανά...

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Mimozas

Mimozas

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με...

Dream

Dream

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Η Πολυξένη κάθε πρωί άφηνε τον κουρασμένο της πόθο να κοιμηθεί ήσυχα ήσυχα πάνω στο μαξιλάρι της. Μπροστά στον καθρέφτη ζωγράφιζε την ιδανική της εικόνα, κοκκίνιζε τα χείλη της κι ονειρευόταν για όσο διαρκούσε η καθημερινότητα έναν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου