Συντάκτης: Άννα Μάλαμα

Ο Κούρος του Απόλλωνα

  Ο Θεμιστοκλής άνοιξε το βήμα του να προλάβει το τσούρμο τους τουρίστες που ανέβαιναν σχεδόν τρέχοντας τα σκαλοπάτια του αρχαίου λατομείου. Πίσω του ακολουθούσε ασθμαίνοντας η Αριστέα. Κρατούσε το σακίδιο με τα πράγματά τους και με το άλλο χέρι πάλευε να συγκρατήσει το καπέλο να μην της φύγει απ’ το κεφάλι, έτσι όπως φυσούσε στο ύψωμα. Ο Σεπτέμβρης είχε μπει για τα καλά, αλλά η ζέστη βαστούσε ακόμη. Μετά από κάμποσα σκαλοπάτια ο κόσμος στάθηκε σ’ ένα ίσιωμα να δει τον αρχαίο Κούρο. Μαζεύτηκαν ένα γύρω εκεί κοντά και ο ξεναγός περίμενε μέχρι να πλησιάσουν και οι τελευταίοι....

Διαβάστε περισσότερα

Το κοχύλι

  Από το ανοικτό παράθυρο φάνηκε στο βάθος η θάλασσα. Το ελαφρύ αεράκι φούσκωνε ξανά και ξανά τη λευκή κουρτίνα. Πλησίασε το περβάζι, άπλωσε τα χέρια της και την τράβηξε παράμερα. Τα μάτια  μίκρυναν. Είδε ξανά εκείνη την παραλία, τα ίχνη της πάνω στην υγρή άμμο, τα μαλλιά της λυτά να πηγαίνουν μια από δω και μια από κει. Το καπέλο που γλιστρά και πέφτει, ποτέ της δεν το έδενε, της άρεζε να αφήνει τις κορδέλες του να κρέμονται στις άκρες του προσώπου. Κι εκεί που το κυνηγά και το πιάνει ανάμεσα στα άσπρα βότσαλα, το βλέπει. Το παίρνει...

Διαβάστε περισσότερα

Πολυκατοικία

Το σώμα του κάνει γκελ από τον έναν τοίχο στον άλλον. Κάπου αλλού, τα αηδόνια τραγουδούν. Μέσα στο διαμέρισμά του, μόνο βοή. Και ρύπανση. Αναμετριέται με το ταβάνι. Τα βάζει με το πάτωμα· του κλουβιού του. Και πώς να ζήσει μιαν ολόκληρη ζωή περιορισμένος; Για πού να δρασκελίσει; Κάπου τα βατράχια κρώζουν. Κι η θάλασσα μεταφέρει τη φωνή της, πέρα μακριά. Και τα δέντρα την άνοιξη φεγγίζουν από το πράσινο και την ανάσα τους.[…] _ γράφει η Χριστίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Να τολμήσω;

  Υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων, οι δειλοί και οι τολμηροί. Δεν έχει να κάνει αυτό το γνώρισμα ούτε με το φύλο, ούτε με την ηλικία, ούτε με τίποτα άλλο. Είναι στοιχείο που ενδεχομένως υπάρχει μέσα μας αλλά αναπτύσσεται αναλόγως, σηκώνει και εκπαίδευση βάση εμπειριών και κυρίως φιλοσοφίας προσωπικής. Ο δειλός άνθρωπος δεν παίρνει εύκολα αποφάσεις, αν τις πάρει ποτέ και δεν αισθάνεται καλά με τις αλλαγές αν και δεν είναι ευχαριστημένος με όσα έχει ή όπως ζει. Αφήνεται όμως έρμαιο των φοβιών του και διστάζει, επειδή δεν έχει αυτοπεποίθηση ή ικανότητα διαχείρισης καταστάσεων. Η ατολμία του μπορεί να βασίζεται...

Διαβάστε περισσότερα

Κόρη λυγερή

  Κόρη λυγερή ξεπρόβαλες απ’ της γωνιάς την άκρη, κατάντικρυ στην προσμονή και στης καρδιάς το δάκρυ. Το δάκρυ σαν ψιχαλητό μου θόλωνε τη θέα, κι η προσμονή σα  βογγητό μου ’κοβε τον αέρα.[…] _ γράφει η Μηλιά...

Διαβάστε περισσότερα

Ενοχή

Για όλους τους γύρω μου πενθούσα ακόμη βαριά τον «απροσδόκητο» θάνατο της Λίζας κι ας είχε περάσει ένας ολόκληρος χρόνος. «Πέθανε ξαφνικά, σαν κάποιος να τράβηξε απότομα το καλώδιο της ζωής της από την πρίζα. Σαν την ξαφνική μπόρα που σηματοδοτεί το τέλος του καλοκαιριού. Σαν την αναπότρεπτη προδοσία που κατεβάζει απότομα την αυλαία του προηγούμενου έρωτα. Σαν τον στριγκό θόρυβο που σε απαλλάσσει από την αδιανόητη αίσθηση αιχμαλωσίας κάποιου νυχτερινού εφιάλτη». Λόγια που επαναλάμβανα σιγανά, με θλιμμένο ύφος. Σαν…να τέλειωσε ένας διαρκής εφιάλτης! Ήταν η αλήθεια που δεν έπρεπε να αποκαλύψω ποτέ. Προσπαθούσα να προσδιορίσω τα συναισθήματά μου, από...

Διαβάστε περισσότερα

Ο ποιητής στη γαλέρα του κόσμου

Να, οι υπηρέτες του Καίσαρα τον ποιητή ανεβάζουν στου κόσμου τη γαλέρα. Σαν πήρε θέση δίπλα στους πηδαλιούχους, παρακολουθεί  τους ενοικούντες στα διαζώματα του πλοίου. Ο προορισμός  είναι γνωστός: ο Καίσαρας πάει διακοπές, μετά της κουστωδίας. Απαραίτητοι είναι οι ύμνοι του πληρώματος για να ’ναι το ταξίδι δοξασμένο. Και η παρουσία του ποιητή χρήσιμη κρίνεται για τον στοχαστικό διάπλου της θαλάσσης. Πολύ μοιάζει ο κόσμος με τα διαζώματα του καραβιού. Ο ποιητής παρακολουθεί: τους ερέτες να λαμνοκοπούν  μες στη σιωπή, δίχως να κοιτούν κύματα, και επιφανείς ταξιδευτές. Στο κατάστρωμα στήνεται μεγάλο φαγοπότι.[…] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Εσύ ζητάς συγγνώμη; Συγχωρείς;

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, δυστυχώς κάνουμε και λάθη. Λάθη που δεν αφορούν πάντοτε εμάς αλλά κι άλλους ανθρώπους. Και μιλάμε για την περίπτωση που όντως γίνονται άδολα και χωρίς σκοπό να βλάψουμε ή να πληγώσουμε. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και σε μας. Γινόμαστε αποδέκτες λαθών άλλων και πικραινόμαστε ή πονάμε, απογοητευόμαστε ή θυμώνουμε, ανάλογα με το είδος και το μέγεθος του λάθους και κυρίως από ποιον προέρχεται. Σαφώς συγχωρούμε ή θα έπρεπε τουλάχιστον, όπως επιθυμούμε και να μας συγχωρούν. Κάποιοι άνθρωποι συγχωρούν πιο εύκολα, πιο συχνά και περισσότερες φορές. Κάποιοι άλλοι δύσκολα ή μόνο ελάχιστες φορές ή...

Διαβάστε περισσότερα

Λίγο γαλάζιο ακόμη

Κάθε που το χάραμα ανοίγει την αυλαία του και  βάφει με φωτεινά χρώματα τον ορίζοντα, τον βρίσκει  καθισμένο στην πολυθρόνα. Χειμώνα καλοκαίρι, με κρύα με ζέστες, με ήλιο ή με χιόνι. Πάντα εκεί, στην ίδια άκρη της βεράντας, μέχρι την ώρα που το φως της μέρας, κάνει την τελευταία υπόκλιση στο μενεξεδένιο δειλινό. Ασάλευτο σκαρί, σκεβρωμένο από το αλάτι, στεγνό από τους  χυμούς της νιότης, πετσί παρατημένο σε απάνεμο μουράγιο. Συντροφιά του το τσιγάρο. Το ανάβει, το σβήνει,  το ρουφά  με ηδονή και αφήνει τα δαχτυλίδια του καπνού να κάνουν σινιάλο στην παλιά του ερωμένη.  Με λάγνο βλέμμα την...

Διαβάστε περισσότερα

Όραση

Μέσα στην ερημική πόλη που ζούσε στο καψαλισμένο μυαλό του φύτρωναν πυκνόφυλλα δένδρα δάφνες τα έλεγαν έγραφε στους τοίχους. Μασώντας τα φύλλα τους, ένιωθε την πίκρα της ερήμου σαν την πίκρα της μοναξιάς κέρναγε τον εαυτό του πάνω στον ασημοκέντητο τσεβρέ, ένα πιατάκι γλυκό κι ένα φεγγάρι στο μπράτσο ραμμένο σταυροβελονιά να μην αιμορραγεί -που καιρός για έξοδα στα νοσοκομεία-[…] _ γράφει ο Δημήτριος...

Διαβάστε περισσότερα

Αριστοτέλης

      Ποιος τάφος σε κλείνει, αχώρητη σκέψη, που φτάνει την πλάση σαν μάννα να θρέψει με νάμα της γης των αρχαίων Σταγείρων. Η φύση αναβλύζει σπονδές ρόδων, μύρων, εσέ, στοχαστή των ανθρώπων να στέψει . Το Λύκειο φως σου ομορφαίνει το δείλι κι εμείς μαθητές σου, του πνεύματος φίλοι, μαζί περπατάμε του κόσμου τις στράτες. Η Αλήθεια γυρίζει στην πλάνη τις πλάτες, ζυγώνει ν’ ανάψει του νου μας φιτίλι.[…] _ γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας Έπαινος Ε.Λ.Β.Ε....

Διαβάστε περισσότερα

Κακοκαιρία

    Από το πρωί όλα πήγαν στραβά. Η πρώην γυναίκα του τού τηλεφώνησε και του είπε πως η κόρη του είχε υψηλό πυρετό. Όταν της είπε πως θα έφευγε για διήμερο, τον έκανε να αισθανθεί ο χειρότερος πατέρας και ίσως ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο. Μάλλον ζήλεψε γιατί όταν ήταν παντρεμένος μαζί της, εκείνος δεν ήθελε να πηγαίνουν εκδρομές. Μα ούτε τώρα επιθυμούσε να πάει, ήθελε να της πει. Η νέα του σύντροφος όμως και του πήρε αρκετά χρόνια να τη βρει, το είχε κανονίσει. Όλοι έπεσαν πάνω του και του είπαν πως έπρεπε να γίνει αυτή η...

Διαβάστε περισσότερα

Πες μου…

Για ποια ζωή μιλάς, για ποιο όνειρο, για ποιας νυχτιάς τη σιγή, πες μου… Ποια κύματα σε σαγήνευσαν κι έφυγε ξανά ο νους,  γι άλλα λημέρια ουτοπικά, με προσμονές ανήμερες[…] _ γράφει η Εβίτα...

Διαβάστε περισσότερα

Με τους σταυρούς στα χέρια

Ο αναδυόμενος στην επιφάνεια που κρατά στο υψωμένο χέρι του το σταυρό, είθισται, να αναφωνεί «άξιος» και να επευφημείται από το πλήθος. Ο κεντρικός δρόμος του χωριού, ευθύς και σχεδόν διπλάσιος σε πλάτος, καταλήγει στο μέσον του τηγανόσχημου λιμανιού. Εκεί ακριβώς, στη συμβολή λιμανιού και δρόμου, στο όριο προβλήτας και θάλασσας, κάθε τέτοια μέρα, στήνεται μια τετράγωνη ξύλινη εξέδρα και στολίζεται στις τέσσερις άκρες της με κλαδιά φοίνικα, που λυγίζονται για να σχηματίζουν μεταξύ τους αψίδες. Εκεί επίσης, με αντίθετη φορά προς το λιμάνι, στη δεξιά πλευρά του δρόμου, σαν μια κίτρινη φαρδιά γραμμή στην άσφαλτο, στη σειρά στοιχισμένα...

Διαβάστε περισσότερα

Εντελέχεια

Αριστοτέλη, του βίου σου τέλος της σκέψης το άπειρο… Μακεδόνας Έλληνας γεννήθηκες, αέναη ύλη και φως στο λυκαυγές των Σταγείρων. Μακεδνόν του στοχασμού σου το δόρυ διαπερνά απορίες και πληροί με Αλήθειας σπέρμα τη μήτρα του κόσμου.[…] _ γράφει ο Παναγιώτης...

Διαβάστε περισσότερα

Πρώτη βροχή

    Τούτη η πρώτη βροχή, που πέφτει δυνατά στην πολύπαθη πρωτεύουσα, ξεπλένει τα ασκούπιστα πεζοδρόμια, τους βρώμικους δρόμους, τις παραμελημένες πλατείες, τα άπλυτα αυτοκίνητα. Ξεπλένει τις προσόψεις των σπιτιών.[…] _ γράφει η Μάρθα...

Διαβάστε περισσότερα

Είναι μπακάλικο η αγάπη τελικά;

Δούναι και λαβείν… το ρητό που χαρακτηρίζει ή τουλάχιστον θα έπρεπε να το κάνει, κάθε ανθρώπινη σχέση. Ακούγεται λίγο περίεργα, όμως έτσι ακριβώς είναι και όποιος ισχυριστεί το αντίθετο δεν είναι ειλικρινής πάνω από όλα με τον εαυτό του. Σίγουρα δεν παίρνουμε ζυγαριά να ζυγίσουμε τι δώσαμε ή τι πήραμε. Άλλωστε όπως σοφά λέει και η μεγάλη μας Αλκυόνη Παπαδάκη, «η αγάπη δεν είναι μπακάλικο να μετρά ο καθένας τι δίνει και τι λαμβάνει πίσω». Σαφώς πάντα κάποιος θα δίνει περισσότερα επειδή θέλει, επειδή έχει να δώσει, επειδή μπορεί ή επειδή έτσι είναι ως άνθρωπος. Ωστόσο τίθεται ένα μεγάλο...

Διαβάστε περισσότερα

Happy New Year!

    «Πάντως το βραβείο το παίρνουν τα κις λορέν της Σοφίας», αποφάνθηκε η Μυρσίνη, ενώ συμφώνησαν  με μια φωνή όλοι στην ομήγυρη. «Ε, μα έβαλα όλη μου την τέχνη! Για την Ελένη μας!» είπε η Σοφία, ψιλοκοκκινίζοντας. «Χα, χα, ναι! Για την Ελένη μας! Εδώ έφτασα να φτιάξω παστίτσιο εγώ! Ποια; Εγώ, που δεν έχω ξαναμαγειρέψει ποτέ τίποτα πέραν του τοστ!», χαριτολόγησε η βενιαμίν της ομάδας, η Λέττα. Η Λέττα είναι  μόλις 23 ετών. Η νεώτερη χρονικά και ηλικιακά συνάδελφος, βρίσκεται στην Υπηρεσία μόλις 3 μήνες, συμβασιούχα ορισμένου χρόνου. Όλοι οι υπόλοιποι, μετρούν ήδη αρκετά χρόνια. Σήμερα η...

Διαβάστε περισσότερα

Μυρτώ

    «Η αμαξοστοιχία 601 φτάνει σε λίγα λεπτά στο σταθμό μας στην πρώτη γραμμή. Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες να απομακρυνθούν από τις γραμμές για λόγους ασφαλείας», ακούστηκε η φωνή του σταθμάρχη από το μεγάφωνο. Άνθρωποι άρχισαν να στοιβάζονται ο ένας σπρώχνοντας τον άλλο στην πλατφόρμα, θαρρείς και δε θα προλάβαιναν να επιβιβαστούν. Πρόσωπα χαμογελαστά που αναζητούσαν ταξίδια, άλλα θλιμμένα για όλα αυτά που άφηναν πίσω τους κι άλλα ανακουφισμένα που θα κάνουν μια πολυπόθητη νέα αρχή. Εκείνη ανήκε, μάλλον, στην τελευταία κατηγορία. Ακούμπησε το μελαγχολικό της βλέμμα πάνω στις ράγες των τρένων και περίμενε καρτερικά την απόδραση. Οι...

Διαβάστε περισσότερα

Θέλω να κρυφτώ

Θέλω να κρυφτώ από όλους κι απ’ όλα… Πιο πολύ  από σένα για να με ψάξεις, να σου λείψω, να με ζητήσεις! Καλή κρυψώνα φαίνεται η φωλιά των πουλιών στο ψηλό δέντρο απέναντι, μα και τα σύννεφα έτσι πυκνά που είναι σήμερα δεν είναι άσχημη ιδέα! Βλέποντας πόσο μεγάλωσε η πικροδάφνη στον κήπο, σκέφτομαι πως είναι κι αυτή ιδανικό καταφύγιο. Θέλω να μην είμαι εύκολη πρόσβαση. Θέλω να γεννηθεί η αγωνία και να  τη δω στο πρόσωπό σου, να την ακούσω στη χροιά της φωνής σου σαν θα με φωνάζεις, να την αισθανθώ στην αναπνοή σου! Θέλω να με...

Διαβάστε περισσότερα

Η παράβαση του θείου όρου από τον άνθρωπο

Η ιεραρχία είναι απόλυτα κυρίαρχη στο σύμπαν. Δεσπόζουσα καθ’ όλη την ανθρώπινη ιστορία, γραπτή και άγραφη, πραγματική και φανταστική, στους θρύλους, στους μύθους, στις παραδόσεις κ.ο.κ. Οι μορφές της ιεραρχίας μπορούν να είναι από τις πλέον απαραίτητες και αποτελεσματικές για το κοινό καλό, έως τις πλέον παράλογες και βδελυρές για τον κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, η ιεραρχία, ακόμη και στην πλέον ευπρόσδεκτη για την ανθρώπινη νοημοσύνη μορφή της,  εμπεριέχει έως και μοιραίες για τη ζωή του ανθρώπου  συνέπειες στην περίπτωση της παραβίασης των κανόνων και των νόμων της. Διαφορετικά από τη γλώσσα της νομολογίας, κάνω χρήση του όρου «όροι»....

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος