Select Page

Search Results for: ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ

Ο βράχος και το κύμα, της Χρυσούλας Πλοκαμάκη

Εχθές αργά εβάδιζα στης θάλασσας την άκρη κι εθάρρουνα πως έβλεπα στο βράχο ένα δάκρυ. Πλησίασα σιγά σιγά να δω ίντα συμβαίνει κι είδα το δάκρυ γάργαρο στην άκρη του να βγαίνει. Όχι, δεν αλληλόησα, τα είχα τετρακόσια μα ο βράχος, ναι, εμίλαγε μ’ ενός ανθρώπου γλώσσα. Κουβέντα είχε σοβαρή με τ’ αλαφρύ το κύμα κι έμοιαζε να του έριχνε της μοίρας του το κρίμα. “Για κοίτα στέκω ακίνητος, ποτέ μου δε λυγίζω ολονυχτίς κι ολημερίς τη θάλασσ’ αντικρύζω. Περνούν καράβια ολοχρονίς για χίλιους μύριους τόπους και σωντηρώ βράδυ πρωί πολλώ λογιώ ανθρώπους. ‘Ομως δεν είμαι τυχερός ταξίδια για...

Διαβάστε περισσότερα

Ενδοσχολική βία, της Χρυσούλας Πλοκαμάκη

Αγαπημένοι μου διαδικτυακοί φίλοι… Το σημερινό μου ποίημα σε μορφή ακροστοιχίδας έχει για θέμα το ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ της κοινωνίας μας που λέγεται ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ… Aφορμή για αυτό το ποίημα στάθηκε ένα γεγονός που συνέβη -αρκετό καιρό πριν- σε σχολείο των νοτίων προαστίων και είχε σαν αποτέλεσμα την ΑΡΝΗΣΗ ενός μαθητή να συνεχίσει το σχολείο… Ξέρω πως λίγοι θα το διαβάσουν, πιο λίγοι θα το κατανοήσουν κι ελάχιστοι θα το μοιραστούν… Ας είναι… Εσύ που τώρα κάθεσαι ανίδεος στο σαλόνι να δεις ΠΡΕΠΕΙ το πρόβλημα που σαν δεντρό ριζώνει. Δεν είν’ η παιδική ψυχή σκοποβολής αρένα ό,τι γουστάρει ο νταής να...

Διαβάστε περισσότερα

Το θρανίο, της Χρυσούλας Πλοκαμάκη

Στο ξύλινο θρανίο μου θα ‘θελα να καθίσω στην πρώτη τάξη μια φορά να πάω να φοιτήσω Να ‘βαζα την ποδίτσα μου την σάκα μου στην πλάτη και να ‘γραφα στον πίνακα με κιμωλία άσπρη Ν’ ακούμπαγα την πλάτη μου στο πίσω το θρανίο και ν’ άνοιγα με προσοχή το όμορφο βιβλίο Να βλέπω φίλους να γελούν δασκάλους να πασχίζουν να μας διδάσκουν το καλό και να μας γαλουχίζουν Να βάζουνε διαγώνισμα να γράφουν «ΜΠΡΑΒΟ 10!» και να κρατούν στο χέρι τους την ξύλινη τη στέκα Να βγαίνω στο διάλειμμα να τρέχω στο βρυσάκι και να χτυπώ στο γόνατο...

Διαβάστε περισσότερα

Το φυλακτό μου, της Χρυσούλας Πλoκαμάκη

              Κάθ’ ένας άνθρωπος στη γη πιστεύει δεν πιστεύει έχει στον μπέτη φυλαχτό για να τον προστατεύει. Ίσως να έχει το σταυρό, την Παναγιά, έναν Άγιο για να αντλεί τη δύναμη, να παίρνει το κουράγιο. Σαν πέφτει χάμε και πονεί, λίγο να αναντρανίζει γέλιο να δει στα χείλη του και πάλι να ανθίζει. […]   – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Αποτελέσματα Πανελλήνιου Διαγωνισμού “EARTH POETRY & LITERARY FESTIVAL”

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης στην Ελληνική γλώσσα, με τίτλο “Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ, ΠΟΥ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΠΕΤΥΧΕΙ“. Η επιτροπή του διαγωνισμού αποτελείτο από 5 άτομα, τα οποία δεν γνώριζαν ποια άλλα άτομα συμμετέχουν σε 1η φάση στην επιτροπή, προκειμένου να υπάρξει το αδιάβλητο της αξιολόγησης και της βαθμολόγησης των ποιημάτων που ο καθένας έκανε ιδιωτικά και τα άτομα αυτά είναι: Eλευθερία Τάνου-πολιτισμιολόγος, Πωλίνα Πετκάκη-επικοινωνιολόγος, Εύα Τσάκωνα-δημοσιογράφος/συγγραφέας, Αφροδίτη Διαμαντοπούλου- φιλόλογος εκπαιδευτικός, Xtranous-Σύμβουλος Δημοσίων Σχέσεων.   Σε 2η φάση τα άτομα της επιτροπής συνεδρίασαν και ανακοίνωσαν τα τελικά αποτελέσματα του διαγωνισμού. Το επίπεδο και η ποιότητα...

Διαβάστε περισσότερα

Το Μετέωρο βήμα της ακροστιχίδας μου μέσα από τα μάτια ενός αυτοκινητιστή

Tο τι έχουν δει τα μάτια μου… το τι ακούν… τ’ Aυτιά μου, θα θελα τόμους του Larouche για όλα τα γραφτά μου! Ξέρω ιστορίες να σας πω… που μοιάζουνε γι’ αλήθεια… Ίσως κι αλήθειες τρομερές που μοιάζουν… παραμύθια! Θάνατοι, γέλωττες, χαρές, αγάπες και λουλούδια… Ερωτικά απαντήματα και ξενητιάς τραγούδια… Από τις πέντε το πρωί που πιάνω το τιμόνι Του επιβάτη ο καημός… θύελλες ξεσηκώνει! Ρωτάνε όλοι… χίλια δυό! Γιατρό ζητούν να βρούνε! Ό,τι βαραίνει την ψυχή στη διαδρομή θα πούνε! […] γράφει η Πλοκαμάκη...

Διαβάστε περισσότερα

Το τίμημα

            Πονάς και αγωνίζεσαι κάτι να γίνεις κάτι και παίρνεις ρίσκα στη ζωή και φόρτωμα στην πλάτη. Ξυπνάς και γίνεσαι με μιας ο Βέγγος της παρέας τρέχεις με χίλια απ’ το πρωί και γίνεσαι αγέρας. Κι εδά λογάσαι τυχερός αν έχεις μια δουλίτσα κι όλου του κόσμου τα στραβά κάνεις πως βλέπεις ίσια. Δεν έχεις περιθώρια, στενέψανε για σένα, όσο για το δικαίωμα: Μην είδατε κανένα; Το θέμα εκμετάλλευση το έχουν εξαντλήσει και για κανένα πρόβλημα δεν βρίσκουνε μια λύση. Κι εσύ εκεί να προσπαθείς να γίνεσαι θυσία […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Έχω κι εγώ ψυχή

‘Ζώα” μας είπαν κι έβαλαν λουράκι στο λαιμό μας πιστά να προστατεύουμε το κάθε αφεντικό μας. Άλλος μας έχει από χαρά, και άλλος από λύπη ίσως γιατί μια συντροφιά, στον κόσμο αυτό του λείπει… Άλλος μας έχει φύλακα, μάτια των οματιών του κι άλλος με μιας μας χάρισε, για δώρο των παιδιών του. Και δεν μιλάμε, φίλοι μου, μόνο για τα σκυλάκια σήμερα γιορτάζουν κάθε λογής ζωάκια. Αυτά που θέλουν σεβασμό, απ’ όλους μας εξ ίσου να ζουν μ’ αξιοπρέπεια  στο χώρο της αυλής σου. Γι αυτό θα πρέπει όλοι μας, καλά να το σκεφτούμε αυτά τα έρμα ζωντανά...

Διαβάστε περισσότερα

Αν αγαπάς, να αγαπάς

Αν αγαπάς, να αγαπάς σαν να ‘ναι ο Θεός σου, ο ήλιος , το νεράκι σου κι ο μόνος άνθρωπός σου. Να γίνεσαι πάντα γι’ αυτόν αιτία για να ζήσει, απ’ το ποτήρι της ζωής με νέκταρ να μεθύσει. Να γίνεσαι οι ρίζες του κοντά σου να ριζώσει, για την αγάπη του αυτή να μην το μετανιώσει! Να γίνεσαι στην πλάτη του φτερά για να πετάξει, να φτάσει προς τους στόχους του, ποτέ να μην πλαντάξει! Να γίνεσαι πηγή ζωής, στης μοναξιάς την ξέρα, να φέγγεις στα σκοτάδια του σαν να ‘σαι εσύ η μέρα. […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Σχολική χρονιά

Σε λίγες μέρες στα σχολειά κουδούνι θα χτυπήσει Χιλιάδες Ελληνόπουλα να τα καλωσορίσει Όλα θα τρέξουν με χαρά, τη σάκα τους θα βάλουν Λόγια θ’ ακούσουν μαγικά, αλλά δεν αμφιβάλουν Ίσως και ετούτη η χρονιά εκπλήξεις τούς φυλάει Και δυσκολίες, που κανείς εύκολα δεν περνάει Η Ελλάδα π’ αγαπήσαμε, η Ελλάδα που πονούμε Χάνεται, γίνεται αχός, κι εμείς δεν αντιδρούμε Ρίμες με λόγια όμορφα, αυτό μόνο κατέμε Όμως, για την κατάντια μας θα έπρεπε να κλαίμε […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Λόγια, λόγια, λόγια..

Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα ‘ν’ και τα μαλλιά μας λόγια που βγαίνουν απ’ το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ’ τη ματιά μας. Λόγια που μοιάζουν “έπαινος” σ’ ό,τι ‘χουμε προσφέρει με το φτωχό μας το μυαλό, με το καλό μας “χέρι” Λόγια που ‘ναι παρηγοριά σε ό,τι μας τυχαίνει που ‘ναι κακό κι ασήκωτο και την καρδιά βαραίνει… Λόγια που είναι συμβουλές καλόβουλα δοσμένες και μας βοηθούν σ’ αντίξοες συνθήκες πικραμένες. […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Η φωτογραφία

Σ’ ένα συρτάρι μου παλιό έψαχνα τις προάλλες και βρήκα σάκα σχολική από στιγμές μεγάλες. Τότε που σχολιαρόπαιδο διάβαζα τα βιβλία κι ανάμεσά τους έκρυβα μια σου φωτογραφία. Την κοίταξα και βούρκωσα, έχουν περάσει χρόνια και τώρα στα μαλλάκια μου ασπρίζουνε τα χιόνια.[…] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Τ΄ακροθαλάσσι και ο νιός

Στ’ ακροθαλάσσι μια βραδιά σεργιάνιζα μονάχη ολόγυρά μου θάλασσα κι αγριεμένοι βράχοι. Το φεγγαράκι έστεκε στη μέση τ’ ουρανού μου κι έπαιζε θέατρο σκιών  στο πάλκο του μυαλού μου… Ξάφνου η αυλαία άνοιξε και στάθηκεν ομπρός μου ντελικανής- ψηλός κι απλός – ο πιο όμορφος του κόσμου. Στα χέρια εκράτη χαλινό κι έσερνε δύο άτια απού εξεσπιθίζανε κι από τα δυο τους μάτια. Θωρώ καλά ή βρίσκομαι στ’ ονείρου μου τα πλάτη; Τι τάχα να εσήμαινε το κάθε ένα άτι; ”Πέζεψε κόρη μου ακριβή κόρη μαλαματένια και με το άτι μου αυτό σου παίρνω κάθε έννοια!” είπεν ο νιός...

Διαβάστε περισσότερα

Η ζυγαριά

Όντες θα ’ρθούμε στη ζωή, την πόρτα σαν διαβούμε η Μοίρα μας για όλους μας το “ζύγι” ξέρει πού ’ναι. Μια ζυγαριά αλάθητη για όλους μας κρατάει κι ώστε να βγούμε στη ζωή αγόγγυστα βαστάει. Στον έναν δίσκο τις χαρές τις βάζει με το δράμι και στ’ άλλο τόνους τους καημούς και τα φαρμάκια βάνει. Αν πάρεις μια μικρή χαρά πρέπει να την πληρώσεις και ποταμούς ’πό δάκρυα στη μοίρα σου να δώσεις. “Ετόλμησες και γέλασες; Τώρα να δεις τι σου ’χω. Μοιάζει η χαρά επάνω σου σαν το κλεμμένο ρούχο!” σου λέει κι ετοιμάζει σου το τσίτινο σακούλι...

Διαβάστε περισσότερα

Τ’ απόβραδο στη γειτονιά

Τ’ απόβραδο στη γειτονιά είχε περίσσια χάρη… είχε τη λάμψη απ’ την καρδιά τη χάρη απ’ το φεγγάρι… Στα πεζουλάκια της αυλής τριγύρω μαζεμένοι… Μοσχοβολιά τ’ αγιόκλημα κι οι δρόμοι αποκομμένοι… Σύναξη κάθε δειλινό του θεριστή τις μέρες… η ομορφιά κι η ανεμελιά εκάμανε βεγγέρες… Κι εκεί στην άκρη της αυλής δυο νέοι ερωτευμένοι… σκαλίζανε τον έρωτα στο πιο ψηλό μπεντένι… Σε μια καρδούλα όμορφη γράψανε τ’ αρχικά τους… να μείνουν στο διηνεκές φρουροί του έρωτά τους… ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Περάσαν, φύγαν οι καιροί,  διαβήκανε τα χρόνια… και στα μαλλάκια τους θαρρώ πέσαν εδά τα χιόνια… Μ’ ένα μπαστούνι και οι...

Διαβάστε περισσότερα

Έτσι, όπως κινήσαμε

Όπως κινήσαμε μαζί κοντά μισό αιώνα έτσι και θα τελειώσουμε της ζήσης τη σταγόνα… Θα με κρατάς, θα σε κρατώ κι όπου ‘θελε μας βγάλει αυτή η στράτα της ζωής, που ‘ναι για μας μεγάλη…[…] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest