Select Page

Συντάκτης: Άννα Μάλαμα

Ο κόσμος μου κι ο κόσμος σου…

  ΜΑΝΑ: «Κάθισε γιε μου, κάθισε εδώ κοντά, σιμά μου ν’ ακούσεις χτύπους δυνατούς, που κάνει η καρδιά μου. Χτυπά γιατί αγωνιά, τρέμει κι αναστοράται τον όμορφο τον κόσμο μου που χάνεται θυμάται. Θυμάται που ‘χε όνειρα για σένα  χίλια πλάσει πως θα ‘ναι όλα όμορφα για τα παιδιά στην πλάση. Θυμάται π’ αγωνίζονταν  ολημερίς της μέρας να φέρει το καθήκον της καθημερνά εις πέρας. Που γύριζε τον κόσμο αυτό πολλές δεκάδες κύκλους να μη χρωστάει τίποτε στους αδηφάγους σκύλους».[…] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο μίτος της Αριάδνης

  Σαν χείλη άγουρα που η γλύκα τους ξεφεύγει και μένει όνειρο στη σκέψη το φιλί, σαν τον κατάδικο που πoτέ δε διαφεύγει ψάχνει διέξοδο η έρμη η ψυχή. Γύρω η ζωή, ένας δρομέας που όλο τρέχει που πίσω δεν κάνει…κι ούτε πρόλαβε να δει. Μέδουσες φτιάχνει που ο νους δεν τις αντέχει, πετρώνουν τα όνειρα και τα λόγια πριν τα πει.[…] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Flash Back

Ένα σύντομο σχόλιο για την αναζήτηση ταυτότητας Για την κριτική στο θέατρο και στην τέχνη Η κριτική είναι πολύτιμη αξία μόνο αν είναι αμερόληπτη. Όχι όταν προέρχεται από την παρέα των φίλων μας. Τότε και εμείς οι ίδιοι μπερδευόμαστε. Οι εχθροί μας δεν ασχολούνται με μας  και όταν ασχολούνται αυτό γίνεται με μη εποικοδομητικό τρόπο. Μετά έχουμε τους αδιάφορους και τέλος τους φίλους μας που είναι πάντα με τον καλό και συνήθως υπερβολικά καλό λόγο. Τότε τι κάνουμε; Πού βρίσκομαι, αλήθεια; Για μένα ήταν πάντα ένα ερώτημα αυτό και το ζητούμενο να βρω τη θέση μου στον σύγχρονο κόσμο....

Διαβάστε περισσότερα

Jekyll και Hyde

Αγαπητέ κ. Hyde, Δεν κρύβω πως με κάποια ανησυχία σου γράφω αυτό το γράμμα. Μετά από όλο το χρονικό διάστημα που γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, έχω φτάσει πλέον στο σημείο να φοβάμαι τον παρορμητικό σου χαρακτήρα και τα βίαια ξεσπάσματά σου κι είναι αυτός ο λόγος που σου ταχυδρομώ αυτό το γράμμα και δε σου το δίνω αυτοπροσώπως. Τώρα συνειδητοποίησα το πόσο ανόητος υπήρξα. Η φιλία σου με κατέστρεψε. Με μεγάλο πόνο θυμάμαι τo ειδεχθές πλάσμα μέσα μου, που εσύ έφερες στην επιφάνεια. Μετακόμισα μακριά από το Λονδίνο, σε ένα μέρος όπου δε θα με βρεις ποτέ. Με...

Διαβάστε περισσότερα

Το πέτρινο σπίτι – Β’ μέρος

Διαβάστε το Α’ μέρος εδώ Γύρισε απορημένη και αγριεμένη προς το μέρος της Ιωάννας. «Ποια είσαι εσύ και πώς βρέθηκες εδώ;». Η Ιωάννα πρόσεξε πως το πρόσωπό της είχε πολλές πληγές. Το κατάλαβε και η γιαγιά πως την κοιτούσε κι έκρυψε με το μαντήλι της τις πληγές της. Η αλήθεια είναι πως η Ιωάννα φοβήθηκε πολύ και με όσο κουράγιο της είχε απομείνει, είπε: «Είμαι η Ιωάννα, του γιατρού η κόρη και το σπίτι μας είναι απέναντι από το δικό σας». «Α! εσύ είσαι η μικρή Ιωάννα. Έχω ακούσει για σένα και τους γονείς σου, μα δε μου είπαν...

Διαβάστε περισσότερα

Τα τρίχρονα της Ήρας

  Γνωρίζεις τη ζημιά πριν γίνει καλά καλά κι όμως πηγαίνεις με φορά μετωπική στη συμφορά. Συντρίμια μαζεύεις στα στερνά δεν έφταιγα εγώ, λες, βρε παιδιά το σύστημα, η κοινωνία, η σειρά.[…] _ γράφει η Λήδα...

Διαβάστε περισσότερα

Η έμπνευση απούσα

  Σας έτυχε ποτέ αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες γραφιάδες να αισθάνεστε τόσο μα τόσο γεμάτοι από ιδέες που να νομίσετε ότι θα γράψετε με μιας και απνευστί, τα βιβλία που ονειρευτήκατε και που δεν τα γράψατε εδώ και τόσα χρόνια; Και τι κάνετε; Παίρνετε τα καλά ξυσμένα μολύβια σας, κάθεστε μπροστά στις αγαπημένες λευκές σας κόλλες που εσάς αναμένουν για να πάρουν ζωή και κάνετε να αρχίσετε. Αυτό γίνεται χωρίς πρόγραμμα τις περισσότερες φορές. Μα ξαφνικά σαν να βγήκε το καλώδιο από την πρίζα όλες οι ιδέες σας έγιναν έπεα πτερόεντα και μην τις είδατε τις άστατες. Και μένεις...

Διαβάστε περισσότερα

Το πέτρινο σπίτι – Α’ μέρος

    Πριν λίγο καιρό μετακόμισε σε μια καινούρια σχετικά συνοικία μια οικογένεια, οι γονείς με ένα κοριτσάκι επτά ετών που την έλεγαν Ιωάννα. Είχαν αγοράσει ένα μεγάλο σπίτι με μια μεγάλη αυλή κι ένα πολύ μεγάλο κήπο. Ο κήπος ήταν γεμάτος από πολύχρωμα λουλούδια και δέντρα που στα κλαδιά τους λογής λογής πουλάκια τιτίβιζαν και κελαηδούσαν αδιάκοπα. Στον δρόμο αυτόν όλα τα σπίτια ήταν καινούρια εκτός από ένα παλιό πέτρινο που ήταν μάλιστα απέναντι από το σπίτι της μικρής Ιωάννας. Πίσω από το σπίτι αυτό υπήρχε ένας μεγάλος λόφος με κατακόρυφες πλαγιές και μεγάλα βράχια που δεν μπορούσες...

Διαβάστε περισσότερα

Ρυτίδες

  Κάθε μέρα Συνδιαλέγονται μαζί μου Μπήκαν για πάντα στη ζωή μου Ανηλεώς ταράζουν τα πρωινά μου Χαράζουνε αυλάκια Χτυπούνε καμπανάκια Βαραίνουνε το νου και την καρδιά Με θύμησες για λάθη μου πολλά Κυρίως όμως είναι αφορμή Να πιάσω τη ζωή από την αρχή Τολμώντας όσα απέφευγα παλιά Ανήκω στης ατολμίας τη...

Διαβάστε περισσότερα

Περηφάνεια

    Άλλαζα με το νου τις εικόνες. Έβαλα μια αχτίδα να χρυσίζει στα μαλλιά έναν μεγάλο δρόμο που έχει μονάχα ορίζοντα  σε μάτια αγαπημένα. Έβαλα τα χρώματα της αρεσκείας μου στα ξερά φύλλα και ένα ποτάμι να κόβει στα δυο το σώμα.[…] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Κούρος του Απόλλωνα

  Ο Θεμιστοκλής άνοιξε το βήμα του να προλάβει το τσούρμο τους τουρίστες που ανέβαιναν σχεδόν τρέχοντας τα σκαλοπάτια του αρχαίου λατομείου. Πίσω του ακολουθούσε ασθμαίνοντας η Αριστέα. Κρατούσε το σακίδιο με τα πράγματά τους και με το άλλο χέρι πάλευε να συγκρατήσει το καπέλο να μην της φύγει απ’ το κεφάλι, έτσι όπως φυσούσε στο ύψωμα. Ο Σεπτέμβρης είχε μπει για τα καλά, αλλά η ζέστη βαστούσε ακόμη. Μετά από κάμποσα σκαλοπάτια ο κόσμος στάθηκε σ’ ένα ίσιωμα να δει τον αρχαίο Κούρο. Μαζεύτηκαν ένα γύρω εκεί κοντά και ο ξεναγός περίμενε μέχρι να πλησιάσουν και οι τελευταίοι....

Διαβάστε περισσότερα

Το κοχύλι

  Από το ανοικτό παράθυρο φάνηκε στο βάθος η θάλασσα. Το ελαφρύ αεράκι φούσκωνε ξανά και ξανά τη λευκή κουρτίνα. Πλησίασε το περβάζι, άπλωσε τα χέρια της και την τράβηξε παράμερα. Τα μάτια  μίκρυναν. Είδε ξανά εκείνη την παραλία, τα ίχνη της πάνω στην υγρή άμμο, τα μαλλιά της λυτά να πηγαίνουν μια από δω και μια από κει. Το καπέλο που γλιστρά και πέφτει, ποτέ της δεν το έδενε, της άρεζε να αφήνει τις κορδέλες του να κρέμονται στις άκρες του προσώπου. Κι εκεί που το κυνηγά και το πιάνει ανάμεσα στα άσπρα βότσαλα, το βλέπει. Το παίρνει...

Διαβάστε περισσότερα

Πολυκατοικία

Το σώμα του κάνει γκελ από τον έναν τοίχο στον άλλον. Κάπου αλλού, τα αηδόνια τραγουδούν. Μέσα στο διαμέρισμά του, μόνο βοή. Και ρύπανση. Αναμετριέται με το ταβάνι. Τα βάζει με το πάτωμα· του κλουβιού του. Και πώς να ζήσει μιαν ολόκληρη ζωή περιορισμένος; Για πού να δρασκελίσει; Κάπου τα βατράχια κρώζουν. Κι η θάλασσα μεταφέρει τη φωνή της, πέρα μακριά. Και τα δέντρα την άνοιξη φεγγίζουν από το πράσινο και την ανάσα τους.[…] _ γράφει η Χριστίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Να τολμήσω;

  Υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων, οι δειλοί και οι τολμηροί. Δεν έχει να κάνει αυτό το γνώρισμα ούτε με το φύλο, ούτε με την ηλικία, ούτε με τίποτα άλλο. Είναι στοιχείο που ενδεχομένως υπάρχει μέσα μας αλλά αναπτύσσεται αναλόγως, σηκώνει και εκπαίδευση βάση εμπειριών και κυρίως φιλοσοφίας προσωπικής. Ο δειλός άνθρωπος δεν παίρνει εύκολα αποφάσεις, αν τις πάρει ποτέ και δεν αισθάνεται καλά με τις αλλαγές αν και δεν είναι ευχαριστημένος με όσα έχει ή όπως ζει. Αφήνεται όμως έρμαιο των φοβιών του και διστάζει, επειδή δεν έχει αυτοπεποίθηση ή ικανότητα διαχείρισης καταστάσεων. Η ατολμία του μπορεί να βασίζεται...

Διαβάστε περισσότερα

Κόρη λυγερή

  Κόρη λυγερή ξεπρόβαλες απ’ της γωνιάς την άκρη, κατάντικρυ στην προσμονή και στης καρδιάς το δάκρυ. Το δάκρυ σαν ψιχαλητό μου θόλωνε τη θέα, κι η προσμονή σα  βογγητό μου ’κοβε τον αέρα.[…] _ γράφει η Μηλιά...

Διαβάστε περισσότερα

Ενοχή

Για όλους τους γύρω μου πενθούσα ακόμη βαριά τον «απροσδόκητο» θάνατο της Λίζας κι ας είχε περάσει ένας ολόκληρος χρόνος. «Πέθανε ξαφνικά, σαν κάποιος να τράβηξε απότομα το καλώδιο της ζωής της από την πρίζα. Σαν την ξαφνική μπόρα που σηματοδοτεί το τέλος του καλοκαιριού. Σαν την αναπότρεπτη προδοσία που κατεβάζει απότομα την αυλαία του προηγούμενου έρωτα. Σαν τον στριγκό θόρυβο που σε απαλλάσσει από την αδιανόητη αίσθηση αιχμαλωσίας κάποιου νυχτερινού εφιάλτη». Λόγια που επαναλάμβανα σιγανά, με θλιμμένο ύφος. Σαν…να τέλειωσε ένας διαρκής εφιάλτης! Ήταν η αλήθεια που δεν έπρεπε να αποκαλύψω ποτέ. Προσπαθούσα να προσδιορίσω τα συναισθήματά μου, από...

Διαβάστε περισσότερα

Ο ποιητής στη γαλέρα του κόσμου

Να, οι υπηρέτες του Καίσαρα τον ποιητή ανεβάζουν στου κόσμου τη γαλέρα. Σαν πήρε θέση δίπλα στους πηδαλιούχους, παρακολουθεί  τους ενοικούντες στα διαζώματα του πλοίου. Ο προορισμός  είναι γνωστός: ο Καίσαρας πάει διακοπές, μετά της κουστωδίας. Απαραίτητοι είναι οι ύμνοι του πληρώματος για να ’ναι το ταξίδι δοξασμένο. Και η παρουσία του ποιητή χρήσιμη κρίνεται για τον στοχαστικό διάπλου της θαλάσσης. Πολύ μοιάζει ο κόσμος με τα διαζώματα του καραβιού. Ο ποιητής παρακολουθεί: τους ερέτες να λαμνοκοπούν  μες στη σιωπή, δίχως να κοιτούν κύματα, και επιφανείς ταξιδευτές. Στο κατάστρωμα στήνεται μεγάλο φαγοπότι.[…] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Εσύ ζητάς συγγνώμη; Συγχωρείς;

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, δυστυχώς κάνουμε και λάθη. Λάθη που δεν αφορούν πάντοτε εμάς αλλά κι άλλους ανθρώπους. Και μιλάμε για την περίπτωση που όντως γίνονται άδολα και χωρίς σκοπό να βλάψουμε ή να πληγώσουμε. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και σε μας. Γινόμαστε αποδέκτες λαθών άλλων και πικραινόμαστε ή πονάμε, απογοητευόμαστε ή θυμώνουμε, ανάλογα με το είδος και το μέγεθος του λάθους και κυρίως από ποιον προέρχεται. Σαφώς συγχωρούμε ή θα έπρεπε τουλάχιστον, όπως επιθυμούμε και να μας συγχωρούν. Κάποιοι άνθρωποι συγχωρούν πιο εύκολα, πιο συχνά και περισσότερες φορές. Κάποιοι άλλοι δύσκολα ή μόνο ελάχιστες φορές ή...

Διαβάστε περισσότερα

Λίγο γαλάζιο ακόμη

Κάθε που το χάραμα ανοίγει την αυλαία του και  βάφει με φωτεινά χρώματα τον ορίζοντα, τον βρίσκει  καθισμένο στην πολυθρόνα. Χειμώνα καλοκαίρι, με κρύα με ζέστες, με ήλιο ή με χιόνι. Πάντα εκεί, στην ίδια άκρη της βεράντας, μέχρι την ώρα που το φως της μέρας, κάνει την τελευταία υπόκλιση στο μενεξεδένιο δειλινό. Ασάλευτο σκαρί, σκεβρωμένο από το αλάτι, στεγνό από τους  χυμούς της νιότης, πετσί παρατημένο σε απάνεμο μουράγιο. Συντροφιά του το τσιγάρο. Το ανάβει, το σβήνει,  το ρουφά  με ηδονή και αφήνει τα δαχτυλίδια του καπνού να κάνουν σινιάλο στην παλιά του ερωμένη.  Με λάγνο βλέμμα την...

Διαβάστε περισσότερα

Όραση

Μέσα στην ερημική πόλη που ζούσε στο καψαλισμένο μυαλό του φύτρωναν πυκνόφυλλα δένδρα δάφνες τα έλεγαν έγραφε στους τοίχους. Μασώντας τα φύλλα τους, ένιωθε την πίκρα της ερήμου σαν την πίκρα της μοναξιάς κέρναγε τον εαυτό του πάνω στον ασημοκέντητο τσεβρέ, ένα πιατάκι γλυκό κι ένα φεγγάρι στο μπράτσο ραμμένο σταυροβελονιά να μην αιμορραγεί -που καιρός για έξοδα στα νοσοκομεία-[…] _ γράφει ο Δημήτριος...

Διαβάστε περισσότερα

Αριστοτέλης

      Ποιος τάφος σε κλείνει, αχώρητη σκέψη, που φτάνει την πλάση σαν μάννα να θρέψει με νάμα της γης των αρχαίων Σταγείρων. Η φύση αναβλύζει σπονδές ρόδων, μύρων, εσέ, στοχαστή των ανθρώπων να στέψει . Το Λύκειο φως σου ομορφαίνει το δείλι κι εμείς μαθητές σου, του πνεύματος φίλοι, μαζί περπατάμε του κόσμου τις στράτες. Η Αλήθεια γυρίζει στην πλάνη τις πλάτες, ζυγώνει ν’ ανάψει του νου μας φιτίλι.[…] _ γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας Έπαινος Ε.Λ.Β.Ε....

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος