Η βραχυλογική “σκόνη” του Γιώργου Λ. Οικονόμου

20.06.2017

Γ. Λ. Οικονόμου
Τύρφη
ISBN: 978-618-82171-4-0

Έχουμε γράψει και άλλες φορές ότι η ο ποιητής έχει την ευκαιρία να μεταχειριστεί τα πιο απλά υλικά που μπορούν να υπάρξουν: τους φθόγγους/λέξεις και τα συναισθήματα. Αυτά τα απλά υλικά που συνήθως χάνονται μέσα σε βαρύγδουπες εκφράσεις και βερμπαλισμούς, αναδεικνύει και η νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Οικονόμου, «ένα με τη σκόνη» (τύρφη, 2017)

Χαρακτηριστικό του ύφους του είναι η βραχυλογία. Στην ολιγόστιχη φόρμα υιοθετεί ένα αποφθεγματικό ύφος με βάση την καθημερινή γλώσσα. Και μέσα σε αυτή τη λιτότητα φόρμας και ύφους, ο Οικονόμου γοητεύει και συγκινεί. Φέρει στην επιφάνεια την παιδική ηλικία και μνήμες μιας εποχής αθωότητας, χωρίς όμως συναισθηματισμούς ή νοσταλγικούς ρομαντισμούς. Με τον ποιητικό του φακό αποτυπώνει στιγμιότυπα και αποκαλύπτει βαθιές σκέψεις.

Με επίκεντρο το ποιητικό εγώ (μία σκέψη) ο ποιητής ταξιδεύει στο χρόνο και τη μνήμη συναντώντας αγαπημένα πρόσωπα (μέσα στις λέξεις, όπως η Πηνελόπη, Άννα, η δίκη, πανοπλία από άμμο, μία συνηθισμένη μέρα). Διόλου τυχαία όλα τα ρήματα αναφέρονται σε παρελθοντική χρονική βαθμίδα συνήθως με εξακολουθητικό ποιον ενέργειας δίνοντας έμφαση και χρονικό βάθος με τη διάρκεια.

Κοινωνικές παραστάσεις (ένα σπίτι κουβαλάω, ένα σημάδι, επιμονή, ο διάδρομος, μόνος) διανθίζουν την αναζήτηση των αγαπημένων. Εικόνες φαινομενικά ανεπιτήδευτες ξεπηδούν αποτελεί τη λιτή έκφρασή του.

Στις πρωτότυπες μεταφορές και παρομοιώσεις του (τα ποιήματά μου, το καρφί, μόνος, ο μπαμπάς μου κι εγώ, έβλεπα, ξημερώνει) ξεχωρίζει το συναισθηματικό βάθος και η αγωνία της απώλειας (το όνειρο, γράμμα στον πατέρα, πανοπλία από άμμο, υπομονή, όλα τα παλιά μαζεύω, η ανάκριση) με την επίκληση της μνήμης του παρελθόντος, κατά το πρότυπο του "ιδιώματος της ιθαγένειας" (όπως η στρουθοκάμηλος, όπως οι κότες, ένα σπίτι κουβαλάω, ήμασταν πλούσιοι, σε αναγνωρίζω αδελφέ μου, το καρφί, σάλος).

Μία λεπτή ειρωνεία διανθίζει την έκφρασή του, η οποία ξεπηδά από το δίπολο του μνημονευόμενου παρελθόντος και του ποιητικού παρόντος και την απώλεια/απουσία. Συνεχείς αντιθέσεις (επιμονή, Αλί Αχμέτ, παράπονο, η αρρώστια, ο διάδρομος, στην Αμοργό, οι πληγές, το τρανζιστοράκι, όλα τα παλιά μαζεύω) ενισχύουν την ειρωνεία με την οποία ενδύει το παρελθόν (τραύμα παλιό, ο χαμένος).

Δήμος Χλωπτσιούδης
Μανδραγόρας, 2016
ISBN: 978-960-592-032-6

Μιλά για τον θάνατο και τον χωρισμό (τα ποιήματά μου, ίδιος ο πατέρας μου, η κρυψώνα), αλλά δεν παραλείπει να μιλήσει για την αγάπη και τον έρωτα (ωδή στο rock 100, επιμονή) για την ίδια την ποίηση (η σιωπή μας, ωδή στις παλιές κασέτες, Αλί Αχμέτ, σάλος, μάνα, ο χαμένος, για μία φανέλα, στην παραλία, δεν είναι ποιήματα αυτά).

Θα ξεχωρίσουμε όμως εκείνες τις ποιητικές συνθέσεις οι οποίες αναφέρονται σε στενούς χώρους (να προσέχεις) και φυλακές (ξημερώνει, μέσα στις λέξεις) ή σε κελιά (το τρανζιστοράκι) και σε ψυχιατρεία και νοσοκομεία (ο κύριος Χριστιανόπουλος, για ένα χάδι, βαμμένα νύχια) παραπέμποντας με υπονοούμενα σε ψυχικές νόσους ορισμένες φορές (όλο το βράδυ έσκαβα, ο διάδρομος, γράμμα στον πατέρα, παράπονο).

Η ποίησή του Οικονόμου είναι χαμηλόφωνη και εξομολογητικά ειλικρινής. Αν και ορισμένες φορές μοιάζει να υιοθετεί την ολιγόλεκτη φόρμα που καθιέρωσε ο Χριστιανόουλος, θα λέγαμε ότι ο Οικονόμου διαμόρφωσε ένα δικό του προσωπικό ύφος. Σε μία εποχή ανέξοδων ρητορειών και υπερβολικών αναλύσεων, αυτός απαντά με μικροσκοπικά ποιήματα γεμάτα συναίσθημα.

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

“Το σπίτι με τις κλειδαριές”, του Γιάννη Φιλιππίδη

“Το σπίτι με τις κλειδαριές”, του Γιάννη Φιλιππίδη

Το σπίτι με τις κλειδαριές Γιάννης Φιλιππίδης Άνεμος Εκδοτική - γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη - Από τον Ιούνιο 2020 και τις εκδόσεις Άνεμος, κυκλοφεί το μυθιστόρημα του Γιάννη Φιλιππίδη, “Το σπίτι με τις κλειδαριές”. Στην Στυλίδα, στα τέλη της δεκαετία του '50, γεννιέται...

Ένας χρόνος και μια μέρα, του Πασκάλ Μπρυκνέρ

Ένας χρόνος και μια μέρα, του Πασκάλ Μπρυκνέρ

- γράφει ο Άγγελος Κουτσούκης - Το καινούργιο μυθιστόρημα του Πασκαλ Μπρυκνέρ είναι ένα βιβλίο που χαρακτηρίζεται από έναν πολύ ισχυρό συμβολισμό. Θα έλεγε κανείς, ελαφρά τη καρδία, πως ο συμβολισμός του αποκωδικοποιείται πολύ εύκολα. Δεν είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Μόνο...

Βασίλης Λογοθέτης: «Θυμάρι μεσοπέλαγα»

Βασίλης Λογοθέτης: «Θυμάρι μεσοπέλαγα»

  Βασίλης Λογοθέτης «Θυμάρι μεσοπέλαγα» Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ - γράφει ο Άγγελος Πετρουλάκης - Ναι, μυρίζει θυμάρι το μυθιστόρημα του Βασίλη Λογοθέτη. Στο γαλάζιο των αιγαιοπελαγίτικο νησιών, στα αρχοντικά που κατοικούνται από μνήμες, θρύλους, ιστορίες ανθρώπων που...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου