Select Page

Συντάκτης: Βασίλειος Μαντικός

Άστρα στον ουρανό

Ήτανε τα μάτια σου άστρα στον ουρανό μα συχνά με κάνανε, με κάναν να πονώ,   λίγο πριν το δείλι, λίγο πριν την αυγή, με δυο χείλη να θέλουνε φιλί,   πριν το δείλι, πριν απ’ την αυγή, […] _ γράφει ο Νίκος...

Διαβάστε περισσότερα

Το τίμημα

            Πονάς και αγωνίζεσαι κάτι να γίνεις κάτι και παίρνεις ρίσκα στη ζωή και φόρτωμα στην πλάτη. Ξυπνάς και γίνεσαι με μιας ο Βέγγος της παρέας τρέχεις με χίλια απ’ το πρωί και γίνεσαι αγέρας. Κι εδά λογάσαι τυχερός αν έχεις μια δουλίτσα κι όλου του κόσμου τα στραβά κάνεις πως βλέπεις ίσια. Δεν έχεις περιθώρια, στενέψανε για σένα, όσο για το δικαίωμα: Μην είδατε κανένα; Το θέμα εκμετάλλευση το έχουν εξαντλήσει και για κανένα πρόβλημα δεν βρίσκουνε μια λύση. Κι εσύ εκεί να προσπαθείς να γίνεσαι θυσία […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Λησμονιά

Χλωμά τα βράδια ήτανε κοντά σου Νεκρά τώρα μακριά σου Το μυαλό στη μορφή σου σταματά Δάκρυα αγγίζουν την καρδιά. Εσένα έψαχνα χρόνια να βρω Να σου φωνάξω σ’ αγαπώ Μα με πίκρανες δίχως αφορμή[…] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Κορεσμός στο περιθώριο

Μελαγχολία πρόσοψης, φθορά αυθεντική, του χάρτου το αποκύημα –σκληρή παραδοχή– κειμήλιο ξεδιάντροπο, απατηλή γιορτή. Τα γόνατα στο τρέμουλο, τρεχάλα στο γιατί […] _ γράφει η Αλεξάνδρα...

Διαβάστε περισσότερα

Το αμάρτημα της γυναικός

            Την τέχνη του έρωτα μαθαίνει από μικρή μια γυναίκα, από τα πρώτα κιόλας βήματα ακούει ιστορίες για την δύναμη και την επάρκειά του. Μεγαλώνει όλο και περισσότερο μέσα της η πίστη στον έρωτα (και όχι στην απλή ηδονή του σώματος, οφείλω να διευκρινίσω) και έτσι άκοπα τής στερείται το μεγάλο ταξίδι, πολύ νωρίς της χαρίζεται η Ιθάκη, χάνει την ευκαιρία τον λάθος δρόμο να βιώσει, ώστε να γεννηθεί μέσα της η σοφία των πραγμάτων,[…] _ γράφει η Παναγιώτα...

Διαβάστε περισσότερα

Για πού το ‘βαλες;

Η μικρή μας πόλη Ευτελής παράδεισος Λάκκος λεόντων Και υποχείριων θηριοδαμαστών Σε χρυσό περιτύλιγμα Μεγαλώνει, μικραίνει, σαπίζει Μα δεν πεθαίνει η ρουφιάνα Σκοτώνει αθώους Ρουφάει το μεδούλι τους κι αναγεννιέται […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Επίγειες αναγνώσεις

Στις ανοιχτές κι ολόγιομες παλάμες της γης, αφειδώλευτο άφηνε το βλέμμα του ο ήλιος και οι άνθρωποι, ακέραιες ψυχές κι αδέσποτες φωνές, αναμάρτητοι ακουμπούσαν την πλησμονή και τη βιασύνη. Τ’ αψήλου η ομορφιά και  η μετάληψη πιο κάτω. Στις ψηλόλιγνες κορφές, ανίσκιωτο του θεού τ’ αγνάντιο, στις ξέφραγες απλωσιές, αβίαστη  η συντριβή και το σχώριο και στις γαλάζιες απεραντοσύνες η φυγή και το απάγκειο, για να ’χει πρόσφορα κι απλόχερο μοίρασμα η ζωή. […] _ γράφει ο Γιώργος...

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί έτσι

-Γιατί ο κόσμος έχει μάθει να κινείται με ρυθμούς γρηγορότερους; -Αφού έτσι μας έμαθαν. -Γιατί ο κόσμος έχει μάθει να θέτει καθημερινά στόχους, να αγχώνεται για αυτούς; -Αφού έτσι μας έμαθαν. -Γιατί έμαθε να ακολουθεί το αέναο, ακίνδυνο, ειδυλλιακό μονοπάτι;[…] _ γράφει η Ζωή...

Διαβάστε περισσότερα

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Άνοιξε τα μάτια όσο το σκοτάδι ήταν ακόμη πυκνό. Ρολόι δε χρειάστηκε να κοιτάξει. Ήξερε. Ήταν 6.30 ακριβώς. Η ώρα που πάντοτε ξυπνούσε. Σηκώθηκε και πήγε κατευθείαν στο παράθυρο. Άνοιξε τα ξύλινα παντζούρια και ένα αεράκι φθινοπωρινό, δροσερό, καθάριο, φερμένο από τα στήθη του βουνού, του χάιδεψε τα μάγουλα. Το πρωινό πούσι καλημέριζε το χωριό, αφήνοντας τη λίμνη και το δάσος να κοιμούνται σκεπασμένα με πάπλωμα πουπουλένιο, ζεστό, αφράτο. Τι όνειρο να έβλεπαν άραγε; Σε ποια παραμύθια περιδιάβαινε το όνειρό τους; Με ποια μυθικά πλάσματα αγκαλιάζονταν αποβραδίς; Με ποια τραγούδια τούς νανούριζαν οι νεράιδες, που με ξέπλεκα μαλλιά τραγουδούσαν...

Διαβάστε περισσότερα

Αν αγαπάς, να αγαπάς

Αν αγαπάς, να αγαπάς σαν να ‘ναι ο Θεός σου, ο ήλιος , το νεράκι σου κι ο μόνος άνθρωπός σου. Να γίνεσαι πάντα γι’ αυτόν αιτία για να ζήσει, απ’ το ποτήρι της ζωής με νέκταρ να μεθύσει. Να γίνεσαι οι ρίζες του κοντά σου να ριζώσει, για την αγάπη του αυτή να μην το μετανιώσει! Να γίνεσαι στην πλάτη του φτερά για να πετάξει, να φτάσει προς τους στόχους του, ποτέ να μην πλαντάξει! Να γίνεσαι πηγή ζωής, στης μοναξιάς την ξέρα, να φέγγεις στα σκοτάδια του σαν να ‘σαι εσύ η μέρα. […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Ένα πρόσωπο έξι ετών

Ένα πρόσωπο έξι ετών. Ένα δέντρο-ένα τμήμα του κορμού, ένα τμήμα του φυλλώματος. Το τιμόνι ενός ποδηλάτου. Μια φλούδα καρπουζιού στη γωνία του τραπεζιού και καμιά δεκαριά κουκούτσια κολλημένα στο πλαστικό τραπεζομάντιλο. Ένα πρόσωπο έξι ετών με λαιμό, ώμους, θώρακα- μέχρι εκεί· το υπόλοιπο χάνεται κάτω από το τραπέζι. Λουλούδια στο τραπεζομάντιλο, κίτρινο με μωβ λουλούδια και πάνω τους καμιά δεκαριά κουκούτσια και μια μύγα. Ένα πρόσωπο έξι ετών, λίγος κορμός, λίγο φύλλωμα, ένα τιμόνι ποδηλάτου, ένα τραπεζομάντηλο, μια φλούδα καρπουζιού, καμιά δεκαριά κουκούτσια, μια μύγα και τα πλαϊνά μιας ξύλινης καρέκλας. Ένα πρόσωπο έξι ετών χάσκει. Το στόμα...

Διαβάστε περισσότερα

Αντιγραφές

Αγαπητά μου παιδιά, σήμερα θα μιλήσουμε για την αντιγραφή και δεν εννοώ αυτήν που καθημερινώς επιμένω να σας βάζω με σκοπό τη βελτίωση του γραφικού σας χαρακτήρα. Ούτε βέβαια αυτήν που εν είδει τιμωρίας γράφετε ένα κείμενο δέκα φορές. Ομιλώ για ένα άλλο είδος αντιγραφής που το συνηθίζουν δυστυχώς οι μεγάλοι και που εγώ όσο πιο κομψά μπορώ, το αποκαλώ κλοπή. Σε λίγα χρόνια θα ανήκετε και εσείς στην κοινωνία των μεγάλων και θα ήμουν ευτυχής αν εσείς τα παιδιά μου αποφεύγατε αυτού του είδους την κλοπή και την καυτηριάζετε όπου και όταν την απαντήσετε. Την αποκάλεσα κλοπή, ενώ...

Διαβάστε περισσότερα

Βροχή ανθών σε κάδρο

Πρόσωπο από μπογιά σκυφτό, γεμάτο νερό τα μαλλιά του. Πυρκαγιά πυρετού τα μάγουλά του. Μάτια, δάκρυα νωπής λαδομπογιάς. Κραυγάζει βοήθεια καταμεσής του πελάγους των ανθρώπων. Πρόσωπο βαμμένο υπερβολικά. Καρνάβαλος συναισθημάτων σε μια εποχή ψυχικού χιονιά. […] _ γράφει ο Τάσος...

Διαβάστε περισσότερα

Ποιος

Και περιμένεις… Περιμένεις να κτυπήσει το τηλέφωνο, Ν’ ακούσεις τη φωνή την αγαπημένη… Του κάκου. Δεν απαντά στις εκκλήσεις σου. Αν τελικά κτυπήσει Δε θα είναι αυτό που καρτεράς, μα ένα κάλεσμα ανυπόφορα αδιάφορο. Και οι κτύποι της καρδιάς σου σε τρελό ρυθμό. […] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Ο πολιτισμός ως οικουμενικό αίτημα

Στην Πνύκα (χθες), ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν πρότεινε ως λύση-απάντηση στην Ευρωπαϊκή κρίση αξιών και ιδεών, τον πολιτισμό. Πολλές φορές επανήλθε στο λόγο του η λέξη αυτή ως πανάκεια στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος και η Ευρώπη ειδικότερα. Από τον Αντρέ Μαλρώ, Γάλλο διανοούμενο και υπουργό πολιτισμού της χώρας του που επισκέφτηκε την Αθήνα το 1959 και τον επίσης Γάλλο υπουργό και στενό φίλο της Μελίνας Μερκούρη Ζακ Λάγκ, ως τον σημερινό Γάλλο πρόεδρο, το αίτημα για επαναξιολόγηση της θέσης του πολιτισμού στα κοινωνικά δρώμενα, παραμένει ισχυρό. Γιατί άλλωστε κατατέθηκε σ’ έναν χώρο που ιστορικά έχει...

Διαβάστε περισσότερα

Οδοιπορικό

            Ιούνης στα τελειώματα στο χάραμα ο Ιούλης και εσύ στη Β΄ Παθολογική. Στην κόψη του μεσοκαλόκαιρου βαρύς χειμώνας κόπιασε και γέμισε ο ήλιος μου μ’ αγκάθια. Ορθή μετρούσα τις στάλες του ορού σου, του μόχθου σου το μπράτσο σού φιλούσα και ανάδευε αντίστροφα η κλεψύδρα της ζωής σου. Και εκεί, στο πιο χαρμόλυπο τ’ αντάμωμα, αφού γαντζώθηκα απ’ της χούφτας σου τ’ ανάγλυφο και βύθισα το βλέμμα μου για πάντα στο δικό σου, αρχίνησαν οι κύκνειες ιστορίες σου να μας μιλούν για τα παλαιικά τα χρόνια. Δύστοκα χρόνια -έλεγες- με χωματένια ρούχα, ανέχεια...

Διαβάστε περισσότερα

Φιλία

Σκεφτικό με βρήκε το βράδυ. Όλη τη μέρα δεν σταμάτησαν οι χοροί των ηλιαχτίδων. Βρήκα ένα δώρο φιλίας μες το μουντό τοπίο της πρωτεύουσας. Σπάνιο! Εκεί που λες τίποτα δεν λάμπει, μια φωτοχυσία ακμαία […] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Υπό το φως της αλήθειας

Μαλακό φως σαν λεπίδα, Του πτώματος ομίχλη Την κόβεις στα τρωτά σημεία. Σκληρό φως ως από μηχανής Θεός, Των στιλέτων αντικαθρέφτισμα Παραμορφώνεις τα ιδωμένα και εκτυφλώνεις. […] _ γράφει η Θεοδώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Μελάνι μαύρο

Οι μεντεσέδες, που συγκρατούσαν τα ξύλινα παντζούρια, έτριζαν σε μια δική τους μουσική, έτσι που φυσούσε ο αέρας. Η μεγάλη λεύκα έξω από το σπίτι έγερνε μπροστά στην καγκελόπορτα, υποκλινόμενη θαρρείς σε κάποιον αόρατο αφέντη. Η αρμύρα τής χτυπούσε το πρόσωπο. Καθόταν στο τραπέζι της αυλής, με το βλέμμα στραμμένο προς τη θάλασσα. Έμοιαζε να μην την αγγίζει τίποτα από ό,τι συνέβαινε γύρω της. Έγειρε πίσω στην καρέκλα κι έστριψε τσιγάρο, αναζητώντας τη φωτιά της. Τα πνευμόνια της ρούφηξαν με δίψα τον καπνό. Με το βλέμμα της αγκάλιασε τα φουγάρα του πλοίου που ξεμάκραινε, καθώς έβγαινε από το λιμάνι....

Διαβάστε περισσότερα

Μόνο χειμώνας

Σιχάθηκα, έλεγες, αυτήν τη φυλακή Είναι μικρή και δε χωράει τη ζωή σου Σου ‘δίνε ο αέρας παγωμένες μαχαιριές Κι έτσι, όπως έτρεμες, μάτωνε το κορμί σου. Ξεθωριασμένος από μπόρες και πληγές Έψαχνες χρώμα κάτι βράδια μες τα πάρκα Μα εκεί τον ήλιο δεν αντάμωσες ποτέ Τα μάτια άνοιγες, μόνο να κάνεις πλάκα. Στράγγισες όλους του κλαδιού σου τους χυμούς Κίτρινο φύλλο στροβιλίζεσαι στον δρόμο [..] _ γράφει ο Γιάννης...

Διαβάστε περισσότερα

Το όραμα

Τι έχω πάθει με σένα μικρή,  Άγριας Δύσης μου αναλαμπή Τη μέρα όλη είσαι μπροστά Στο νου, στα μάτια, μέσ’ την καρδιά. Εικόνες έρχονται κι είναι καυτές, Που ο νους μου φτιάχνει και είναι στιγμές, […] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Σχολική χρονιά

Σε λίγες μέρες στα σχολειά κουδούνι θα χτυπήσει Χιλιάδες Ελληνόπουλα να τα καλωσορίσει Όλα θα τρέξουν με χαρά, τη σάκα τους θα βάλουν Λόγια θ’ ακούσουν μαγικά, αλλά δεν αμφιβάλουν Ίσως και ετούτη η χρονιά εκπλήξεις τούς φυλάει Και δυσκολίες, που κανείς εύκολα δεν περνάει Η Ελλάδα π’ αγαπήσαμε, η Ελλάδα που πονούμε Χάνεται, γίνεται αχός, κι εμείς δεν αντιδρούμε Ρίμες με λόγια όμορφα, αυτό μόνο κατέμε Όμως, για την κατάντια μας θα έπρεπε να κλαίμε […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Άλλο δε σκέπτεται

Ώρες πολλές του μίλαγε για ποίηση, για τον Αλκαίο και τον Πίνδαρο και για το έξοχον ανάστημά των, το ποιητικό. Πόσο πολύ, με πάθος φοβερό, ρίχνεται εις την μελέτη των. Και πόσον δύναται να εκφωνεί από μνήμης, ως οι αρχαίοι αοιδοί, «ἦλθες ἐκ περάτων γᾶς ἐλεφαντίναν λάβαν τὼ ξίφος χρυσοδέταν ἔχων». […] _ γράφει η Ευαγγελία...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάπη πέρα από τα Χριστούγεννα

Μια δέσμη αστερόσκονης  έφυγε απ’ το χέρι του Άγιου! Καρφώθηκε στο χιονισμένο έδαφος, ακριβώς δίπλα στον Χιονάνθρωπο! Ένας μικρός ανεμοστρόβιλος από χιόνι και αστερόσκονη δημιουργήθηκε κι αμέσως άρχισε να στριφογυρίζει γύρω του, μέχρι που,  με μια απότομη και κοφτή κίνηση, έπεσε πάνω του! Παρακολουθούσα άφωνος αυτό που συνέβαινε και δε μπορούσα να το πιστέψω! Ο Χιονάνθρωπος τραντάχτηκε τόσο πολύ που το κεφάλι του έκανε δυο πλήρεις περιστροφές γύρω απ’ το σώμα του. Για μια στιγμή πίστεψα πως ο φίλος μου είχε διαλυθεί! Είχα πάρει τέτοια τρομάρα, που θυμάμαι πως τον ρώτησα αν ήταν καλά. Φυσικά, δεν περίμενα να μου...

Διαβάστε περισσότερα

Η ζήλεια

Σεμινάριο δημιουργικής γραφής, κάπου στο Θησείο. Ο “δάσκαλος” δίνει στην ομάδα του, για ν’ αναπτύξει σαν θέμα, τη λέξη “ζήλεια”. «Θα σας αφήσω είκοσι λεπτά να γράψετε ό, τι θέλετε. Είναι ένα θέμα πολύ εύκολο, νομίζω…», είπε με ένα πλατύ χαμόγελο. Οι “μαθητές” του – άνω των τριάντα, για να μην πω και παραπάνω για κάποιους απ’ αυτούς – έβγαλαν μολύβια και χαρτιά και άρχισαν να συνταιριάζουν τις λέξεις με ζήλο, ποιος ή ποια θα γράψει το καλύτερο διήγημα. Όλοι, εκτός από τη γεροντότερη της ομάδας αυτής. Είναι μια γυναίκα που διανύει την πέμπτη δεκαετία της ζωής της και...

Διαβάστε περισσότερα

Έτσι, όπως κινήσαμε

Όπως κινήσαμε μαζί κοντά μισό αιώνα έτσι και θα τελειώσουμε της ζήσης τη σταγόνα… Θα με κρατάς, θα σε κρατώ κι όπου ‘θελε μας βγάλει αυτή η στράτα της ζωής, που ‘ναι για μας μεγάλη…[…] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Μάχες

Είναι εν δυνάμει μια τόσο δα μικρή ψυχή, το περιστέρι που προ ολίγου τάισες, να έχει να σου πει περισσότερα από εκείνα που μπορείς να αντέξεις; Κι όμως ψες, ώρα βραδινή, αντελήφθην τον πόνο μιας πικρίας ενός ξενιτεμού […]    Παναθήναια 11/12/11 _ γράφει ο Νίκος...

Διαβάστε περισσότερα

Απ’ την αψάδα του έρωτα στη γλύκα της αγάπης

-Γιαγιά, κλαις ; -Μπα σε καλό σου, παιδάκι μου! Με βλέπεις να κλαίω; -Μα αφού τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σου. -Με καίει η αψάδα των  κρεμμυδιών. -Τότε γιατί τα αγαπάς; Αυτός ο διάλογος επαναλαμβανόταν κάθε φορά που η γιαγιά καθάριζε κρεμμυδάκια. Η μικρή Λουκία δεν μπορούσε να καταλάβει πώς  η γιαγιά της μπορούσε να τα αγαπάει, αφού αυτά την έκαναν να κλαίει. Γιατί αυτό συνέβαινε. Η γιαγιά, από όλα τα λαχανικά που είχε στο μποστάνι της, στα φρέσκα κρεμμυδάκια είχε ιδιαίτερη αδυναμία. Η Λουκία το έβλεπε στον τρόπο που τα κρατούσε σφιχτά στην παλάμη της και τα χάιδευε...

Διαβάστε περισσότερα

Το μπουρίνι

Τέλος καλοκαιριού και ο κύριος Σπύρος, ετών 89, είχε πάει από νωρίς στο σημείο που πήγαινε κάθε μέρα. Δεν είχε καλύτερο από την παρακολούθηση. Κοιτούσε με κιάλια από το αμάξι του. Σήμερα ήταν μια 40άρα, με 3 παιδιά και την προίκα τους, που προσπαθούσε να συμμαζέψει. Το μπουρίνι που ερχόταν από Δυτικά, γοργά, σκοτείνιαζε τον καταγάλανο ουρανό. Ο άνεμος στην παραλία έδωσε […] _ γράφει η Κατερίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Σαν ένα διαμάντι

Άραγε, πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί πού θα βρούμε την πραγματική ευτυχία και πώς θα είμαστε και θα νιώθουμε πραγματικά ελεύθεροι. Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, πιστεύω, ότι ο καθένας την έχει μέσα του. Είναι σαν ένα μικρό ακατέργαστο διαμάντι, που αν του δώσεις λίγη σημασία και το δουλέψεις μέσα σου, τότε και αυτό θα εξελιχθεί. Πιο συγκεκριμένα, η πραγματική ευτυχία πιστεύω ότι κρύβεται στα απλά και καθημερινά πράγματα της ζωής μας. Ευτυχία είναι όταν ξυπνάς το πρωί και αντικρίζεις τον ήλιο και την όμορφη φύση. Όταν συζητάς με τους γονείς και τα αδέρφια σου χαλαρά στο σπίτι. Ευτυχία...

Διαβάστε περισσότερα

Πεταλούδα

Μ’ αυτά τα ψεύτικα δάκρυα θα σκουπίσω την ασχήμια μου. Όσο κι αν λέω πως δε φοβάμαι… Κι όταν λυπόμουν, πάντα περνούσε δίπλα μου ένα παραμύθι κι ακουμπούσα, μέχρι να φύγει αυτός ο δράκος. Ποτέ δεν ξάπλωσα ήσυχη το μεσημέρι. Μου τραβούσε το μανίκι η συνείδηση. Θυμάσαι εκείνη την πεταλούδα που στάθηκε στο βάθος της παλάμης μου; Ήταν την ώρα που αργοσβήνανε τα φώτα. Η πόλη κοιμόταν κι εγώ ξυπνούσα για να μάθω να πετάω. Τραγουδούσα κι η Ηχώ μου έπαιζε με λύρα τον δικό της ουρανό. […] _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

Το σπίτι

Είχε μόλις τελειώσει η βάρδια του. Σέρνοντας τα πόδια του προχώρησε προς ένα κίτρινο αμάξι, παρκαρισμένο μπροστά από ένα σκοτεινό σπίτι, εγκαταλελειμμένο. Παιδιά περνούσαν συχνά απ’ έξω πετώντας πέτρες. Οι γενναιότεροι έμπαιναν μέσα, καπνίζανε τα πρώτα τσιγάρα ή ακόμη και χόρτο, κάναν γκράφιτι, σεξ, φιλοσοφούσαν. Μπορούσε κανείς να σταθεί απ’ έξω και να παρατηρεί τα σπασμένα τζάμια στα παράθυρα. Κάθε τι παλιό και άχρηστο καταλήγει σπασμένο σε αυτόν τον κόσμο, σκέφτηκε, και ξεκλείδωσε με μια γνώριμη κίνηση την πόρτα του οδηγού. TOYOTA του 1985, φθαρμένο, ακόμα και το αρχικό κιτρινωπό χρώμα είχε γίνει ακόμα πιο χλωμό, πιο κίτρινο, σα...

Διαβάστε περισσότερα

Μια ξένη

Ζωγραφίζω γαλάζια πουλιά στο λευκό μου χαρτί Η ανάσα μου είναι κομμένη Η ζωή μου είναι μια ξένη Το χέρι, που κρατάει το μολύβι, δεν είναι δικό μου Νιώθω το σώμα μου να σαλεύει στεγνό και άδειο Αχνό περίγραμμα στο χώρο Δε με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ αυτή Η ζωή μου είναι μια ξένη Είμαι μια ξένη Επαναλαμβάνω τούτη τη διαπίστωση μέσα μου Το χέρι τότε τραβάει με μανία...

Διαβάστε περισσότερα

Μεθυσμένο όνειρο

The grass was greener The light was brighter The taste was sweeter The nights of wonder With friends surrounded The dawn mist glowing The water flowing The endless river Forever and ever «High hopes», Pink Floyd Μεσημέρι στην πόλη. Τέλος καλοκαιριού. Ένας σταθμός στο ραδιόφωνο παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι. Σούπερ κατάσταση. Γλυκιά κι αποτρόπαιη ταυτόχρονα. Δήλωσα ασθένεια στο γραφείο και δεν πήγα σήμερα για δουλειά. Τολμηρό, αν σκεφτείς πως πριν λίγες μέρες επέστρεψα απ’ τις διακοπές. Δεν το συνηθίζω. Δηλητηρίασα τον εαυτό μου και τον έτρεξα στις πρώτες βοήθειες. Γελάω τώρα. Θα μου πεις πώς μ’ έπιασε κατάθλιψη...

Διαβάστε περισσότερα

Ράγισμα

Χρόνια έχει ν’ ακουστεί μουσική σ’ αυτό το σπίτι Τα παράθυρα σφαλισμένα Ο χρόνος ανένδοτος Δεν επέτρεψε να υπάρχει ένα άλλοθι Εσύ, δεν επέτρεψες σε κανένα φως να απαλύνει τη σκιά σου Με ποια δικαιολογία αλήθεια Στέφθηκα νηπενθής Τα μυστικά ράγισαν τους τοίχους Οι ψίθυροι, σιγά σιγά, θ’ αποδυναμωθούν […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ανταριασμένες σιωπές

Ανώνυμοι ήχοι συντηρούν τον σκοτεινό μου επίλογο. Ψάχνεις μέσα τους για λέξεις και χαρακτηρισμούς να με περιγράψουν, μα κανένας ορισμός δεν είναι αρκετός για να ξεδιαλύνει τ’ ανώφελο πάνω μου. Κανένα όριο δεν αποτρέπει τη μάχη μέσα μου, το σύνορό μου αποτρεπτικό –απωθητικό, καλύτερα να στέκεσαι μακριά. Το καλούπι που με περιβάλλει...

Διαβάστε περισσότερα

Ο μεταφραστής

Σιγά, μη βιάζεσαι. Σιγά, σου λέω, σιγά. Και όλα τούτα τα σιγά, με την έννοια του αργά, όπως άλλωστε υπονοεί και το «μη βιάζεσαι», που σου είπα. Διευκρίνισα τι θέλω να πω, μη και νόμιζες ότι εννοούσα κάτι σε ντεσιμπέλ, κάτι σαν «μη μιλάς δυνατά» ένα πράγμα. Η Ελληνική γλώσσα, η πιο πλούσια ίσως γλώσσα, κρύβει τόσες παγίδες. Σαν τούτην εδώ, ας πούμε. Θα έλεγε ποτέ ένας Μπαμπινιώτης ΣΙΓΑ με την έννοια του ΑΡΓΑ; Δεν το ξέρω. Δεν κάνω μάθημα γλώσσας τώρα, παρά μόνο μία εισαγωγή για να σου διηγηθώ το πάθημά μου, η άμοιρη, από μία μετάφραση που...

Διαβάστε περισσότερα

Το δεύτερο πρώτο φιλί

Ήταν το δεύτερο πρώτο της φιλί, έπειτα από δεκαπέντε χρόνια γάμου της. Τα χείλη της έμειναν ψιλοανοιχτά, ενώ απ’ το μούδιασμά τους είχε την αίσθηση πως είχαν παραφουσκώσει. Είχε την αίσθηση ενός ρουφήγματός τους από μια απορροφητική δύναμη και το αντίθετο, πως αυτά ρουφούσαν κάτι μαλακό, σαρκώδες, ζεστό, μέχρι την επιθυμία να ρουφήξουν την ίδια. Αναστατωμένη απ’ αυτήν την αμφίρροπη καταβροχθητική ισχύ, ξαναστράφηκε στον υπολογιστή, κλικάροντας εκεί, όπου είχε εισπράξει το πρώτο της φιλί. Το πρώτο φιλί, έπειτα από δεκαπέντε χρόνια γάμου! Ήταν στα καλά της; Τι ήταν αυτή η τόσο παράλογη ομολογία, που υπερέβαινε και την ίδια την...

Διαβάστε περισσότερα

Ακόμα

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής. Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε. Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να ελπίζουμε...

Διαβάστε περισσότερα

Ο αέρας άλλαξε

Ο αέρας άλλαξε, οι ανάσες μου μυρίζουν Άνοιξη. Μόνο που φέτος η αμυγδαλιά μας ξέχασε να ανθήσει. Γεννούνε μίσος οι καιροί, σκληροί ‘ναι κι άδικοι, γυρεύει αίμα η ιστορία τον τροχό για να γυρίσει! Ο αέρας άλλαξε, η γη δε γέμισε λουλούδια, μπουμπούκια άσκαστα πέσαν στη λάσπη τα όνειρά μας. […] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Στο κατάστρωμα

Ο Πέτρος καθόταν στο κατάστρωμα, αγναντεύοντας το γαλήνιο και απέραντο πέλαγος. Κόντευε πλέον μεσημέρι και η ψύχρα τού πρωινού είχε υποχωρήσει κάπως. Μικρά κύματα χτυπούσαν ανεπαίσθητα το σκαρί τού ολοκαίνουργιου πλοίου, γλείφοντας το σημείο εκείνο στην αριστερή πλευρά, όπου δέσποζε με κεφαλαία γράμματα το όνομά του: «Νέα Ιδέα». Έβγαλε απ’ την τσέπη του ένα τσιγάρο και το άναψε. Ο συνεχής θορυβώδης συνωστισμός τον είχε μπουχτίσει κι έτσι είπε να βγει για λίγο έξω να ξεσκάσει. Το πλήθος εδώ και κάτι μήνες συνέρρεε ανεξέλεγκτα παντού στο εσωτερικό τού καραβιού. Εντάξει, το ομολογούσε και ‘κείνον τον συνεπήρε, έστω και πρόσκαιρα, αυτή...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest