Select Page

Συντάκτης: Άννα Μάλαμα

Λίγο γαλάζιο ακόμη

Κάθε που το χάραμα ανοίγει την αυλαία του και  βάφει με φωτεινά χρώματα τον ορίζοντα, τον βρίσκει  καθισμένο στην πολυθρόνα. Χειμώνα καλοκαίρι, με κρύα με ζέστες, με ήλιο ή με χιόνι. Πάντα εκεί, στην ίδια άκρη της βεράντας, μέχρι την ώρα που το φως της μέρας, κάνει την τελευταία υπόκλιση στο μενεξεδένιο δειλινό. Ασάλευτο σκαρί, σκεβρωμένο από το αλάτι, στεγνό από τους  χυμούς της νιότης, πετσί παρατημένο σε απάνεμο μουράγιο. Συντροφιά του το τσιγάρο. Το ανάβει, το σβήνει,  το ρουφά  με ηδονή και αφήνει τα δαχτυλίδια του καπνού να κάνουν σινιάλο στην παλιά του ερωμένη.  Με λάγνο βλέμμα την...

Διαβάστε περισσότερα

Όραση

Μέσα στην ερημική πόλη που ζούσε στο καψαλισμένο μυαλό του φύτρωναν πυκνόφυλλα δένδρα δάφνες τα έλεγαν έγραφε στους τοίχους. Μασώντας τα φύλλα τους, ένιωθε την πίκρα της ερήμου σαν την πίκρα της μοναξιάς κέρναγε τον εαυτό του πάνω στον ασημοκέντητο τσεβρέ, ένα πιατάκι γλυκό κι ένα φεγγάρι στο μπράτσο ραμμένο σταυροβελονιά να μην αιμορραγεί -που καιρός για έξοδα στα νοσοκομεία-[…] _ γράφει ο Δημήτριος...

Διαβάστε περισσότερα

Αριστοτέλης

      Ποιος τάφος σε κλείνει, αχώρητη σκέψη, που φτάνει την πλάση σαν μάννα να θρέψει με νάμα της γης των αρχαίων Σταγείρων. Η φύση αναβλύζει σπονδές ρόδων, μύρων, εσέ, στοχαστή των ανθρώπων να στέψει . Το Λύκειο φως σου ομορφαίνει το δείλι κι εμείς μαθητές σου, του πνεύματος φίλοι, μαζί περπατάμε του κόσμου τις στράτες. Η Αλήθεια γυρίζει στην πλάνη τις πλάτες, ζυγώνει ν’ ανάψει του νου μας φιτίλι.[…] _ γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας Έπαινος Ε.Λ.Β.Ε....

Διαβάστε περισσότερα

Κακοκαιρία

    Από το πρωί όλα πήγαν στραβά. Η πρώην γυναίκα του τού τηλεφώνησε και του είπε πως η κόρη του είχε υψηλό πυρετό. Όταν της είπε πως θα έφευγε για διήμερο, τον έκανε να αισθανθεί ο χειρότερος πατέρας και ίσως ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο. Μάλλον ζήλεψε γιατί όταν ήταν παντρεμένος μαζί της, εκείνος δεν ήθελε να πηγαίνουν εκδρομές. Μα ούτε τώρα επιθυμούσε να πάει, ήθελε να της πει. Η νέα του σύντροφος όμως και του πήρε αρκετά χρόνια να τη βρει, το είχε κανονίσει. Όλοι έπεσαν πάνω του και του είπαν πως έπρεπε να γίνει αυτή η...

Διαβάστε περισσότερα

Πες μου…

Για ποια ζωή μιλάς, για ποιο όνειρο, για ποιας νυχτιάς τη σιγή, πες μου… Ποια κύματα σε σαγήνευσαν κι έφυγε ξανά ο νους,  γι άλλα λημέρια ουτοπικά, με προσμονές ανήμερες[…] _ γράφει η Εβίτα...

Διαβάστε περισσότερα

Με τους σταυρούς στα χέρια

Ο αναδυόμενος στην επιφάνεια που κρατά στο υψωμένο χέρι του το σταυρό, είθισται, να αναφωνεί «άξιος» και να επευφημείται από το πλήθος. Ο κεντρικός δρόμος του χωριού, ευθύς και σχεδόν διπλάσιος σε πλάτος, καταλήγει στο μέσον του τηγανόσχημου λιμανιού. Εκεί ακριβώς, στη συμβολή λιμανιού και δρόμου, στο όριο προβλήτας και θάλασσας, κάθε τέτοια μέρα, στήνεται μια τετράγωνη ξύλινη εξέδρα και στολίζεται στις τέσσερις άκρες της με κλαδιά φοίνικα, που λυγίζονται για να σχηματίζουν μεταξύ τους αψίδες. Εκεί επίσης, με αντίθετη φορά προς το λιμάνι, στη δεξιά πλευρά του δρόμου, σαν μια κίτρινη φαρδιά γραμμή στην άσφαλτο, στη σειρά στοιχισμένα...

Διαβάστε περισσότερα

Εντελέχεια

Αριστοτέλη, του βίου σου τέλος της σκέψης το άπειρο… Μακεδόνας Έλληνας γεννήθηκες, αέναη ύλη και φως στο λυκαυγές των Σταγείρων. Μακεδνόν του στοχασμού σου το δόρυ διαπερνά απορίες και πληροί με Αλήθειας σπέρμα τη μήτρα του κόσμου.[…] _ γράφει ο Παναγιώτης...

Διαβάστε περισσότερα

Πρώτη βροχή

    Τούτη η πρώτη βροχή, που πέφτει δυνατά στην πολύπαθη πρωτεύουσα, ξεπλένει τα ασκούπιστα πεζοδρόμια, τους βρώμικους δρόμους, τις παραμελημένες πλατείες, τα άπλυτα αυτοκίνητα. Ξεπλένει τις προσόψεις των σπιτιών.[…] _ γράφει η Μάρθα...

Διαβάστε περισσότερα

Είναι μπακάλικο η αγάπη τελικά;

Δούναι και λαβείν… το ρητό που χαρακτηρίζει ή τουλάχιστον θα έπρεπε να το κάνει, κάθε ανθρώπινη σχέση. Ακούγεται λίγο περίεργα, όμως έτσι ακριβώς είναι και όποιος ισχυριστεί το αντίθετο δεν είναι ειλικρινής πάνω από όλα με τον εαυτό του. Σίγουρα δεν παίρνουμε ζυγαριά να ζυγίσουμε τι δώσαμε ή τι πήραμε. Άλλωστε όπως σοφά λέει και η μεγάλη μας Αλκυόνη Παπαδάκη, «η αγάπη δεν είναι μπακάλικο να μετρά ο καθένας τι δίνει και τι λαμβάνει πίσω». Σαφώς πάντα κάποιος θα δίνει περισσότερα επειδή θέλει, επειδή έχει να δώσει, επειδή μπορεί ή επειδή έτσι είναι ως άνθρωπος. Ωστόσο τίθεται ένα μεγάλο...

Διαβάστε περισσότερα

Happy New Year!

    «Πάντως το βραβείο το παίρνουν τα κις λορέν της Σοφίας», αποφάνθηκε η Μυρσίνη, ενώ συμφώνησαν  με μια φωνή όλοι στην ομήγυρη. «Ε, μα έβαλα όλη μου την τέχνη! Για την Ελένη μας!» είπε η Σοφία, ψιλοκοκκινίζοντας. «Χα, χα, ναι! Για την Ελένη μας! Εδώ έφτασα να φτιάξω παστίτσιο εγώ! Ποια; Εγώ, που δεν έχω ξαναμαγειρέψει ποτέ τίποτα πέραν του τοστ!», χαριτολόγησε η βενιαμίν της ομάδας, η Λέττα. Η Λέττα είναι  μόλις 23 ετών. Η νεώτερη χρονικά και ηλικιακά συνάδελφος, βρίσκεται στην Υπηρεσία μόλις 3 μήνες, συμβασιούχα ορισμένου χρόνου. Όλοι οι υπόλοιποι, μετρούν ήδη αρκετά χρόνια. Σήμερα η...

Διαβάστε περισσότερα

Μυρτώ

    «Η αμαξοστοιχία 601 φτάνει σε λίγα λεπτά στο σταθμό μας στην πρώτη γραμμή. Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες να απομακρυνθούν από τις γραμμές για λόγους ασφαλείας», ακούστηκε η φωνή του σταθμάρχη από το μεγάφωνο. Άνθρωποι άρχισαν να στοιβάζονται ο ένας σπρώχνοντας τον άλλο στην πλατφόρμα, θαρρείς και δε θα προλάβαιναν να επιβιβαστούν. Πρόσωπα χαμογελαστά που αναζητούσαν ταξίδια, άλλα θλιμμένα για όλα αυτά που άφηναν πίσω τους κι άλλα ανακουφισμένα που θα κάνουν μια πολυπόθητη νέα αρχή. Εκείνη ανήκε, μάλλον, στην τελευταία κατηγορία. Ακούμπησε το μελαγχολικό της βλέμμα πάνω στις ράγες των τρένων και περίμενε καρτερικά την απόδραση. Οι...

Διαβάστε περισσότερα

Θέλω να κρυφτώ

Θέλω να κρυφτώ από όλους κι απ’ όλα… Πιο πολύ  από σένα για να με ψάξεις, να σου λείψω, να με ζητήσεις! Καλή κρυψώνα φαίνεται η φωλιά των πουλιών στο ψηλό δέντρο απέναντι, μα και τα σύννεφα έτσι πυκνά που είναι σήμερα δεν είναι άσχημη ιδέα! Βλέποντας πόσο μεγάλωσε η πικροδάφνη στον κήπο, σκέφτομαι πως είναι κι αυτή ιδανικό καταφύγιο. Θέλω να μην είμαι εύκολη πρόσβαση. Θέλω να γεννηθεί η αγωνία και να  τη δω στο πρόσωπό σου, να την ακούσω στη χροιά της φωνής σου σαν θα με φωνάζεις, να την αισθανθώ στην αναπνοή σου! Θέλω να με...

Διαβάστε περισσότερα

Η παράβαση του θείου όρου από τον άνθρωπο

Η ιεραρχία είναι απόλυτα κυρίαρχη στο σύμπαν. Δεσπόζουσα καθ’ όλη την ανθρώπινη ιστορία, γραπτή και άγραφη, πραγματική και φανταστική, στους θρύλους, στους μύθους, στις παραδόσεις κ.ο.κ. Οι μορφές της ιεραρχίας μπορούν να είναι από τις πλέον απαραίτητες και αποτελεσματικές για το κοινό καλό, έως τις πλέον παράλογες και βδελυρές για τον κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, η ιεραρχία, ακόμη και στην πλέον ευπρόσδεκτη για την ανθρώπινη νοημοσύνη μορφή της,  εμπεριέχει έως και μοιραίες για τη ζωή του ανθρώπου  συνέπειες στην περίπτωση της παραβίασης των κανόνων και των νόμων της. Διαφορετικά από τη γλώσσα της νομολογίας, κάνω χρήση του όρου «όροι»....

Διαβάστε περισσότερα

Χριστούγεννα για μένα…

    Κοιτώντας μέσα στη φωτιά που σιγοτρίζει αναρωτιέμαι τι είναι για μένα τα Χριστούγεννα. Χριστούγεννα για μένα είναι παιδιά χαρούμενα που λένε τα κάλαντα, που τρώνε γλυκά, που διαβάζουν χριστουγεννιάτικες ιστορίες, που πιστεύουν στον Αϊ Βασίλη, στα ξωτικά, στις νεράιδες, στους καλικάντζαρους και βουτηγμένα στην αστερόσκονη ενός παραμυθιού πίνουν ζεστές σοκολάτες. Χριστούγεννα είναι εκκλησιά και ήχοι από χαρμόσυνες καμπάνες, ύμνους και δοξολογίες, μια όμορφη ιστορία για το μικρό Χριστό που ταπεινός γεννιέται σε μια φάτνη και δίνει αξία στους φτωχούς και καταφρονεμένους αυτής της γης, να αξιωθούν πρώτοι να τον αγγίξουν και να δεχτούν της ευλογίας του το...

Διαβάστε περισσότερα

Η γιορτινή πιατέλα

Δεν ξέρει πόση ώρα κοιτούσε τον οροστάτη, χωρίς να κουνηθεί καθόλου. Παρακολουθούσε τη μονότονη διαδρομή της κάθε σταγόνας που έπεφτε αργά. Απελπιστικά αργά. Έπεφτε, χάνοντας το σχήμα της, στο σωληνάκι που οδηγεί στην ενδοφλέβια ένεση με μια μοναδική οκνηρία: «Λες και στέκεται στην άκρη ενός γκρεμού και διστάζει πριν πηδήξει κάτω και δώσει τέρμα στη ζωή της…» σκέφτηκε.«Μα τι παραλληλισμούς κάθομαι και κάνω;», αναπήδησε σοκαρισμένη και η ίδια από τη σκέψη της, τινάζοντας το κορμί της και αλλάζοντας θέση πάνω στην καρέκλα που καθόταν εδώ και ώρες.   Βλέπεις, δεν περνάει εύκολα η νύχτα στο νοσοκομείο. Κι ακόμα δεν...

Διαβάστε περισσότερα

Η αιχμή του γήρατος

  Κλεισμένος στο ησυχαστήριό μου περιβάλλομαι από όλα εκείνα τα παιχνίδια που έχω συλλέξει με τα χρόνια με την ελπίδα ότι θα πέθαινα μαζί τους… Τους μπιχλιμπιδωτούς αντιπερισπασμούς μου τα μολυβένια στρατιωτάκια μου τα λούτρινα ζωάκια που, σαν αναμνήσεις, γέμιζαν το μαξιλάρι κάτω από το κεφάλι του παιδιού που υπήρξα…[…] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Γυάλινος Κόσμος (τελευταία πράξη)

    (Μέσα στη σκηνή εμφανίζονται ο Τομ και η Λάουρα. Η Λάουρα είναι ντυμένη με φόρεμα επίσημο. Ψάχνει μέσα στην τσάντα της και ετοιμάζεται να βγει. Ο Τομ κάθεται κάτω από την εικόνα του πατέρα. Η Λάουρα σκυμμένη, βγάζει τελικά τα κλειδιά της.) ΤΟΜ: «Φεύγεις;». ΛΑΟΥΡΑ: «Έχω απογευματινό γύρισμα». ΤΟΜ: (αφηρημένος) «Α! ναι…το ξέχασα…» ΛΑΟΥΡΑ: (γελάει νευρικά) «Ξεχνάς πολύ τελευταία, είσαι σίγουρος ότι είσαι εντάξει;». ΤΟΜ: (αυτοσαρκάζοντας) «Ποτέ δεν ήμουν καλύτερα!». (Στο βάθος ακούγεται ο δίσκος «Μπλε τριαντάφυλλα». Σταδιακά ο ήχος ακούγεται όλο και πιο διακεκομμένος, οι νότες ανακατεύονται, κολλάει σε ένα σημείο και σβήνει παράφωνα. Οι δυο...

Διαβάστε περισσότερα

Περί εσωτερικής γαλήνης

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο  το γεγονός ότι αντλούμε κύματα ευτυχίας και χαράς από τις απλές, τις καθημερινές στιγμές της ζωής. Όσο μεγάλες προσδοκίες κι αν έχουμε, όσο μεγάλες βλέψεις και στόχους έχουμε θέσει προς επίτευξη, τα μικρά πράγματα είναι ικανά να μας υπενθυμίζουν ότι παρόλη την εκπαίδευση, το μορφωτικό επίπεδο, την εργασία και τη διάθεση, ζούμε. Και η ζωή στηρίζεται εξ  ολοκλήρου σε αυτά. Η χαρά αποτελεί σίγουρα σημαντικό γρανάζι στη μηχανή της ευτυχίας, καθώς η συσσωρευμένη χαρά που αντλείται από καθημερινές καταστάσεις είναι ικανή να σε οδηγήσει μακροπρόθεσμα στην προσωπική γαλήνη και στην ευτυχία. Πόσο σημαντικός είναι ο ήλιος...

Διαβάστε περισσότερα

Το παραμύθι της σειράς

Εκείνοι ήταν τέκνα βγαλμένα από τον λαό. Ο λαός τους ακολούθησε πεπεισμένος, όπως το κοπάδι ακολουθεί τον τσοπάνη στη βοσκή. Ο βοσκός αφήνει ελεύθερο το κοπάδι να βόσκει μέχρι τα όρια της όρασής του. Κρατάει και θαρραλέα σκυλιά κατά των λύκων. Παίζει με τη φλογέρα τόσο όμορφα, προσφέροντας μια πιο ευτυχισμένη ζωή στο κοπάδι. Μετά τα μαντρώνει, τα αρμέγει κι ένα μέρος του γάλακτος το πουλάει και το υπόλοιπο το κάνει τυρί, βούτυρο και ξινόγαλο. Ύστερα τα κουρεύει, ένα μέρος του μαλλιού πουλάει, το υπόλοιπο το κρατάει για ζεστό μάλλινο ρουχισμό.[…]                  ...

Διαβάστε περισσότερα

Θυμάμαι με ένα κίτρινο τριαντάφυλλο

  Θυμάμαι να είμαι παιδούλα με μια πλεξούδα καστανή στην πλάτη ανάμεσα στα φτερά που εγώ είχα για να πετάξω μα οι άλλοι δεν έβλεπαν… Στην παλιά μονοκατοικία της γιαγιάς μια τριανταφυλλιά κίτρινη ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Ακόμη θαρρώ πως μυρίζω το άρωμά της! […] _ γράφει η Θώμη...

Διαβάστε περισσότερα

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος