Συντάκτης: Βασίλειος Μαντικός

Η Αυτού μεγαλειότης

Απέραντο βασίλειο στα πόδια σου εμπρός Νύφη είν’ η σελήνη και ο ήλιος ο γαμπρός Ο οίνος και ο λόγος τους στο στόμα τους πικρός Μάρτυρας όποιος ανόητα εγράφτηκε νεκρός. Η Αυτού μεγαλειότης θεωρείται δεδομένη Η σοφία ένσοφα στον κόσμο μοιρασμένη Μα, ο νους του ανθρώπου μπρος Του απίστευτα μικρός Ποτέ δε βλέπει ότι δίπλα του υπάρχει ο Θεός. Στις λίμνες που είν’ σα ζωγραφιά, στα άδυτα του βάλτου στα χρώματα του ουρανού, στο γίνεται του αδυνάτου στ’ αστέρια που όλο τρέχουνε λες και αργήσαν κάπου στην πρώτη ανάσα της ζωής, στο τέλος του θανάτου. Άγγελοι με λευκά φτερά,...

Διαβάστε περισσότερα

Επαφή

Ο Ήλιος τον Δεκέμβρη μοιάζει τόσο υποκριτής, όσο και οι άνθρωποι -πάντα. Αλήθεια, ξέρεις τι είναι να περιμένεις για μιαν απάντηση; Επί μήνες. Να σε τρώει μία αγωνία, ώρα την ώρα. Για μιαν αλλιώτικη ζωή. Μα, τελικά το θάβεις μέσα σου -αν μπορείς, και συνεχίζεις. Και το αφήνεις. Αυτό θα γίνει μια πληγή. Κόκκινη. Βαθιά. Αιώνιο μαρτύριο. Και το μάθημα δε θα το πάρεις. Όσες κι αν γίνουν οι πληγές. Θα ιδρώνεις για να μην τις ξύσεις. Και όμως, αυτές θα ανοίγουν. Θα ματώνουν. Θα πονάνε. Θα φωνάζουν παρών σε κάθε υποψία αγνόησης. […] _ γράφει ο Σωκράτης...

Διαβάστε περισσότερα

Η δική μου μέρα

Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνη. Άλλη μια νύχτα αδιάφορη. Να μη μου καίγεται καρφί για τίποτα. Για τίποτα; Ο σφυγμός μου γρήγορος. Οι ανάσες μου δύσθυμες. Το σώμα σε αστάθεια από την υπερένταση. Τα βήματά μου παίζουν με το μυαλό μου. Με σπρώχνουν, σχεδόν καταναγκαστικά, να βγω έξω. Βγαίνω σαν υπνωτισμένη. Πού στο διάολο να πάω ρε γαμώτο; Σε δυο στενά από το σπίτι είναι ένα περίπτερο υπερπαραγωγή. Πάνω στον κεντρικό δρόμο. Φωτισμένο πάντα σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Με έντονα φώτα νέον σε όλα τα χρώματα. Με τυφλώνουν διάολε. Ο τύπος που το δουλεύει βραδινή βάρδια βάζει το ραδιόφωνο στη διαπασών...

Διαβάστε περισσότερα

Ήθελε να ζήσει

Ήταν το αγαπημένο παιδί της γειτονιάς, ο πρώτος από την παρέα που φίλησε κορίτσι, ο Γκίντο. Δεν πρόλαβαν να ανδρωθούν όλοι τους κι ο αέρας του πολέμου τους ταρακούνησε. Στη Νάπολι του 1938, έπρεπε να γραφτείς στην Μπαλίλα για να περπατάς ήσυχος. Αυτό σήμαινε πως θα ντυνόσουν στα μελανά και θα μετείχες σε δραστηριότητες στρατιωτικού χαρακτήρα κι ας έμοιαζαν με παιχνίδι. Το να εκπαιδεύεσαι για μάχη, έστω και με ψεύτικα όπλα, δεν ήταν το καλύτερο για τον Γκίντο. Το δέχτηκε όμως, αφού οι καιροί το πρόσταζαν. Δεν άργησε το παιχνίδι του πολέμου να γίνει πόλεμος αληθινός κι εκείνος, είκοσι χρονών...

Διαβάστε περισσότερα

Ξημέρωσέ με

  Ξημέρωσέ με, Θεέ μου, να δω ό,τι έχω αγαπήσει Ξημέρωσέ με στην καρδιά που ‘χω λησμονήσει Αργά αρχίζει η μέρα μου, στη νέα μου ζωή μα δέχομαι σε εμένανε ό,τι είχα απαρνηθεί Έφεση στης συνείδησης το νοητό δικαστή μα του εαυτού κριτές, Θεέ, είμαστε εγώ κι Εσύ Σκληροί οι νόμοι Σου κι οι παραβάσεις ήττα Ισόβια αναστολή, με εγγυήσεις βγήκα Κι ετράβηξα τη ρότα μου για απόμακρο νησί […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Αντίσταση-Δημοκρατία-Ελευθερία

Το πιο δύσκολο βήμα είναι το πρώτο, ξέρεις. Η ελευθερία δημιουργείται από το μυαλό, μα η επανάσταση θέλει ψυχή και σώμα σε συνδυασμό. Το δεύτερο βήμα είναι όσα βλέπεις και που δεν φαντάστηκαν ότι θα δεις. Τις δυσκολίες έβλεπαν, ωρύονταν και έφευγαν. Εσύ βλέπεις τον σκοπό, ωρύεσαι και μένεις. Ποια η διαφορά; Την Αξιοπρέπεια την κατακτάς. Την Αντίσταση τη ζεις. Την Δημοκρατία την υμνείς. Μα την Ελευθερία […] _ γράφει η Ζωή...

Διαβάστε περισσότερα

Ανταριασμένες σιωπές

Περπάτησα κι εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους με τα κομματιασμένα κορμιά, που οι ψυχές τους φτερούγιζαν γυρεύοντάς την Άνοιξη. Πάνω απ’ τα σκόρπια σώματα αναζητούσαν τα χέρια πάνω απ’ τις σκόρπιες ανάσες […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο κρατών μια πένα και η στόφα του

Λογοτέχνες παντός είδους, ποιητές κι όλοι όσοι αποτυπώνουν την ψυχή τους γράφοντας λέξεις είναι άνθρωποι άλλοι. Άνθρωποι ξεχωριστοί, που δεν έχουν καμία σχέση με τους υπόλοιπους. Πριν, τώρα, πάντα. Έτσι ήταν, έτσι είναι κι έτσι θα είναι. Άνθρωποι ευαίσθητοι, έχουν δείξει πως διαφέρουν από την παιδική τους ηλικία, ακόμη. Άνθρωποι ανήσυχοι, που αντιλαμβάνονται και βλέπουν αλλιώτικα τα πράγματα, βιώνοντας ακόμη πιο αλλιώτικα συναισθήματα και καταστάσεις. Άνθρωποι, προφανώς, ασυμβίβαστοι, που δεν τους αρέσει ο υπαρκτός κόσμος, μα φαντάζονται έναν δικό τους και ζουν εκεί. Αυτούς τους ανθρώπους είναι αδύνατο να τους καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Ενδεχομένως, φαντάζουν στην καλύτερη των περιπτώσεων...

Διαβάστε περισσότερα

Έστω για λίγο, έστω προσωρινά

Τουλάχιστον η μουσική χαϊδεύει την καρδιά μου Με βάζει στο ταξίδι, χαϊδεύει τον νου μου Έστω για λίγο Έστω προσωρινά Κλείνω τα μάτια Ανοίγω τα χέρια Κι εκείνα γίνονται φτερά και πετάω στον κόσμο Έστω για λίγο Έστω προσωρινά Άλλοτε έχει μια θλίψη σαν τη χειμωνιάτικη αυγή Τότε το δάκρυ μου συναγωνίζεται Τις παγωμένες δροσοσταλίδες του Γενάρη […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας φόβος κι ένα χάδι

Ένας φόβος κι ένα χάδι πάντα δίπλα στη ζωή Μακριά απ’ το σκοτάδι, μοναχά μ’ ένα φιλί. Τι τα θέλεις αδερφούλη τα τιμόνια τα βαριά; Αφού ξέρεις τον χειμώνα δεν ανοίγουνε πανιά. […]  _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάπη ψυχοφθόρα

Με έχεις αρρωστήσει Σε ποιον να πω τον πόνο μου που δεν μ’ αφήνει μόνο μου· δε λέει να σταματήσει Ανάγκη ψυχοφθόρα η αγάπη, ή όπως λέγεται Ο εγωισμός μου φλέγεται· Αγάπη αιμοβόρα Να φύγω, λέει, το μυαλό μα η καρδιά τρελαίνεται θα μείνω, όπως φαίνεται Κι οι δυο με λεν’ δειλό Δε θέλω άλλο τη ζωή Με κούρασαν τα λάθη μου και στη ψυχής τα βάθη μου μονάχα πόνος αντηχεί […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Πετρώνουν τα δάκρυα μας; του Ηλία Στεργίοπουλου

  Η γενιά των πατεράδων μας βίωσε επώδυνα την εποχή του εμφυλίου. Πολλοί πλήρωσαν τις συνέπειές του, δίχως να φταίνε.  Οι πατεράδες μας αποτελούν για εμάς τη «ζωντανή μαρτυρία» για το τι  έγινε, πώς έγινε, γιατί και ποιους σημάδεψε. Για την περίοδο αυτή υπάρχουν μία δύο παράγραφοι, ή μία ενότητα, σ’ ένα σχολικό εγχειρίδιο, με λιτή και ψυχρή αναφορά.  Ένας παλιός μου καθηγητής έλεγε: «Οι μεγάλες κι επώδυνες αλήθειες, πρώτα καταγράφονται από τη  λογοτεχνία και μετά από την επίσημη ιστορία». Τα τελευταία χρόνια, ο εμφύλιος υπάρχει ως ιστορικό πλαίσιο σε αρκετά βιβλία, κάτι που μέχρι πριν από κάποιο διάστημα...

Διαβάστε περισσότερα

Από έκπληξη σε έκπληξη

Μια ανάσα πριν από την εκπνοή του παλαιού χρόνου, όλες οι ετοιμασίες για την υποδοχή του νέου έτους είχαν ολοκληρωθεί. Η τοποθέτηση των δώρων κάτω από το φωτοστόλιστο δέντρο και η ενίσχυση της φωτιάς, στην ήδη αναμμένη ξυλόσομπα, με λίγα ξύλα ακόμη, ήταν οι τελευταίες πινελιές που πρόσθεσαν σπίθες ικανοποίησης στους οικοδεσπότες. Τα αρώματα της κανέλας και του πορτοκαλιού από τη βασιλόπιτα που ψηνόταν στο φούρνο, ενώνονταν με τη γλυκιά ζεστασιά της ατμόσφαιρας κι έβαζαν σε πειρασμό τις αισθήσεις. Πάντα, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, την ετοίμαζε η Καλλιόπη και τη διακοσμούσε ο Αποστόλης, που είχε να καυχιέται για...

Διαβάστε περισσότερα

Το δεδομένο

Δε σε αντέχω όσο κι αν θέλω να σ’ αγαπώ και να σε έχω. Δε με αντέχεις μην είσαι ψεύτης το σ’ αγαπώ δεν το πιστεύεις. Είμαι συνήθεια είσαι ρουτίνα οι εαυτοί μας σε καραντίνα Συμβιβασμός. Πού καταλήγει; Ένας δεσμός που όλο σε πνίγει. «Μα, πού να πάω;», ρωτάει η αλήθεια. […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Έχει τη σημασία του

Φρεσκολουσμένα μαλλιά Η υγρασία θα τα χαλάσει το ξέρει Έχει τη σημασία του αυτό Θα επανέλθει σε αυτό που προσπαθεί να καλλωπίσει Μάλλον, θα ανακουφιστεί από την απομάκρυνση, από όποια προσταγή έχει δει στα γυαλιστερά χαρτιά. Υπάρχουν δίπλα της άνθρωποι που ζούνε μόνο μέσα από σελίδες. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Άντρας σε ασπρόμαυρο

Άντρας σε ασπρόμαυρο δρόμο μικραίνει τη μέρα του. Ηθικός αυτουργός απουσίας. Οι ρυτίδες έκφρασης βάθυναν ο έρωτας του διαβάζει ανατομία. Εδώ να έρθεις υπάρχει ελπίδα να μεγαλώσει η νύχτα. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Το λουλούδι της ερήμου

«Τι συμβαίνει αγάπη μου; Τι κατσουφιές και κακοκεφιές είναι οι δικές σου σήμερα;». «Συμβαίνει ότι πλήττω του θανατά. Όλα πανομοιότυπα και χωρίς φαντασία. Τα ίδια και τα ίδια, βρέξει χιονίσει και η μια μέρα καρμπόν της προηγούμενης…». «Κι εγώ; Εγώ, δεν υπολογίζομαι και ούτε αχνοφαίνομαι, έστω σ’ αυτό το κάντρο, ναι; Ανύπαρκτος. Ως εί παρών!». «Μμμ…». «Άστο αγάπη μου, μην το κουράζεις. Θα σου την αδειάζω τη γωνιά, που λένε, έτσι για μία αλλαγή να έχεις να πορεύεσαι. Θα σου την κάνω αυτή τη μέγιστη εξυπηρέτηση, σαν ένδειξη της αγάπης που σου έχω. Γεια σου λοιπόν κι αντίο, θα...

Διαβάστε περισσότερα

Κίτρινος χαλαζίας

Δεν είμαι άνθρωπος που εκδηλώνεται εύκολα. Αντιμετωπίζω δυσκολία να μιλήσω, να εκφραστώ, μέχρι και ν’ αρθρώσω σωστά τις λέξεις. Όχι, δεν έχω κάποια διαταραχή ομιλίας και λόγου. Απλώς κυριεύομαι από υπέρμετρο άγχος. Φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου. Γι’ αυτό κι είμαι εσωστρεφής, μέχρι αηδίας. Η μοναδική μου φίλη -εννοείται απ’ τα παιδικά χρόνια και εννοείται πως χάρη στη δική της επιμονή και υπομονή διατηρούμε ακόμη τούτη τη φιλία, πασχίζει να με βγάλει απ’ το καβούκι μου. Όμως, χωρίς αποτέλεσμα. Νόμιζα πως είχε δοκιμάσει τα πάντα. Μα, έκανα λάθος. Στα περασμένα γενέθλιά μου, μου πρόσφερε ένα δώρο εντελώς απρόσμενο κι άκρως διαφορετικό. Το βρήκα αλλόκοτο. «Τί είναι τούτο;», τη ρώτησα, μόλις πέταξα το περιτύλιγμα και βρέθηκα να κοιτάζω σαν χαζός την κεχριμπαρένια πέτρα. «Μου ‘φερες μια πέτρα για δώρο;», συνέχισα να απορώ. Ειλικρινά, δε μπορούσα να καταλάβω τι είχε στο μυαλό της. Βρε, μπας κι ήθελε να μου τη σφίξει στο δόξα πατρί μήπως και μεταλλασσόμουν σ’ εξωστρεφή κι εκδηλωτικό τσίφτη; Θα ορκιζόμουν πως εκείνη τη στιγμή η πέτρα μού έριξε ένα βλέμμα χλευαστικό και μου βροντοφώναξε «Είσαι γελοίος, αδερφέ μου!». «Κιτρίνης είναι Σωτήρη», μου απάντησε η φίλη μου ξεφυσώντας από απελπισία, λες και θα έπρεπε να τον είχα αναγνωρίσει. «Επειδή δεν έχω πάρει ακόμη μάστερ στη λιθολογία, θες να μου πεις δυο λόγια παραπάνω αγαπημένη μου Ευφροσύνη;». Ίχνη ειρωνείας εκσφενδονίστηκαν με την ερώτησή μου. Η Φρόσω το αντιλήφθηκε...

Διαβάστε περισσότερα

Κράτα τον παππού ζωντανό

Ο παππούς μας ήταν ο καλύτερος του κόσμου. Όλα κι όλα είχε δύο εγγόνια, εμένα και τον ξάδερφό μου, το Νικολάκη. Στρατιωτικός στο επάγγελμα, ήταν αυστηρός και σοβαρός με τους υπόλοιπους. Όταν έβλεπε εμάς τους δύο, άνοιγε η καρδιά του. Το αγριεμένο πρόσωπό του έπαιρνε αγγελική μορφή. Γινόταν και πάλι παιδί μαζί μας, κι αυτό τον διασκέδαζε και τον αναζωογονούσε. Ήταν ψηλός και λεπτός, μ’ ένα φαρδύ μουστάκι και προσπαθούσε πίσω απ’ αυτό να κρύψει το γέλιο του. Αν και χήρος, τα κατάφερνε μόνος του αρκετά καλά. Ποτέ δε μας ενοχλούσε και δεν είχε γίνει βάρος κανενός. Ο Νικολάκης,...

Διαβάστε περισσότερα

Στον Καβάφη

Οι Ταραντίνοι απ’ το πρώτο ποίημά σου στην κάτω Ιταλία, χορεύοντας με ρυθμό, βγήκαν και καρφώθηκαν πάνω σου. Γράφοντας, βουτάς το φτερό σου στο γυάλινο μπουκάλι. Μέσα απ’ το μελάνι ξεφυτρώνουν, τότε, ροδόκηποι ολόκληροι. Την ιστορία ξεσκόνισες, συμπληρώνοντάς τον χάρτη. Με τη φωτιά των λέξεων τα σβησμένα κεριά ανάβεις. Έρχονται οι στίχοι σου σ’ εκείνα, που φλέγονται ακόμη, να μη δουν τα μάτια σου στη γραμμή πως πληθαίνουν τα σβησμένα. […] _ γράφει η Teuta...

Διαβάστε περισσότερα

Θέλω ξανά

Έφτασα στο τέρμα. Άφησα χαραμάδες και τρύπωσε η θλίψη, ως τα μύχιά μου. Δε με νοιάζει αν είναι μέρα, ή νύχτα. Χειμώνας, ή καλοκαίρι. Είχα όνειρα, πολλά όνειρα. Πού πήγαν τα όνειρά μου; Είχα χαμόγελο κι ένα τραγούδι έτοιμο στων χειλιών μου τις άκρες. Ποιος, και τι ζωγράφισε ανάποδα την καμπύλη του χαμόγελου στο πρόσωπό μου; Γιατί έμεινα μουγγή σαν ψάρι; Είχα ελπίδες, πολλές ελπίδες. Γιατί κρεμάστηκαν σαν κορδέλες […] _ γράφει η Θώμη...

Διαβάστε περισσότερα

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος