Select Page

Συντάκτης: Βασίλειος Μαντικός

Φιλία

Σκεφτικό με βρήκε το βράδυ. Όλη τη μέρα δεν σταμάτησαν οι χοροί των ηλιαχτίδων. Βρήκα ένα δώρο φιλίας μες το μουντό τοπίο της πρωτεύουσας. Σπάνιο! Εκεί που λες τίποτα δεν λάμπει, μια φωτοχυσία ακμαία […] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Υπό το φως της αλήθειας

Μαλακό φως σαν λεπίδα, Του πτώματος ομίχλη Την κόβεις στα τρωτά σημεία. Σκληρό φως ως από μηχανής Θεός, Των στιλέτων αντικαθρέφτισμα Παραμορφώνεις τα ιδωμένα και εκτυφλώνεις. […] _ γράφει η Θεοδώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Μελάνι μαύρο

Οι μεντεσέδες, που συγκρατούσαν τα ξύλινα παντζούρια, έτριζαν σε μια δική τους μουσική, έτσι που φυσούσε ο αέρας. Η μεγάλη λεύκα έξω από το σπίτι έγερνε μπροστά στην καγκελόπορτα, υποκλινόμενη θαρρείς σε κάποιον αόρατο αφέντη. Η αρμύρα τής χτυπούσε το πρόσωπο. Καθόταν στο τραπέζι της αυλής, με το βλέμμα στραμμένο προς τη θάλασσα. Έμοιαζε να μην την αγγίζει τίποτα από ό,τι συνέβαινε γύρω της. Έγειρε πίσω στην καρέκλα κι έστριψε τσιγάρο, αναζητώντας τη φωτιά της. Τα πνευμόνια της ρούφηξαν με δίψα τον καπνό. Με το βλέμμα της αγκάλιασε τα φουγάρα του πλοίου που ξεμάκραινε, καθώς έβγαινε από το λιμάνι....

Διαβάστε περισσότερα

Μόνο χειμώνας

Σιχάθηκα, έλεγες, αυτήν τη φυλακή Είναι μικρή και δε χωράει τη ζωή σου Σου ‘δίνε ο αέρας παγωμένες μαχαιριές Κι έτσι, όπως έτρεμες, μάτωνε το κορμί σου. Ξεθωριασμένος από μπόρες και πληγές Έψαχνες χρώμα κάτι βράδια μες τα πάρκα Μα εκεί τον ήλιο δεν αντάμωσες ποτέ Τα μάτια άνοιγες, μόνο να κάνεις πλάκα. Στράγγισες όλους του κλαδιού σου τους χυμούς Κίτρινο φύλλο στροβιλίζεσαι στον δρόμο [..] _ γράφει ο Γιάννης...

Διαβάστε περισσότερα

Το όραμα

Τι έχω πάθει με σένα μικρή,  Άγριας Δύσης μου αναλαμπή Τη μέρα όλη είσαι μπροστά Στο νου, στα μάτια, μέσ’ την καρδιά. Εικόνες έρχονται κι είναι καυτές, Που ο νους μου φτιάχνει και είναι στιγμές, […] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Σχολική χρονιά

Σε λίγες μέρες στα σχολειά κουδούνι θα χτυπήσει Χιλιάδες Ελληνόπουλα να τα καλωσορίσει Όλα θα τρέξουν με χαρά, τη σάκα τους θα βάλουν Λόγια θ’ ακούσουν μαγικά, αλλά δεν αμφιβάλουν Ίσως και ετούτη η χρονιά εκπλήξεις τούς φυλάει Και δυσκολίες, που κανείς εύκολα δεν περνάει Η Ελλάδα π’ αγαπήσαμε, η Ελλάδα που πονούμε Χάνεται, γίνεται αχός, κι εμείς δεν αντιδρούμε Ρίμες με λόγια όμορφα, αυτό μόνο κατέμε Όμως, για την κατάντια μας θα έπρεπε να κλαίμε […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Άλλο δε σκέπτεται

Ώρες πολλές του μίλαγε για ποίηση, για τον Αλκαίο και τον Πίνδαρο και για το έξοχον ανάστημά των, το ποιητικό. Πόσο πολύ, με πάθος φοβερό, ρίχνεται εις την μελέτη των. Και πόσον δύναται να εκφωνεί από μνήμης, ως οι αρχαίοι αοιδοί, «ἦλθες ἐκ περάτων γᾶς ἐλεφαντίναν λάβαν τὼ ξίφος χρυσοδέταν ἔχων». […] _ γράφει η Ευαγγελία...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάπη πέρα από τα Χριστούγεννα

Μια δέσμη αστερόσκονης  έφυγε απ’ το χέρι του Άγιου! Καρφώθηκε στο χιονισμένο έδαφος, ακριβώς δίπλα στον Χιονάνθρωπο! Ένας μικρός ανεμοστρόβιλος από χιόνι και αστερόσκονη δημιουργήθηκε κι αμέσως άρχισε να στριφογυρίζει γύρω του, μέχρι που,  με μια απότομη και κοφτή κίνηση, έπεσε πάνω του! Παρακολουθούσα άφωνος αυτό που συνέβαινε και δε μπορούσα να το πιστέψω! Ο Χιονάνθρωπος τραντάχτηκε τόσο πολύ που το κεφάλι του έκανε δυο πλήρεις περιστροφές γύρω απ’ το σώμα του. Για μια στιγμή πίστεψα πως ο φίλος μου είχε διαλυθεί! Είχα πάρει τέτοια τρομάρα, που θυμάμαι πως τον ρώτησα αν ήταν καλά. Φυσικά, δεν περίμενα να μου...

Διαβάστε περισσότερα

Η ζήλεια

Σεμινάριο δημιουργικής γραφής, κάπου στο Θησείο. Ο “δάσκαλος” δίνει στην ομάδα του, για ν’ αναπτύξει σαν θέμα, τη λέξη “ζήλεια”. «Θα σας αφήσω είκοσι λεπτά να γράψετε ό, τι θέλετε. Είναι ένα θέμα πολύ εύκολο, νομίζω…», είπε με ένα πλατύ χαμόγελο. Οι “μαθητές” του – άνω των τριάντα, για να μην πω και παραπάνω για κάποιους απ’ αυτούς – έβγαλαν μολύβια και χαρτιά και άρχισαν να συνταιριάζουν τις λέξεις με ζήλο, ποιος ή ποια θα γράψει το καλύτερο διήγημα. Όλοι, εκτός από τη γεροντότερη της ομάδας αυτής. Είναι μια γυναίκα που διανύει την πέμπτη δεκαετία της ζωής της και...

Διαβάστε περισσότερα

Έτσι, όπως κινήσαμε

Όπως κινήσαμε μαζί κοντά μισό αιώνα έτσι και θα τελειώσουμε της ζήσης τη σταγόνα… Θα με κρατάς, θα σε κρατώ κι όπου ‘θελε μας βγάλει αυτή η στράτα της ζωής, που ‘ναι για μας μεγάλη…[…] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Μάχες

Είναι εν δυνάμει μια τόσο δα μικρή ψυχή, το περιστέρι που προ ολίγου τάισες, να έχει να σου πει περισσότερα από εκείνα που μπορείς να αντέξεις; Κι όμως ψες, ώρα βραδινή, αντελήφθην τον πόνο μιας πικρίας ενός ξενιτεμού […]    Παναθήναια 11/12/11 _ γράφει ο Νίκος...

Διαβάστε περισσότερα

Απ’ την αψάδα του έρωτα στη γλύκα της αγάπης

-Γιαγιά, κλαις ; -Μπα σε καλό σου, παιδάκι μου! Με βλέπεις να κλαίω; -Μα αφού τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σου. -Με καίει η αψάδα των  κρεμμυδιών. -Τότε γιατί τα αγαπάς; Αυτός ο διάλογος επαναλαμβανόταν κάθε φορά που η γιαγιά καθάριζε κρεμμυδάκια. Η μικρή Λουκία δεν μπορούσε να καταλάβει πώς  η γιαγιά της μπορούσε να τα αγαπάει, αφού αυτά την έκαναν να κλαίει. Γιατί αυτό συνέβαινε. Η γιαγιά, από όλα τα λαχανικά που είχε στο μποστάνι της, στα φρέσκα κρεμμυδάκια είχε ιδιαίτερη αδυναμία. Η Λουκία το έβλεπε στον τρόπο που τα κρατούσε σφιχτά στην παλάμη της και τα χάιδευε...

Διαβάστε περισσότερα

Το μπουρίνι

Τέλος καλοκαιριού και ο κύριος Σπύρος, ετών 89, είχε πάει από νωρίς στο σημείο που πήγαινε κάθε μέρα. Δεν είχε καλύτερο από την παρακολούθηση. Κοιτούσε με κιάλια από το αμάξι του. Σήμερα ήταν μια 40άρα, με 3 παιδιά και την προίκα τους, που προσπαθούσε να συμμαζέψει. Το μπουρίνι που ερχόταν από Δυτικά, γοργά, σκοτείνιαζε τον καταγάλανο ουρανό. Ο άνεμος στην παραλία έδωσε […] _ γράφει η Κατερίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Σαν ένα διαμάντι

Άραγε, πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί πού θα βρούμε την πραγματική ευτυχία και πώς θα είμαστε και θα νιώθουμε πραγματικά ελεύθεροι. Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, πιστεύω, ότι ο καθένας την έχει μέσα του. Είναι σαν ένα μικρό ακατέργαστο διαμάντι, που αν του δώσεις λίγη σημασία και το δουλέψεις μέσα σου, τότε και αυτό θα εξελιχθεί. Πιο συγκεκριμένα, η πραγματική ευτυχία πιστεύω ότι κρύβεται στα απλά και καθημερινά πράγματα της ζωής μας. Ευτυχία είναι όταν ξυπνάς το πρωί και αντικρίζεις τον ήλιο και την όμορφη φύση. Όταν συζητάς με τους γονείς και τα αδέρφια σου χαλαρά στο σπίτι. Ευτυχία...

Διαβάστε περισσότερα

Πεταλούδα

Μ’ αυτά τα ψεύτικα δάκρυα θα σκουπίσω την ασχήμια μου. Όσο κι αν λέω πως δε φοβάμαι… Κι όταν λυπόμουν, πάντα περνούσε δίπλα μου ένα παραμύθι κι ακουμπούσα, μέχρι να φύγει αυτός ο δράκος. Ποτέ δεν ξάπλωσα ήσυχη το μεσημέρι. Μου τραβούσε το μανίκι η συνείδηση. Θυμάσαι εκείνη την πεταλούδα που στάθηκε στο βάθος της παλάμης μου; Ήταν την ώρα που αργοσβήνανε τα φώτα. Η πόλη κοιμόταν κι εγώ ξυπνούσα για να μάθω να πετάω. Τραγουδούσα κι η Ηχώ μου έπαιζε με λύρα τον δικό της ουρανό. […] _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

Το σπίτι

Είχε μόλις τελειώσει η βάρδια του. Σέρνοντας τα πόδια του προχώρησε προς ένα κίτρινο αμάξι, παρκαρισμένο μπροστά από ένα σκοτεινό σπίτι, εγκαταλελειμμένο. Παιδιά περνούσαν συχνά απ’ έξω πετώντας πέτρες. Οι γενναιότεροι έμπαιναν μέσα, καπνίζανε τα πρώτα τσιγάρα ή ακόμη και χόρτο, κάναν γκράφιτι, σεξ, φιλοσοφούσαν. Μπορούσε κανείς να σταθεί απ’ έξω και να παρατηρεί τα σπασμένα τζάμια στα παράθυρα. Κάθε τι παλιό και άχρηστο καταλήγει σπασμένο σε αυτόν τον κόσμο, σκέφτηκε, και ξεκλείδωσε με μια γνώριμη κίνηση την πόρτα του οδηγού. TOYOTA του 1985, φθαρμένο, ακόμα και το αρχικό κιτρινωπό χρώμα είχε γίνει ακόμα πιο χλωμό, πιο κίτρινο, σα...

Διαβάστε περισσότερα

Μια ξένη

Ζωγραφίζω γαλάζια πουλιά στο λευκό μου χαρτί Η ανάσα μου είναι κομμένη Η ζωή μου είναι μια ξένη Το χέρι, που κρατάει το μολύβι, δεν είναι δικό μου Νιώθω το σώμα μου να σαλεύει στεγνό και άδειο Αχνό περίγραμμα στο χώρο Δε με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ αυτή Η ζωή μου είναι μια ξένη Είμαι μια ξένη Επαναλαμβάνω τούτη τη διαπίστωση μέσα μου Το χέρι τότε τραβάει με μανία...

Διαβάστε περισσότερα

Μεθυσμένο όνειρο

The grass was greener The light was brighter The taste was sweeter The nights of wonder With friends surrounded The dawn mist glowing The water flowing The endless river Forever and ever «High hopes», Pink Floyd Μεσημέρι στην πόλη. Τέλος καλοκαιριού. Ένας σταθμός στο ραδιόφωνο παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι. Σούπερ κατάσταση. Γλυκιά κι αποτρόπαιη ταυτόχρονα. Δήλωσα ασθένεια στο γραφείο και δεν πήγα σήμερα για δουλειά. Τολμηρό, αν σκεφτείς πως πριν λίγες μέρες επέστρεψα απ’ τις διακοπές. Δεν το συνηθίζω. Δηλητηρίασα τον εαυτό μου και τον έτρεξα στις πρώτες βοήθειες. Γελάω τώρα. Θα μου πεις πώς μ’ έπιασε κατάθλιψη...

Διαβάστε περισσότερα

Ράγισμα

Χρόνια έχει ν’ ακουστεί μουσική σ’ αυτό το σπίτι Τα παράθυρα σφαλισμένα Ο χρόνος ανένδοτος Δεν επέτρεψε να υπάρχει ένα άλλοθι Εσύ, δεν επέτρεψες σε κανένα φως να απαλύνει τη σκιά σου Με ποια δικαιολογία αλήθεια Στέφθηκα νηπενθής Τα μυστικά ράγισαν τους τοίχους Οι ψίθυροι, σιγά σιγά, θ’ αποδυναμωθούν […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ανταριασμένες σιωπές

Ανώνυμοι ήχοι συντηρούν τον σκοτεινό μου επίλογο. Ψάχνεις μέσα τους για λέξεις και χαρακτηρισμούς να με περιγράψουν, μα κανένας ορισμός δεν είναι αρκετός για να ξεδιαλύνει τ’ ανώφελο πάνω μου. Κανένα όριο δεν αποτρέπει τη μάχη μέσα μου, το σύνορό μου αποτρεπτικό –απωθητικό, καλύτερα να στέκεσαι μακριά. Το καλούπι που με περιβάλλει...

Διαβάστε περισσότερα

Ο μεταφραστής

Σιγά, μη βιάζεσαι. Σιγά, σου λέω, σιγά. Και όλα τούτα τα σιγά, με την έννοια του αργά, όπως άλλωστε υπονοεί και το «μη βιάζεσαι», που σου είπα. Διευκρίνισα τι θέλω να πω, μη και νόμιζες ότι εννοούσα κάτι σε ντεσιμπέλ, κάτι σαν «μη μιλάς δυνατά» ένα πράγμα. Η Ελληνική γλώσσα, η πιο πλούσια ίσως γλώσσα, κρύβει τόσες παγίδες. Σαν τούτην εδώ, ας πούμε. Θα έλεγε ποτέ ένας Μπαμπινιώτης ΣΙΓΑ με την έννοια του ΑΡΓΑ; Δεν το ξέρω. Δεν κάνω μάθημα γλώσσας τώρα, παρά μόνο μία εισαγωγή για να σου διηγηθώ το πάθημά μου, η άμοιρη, από μία μετάφραση που...

Διαβάστε περισσότερα

Το δεύτερο πρώτο φιλί

Ήταν το δεύτερο πρώτο της φιλί, έπειτα από δεκαπέντε χρόνια γάμου της. Τα χείλη της έμειναν ψιλοανοιχτά, ενώ απ’ το μούδιασμά τους είχε την αίσθηση πως είχαν παραφουσκώσει. Είχε την αίσθηση ενός ρουφήγματός τους από μια απορροφητική δύναμη και το αντίθετο, πως αυτά ρουφούσαν κάτι μαλακό, σαρκώδες, ζεστό, μέχρι την επιθυμία να ρουφήξουν την ίδια. Αναστατωμένη απ’ αυτήν την αμφίρροπη καταβροχθητική ισχύ, ξαναστράφηκε στον υπολογιστή, κλικάροντας εκεί, όπου είχε εισπράξει το πρώτο της φιλί. Το πρώτο φιλί, έπειτα από δεκαπέντε χρόνια γάμου! Ήταν στα καλά της; Τι ήταν αυτή η τόσο παράλογη ομολογία, που υπερέβαινε και την ίδια την...

Διαβάστε περισσότερα

Ακόμα

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής. Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε. Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να ελπίζουμε...

Διαβάστε περισσότερα

Ο αέρας άλλαξε

Ο αέρας άλλαξε, οι ανάσες μου μυρίζουν Άνοιξη. Μόνο που φέτος η αμυγδαλιά μας ξέχασε να ανθήσει. Γεννούνε μίσος οι καιροί, σκληροί ‘ναι κι άδικοι, γυρεύει αίμα η ιστορία τον τροχό για να γυρίσει! Ο αέρας άλλαξε, η γη δε γέμισε λουλούδια, μπουμπούκια άσκαστα πέσαν στη λάσπη τα όνειρά μας. […] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Στο κατάστρωμα

Ο Πέτρος καθόταν στο κατάστρωμα, αγναντεύοντας το γαλήνιο και απέραντο πέλαγος. Κόντευε πλέον μεσημέρι και η ψύχρα τού πρωινού είχε υποχωρήσει κάπως. Μικρά κύματα χτυπούσαν ανεπαίσθητα το σκαρί τού ολοκαίνουργιου πλοίου, γλείφοντας το σημείο εκείνο στην αριστερή πλευρά, όπου δέσποζε με κεφαλαία γράμματα το όνομά του: «Νέα Ιδέα». Έβγαλε απ’ την τσέπη του ένα τσιγάρο και το άναψε. Ο συνεχής θορυβώδης συνωστισμός τον είχε μπουχτίσει κι έτσι είπε να βγει για λίγο έξω να ξεσκάσει. Το πλήθος εδώ και κάτι μήνες συνέρρεε ανεξέλεγκτα παντού στο εσωτερικό τού καραβιού. Εντάξει, το ομολογούσε και ‘κείνον τον συνεπήρε, έστω και πρόσκαιρα, αυτή...

Διαβάστε περισσότερα

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη ανοιχτό. «Σε κλείνω, θα σε πάρω εγώ», είπε και το βάζει βιαστικά στην τσέπη. «Πηγή;», φωνάζει η Καίτη, παρασέρνοντας παρέες περαστικών ανοίγοντας ταυτόχρονα δρόμο για το οπτικό της πεδίο. «Πού είναι; Πες μου, πού είναι…», φωνάζει στον Πρόδρομο τραβώντας την μπλούζα του. «Εδώ είναι, κάπου εδώ. Θα τη βρούμε», της λέει προσπαθώντας να την ηρεμήσει. «Έχει πολλά παιδάκια και σίγουρα θα...

Διαβάστε περισσότερα

Ηχορύπανση

Δεν είναι πια κατάσταση αυτή με σένα και να το ξέρεις. Τα νεύρα μου τσατάλια. Σου μιλώ γλυκά, τσιρίζεις. Σε παίρνω με το καλό, τσιρίζεις. Θυμώνω, αγριεύω, τσιρίζεις. Δε μιλώ, τσιρίζεις και τότε τσιρίζω κι εγώ. Κάνουμε ένα αποκρουστικό ντουέτο, που η γειτονιά θα έχει να το λέει. Μα, για πες μου σε παρακαλώ πολύ, πώς εσύ, μια γυναίκα φιλάρεσκη, που τη νοιάζει και την πάρα νοιάζει μάλιστα η γνώμη του κοινού, πώς και δε χαμπαριάζει για τα σχόλια που θα κάνει ο κόσμος με τις τσιρίδες σου; Σού είπε ποτέ κανένας ότι υπάρχει έστω και ίχνος, υπόνοιας γοητείας,...

Διαβάστε περισσότερα

Η κρίση

-Μουρμουρίζεις; Πάλι; Μα τι είναι αυτό με σένα άνθρωπέ μου; Θέλεις να πεις κάτι να εκτονωθείς; Ε, πες το να τελειώνουμε, που να πάρει. Τι νόημα έχει να επιβαρύνουμε το air pollution και με μουρμούρες, που δεν ξέρουμε και τι αφορούν; -Με το Μεγάλο Αφεντικό τα έχω αγάπη μου. -Με το Μεγάλο; Σαν πόσο Μεγάλο, δηλαδή; -Α, Μεγαλύτερο δε γίνεται. -Ρε πας καλά; Με τον Θεό τα έβαλες; Είσαι με τα καλά σου; Τα βάζουν μ’ Εκείνον ποτέ; -Αν τα βάζουν λες; Και γιατί όχι, παρακαλώ; Είναι απαγορευμένο; Το γράφει μέσα στις δέκα εντολές προς Μωυσή; -Αμ, το γράφει,...

Διαβάστε περισσότερα

Τα της αϋπνίας

3:10 π.μ. Το στομάχι μου, το άδειο, διαμαρτύρεται. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι, τραβώντας μία από εδώ και μία από ‘κει τα σκεπάσματα. Δε μου κολλάει ύπνος και απορώ γιατί. Φαίνεται είναι γραφτό μου απόψε να μην κοιμηθώ, παρά μόνο να σκέφτομαι και να φέρνω στον νου μου εικόνες. Θυμάμαι μία τυρόπιτα που έψησα βράδυ αργά, κάποια καλοκαιρινή νύχτα, και πήγα να τη μοιραστώ με φίλους που χρειάζονταν μια ανθρώπινη παρουσία. Έτσι, για παρηγοριά κάποιας απώλειας. Θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα κάτι που έφτιαξα και το έστειλα να το μοιραστούν κάποια παιδιά που προσπαθούσαν να επουλώσουν τις πληγές τους μόνα, μακριά από τη...

Διαβάστε περισσότερα

Τα σταράκια

Τα κίτρινα σταράκια ήταν τα πιο ηλικιωμένα και σοφά παπούτσια της ντουλάπας. Ταλαιπωρημένα, στραβοπατημένα, λίγο ξεθωριασμένα από το πλύσιμο, αλλά τουλάχιστον δε μύριζαν άσχημα. Παρόλο που ζούσαν στο βάθος της ντουλάπας, είχαν το δικό τους κουτί. Και αυτό σήμαινε πολλά. Αν και σπάνια έβγαιναν πια από το ντουλάπι, είχαν να διηγηθούν πάρα πολλές ιστορίες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα υπόλοιπα παπούτσια άκουγαν με θαυμασμό τις ιστορίες τους. Ηλιοβασιλέματα σε βρώμικα καταστρώματα πλοίου, βόλτες σε πλακόστρωτα σοκάκια και χιλιόμετρα περατζάδας σε αμμουδερές παραλίες. Δύσκολες καταστάσεις, γιατί για πολλές μέρες μετά, η άμμος χωνόταν στα πιο απίθανα σημεία. Ακόμα...

Διαβάστε περισσότερα

Δρόμος

Δεν προπορεύομαι, ούτε ακολουθώ. Περπατάω μόνος. Οι πόλεις πίσω καίγονται. Οι εραστές πεθαίνουν. Χτες, τα δάχτυλά τους πλέκονταν ζεστά στα πυκνά μαλλιά σου, τώρα το ψυχρό μέταλλο της φωνής τους σε διαπερνά ανοίκειο και τυπικό. […] _ γράφει ο Αχιλλέας...

Διαβάστε περισσότερα

Οι 300 και ο σοφός

Υπήρχε κάποτε μία υπερχρεωμένη πολιτεία που οι πολίτες της στέναζαν κάτω από το βάρος των τοκοχρεωλυτικών οφειλών της. Έγιναν εκατοντάδες μελέτες, ξοδεύτηκαν χιλιάδες ώρες διαπραγματεύσεων, αλλά το χρέος χρέος και λύση δε βρισκόταν. Ανέβηκαν, λοιπόν, ικέτες στην κορυφή του βουνού, 300 εκπρόσωποι της πολιτείας να συναντήσουν τον σοφό και να τον ρωτήσουν. -Τι πρέπει να κάνουμε, γέροντα, για να σωθούμε; Ο γέροντας τούς ζήτησε είκοσι πέντε χρόνια να σκεφθεί. Ένα τέταρτο του αιώνα μετά, κάλεσε τους 300 για να τους δώσει τη λύση. […] _ γράφει ο Αντώνης...

Διαβάστε περισσότερα

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν το παιχνίδι τους στο αυτοκίνητο. Ο Πρόδρομος να μιλάει, περιγράφοντας με ενθουσιασμό οτιδήποτε ανεπαίσθητο παρατηρούσε, όσο η μικρή με προσοχή τον άκουγε και του χάριζε χαμόγελα. Αποδεχόταν κάθε του μορφασμό και γελούσε δυνατά. Τις ελάχιστες φορές τής διαφωνίας της, μην καταλαβαίνοντας τις νέες λέξεις των περιγραφών, γούρλωνε τα μάτια. Κι ο Πρόδρομος, από τον καθρέφτη, καταλάβαινε και...

Διαβάστε περισσότερα

Το παντοπωλείο

Χρόνια, μέρες πού ξεθώριασαν, τίς μνῆμες τοῦ ξεσήκωσαν οἱ διακοπές στό χωρίο. Νά, σάν τήν πινακίδα, ποῦ ἀργοσβύνει «παντοπωλεῖον», ἀσπρόμαυρα γράμματα ἀλλοτινῶν ἐποχῶν. ‘Ενός καλέσματος ἱδέα, τόν παρακινοῦσε ἐνδόμυχη σκέψη, ὁ γυρισμός στήν ἀγνή φύση. Στήν ἡσυχία τοῦ βουνοῦ τῆς θάλασσας.[…] _ γράφει ο Οδυσσέας...

Διαβάστε περισσότερα

Ψάχνω με ένα λυχνάρι

Περικυκλωμένος από όντα, άνθρωποι αυτοαποκαλούμενοι Τους αληθινούς ψάχνω με ένα λυχνάρι Το πασίγνωστο λυχνάρι, του παλιού Διογένη Σαν μία μακριά ατέλειωτη σκυταλοδρομία. Γρήγορη απάντηση, μην προσμένεις, γέρε Διογένη Τι που χίλια χρόνια με το λυχνάρι τρέχεις Να βρεις σε τούτα τα όντα, τον άνθρωπο, τον αληθινό […] _ γράφει ο Έντμοντ-Ανδρέας Σαλβάρης μετάφραση: Gaqo...

Διαβάστε περισσότερα

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά τη μικρή. Το σεντόνι στο πάτωμα. Η βραδιά κύλησε δίχως πολλά προβλήματα, εξαιρώντας τις ανακοινώσεις άφιξης και αναχώρησης τού πλοίου στα νησιά των Δωδεκανήσων. Σχεδόν κάθε δυο τρεις ώρες και άλλο. Τρίβει τα μάτια και ανασηκώνεται. Η Καίτη στο μπανάκι σιγοτραγουδά με τη μουσική που συνοδεύει τις παύσεις των ανακοινώσεων. Την παρατηρεί από τον καθρέφτη και ζηλεύει...

Διαβάστε περισσότερα

Το σκαρί

Το γέννησαν μες σ’ άνεμο να σεργιανά τη μέρα, να κυνηγά το άγνωστο σε χρόνια τρυφερά κι ήρθε το κύμα κι έλουσε την τόση ομορφιά του και με κρασί του έρανε στην πλώρη τα φτερά. Τα χρόνια του ταξίδεψε λευκοντυμένη νύφη, μέρα και νύχτα πότιζε η αλμύρα το σκαρί, γοργόφτερο να χαιρετά, καμαρωτή περδίκα, σε κρυσταλλένιες θάλασσες να γεύεται ζωή. Τριανταφυλλένιο δειλινό, μενεξεδένια δύση, γυμνό ηλιοβασίλεμα, κροκόπεπλη αυγούλα, πόσους καιρούς δε φόρεσε και χρώματα της φύσης σαν έπεφταν απάνω του αστείρευτη βρυσούλα! […] _ γράφει η Στέλλα Πετρίδου (Από την ποιητική συλλογή «Θάλασσα κι Ουρανός», εκδόσεις «άλφα...

Διαβάστε περισσότερα

Φύγε

Τι με κοιτάς; Με έσπασες κι απορείς τώρα που κόβω; Δεν ήξερες πως, αν σπάσεις κάτι σε κομμάτια, γίνεται επικίνδυνο; Τι με κοιτάς; Δε με γνωρίζεις, δε σε αδικώ. Ξεχνάς πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει την αγάπη από το αντίθετό της. Πόσες και πόσες φορές δεν έκανες τον ακροβάτη σε αυτή τη γραμμή. Τώρα τι με κοιτάς. Γιατί δεν καμαρώνεις το επίτευγμά σου; […] _ γράφει η Θώμη Μπαλτσιαβά...

Διαβάστε περισσότερα

Το φλεγόμενο δωμάτιο

Ζούσαμε στο ίδιο κελί. Η ρουτίνα κλείδωσε ό,τι πηγή υπήρχε σε οποιαδήποτε μορφή μαγείας. Έτσι, παραδόθηκα. Πέταξα τα κλειδιά των ονείρων μου στο ωκεανό και τα κοίταζα μέχρι να φτάσουν στον πάτο. Έπνιξα τις κραυγές μου και άπραγος παρακολουθούσα όλα γύρω μου να ξεριζώνονται. Και αυτή… Η ομορφιά της σαν την θάλασσα απέραντη, άγρια και νοσταλγική. Το βλέμμα της διαπερνούσε την ψυχή μου. Όσα χρόνια και αν περνούσαν, όταν την κοίταζα στα μάτια ανατρίχιαζα. Ένιωθα την κάθε στάλα αίματος που κυλούσε στις φλέβες μου. Όμως, η ψυχή της σαν λουλούδι, μέρα με μέρα, μαραινόταν στον σάπιο αυτό κόσμο. Το...

Διαβάστε περισσότερα

2. Από νωρίς εισιτήρια

Έτσι και σήμερα. Ξεφυλλίζοντας την κυριακάτικη εφημερίδα ετοιμάζει το πρωινό. Η Καίτη στο κρεβάτι, ακόμη. Η μικρή τον βοηθά να μεταφέρει τα ποτήρια και τις κούπες στο τραπέζι της κουζίνας, ανεβαίνοντας στο σκαμπό με προσοχή. Περνά δίπλα της και τη φιλά στο κεφάλι, πειράζοντάς την στο σημείο που γαργαλιέται και γελά. «Κι εγώ σ’ αγαπάω, μπαμπά μου», του λέει με νάζι, γυρνώντας το πρόσωπό της αλλού. «Ντροπιάρα μου», της αποκρίνεται και συνεχίζουν. Ο Πρόδρομος προσπερνά τα πολιτικά και τα αθλητικά. Έχει αφαιρέσει τα ένθετα. Θα τα ξεφυλλίσει πίνοντας τον καφέ του. «Η μαμά, πού είναι η μαμά;», λέει στη...

Διαβάστε περισσότερα

Μαχαίρι

Μια γυναίκα κλαίει μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει. Πόλη άσπλαχνη σπαράζει μέσα σου αυτή η γυναίκα παίρνει στην αγκαλιά της ένα θλιμμένο τραγούδι τραβάει τη μέρα και τη νύχτα μ’ ένα σχοινί το τυλίγει στο σώμα της και στην καρδιά της κρατιέται λέει γερά απ΄ αυτό το σχοινί κι αντέχει. Όμως, δε γελάει ποτέ της η γυναίκα όχι δε γελάει ποτέ της μονάχα σε κοιτάζει και κλαίει. Κοιτάζει τα δέντρα που σκεβρώνουν και καίγονται στα ντουβάρια σου […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest