Select Page

Συντάκτης: Άννα Μάλαμα

Βρωμόλογα

  Αν και προχωρημένης ηλικίας, θέλω να πιστεύω ότι πολύ απέχω από το να είμαι συντηρητικούρα του κερατά, ή μια γηραιά κυρία που απεχθάνεται την αθυροστομία. Είμαι εκείνης της Σχολής που πρεσβεύει ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζεται κατά πώς τον προστάζει η ηθική του μα και η αισθητική του, είτε οι αθυροστομίες είναι μέρος του δικού του λεξιλογίου, είτε είναι λόγια που μεταφέρονται αυτούσια όπως ειπώθηκαν από άλλους. Σημείο των σημερινών καιρών είναι να αναφέρονται τα γεννητικά ανθρώπινα όργανα με την ακριβή τους χυδαία και άγρια ονομαστική…ομορφιά(!), χωρίς καμία προσπάθεια κάλυψης, γιατί η κάλυψη λέει είναι «δήθεν» και...

Διαβάστε περισσότερα

Αρνήσου με

  Ένα γδάρσιμο σε πληγή ασημένια Ένα φως να πληγώνει την αιωνιότητα Αυτό να θυμάσαι Ένα αστέρι σε ρηχό ουρανό Βήματα να τρεκλίζουν στα αγκάθια Να ποθούν τα μάτια ένα ξέφωτο Κι η καρδιά να γρατσουνίζει, αδιέξοδα[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας πονεμένος φαύλος κύκλος

    «Στάσου να πάρω το σφυγμό σου. Στον καρπό σου, στο λαιμό, στον κρόταφο, πού συνήθως ακούγεται πιο καλά; Το «μοτεράκι», είναι δεν είναι σε καλή κατάσταση, έχει σαφείς ενδείξεις: Ρυθμικοί και μέτριοι παλμοί μέχρι 70 ας πούμε, σημαίνει καλή καρδιακή κατάσταση. Ταχυαρρυθμία; Κάποιο πρόβλημα με την καρδιά σίγουρα ή και τον θυρεοειδή αδένα. Καμπανάκι χτυπά η υγεία σου και πρέπει να τείνεις ευήκοον ους. Αν τίποτα απ’ όσα σου είπα δε συμβαίνει, τότε αθορύβως και σεμνά έχεις εισχωρήσει στο club τωv αγχωμένων με τον κίνδυνο να σου ‘χει στήσει καρτέρι στα έξι μέτρα από τη θέση του...

Διαβάστε περισσότερα

Μαθηματική ποίηση

Καρμική επαφή. Ανατρεπτική χημεία. Μαζί του κάθε ευθεία μετατρέπεται σε τεθλασμένη. Κάθε γωνία της ζωής αποκτά καμπύλες. Γιατί αν δεν έχει θηλυκότητα η ζωή τι νόημα έχει; Ένας ερωτικός κύκλος με έναν ασίγαστο πόθο να φτάσουν στο επίκεντρο της ηδονής του.[…] _ γράφει η Φωτεινή...

Διαβάστε περισσότερα

Η άλλη ζωή

  Από τις βελανιδιές βγαίνουν οι δολοφονημένοι με τα ματιά κλειστά στον πόνο ανεβαίνουν στα δειλινά να χαιρετίσουν το καλοκαίρι, ανταμοιβή στην αδικία των θεών.[…] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Ροζέ, κόκκινο, λευκό

  Τον μεθάω τον χειμώνα Με κρασί ροζέ τον τραγουδάω Οι στίχοι κρυφοί Η μελωδία από εσένα Μεθάω και πετάω Ανοίγω τα φτερά στον γαλανό ουρανό Δεν πονάω Το δάκρυ κρασί Ροζέ για αρχή Κόκκινο στο φτερό και μεθάω Εσένα σε μεθάω με λευκό Λυτρώνομαι…τραγουδάω[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Προς τιμήν

    Πανάγιο το χώμα στη γη των Ελλήνων Που κρύβει τ΄ αστέρια στη γη του θεού Άμμωνος Λαχταράει η ψυχή να βιώσει την ένδοξη μνήμη Του Στρατηλάτη Μακεδόνα Που ένωσε τους λαούς τριών ηπείρων[…] Το ποίημα έλαβε τιμητική διάκριση από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος και έχει συμπεριληφθεί στον συλλογικό τόμο με θέμα τον Αριστοτέλη τον Σταγειρίτη, Δεκέμβριος 2016 _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Στο ξέφωτο

  Μπροστά μου απλώνεται ένας λαβύρινθος από κορμούς δέντρων. Μονάχα όταν κοιτάζω προς τον ουρανό βλέπω τη φυλλωσιά τους που αποχαιρετά τον ήλιο. Μια ηλιαχτίδα παιχνιδίζει πίσω από το διάτρητο φράχτη που σχηματίζουν τα δέντρα. Περνώ θαρρείς με χορευτικές φιγούρες ανάμεσά τους. Μια βάζω τον αριστερό ώμο μπροστά, μια τον δεξιό. Όσο πλησιάζω, η ηλιαχτίδα χάνεται. Τούτο το κρυφτό γίνεται ανυπόφορο.[…] _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

Ελευθερία ή Θάνατος

  Ο δρόμος έτριζε και η δόνηση διαχεόταν κάτω απ΄ τα πόδια τους. Δεν ενοχλούσε κανέναν, βέβαια. Αντίθετα, ακούγονταν ενθουσιώδη χειροκροτήματα και ανέμιζαν φθηνιάρικα σημαιάκια στα χέρια των παιδιών. Οι αστυνομικοί βαριεστημένα όριζαν πού θα σταθούν οι εορτάζοντες. Εικονικά περήφανοι, φτωχοί πολίτες, ντυμένοι πιο επίσημα απ΄ τις άλλες ημέρες, επευφημούσαν τους δικούς τους. Γιαγιάδες στρατιωτών, ερωμένες αξιωματικών και παιδιά των μουσικών της μπάντας, που σκόρπιζε μελωδίες από τρομπόνι, τούμπα και γκρανκάσα. Τα μαχητικά ζωγράφιζαν σουρρεαλιστικά σχέδια στον μαρτιάτικο ουρανό της πόλης και τα εμβατήρια παιάνιζαν, συντροφιά με τους ήχους απ΄ τα τανκς και τ΄ άρβυλα στο τσιμέντο της Πανεπιστημίου.[…]...

Διαβάστε περισσότερα

Κάπου, κάποτε, μαζί σου

    Αλλάζουν οι άνθρωποι με τον καιρό. Τα μάτια τους αλλάζουν με κάθε στροφή της γης και μαζί τους αλλάζει ο κόσμος, προς το καλύτερο, προς το χειρότερο, κανείς δεν ξέρει. Απλώς αλλάζει, επιφανειακά τουλάχιστον, γιατί υπάρχουν πληγές κάπου εκεί, βαθιά μέσα μας, που ποτέ δεν αλλάζουν, ποτέ δεν ξεθωριάζουν, δεν χάνονται. Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε; Αυτό δεν είναι και το νόημα: να παίζουμε κρυφτό έχοντας από χρόνια χάσει την αθωότητά μας; Τριγυρνώ στα σοκάκια μιας πόλης που έχει από καιρό αλλάξει, κι όμως μένει πάντα η ίδια, όπως κι εσύ, όπως κι εγώ, όπως αυτά που νιώθω για εσένα,...

Διαβάστε περισσότερα

Θαλασσινές ἱστορίες

    Ἀνάποδα τό τραγούδι τῆς θάλασσας ἀκούσαμε καί ναυαγήσαμε ταξίδια ἀταξίδευτα, τρυκυμίες ἱστορίες, κι εἶναι ἄλλοτε στην ἐπήρρεια τῶν κυμάτων, ποῦ φέρνουν ἀναμνήσεις παράξενα λιμάνια, κι ἀταίριαστα ἀσπρόμαυρα σύννεφα, κι εἶναι ἄλλοτε τῆς γλυκόλαλης θάλασσας, τά γαλήνια θέλγητρα ποῦ διαγράφεται μορφή ἀγαπημένο πρόσωπο, κι ἀστέρια φωτεινά μάτια,[…] _ γράφει ο Οδυσσέας...

Διαβάστε περισσότερα

Υπέροχοι κόσμοι

Η Σίλια μένει μόνιμα στην Αθήνα, εργάζεται σαν φιλόλογος σ’ ένα σχολείο και είναι παντρεμένη με τον Αχιλλέα. Ο γάμος τους, όμως, είναι καθαρά συμβατικός, κάθως έγινε μετά από παρότρυνση και πιέσεις που δέχτηκαν από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Έτσι, η Σίλια και ο Αχιλλέας είναι τυπικά μαζί, χωρίς να είναι πραγματικά ερωτευμένοι. Παράλληλα, στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Λονδίνο μένει εδώ και αρκετό καιρό, ο Κωνσταντίνος που εργάζεται σε μια μεγάλη εταιρεία εκεί. Ο Κωνσταντίνος είναι παντρεμένος με τη Βίκυ, αλλά ούτε και αυτοί είναι πραγματικά ερωτευμένοι σαν ζευγάρι. Σ’ αυτό το σημείο της ιστορίας μας, πρέπει να...

Διαβάστε περισσότερα

Φιμωμένη κραυγή

Η Ιφιγένεια, γόνος πλούσιας οικογένειας, ζούσε μες στη χλιδή. Με το ιδιωτικό της σχολείο, τα πανάκριβα ρούχα, τα ταξίδια της. Ότι επιθυμούσε το είχε. Ποτέ δε θα ξεχάσει, εκείνο το πρωινό, που περπατώντας αμέριμνη στο πεζοδρόμιο, χαζεύοντας τις βιτρίνες, έπεσε θύμα απαγωγής. Ένα παλιό φορτηγάκι την πλεύρισε και δύο τύποι με καλυμμένα τα πρόσωπά τους, την άρπαξαν βίαια και την έβαλαν μέσα. Αφού της έδεσαν τα μάτια και τα χέρια, στη συνέχεια τη φίμωσαν. Κραυγή ήθελε να βγάλει δυνατή, μα πνιγόταν και δε μπορούσε να ελευθερωθεί. Διανύοντας μια απόσταση περίπου μιας ώρας, όπως το υπολόγισε, σταμάτησε απότομα το φορτηγό...

Διαβάστε περισσότερα

Βυζαντινές ψηφίδες

  Χιλιάδες χρόνια να ζήσεις, Βυζαντινή εικόνα μνήμης, στην ψυχή μου. Κεκοσμημένη λαμπρύνεται η ψυχή πενιχρά ενδεδυμένη φορέματα. Του Πινδάρου οι ύμνοι με του Ρωμανού του Μελωδού την πένα αναθερμαίνονται. Τα νικητήρια των πνευματικών μας αγώνων Τη Υπερμάχω Κεχαριτωμένη διακαώς αναγράφουμε. Ατελεύτητος, ωσάν την Αλήθεια, Ωραίος, ωσάν τον Παράδεισο, των ψυχών μας ο Ακάθιστος Ύμνος.[…] Έπαινος στον διεθνή διαγωνισμό ποίησης «Βυζαντινές Εμπνοές» του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης _ γράφει ο Παναγιώτης...

Διαβάστε περισσότερα

Αναπάντεχα

  Βράδυ Σαββάτου. Κόντευε δέκα η ώρα. Μια βραδιά μαγική στην αυγή του καλοκαιριού. Νοτισμένο θαλασσινό αεράκι δρόσιζε το πρόσωπο της Χριστίνας. Το δέρμα ρουφούσε την ευεργετική δροσιά, μετά την ολοήμερη έκθεσή του στον καυτό κυπριακό ήλιο. Όλες οι φυλές του Ισραήλ κατέκλυζαν ασφυκτικά δρόμους και μαγαζιά στο τουριστικό θέρετρο της Αγίας Νάπας. Το πρώην ψαροχώρι θαρρείς πως κοιτούσε απορημένο τις ορδές των τουριστών με τη χαρούμενη διάθεση -απόρροια των καλοκαιρινών διακοπών- οι οποίοι σκορπούσαν τη θορυβώδη παρουσία τους στους κεντρικούς δρόμους που απλώνονταν κατά μήκος της φημισμένης παραλίας. Τα παιδιά, παρόλο που ήταν εμφανώς κουρασμένα, σταματούσαν κάθε τόσο...

Διαβάστε περισσότερα

Το TAXI απαιτεί «μάλλον» εγρήγορση

    – Περιμένετε πολλή ώρα; – Ε, κάνα δεκάλεπτο. – Ωραία! Πού πάμε; – Αθήνα. – Αθήνα! Θα κάνω οχτακόσια χιλιόμετρα! Μήπως… Μήπως… Γιατί δε μιλάτε; – Περιμένω να τελειώσουν τα «μήπως» σας. – Μήπως με δουλεύετε; Σας πληροφορώ ότι έχω δέκα χρόνια να πάρω κούρσα για Αθήνα. – Δε σας ρώτησα. Εγώ πάω Αθήνα, περιμένετε δύο ώρες και επιστρέφουμε. – Α! Και πού κατευθυνόμαστε συγκεκριμένα; – Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, εντάξει; – Εντάξει, αλλά θα μου προπληρώσετε το πετρέλαιο γιατί δεν έχω χρήματα να φουλάρω. – Τι θα πει προπληρώνω το πετρέλαιο. Πόσα θέλετε να πάμε και...

Διαβάστε περισσότερα

Βρέχει σταγόνες αγάπης

  Πάει καιρός που η ψηφιακή πένα μας, χόρευε ρυθμικά και ένιωθε την ανάγκη να παίξει με τις νότες και τις λέξεις. Πάει καιρός που η καρδιά της υπαγόρευε να γράψει για την αγάπη μας. Πάει καιρός που αμέλησα να φορέσω την πανοπλία μου, μην τυχόν οι λαβωματιές από τον έρωτα με αφήσουν παράλυτη στα καίρια σημεία. Η βροχή με το αποψινό μουρμουρητό της, με ξύπνησε πριν λίγο. Κλείνω τα μάτια, μεταφέρομαι νοερά κοντά σου. Σε κοιτώ με ένα χαμόγελο άδολης αγάπης. Πόσο όμορφος είσαι! Τώρα πιο πολύ, τώρα που η κάθε στιγμή μας, μετατρέπεται σε μια φερέγγυα υπογραφή...

Διαβάστε περισσότερα

Παράνοια

  Ο Τζέισον αγαπούσε το διάβασμα. Ήταν γι αυτόν ο καλύτερος τρόπος να κρατάει το μυαλό του απασχολημένο, διασκεδάζοντας ταυτόχρονα. Εκεί έβρισκε το καταφύγιό του. Μέσα στα βιβλία. Όμως ο Τζέισον φοβόταν οτιδήποτε δεν μπορούσε να εξηγήσει, οτιδήποτε περιλάμβανε κάθε είδους φόβο ή κίνδυνο, οποιαδήποτε δυσοίωνη σκιά μπορούσε να σχηματιστεί τη νύχτα, οποιονδήποτε περίεργο ήχο. Αυτό όμως που φοβόταν περισσότερο, ήταν το σκοτάδι. Όχι τόσο το ίδιο το σκοτάδι, όσο τα πράγματα που δεν μπορούσε να δει ούτε ίσως να γνωρίζει ότι κρύβονταν εκεί. Ο Τζέισον παρατηρούσε πως όσο ο αδελφός του και οι φίλοι του μεγάλωναν, τόσο λιγότερους...

Διαβάστε περισσότερα

Καβγάς

  Αρχίζει πάντα ξαφνικά. Καταιγίδα που σε βρίσκει απροετοίμαστο στη μέση του δρόμου. Φθόγγοι που ενώνονται σε συλλαβές και φτιάχνουν λέξεις που εκσφενδονίζονται εκατέρωθεν. Πώς ξέρουν άραγε τον μαγικό τρόπο να ταράζουν ανεπανόρθωτα την προηγούμενη ηρεμία σου; Εκνευρισμός. Ύπουλο συναίσθημα. Αμείλικτος δολοφόνος του έρωτα. Νάνος αρχικά, μεταμορφώνεται σε γίγαντα που σε κατασπαράζει. Λέξη τη λέξη χτίζεται ο καβγάς! Ποιο τσιμέντο και ποια τούβλα; Οι λέξεις χτίζουν αδιαπέραστα τείχη! Κι εσύ πετάς το μπαλάκι. Μπαίνεις στο παιχνίδι του εκσφενδονισμού λέξεων που πληγώνουν, που δεν ξεχνιούνται, που απομακρύνουν… Λάθος! Γύρνα πλευρό. Flashback μια σκηνή στο μυαλό. Λίγο πριν αγκαλιά βλέπαμε ταινία....

Διαβάστε περισσότερα

Ζύμωμα

  – Νερό, μαγιά, ζάχαρη, αλάτι, αλεύρι, λάδι. Νερό, μαγιά, ζάχαρη, αλάτι, αλεύρι, λάδι. Χέρια. Φούρνος! Νερό… Η Στέλλα βιαστικά σταμάτησε στο περίπτερο της γειτονιάς της για να δει τα πρωτοσέλιδα. Κυριεύτηκε από μια πρωτόγνωρη έξαψη. Έπαιζε παντού. Τι κι αν δεν την ανέφεραν ονομαστικά. Τι κι αν δεν είχαν ιδέα πως αυτή ήταν υπεύθυνη για όλα. Διάλεξε τον αγαπημένο της τίτλο και αγόρασε την εφημερίδα από την οποία διακρινόταν ξεκάθαρα η φράση «Αδιανόητο! Και νέο κρούσμα δηλητηριασμένου ψωμιού» κι από κάτω με μικρότερα γράμματα «νέα εποχή τρομοκρατίας – η αστυνομία εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό ύστερα από 5 δολοφονίες». Κατάφερε να...

Διαβάστε περισσότερα

Οικογένεια… Ο Θεσμός που χάνεται!

  Ο κόσμος πάει χάλασε και ήθη δεν υπάρχουν Ισως ελάχιστοι μπορούν σωστή οικογένεια να ‘χουν Κρίμα που φύγαν οι καιροί τότε που είχε αξία Οταν στην οικογένεια δίνανε σημασία. Γίνανε όλα ανούσια. Τίποτε δε μετράει. Ενας πηγαίνει από δω κι άλλος γι’ αλλού τραβάει Νοιάζονται για την πάρτη τους κι όχι για την αγάπη Ελάχιστοι υπερνικούν εγωισμούς και πάθη Ισως να ‘ταν καλύτερα εκείνα εκεί τα χρόνια Απού ‘ταν όλοι μια γροθιά και είχανε συμπόνια.[…] Παγκόσμια ημέρα οικογένειας Πικρές διαπιστώσεις μιας κοινωνίας που χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της… _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Το ουράνιο τόξο

  Θυμάμαι σαν ήμουν μικρούλα και άκουγα κεραυνούς και έβλεπα αστραπές να σχίζουν τα ουράνια, αισθανόμουν δέος και υπέθετα ότι κάποιο είδος πολέμου γίνεται κει ψηλά. Ανείπωτος φόβος με κυρίευε, γιατί έχοντας μια σχετική εμπειρία του τι εστί πόλεμος επίγειος, συγκρίνοντάς τον με αυτόν τον επουράνιο, εύρισκα αυτόν τον δεύτερο πιο απειλητικό, φοβούμενη ότι από στιγμή σε στιγμή κάποια θεϊκή -τι άλλο;- οβίδα θα έπιπτε επί της κεφαλής μου, τιμωρώντας με ίσως για τις σκανταλιές μου. Και άκου τώρα. Πήγαινα και κρυβόμουν στα ενδότερα του σπιτιού μου μακριά από παράθυρα και φως. Όσο πιο σκοτεινά, τόσο πιο ασφαλής θα...

Διαβάστε περισσότερα

Το τραπεζάκι

  Το είχαν στο ξεκίνημα της κοινής τους ζωής στο μπροστινό μπαλκόνι. Ήταν ένα μικρό, μακρόστενο τραπέζι, με γυάλινη επιφάνεια και άσπρο καγκελωτό σκελετό. Φερ-φορζέ τα λέγανε τότε αυτά και ήταν της μόδας και προσιτά στον καθένα. Το πήραν σε κάθε μετακόμιση μαζί τους, ένα είχε γίνει με το σώμα τους. Το τραπεζάκι, η ακριβή τους προίκα! Εκεί πάνω ακουμπάγανε το πρωί τα νέα της προηγούμενης μέρας μαζί με τον πρώτο καφέ της νέας. Εκεί τις αγωνίες τους, τα όνειρά τους, τα σχέδια για το μέλλον. Δίπλα ακουμπισμένο και το μπιμπερό του πρωτογιού τους που κοίταζε με τα μεγάλα...

Διαβάστε περισσότερα

Κρυμμένοι στο φως

  Η Χρύσα μένει μόνιμα στην Αθήνα μαζί με τους γονείς και την αδερφή της. Αυτή και η αδερφή της, η Φωτεινή, μεγάλωσαν σε μία πολύ αγαπημένη οικογένεια, που αν και δεν είχε μεγάλη οικονομική άνεση φρόντιζε να μην τους λείψει τίποτα. Η Χρύσα από μικρή ήταν ανήσυχο πνεύμα και δεν είχε πολλούς φίλους, σε αντίθεση με τη Φωτεινή που ήταν πιο εξωστρεφές άτομο. Οι δύο αδερφές ήταν πολύ αγαπημένες μεταξύ τους, αν και είχαν αρκετές διαφορές τόσο στην εμφάνιση, όσο και στον χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, η Φωτεινή από μικρή είχε τρομερή ομοιότητα εξωτερικά, πέρα από τον χαρακτήρα, με τους...

Διαβάστε περισσότερα

Αγαπημένοι Α.Ε.

  Κι ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για την αγάπη. Αυτό το παράξενο που μας καθορίζει για ένα φιλί, ή μια αγκαλιά. Αυτό που μας δένει. Το κοινό μυστικό μεταξύ μας που σιωπώντας μας κατανοεί και μας νοιάζεται. Ό,τι πιο ανθρώπινο μες στους ανθρώπους. Ό,τι πιο αληθινό έχει να πει, οπουδήποτε αλήθεια. Το πιο ηθικό συναίσθημα της καρδιάς μας, με διακριτικότητα, ευγένεια, παραχώρηση, υποχώρηση, συγχώρεση. Και εδώ είναι το ρίσκο της αποστολής: Η συγχώρεση. Το σπίτι της συγγνώμης, που ανακαινίζεται συνεχώς με νέα ντεκόρ από λάθη, από νέα πατώματα ευκαιρίας, αφού οι καταστάσεις φταίνε. Οι καταστάσεις ξήλωσαν ότι χτίσαμε,...

Διαβάστε περισσότερα

Παράπλευρες απώλειες

  Μαύρο το αίμα Στάζει απ’ τα χείλη Πεθαμένο το τριαντάφυλλο Το κρατούσε σφιχτά στο χέρι του Θύμηση από τόπο στερνό Θα ξαναγυρίσει κάποτε, είπε[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ανταγωνισμός

  Η ζωή και ο θάνατος. Πόλεμος με θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Αγωνία. Η αγωνία σε όλο της το μεγαλείο. Μετράς ανάσες, μετράς δείκτες, οξυγόνο αίματος, μετράς σφυγμούς. Οι ανάσες, λαχάνιασμα. Το οξυγόνο παίρνει την κατρακύλα… «Μαμά!». Μια φωνή που βγαίνει από τα έγκατα της γης, λες. Πού τη βρίσκει τόση δύναμη, τόση φωνή; Από τότε που τη θυμούνται οι δικοί της, ίσα που ακουγόταν η φωνή της, για να μην ενοχλεί. Τώρα φωνάζει τη μάνα, με όλη τη δύναμη που έκρυβε τόσα χρόνια. Μάλωνε… Με ποιον και με τι; Ποιος ξέρει; Και δε θα μάθει ποτέ κανείς. Άναρθρες...

Διαβάστε περισσότερα

Όνειρο μέσα σε όνειρο

  Έκανε πολύ κρύο κι έψαχνα ένα μέρος για να ζεσταθώ πριν πάω σπίτι, μιας και ήταν αρκετής ώρας δρόμος. Μοναχά μια παμπ που έβλεπα για πρώτη φορά, ήταν ανοιχτή. Άνοιξα την πόρτα και μπήκα μέσα. Ο καθένας ήταν μόνος του. Πίσω από το μπαρ, δέσποζε μια κατάλευκη προτομή της θεάς Αθηνάς. Χαμογέλασα. Κάθισα δίπλα στον Γουίλλιαμ ΛεΓκραντ, ο οποίος περιεργαζόταν έναν χρυσό σκαραβαίο.[…] _ γράφει η Κατερίνα Κρυστάλλη...

Διαβάστε περισσότερα

Σουλτάνα

  Δύο τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Σουλτάνας και μία η ιδιότητά της. Πιο συγκεκριμένα, είχε μια θεία μελωδική φωνή και μια άλλη απόκοσμη μυστήρια φωνή που κανένα παγκόσμιο λεξικό δε μπορούσε να τη μεταφράσει. Ακόμη ειδικότερα να πω, ότι μιλούσε, με τα λεγόμενα για μας άψυχα αντικείμενα, σε σημείο εκείνη να καταλαβαίνει τη γλώσσα τους και αυτά τη δική της. Όσον αφορά δε την ιδιότητα που λέγαμε, ήταν κάτι σαν το δεξί χέρι της γιαγιάς μου στις δουλειές του σπιτιού, χέρι άξιο και σβέλτο. Και αφού κατά κάποιον περιληπτικό τρόπο έκανα τις συστάσεις, ας πιαστούμε τώρα και με την...

Διαβάστε περισσότερα

Δικός μου

  Ο φύλακας Άγγελός μου με μεταλλικά κυκλοφορεί παπούτσια τάματα ποτέ του δε χρειάζεται μα σαν γίνουν τα απαιτεί με πάθος. Τον είχα δει παλιά, αλήθεια στο ρεύμα του αέρα τον είχα ακούσει παλιά στο πάφλασμα των ωκεανών και τώρα τον νιώθω, αλήθεια στην οργή της αστραπής τώρα τον επικαλούμαι συχνά όποτε πληγές αιμορραγούν. Ο δικός μου Άγγελος στο τρίτο κατοικεί νησί κι εγώ πόσο τυχερός έχω το σπίτι του για σπίτι από ελιές περιτριγυρισμένο και πρωτόγνωρη γαλήνη κατοικία απάνεμη, αιώνια με τόσα κελιά, μα φυλακή καμία με αεροσκάφος στην αυλόπορτα κι ο ίδιος να ’ναι στους αιθέρες μέγας...

Διαβάστε περισσότερα

Τίποτα περισσότερο

    Πνίγομαι Σε δυο λέξεις μόνο Καθώς επαναλαμβάνω τη μία μετά την άλλη Ξανά και ξανά Ύστερα βουτάω στα βαθιά Τίποτα περισσότερο Προσπαθώ εκεί να μιλήσω Επαναλαμβάνω πάλι τις λέξεις Το βάρος τους με στέλνει πιο βαθιά Ο αέρας σαλεύει άτσαλα στα πνευμόνια μου Νιώθω το σώμα μου να περιφέρεται σπασμένο Τσακισμένο από δυο λέξεις μόνο Τίποτα περισσότερο[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Τα γεράματα κι η αγάπη

    Πώς κύλησε τόσο  γοργά σαν άτι φτεροπόδαρο το νερό στο ρυάκι της ζωής μου; Ξυπνώ και βλέπω ένα πρωί, θλίψη στα μάτια αυτών που λένε μ’ αγαπούν. Που λένε πως με νοιάζονται, για εμένα αγωνιούν. Στα μάτια τους δε λάμπει πια το φως που από τα δικά μου μάτια έπαιρναν και μου το γυρνούσαν πίσω… Μια κατήφεια με ίσκιους τα γεμίζει και συννεφιά βαριά. Και τα χείλη τους βουβά και κρυφά σαν να ψιθυρίζουν: «Γριά, είσαι γριά, γριά…»[…] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Όνειρο ήτανε

  Ο Harold καθόταν στη βεράντα του. «Δε μου φτάνει η κακοκαιρία, έχω και τις φωνές σας», μάλωσε τα εγγόνια του. Ξαφνικά, είδε κάποιον να πλησιάζει προς το σπίτι του, ξεπροβάλλοντας μέσα από τη βροχή. Τον κοίταξε προσεκτικά, στενεύοντας τα μάτια του. Παρατηρώντας τα φθαρμένα ρούχα του ξένου, ο Harold ένιωσε ανήσυχος. – Μην πλησιάζεις άλλο, τι θέλεις; του φώναξε. – Κύριε, είμαι ένας σοφός μέντορας. Κατευθύνομαι πεζός προς μία άλλη πόλη. Καθυστέρησα όμως, λόγω της καταιγίδας. Θα ήμουν εξαιρετικά ευγνώμων αν μου δίνατε μια στέγη και λίγο φαγητό για το βράδυ, είπε ο σοφός. -Αν πράγματι είσαι σοφός,...

Διαβάστε περισσότερα

Και καπνόν αποθρώσκοντα…

    ΑΥΤΑΡ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΙΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΝΟΝ ΑΠΟΘΡΩΣΚΟΝΤΑ ΝΟΗΣΑΙ ΗΣ ΓΑΙΗΣ, ΘΑΝΕΕΙΝ ΙΜΕΙΡΕΤΑΙ… ΟΜΗΡΟΥ  ΟΔΥΣΣΕΙΑ Τον δίδαξα τον Όμηρo χρόνια πολλά (δάσκαλος  γαρ) «και  καπνόν αποθρώσκοντα…» Ανέλυσα, επίσης , χρόνια πολλά, τις μακρινές Ιθάκες του Καβάφη. Μέχρι που σε αντίκρυσα, όμηρε λαθραίε βίε. Με το πυρπολημένο βλέμμα του νεανικού σου ίμερου. Ν’ ατενίζεις το αραγμένο καράβι στο γυμνό σου λιμάνι της αβάπτιστης ώρας… Πού είναι η γη σου; Ποια η πατρίδα σου, λαθραίε βίε; Σε βλέπω, με τον καπνό απ’ τα καμμένα σου όνειρα άνω θρώσκοντα, άνθρωπε χωρίς όνομα, χωρίς Ιθάκη, χωρίς εστία… «Αύριο, όλο αύριο», κλαίγανε τα μαυρισμένα...

Διαβάστε περισσότερα

Η βεράντα

  Σε κάθε χωριό, το πανηγύρι που στήνεται στη γιορτή του Πολιούχου Αγίου του, αποτελεί πάντοτε το ωραιότερο κοσμικό γεγονός της χρονιάς. Οι ετοιμασίες κρατούν για εβδομάδες, μην πούμε μήνες, μέχρι να ξημερώσει η όμορφη μέρα. Το χωριό που μόλις πριν λίγες μέρες μετρούσε καμιά εικοσαριά γέρους όλους κι όλους, έσφυζε από ζωή τώρα. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία να έρθουν τα ξενιτεμένα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα να δουν τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους, να τους φιλήσουν, να τους αγκαλιάσουν και να γευτούν τις νοστιμιές τις παραδοσιακές που οι γιαγιάδες θα μαγειρέψουν γι αυτούς. Τα περίμεναν οι καψερές τα...

Διαβάστε περισσότερα

Nosce te ipsum

Πολύπλοκη υπόθεση το χρέος Το όφελος Απέναντι στον εαυτό μας Στους εταίρους και τους έτερους Στην κοινωνική και διεθνή μας σύμπραξη Ενδοσκοπικά τελείται ο κατατεμαχισμός μας Τελετουργικά διαπράττεται η ενδοφλέβια χειρουργική επέμβαση των δεινοπαθούντων κυττάρων μας Για να ενισχυθεί η σωματική μας ζυγοστάθμιση και να αποφευχθεί η ψυχική μας άμβλωση Αιμάσσει από πληγές η ψυχή […] Nosce te ipsum: Γνώθι σ’ αυτόν ( Επιγραφή της προμετωπίδας του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς) _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Κλέφτης ονείρων

  Όνειρο! Μια λέξη που σε πολλούς προκαλεί ωραία συναισθήματα. Πολλές είναι οι φορές που ακούς από κάποιον να σου λέει «να κυνηγάς τα όνειρα σου». Τι γίνεται όμως όταν το όνειρο γίνεται ελπίδα και η ελπίδα καημός; Η κυρά Θεοδώρα από μικρή ονειρευόταν να κάνει τη δική της οικογένεια με πολλά παιδιά. Στα είκοσι οκτώ της χρόνια παντρεύτηκε τον κύριο Κοσμά. Φαίνονταν όλα τόσο ωραία στο γάμο τους! Όλοι τους ζήλευαν για το πόσο αγαπημένοι ήταν! Και οι δύο τους επιθυμούσαν να κάνουν ένα παιδί. Έκαναν αρκετές προσπάθειες για να κάνουν το δικό τους παιδί χωρίς όμως να...

Διαβάστε περισσότερα

Διάλογοι

– Τι έκανες σήμερα; – Τίποτα… – Πρέπει να πληρώσουμε το φροντιστήριο του μικρού. – Να περιμένουν, όπως περιμένω κι εγώ! – Δε θέλω να χρωστάω! – Ούτε κι εγώ, αλλά δεν έχω! Με την καθημερινή επανάληψη έσβησαν τα χαρακτηριστικά επικοινωνίας και διασώθηκαν μόνο τα τυπικά γνωρίσματα της έξωθεν καλής μαρτυρίας ακροβατούσης συμβίωσης. – Χρωστάμε  πολλά; – Τόσα όσα δικαιολογούν την αναπνοή μου. Στολίστηκε, φόρεσε ένα πουκάμισο που ο γιακάς έδειχνε πλέον τα σημάδια του χρόνου, έκρυψε τα μανίκια βαθιά στο σακάκι, έσιαξε το παρουσιαστικό του μπροστά στον καθρέφτη και ύστερα έγινε αόρατος μέσα στην πόλη.     –...

Διαβάστε περισσότερα

Άτιτλο

  Θόρυβος, θόρυβος κάθε μέρα την ίδια ώρα, ξυπνάω από τη φασαρία που κάνει αυτή η ρουφήχτρα των βρωμερών σκουπιδιών που μαζεύει στη γειτονιά. Στο διπλανό δωμάτιο του σπιτιού, ακούω τους πρωινούς ήχους του ξυπνήματος των αγωνιστών,  των τίμιων ανθρώπων.[…] Βασισμένο στη φράση από διήγημα του Χέμινγουεϊ «Πωλούνται βρεφικά παπούτσια, δε φορέθηκαν ποτέ»   _ γράφει ο Κώστας...

Διαβάστε περισσότερα

Άτιτλο

    Ο άνθρωπος είναι σαν ένα δέντρο. Η καλλιέργειά του εξαρτάται από το πώς θα του συμπεριφερθείς. Στην αρχή θα χρειάζεται βοήθεια. Τις βάσεις. Χώμα, νερό, φως κι αέρα.[…] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Οργή

  Μέσα μου υπάρχει μια οργή. Αντιπαλεύει τη λογική και την εκσφενδονίζει. Αναμειγμένη στα σωθικά, στο οξύ δηλητήριο της χολής, θολώνει τη σκέψη στους νωτιαίους των μηνίγγων και σφίγγει τη γροθιά της εκδίκησης. Μια αχίλλειος μάνητα μέσα μου ευδοκιμεί σαν μανιασμένη θάλασσα. Θέλει να ξεχυθεί, να ουρλιάξει δυνατά, όπως μια μεθυσμένη μαινάδα, τα σύμπαντα να σκίσει, μήπως και αυτό που μέσα καραδοκεί, σαν ηφαίστειο ξεσπάσει και ξεδώσει.[…] _ γράφει ο Odysseus...

Διαβάστε περισσότερα

Μαρίνα

  Γοργόνα μου πού ήσουν τόσα χρόνια; Γιατί με άφησες να περιμένω; Μου ερχόσουν πού και πού στα όνειρα, στο βυθό της θάλασσας έψαχνα να σε βρω…   Ένα βράδυ βγήκες από τη σπηλιά σου και ήρθες σ’ εμένα, στο σκοτάδι την καρδιά μου έκλεψες με το χαμόγελό σου, την ψυχή μου φώτισες με ένα βλέμμα…[…] _ γράφει ο Κώστας Τζαβέλας...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest