Συντάκτης: Βασίλειος Μαντικός

Απάγκιο

Σαν βρέξει δε θα βλέπεις τα δάκρυά μου. Σαν βρέξει δε θα με δεις που θα σκορπάω στάχτη το κορμί μου στην αγκαλιά τής θάλασσας. Σαν έρθει η καταιγίδα μη σταθείς να σκεφτείς ποια ήμουν και τι ήμουν για σένα. Τρέξε μακριά απ’ τη φωτιά τού ουρανού μου […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

1. Όλα τα παραμύθια έχουν τέλος καλό

  Χθες «Κοιμήσου αγγελούδι μου, κοιμήσου. Και εγώ σύννεφα θα σου μαζέψω να ‘χεις να περπατάς. Τα ματάκια σου κλείσε και άγγελο θα ζητήσω να σε προστατεύει» Δεν άργησε να αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της μητέρας της. Της χάιδεψε τα μαλλιά, ακουμπώντας το μέτωπο απαλά. Τη σκέπασε, αφήνοντας ένα φωτιστικό αναμμένο στη γωνιά του δωματίου, πλάι στην πόρτα, δείχνοντας την έξοδο τις δύσκολες βραδιές. «Κοιμήσου», ψιθύρισε γέρνοντας στην πόρτα. Σήμερα Η βραδιά ήταν μεγάλη. Επιστρέφοντας από την εκκλησία στρώθηκαν στο τραπέζι με τη μαγειρίτσα. Οι μισοί από νηστεία σαράντα ημερών και οι άλλοι μιας εβδομάδας. Η λιχουδιά, όμως, του τραπεζιού...

Διαβάστε περισσότερα

Πάντοτε

Έλειπα πάντα απ’ την κάθε μας στιγμή, παρούσα σ’ ένα παρόν που το εξόριζα. Νότα παράταιρη, σ’ ένα τραγούδι που άφησες μισοτελειωμένο. Ατίθασα να μπαινοβγαίνω στη σύνθεσή σου και να νιώθω πως […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Εξιτήριο

Κάποιος σε κυνηγάει. Στο βλέμμα σου ο πανικός. Ο φόβος και το τρέμουλο κάνουν το κορμί σου να σμπαραλιάζεται. Σαν γυαλί που σπάει, έχεις σκορπίσει στο πάτωμα. Δίχως αίμα στις πληγές. Με το πρόσωπό σου άδειο, χωρίς κάποιο χαρακτηριστικό. Και γύρω σου να τριγυρίζουν οι δαίμονες. «Φύγετε», ουρλιάζεις γρατζουνώντας με τα νύχια το κορμί σου. «Φύγετε». Γύρω σου τοίχοι λευκοί. Λευκοί, άδειοι τοίχοι. Πάνω τους σκαρφαλώνουν τώρα οι δαίμονες.  Σε περικυκλώνουν. Κι εσύ τρέμεις. Ήρθαν πάλι. Ήρθαν ξανά. Από παλιά έρχονταν. Και πάντα θα έρχονται. Θέλεις πολύ να κλάψεις. Μα, δε μπορείς. Μικροί λυγμοί χοροπηδούν στο στήθος σου και...

Διαβάστε περισσότερα

Ανταμοιβή

Σκέπασα τα μάτια μου με την παγερή βροχή του φθινοπώρου. Σκέπασα τό πρόσωπό μου με τη μαύρη σκιά της καταιγίδας. Για να μη με βλέπεις σαν θα περνάς μπροστά απ΄το ανώφελο για να μη με κοιτάζεις σαν αλλότρια εικόνα ενός άλλου κόσμου, που τόσο τον ονειρεύτηκες κι εγώ στον γκρέμισα. […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Σκοτεινοί διαβάτες

Δυο σκοτεινοί διαβάτες του δρόμου λοιπόν. Νόμιζα πως ήμουν μόνη. Νόμιζα πως ήμουν η μόνη. Σε συνάντησα ένα βράδυ, απρόσμενα. Στη νεκρική σιγή της πλατείας, λίγο πριν ξημερώσει. Κάτω απ’ το ρολόι που δείχνει αιώνια την ίδια ώρα. Τα βλέμματά μας δε συναντήθηκαν. Με προσπέρασες σαν αερικό που οικειοποιήθηκε την ιδιοκτησία εκείνης της στιγμής. Χάρηκα που δεν ήμουν η μόνη. Πάντα να ξέρεις, λίγο πολύ, αισθανόμουν το χαϊδεμένο παιδί του σκοταδιού. Η μέρα με […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Μεταξύ ζωής και θανάτου

Ένα πουλί πατημένο, σχεδόν χαλκομανία στο οδόστρωμα. Ανταλλαγή μετάλλων και ιχνοστοιχείων από το πετούμενο στο οδόστρωμα, στη γη. Από τον ουρανό στο χώμα. Από το κάτι, στο τίποτα. Πόσες εκατοντάδες φορές πηγαινοήρθε η μάνα του στη φωλιά για να το κάνει από αυγό κλωσόπουλο κι έπειτα, πόσο παιδεύτηκαν κι εκείνη κι αυτό, κάποιες ζεστές ή κρύες μέρες για να το μάθει να πετάει. Κι έπειτα, πόσες πολλές μέρες πέταξε χαρούμενο κι ίσως ερωτεύτηκε κι έκανε κι εκείνο τα ίδια πηγαινέλα για κάποια κλωσόπουλα. Κι όμως, […] _ γράφει ο Νίκος...

Διαβάστε περισσότερα

Ο κ. Βησσαρίων

Δε θα άλλαζε το πρόγραμμα των διακοπών του στο νησί, ούτε για το χατίρι πάντων των μαγευτικών νησιών του αρχιπελάγους, που ήταν ονομαστά ανά τον κόσμο ως επίγειοι παράδεισοι. Δε θα άλλαζε το πρόγραμμά του για τον ίδιο τον Παράδεισο, γιατί γι’ αυτόν, Παράδεισος και δικό του νησί ήταν έννοιες συνυφασμένες στο υφάδι της καρδιάς του. Του συνέβαινε όμως, κάτι περίεργο ψυχολογικά, που δεν το είχε ξανά αισθανθεί. Μια βαρυθυμία, μια περίεργη παραίτηση, μια χαύνωση, που όμως δε θα τον έκαναν να αλλάξει τα σχέδια που είχε σχεδιάσει για τις διακοπές του τούτες, τόσον καιρό πριν. Τού πέρασε από...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάζομαι παντού

Σε κύμα δίνω την πνοή σε φως ανοίγω την πηγή σε ‘σένα που θες την επαφή με ‘μένα χωρίς την ενοχή πρωτόπλαστη σκωπτική. Φυλάττω Θερμοπύλες λαμβάνω, έτσι απλά πυξίδα μοναδική […] _ γράφει η Λήδα...

Διαβάστε περισσότερα

Να ζούμε

«Η ζωή δεν είναι γεμάτη προβλήματα, αλλά γεμάτη ευκαιρίες». Σε αυτήν τη φράση στάθηκα για ώρα. Τη διάβαζα, την ξαναδιάβαζα. Τα μάτια μου κατευθύνονταν μπρος – πίσω στις λέξεις που συνέθεταν αυτήν την απλή και συνάμα σύνθετη και φιλοσοφημένη φράση. Από τη μία ήθελα να συνεχίσω την ανάγνωση, αλλά από την άλλη κάτι με τραβούσε προς τα πίσω. Πήρα μολύβι και χαρτί και ξεκίνησα να πειράζω την φράση, δίνοντας διαφορετικές ερμηνείες: «Η ζωή είναι γεμάτη προβλήματα και ευκαιρίες». «Η ζωή δεν είναι γεμάτη προβλήματα, αλλά ούτε και ευκαιρίες». «Η ζωή σε κάνει να προβληματίζεσαι, να ψάχνεσαι και να αρπάζεις...

Διαβάστε περισσότερα

Το άδειασμα και τα κενά ψυχής

Σ’ έχασα μέσα από τα χέρια μου. Σαν άμμος γλίστρησες ανάμεσα από δάχτυλα που τη λατρεία τους αποτύπωναν σε κάθε σου γωνιά. Σ’ έχασα τόσο αιφνιδιαστικά, όπως ένα σύννεφο κρύβει τον ήλιο. Κάθε που με πονούσες μαραίνονταν και ένα λουλούδι από τον κήπο, που στην ψυχή μου είχα φτιάξει σαν ήρθες. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί με πονάς, αφού στα χέρια μου γεννιόσουνα ξανά και ξανά. Έγινε ο πόνος αβάσταχτος. Πελέκιζε σιγά σιγά αυτόν έρωτα. Δε σταμάτησες να με πονάς, κι ένα πρωί δεν υπήρχε λουλούδι ζωντανό στον κήπο. Σ’ έχασα, μ’ έχασες. […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ομολογία υπερασπίσεως

Εγώ, έχοντας σώας τα φρένας και κρίση συνειδήσεως με τη σελίδα αυτή ως ομολογία υπερασπίσεως παραδέχομαι όλα τα ελαττώματά μου και τ’ αγαπώ πολύ γιατί είναι όλα δικά μου Έχασα δεκάξι χρόνια απ’ όσα δικαιούμουν Έκλαψα αληθινά, μα άλλοτε προσποιούμουν Πούλησα την ψυχή μου στο κακό και το απαρνήθηκα Ακόμα έχω αμυχές απ’ τη κόλαση που σύρθηκα […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Η Αυτού μεγαλειότης

Απέραντο βασίλειο στα πόδια σου εμπρός Νύφη είν’ η σελήνη και ο ήλιος ο γαμπρός Ο οίνος και ο λόγος τους στο στόμα τους πικρός Μάρτυρας όποιος ανόητα εγράφτηκε νεκρός. Η Αυτού μεγαλειότης θεωρείται δεδομένη Η σοφία ένσοφα στον κόσμο μοιρασμένη Μα, ο νους του ανθρώπου μπρος Του απίστευτα μικρός Ποτέ δε βλέπει ότι δίπλα του υπάρχει ο Θεός. Στις λίμνες που είν’ σα ζωγραφιά, στα άδυτα του βάλτου στα χρώματα του ουρανού, στο γίνεται του αδυνάτου στ’ αστέρια που όλο τρέχουνε λες και αργήσαν κάπου στην πρώτη ανάσα της ζωής, στο τέλος του θανάτου. Άγγελοι με λευκά φτερά,...

Διαβάστε περισσότερα

Επαφή

Ο Ήλιος τον Δεκέμβρη μοιάζει τόσο υποκριτής, όσο και οι άνθρωποι -πάντα. Αλήθεια, ξέρεις τι είναι να περιμένεις για μιαν απάντηση; Επί μήνες. Να σε τρώει μία αγωνία, ώρα την ώρα. Για μιαν αλλιώτικη ζωή. Μα, τελικά το θάβεις μέσα σου -αν μπορείς, και συνεχίζεις. Και το αφήνεις. Αυτό θα γίνει μια πληγή. Κόκκινη. Βαθιά. Αιώνιο μαρτύριο. Και το μάθημα δε θα το πάρεις. Όσες κι αν γίνουν οι πληγές. Θα ιδρώνεις για να μην τις ξύσεις. Και όμως, αυτές θα ανοίγουν. Θα ματώνουν. Θα πονάνε. Θα φωνάζουν παρών σε κάθε υποψία αγνόησης. […] _ γράφει ο Σωκράτης...

Διαβάστε περισσότερα

Η δική μου μέρα

Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνη. Άλλη μια νύχτα αδιάφορη. Να μη μου καίγεται καρφί για τίποτα. Για τίποτα; Ο σφυγμός μου γρήγορος. Οι ανάσες μου δύσθυμες. Το σώμα σε αστάθεια από την υπερένταση. Τα βήματά μου παίζουν με το μυαλό μου. Με σπρώχνουν, σχεδόν καταναγκαστικά, να βγω έξω. Βγαίνω σαν υπνωτισμένη. Πού στο διάολο να πάω ρε γαμώτο; Σε δυο στενά από το σπίτι είναι ένα περίπτερο υπερπαραγωγή. Πάνω στον κεντρικό δρόμο. Φωτισμένο πάντα σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Με έντονα φώτα νέον σε όλα τα χρώματα. Με τυφλώνουν διάολε. Ο τύπος που το δουλεύει βραδινή βάρδια βάζει το ραδιόφωνο στη διαπασών...

Διαβάστε περισσότερα

Ήθελε να ζήσει

Ήταν το αγαπημένο παιδί της γειτονιάς, ο πρώτος από την παρέα που φίλησε κορίτσι, ο Γκίντο. Δεν πρόλαβαν να ανδρωθούν όλοι τους κι ο αέρας του πολέμου τους ταρακούνησε. Στη Νάπολι του 1938, έπρεπε να γραφτείς στην Μπαλίλα για να περπατάς ήσυχος. Αυτό σήμαινε πως θα ντυνόσουν στα μελανά και θα μετείχες σε δραστηριότητες στρατιωτικού χαρακτήρα κι ας έμοιαζαν με παιχνίδι. Το να εκπαιδεύεσαι για μάχη, έστω και με ψεύτικα όπλα, δεν ήταν το καλύτερο για τον Γκίντο. Το δέχτηκε όμως, αφού οι καιροί το πρόσταζαν. Δεν άργησε το παιχνίδι του πολέμου να γίνει πόλεμος αληθινός κι εκείνος, είκοσι χρονών...

Διαβάστε περισσότερα

Ξημέρωσέ με

  Ξημέρωσέ με, Θεέ μου, να δω ό,τι έχω αγαπήσει Ξημέρωσέ με στην καρδιά που ‘χω λησμονήσει Αργά αρχίζει η μέρα μου, στη νέα μου ζωή μα δέχομαι σε εμένανε ό,τι είχα απαρνηθεί Έφεση στης συνείδησης το νοητό δικαστή μα του εαυτού κριτές, Θεέ, είμαστε εγώ κι Εσύ Σκληροί οι νόμοι Σου κι οι παραβάσεις ήττα Ισόβια αναστολή, με εγγυήσεις βγήκα Κι ετράβηξα τη ρότα μου για απόμακρο νησί […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Αντίσταση-Δημοκρατία-Ελευθερία

Το πιο δύσκολο βήμα είναι το πρώτο, ξέρεις. Η ελευθερία δημιουργείται από το μυαλό, μα η επανάσταση θέλει ψυχή και σώμα σε συνδυασμό. Το δεύτερο βήμα είναι όσα βλέπεις και που δεν φαντάστηκαν ότι θα δεις. Τις δυσκολίες έβλεπαν, ωρύονταν και έφευγαν. Εσύ βλέπεις τον σκοπό, ωρύεσαι και μένεις. Ποια η διαφορά; Την Αξιοπρέπεια την κατακτάς. Την Αντίσταση τη ζεις. Την Δημοκρατία την υμνείς. Μα την Ελευθερία […] _ γράφει η Ζωή...

Διαβάστε περισσότερα

Ανταριασμένες σιωπές

Περπάτησα κι εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους με τα κομματιασμένα κορμιά, που οι ψυχές τους φτερούγιζαν γυρεύοντάς την Άνοιξη. Πάνω απ’ τα σκόρπια σώματα αναζητούσαν τα χέρια πάνω απ’ τις σκόρπιες ανάσες […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο κρατών μια πένα και η στόφα του

Λογοτέχνες παντός είδους, ποιητές κι όλοι όσοι αποτυπώνουν την ψυχή τους γράφοντας λέξεις είναι άνθρωποι άλλοι. Άνθρωποι ξεχωριστοί, που δεν έχουν καμία σχέση με τους υπόλοιπους. Πριν, τώρα, πάντα. Έτσι ήταν, έτσι είναι κι έτσι θα είναι. Άνθρωποι ευαίσθητοι, έχουν δείξει πως διαφέρουν από την παιδική τους ηλικία, ακόμη. Άνθρωποι ανήσυχοι, που αντιλαμβάνονται και βλέπουν αλλιώτικα τα πράγματα, βιώνοντας ακόμη πιο αλλιώτικα συναισθήματα και καταστάσεις. Άνθρωποι, προφανώς, ασυμβίβαστοι, που δεν τους αρέσει ο υπαρκτός κόσμος, μα φαντάζονται έναν δικό τους και ζουν εκεί. Αυτούς τους ανθρώπους είναι αδύνατο να τους καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Ενδεχομένως, φαντάζουν στην καλύτερη των περιπτώσεων...

Διαβάστε περισσότερα

Έστω για λίγο, έστω προσωρινά

Τουλάχιστον η μουσική χαϊδεύει την καρδιά μου Με βάζει στο ταξίδι, χαϊδεύει τον νου μου Έστω για λίγο Έστω προσωρινά Κλείνω τα μάτια Ανοίγω τα χέρια Κι εκείνα γίνονται φτερά και πετάω στον κόσμο Έστω για λίγο Έστω προσωρινά Άλλοτε έχει μια θλίψη σαν τη χειμωνιάτικη αυγή Τότε το δάκρυ μου συναγωνίζεται Τις παγωμένες δροσοσταλίδες του Γενάρη […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας φόβος κι ένα χάδι

Ένας φόβος κι ένα χάδι πάντα δίπλα στη ζωή Μακριά απ’ το σκοτάδι, μοναχά μ’ ένα φιλί. Τι τα θέλεις αδερφούλη τα τιμόνια τα βαριά; Αφού ξέρεις τον χειμώνα δεν ανοίγουνε πανιά. […]  _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος