Η βραχυλογική “σκόνη” του Γιώργου Λ. Οικονόμου

20.06.2017

Γ. Λ. Οικονόμου
Τύρφη
ISBN: 978-618-82171-4-0

Έχουμε γράψει και άλλες φορές ότι η ο ποιητής έχει την ευκαιρία να μεταχειριστεί τα πιο απλά υλικά που μπορούν να υπάρξουν: τους φθόγγους/λέξεις και τα συναισθήματα. Αυτά τα απλά υλικά που συνήθως χάνονται μέσα σε βαρύγδουπες εκφράσεις και βερμπαλισμούς, αναδεικνύει και η νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Οικονόμου, «ένα με τη σκόνη» (τύρφη, 2017)

Χαρακτηριστικό του ύφους του είναι η βραχυλογία. Στην ολιγόστιχη φόρμα υιοθετεί ένα αποφθεγματικό ύφος με βάση την καθημερινή γλώσσα. Και μέσα σε αυτή τη λιτότητα φόρμας και ύφους, ο Οικονόμου γοητεύει και συγκινεί. Φέρει στην επιφάνεια την παιδική ηλικία και μνήμες μιας εποχής αθωότητας, χωρίς όμως συναισθηματισμούς ή νοσταλγικούς ρομαντισμούς. Με τον ποιητικό του φακό αποτυπώνει στιγμιότυπα και αποκαλύπτει βαθιές σκέψεις.

Με επίκεντρο το ποιητικό εγώ (μία σκέψη) ο ποιητής ταξιδεύει στο χρόνο και τη μνήμη συναντώντας αγαπημένα πρόσωπα (μέσα στις λέξεις, όπως η Πηνελόπη, Άννα, η δίκη, πανοπλία από άμμο, μία συνηθισμένη μέρα). Διόλου τυχαία όλα τα ρήματα αναφέρονται σε παρελθοντική χρονική βαθμίδα συνήθως με εξακολουθητικό ποιον ενέργειας δίνοντας έμφαση και χρονικό βάθος με τη διάρκεια.

Κοινωνικές παραστάσεις (ένα σπίτι κουβαλάω, ένα σημάδι, επιμονή, ο διάδρομος, μόνος) διανθίζουν την αναζήτηση των αγαπημένων. Εικόνες φαινομενικά ανεπιτήδευτες ξεπηδούν αποτελεί τη λιτή έκφρασή του.

Στις πρωτότυπες μεταφορές και παρομοιώσεις του (τα ποιήματά μου, το καρφί, μόνος, ο μπαμπάς μου κι εγώ, έβλεπα, ξημερώνει) ξεχωρίζει το συναισθηματικό βάθος και η αγωνία της απώλειας (το όνειρο, γράμμα στον πατέρα, πανοπλία από άμμο, υπομονή, όλα τα παλιά μαζεύω, η ανάκριση) με την επίκληση της μνήμης του παρελθόντος, κατά το πρότυπο του "ιδιώματος της ιθαγένειας" (όπως η στρουθοκάμηλος, όπως οι κότες, ένα σπίτι κουβαλάω, ήμασταν πλούσιοι, σε αναγνωρίζω αδελφέ μου, το καρφί, σάλος).

Μία λεπτή ειρωνεία διανθίζει την έκφρασή του, η οποία ξεπηδά από το δίπολο του μνημονευόμενου παρελθόντος και του ποιητικού παρόντος και την απώλεια/απουσία. Συνεχείς αντιθέσεις (επιμονή, Αλί Αχμέτ, παράπονο, η αρρώστια, ο διάδρομος, στην Αμοργό, οι πληγές, το τρανζιστοράκι, όλα τα παλιά μαζεύω) ενισχύουν την ειρωνεία με την οποία ενδύει το παρελθόν (τραύμα παλιό, ο χαμένος).

Δήμος Χλωπτσιούδης
Μανδραγόρας, 2016
ISBN: 978-960-592-032-6

Μιλά για τον θάνατο και τον χωρισμό (τα ποιήματά μου, ίδιος ο πατέρας μου, η κρυψώνα), αλλά δεν παραλείπει να μιλήσει για την αγάπη και τον έρωτα (ωδή στο rock 100, επιμονή) για την ίδια την ποίηση (η σιωπή μας, ωδή στις παλιές κασέτες, Αλί Αχμέτ, σάλος, μάνα, ο χαμένος, για μία φανέλα, στην παραλία, δεν είναι ποιήματα αυτά).

Θα ξεχωρίσουμε όμως εκείνες τις ποιητικές συνθέσεις οι οποίες αναφέρονται σε στενούς χώρους (να προσέχεις) και φυλακές (ξημερώνει, μέσα στις λέξεις) ή σε κελιά (το τρανζιστοράκι) και σε ψυχιατρεία και νοσοκομεία (ο κύριος Χριστιανόπουλος, για ένα χάδι, βαμμένα νύχια) παραπέμποντας με υπονοούμενα σε ψυχικές νόσους ορισμένες φορές (όλο το βράδυ έσκαβα, ο διάδρομος, γράμμα στον πατέρα, παράπονο).

Η ποίησή του Οικονόμου είναι χαμηλόφωνη και εξομολογητικά ειλικρινής. Αν και ορισμένες φορές μοιάζει να υιοθετεί την ολιγόλεκτη φόρμα που καθιέρωσε ο Χριστιανόουλος, θα λέγαμε ότι ο Οικονόμου διαμόρφωσε ένα δικό του προσωπικό ύφος. Σε μία εποχή ανέξοδων ρητορειών και υπερβολικών αναλύσεων, αυτός απαντά με μικροσκοπικά ποιήματα γεμάτα συναίσθημα.

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η σοδειά του κακού, του Robert Galbraith

Η σοδειά του κακού, του Robert Galbraith

Η Ρόμπιν Έλακοτ, γραμματέας του ιδιωτικού ντετέκτιβ Κόρμοραν Στράικ, λαμβάνει στο όνομά της ένα ακρωτηριασμένο πόδι, που συνοδεύεται με στίχους από τραγούδι των Blue Oyster Cult. Ποιος είναι ο μυστηριώδης άντρας που επιτίθεται σε γυναίκες και αφαιρεί μέλη τους; Τι...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου