Select Page

Συντάκτης: Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Federico Garcia Lorca

«Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ, τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.» Νίκος Καββαδίας, Federico Garcia Lorca Αύγουστος ήτανε όταν φεύγανε «μπουλούκια οι Σταυροφόροι», όταν φεύγανε δηλαδή εθελοντές από διάφορες χώρες για την Ισπανία, για να σταθούν στο πλευρό των δημοκρατικών στον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στη δικτατορία του Franco. Αύγουστος, συγκεκριμένα 19 Αυγούστου του 1936, ήταν και όταν οι φασίστες σκότωσαν τον ποιητή Federico Garcia Lorca στην περιοχή της Γρανάδας, τον ποιητή που ήταν μόλις 38 χρονών. Ο Federico Garcia Lorca γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1898. Ο...

Διαβάστε περισσότερα

Χειμερία Νάρκη

Θα μιλήσω για τις εποχές του χρόνου όπως μιλώ για τα σύμβολα του φωτός πάνω στα θολά πρόσωπα των μνημείων της όρασης. Θα αποτυπώσω τη σκέψη στο περίγραμμα του σκελετού της ζωής δίχως να υπερβάλω με ιριδίζουσες περιγραφές και ασαφείς εικόνες. Θα πω «καλημέρα» στη διαδοχή των παραστάσεων. Οι πέτρες στα ερείπια της μνήμης -που κρύφτηκε σε μια σχισμάδα του χθες και αγνόησε την κυριαρχία του σήμερα παρότι έβλεπε να επελαύνουν ακάθεκτοι οι επίδοξοι βιαστές του αύριο- θα αφηγούνται τα γεγονότα στις νεφελώδεις σελίδες που επιμηκύνουν τις επιθυμίες στα τετράδια των κορασίδων με τα στητά στήθη και αποκαλύπτουν τις...

Διαβάστε περισσότερα

Η Ευγενία Κορτσάρη συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Κάθε ποίημά της μία εικόνα, ένα συναίσθημα, μια ανάσα από το όνειρο! Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Σαν ανάγκη έκφρασης. Γράφω από τα λυκειακά μου χρόνια στα ελληνικά και στα αγγλικά. Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση; Η κάθε στιγμή! Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας δυσκολεύει τη γραφή σας; Η πολυπραγμοσύνη μου, όπως λέει χαρακτηριστικά μια φίλη! Ασχολούμαι με αρκετά πράγματα καθημερινά και έχω πολλές ευθύνες τόσο οικογενειακές όσο και στο πατρικό… Πώς πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε με την ποίηση; Όντας μαθήτρια του Λυκείου και ενώ έγραφα στίχους και λογοπαίγνια στα αγγλικά, σκέφτηκα «γιατί όχι και στα ελληνικά;». Είχα και...

Διαβάστε περισσότερα

Μάριος Λεβέντης: «Όλα είναι ορμές ν’ ανακαλύψουμε τον εαυτό μας»

Ένα άτομο νεαρής ηλικίας, γιατί να επιλέξει τα δύσκολα και απαιτητικά μονοπάτια της ποίησης και του θεάτρου; Η ωριμότητα του μέσα μας έχει να κάνει. Δεν το επέλεξα, τα ίδια τα μονοπάτια μου ζήτησαν να τα περπατήσω. Βημάτισα και βηματίζω αργά και σταθερά. Δεν βιάστηκα, μπορούσα να πέσω. Οι σκέψεις γίνονται οι λέξεις μου. Οι παύσεις στο θέατρο γίνονται τα διόδια αυτών των σκέψεων. Μεγάλες απαιτήσεις έχουν και τα λόγια και η σιωπή. Χρειάζεται ακρίβεια, ειλικρίνεια, ένστικτο, μα κυρίως, έγνοια και αγάπη για έναν κόσμο που μεγαλώνεις μαζί του. Αν δεν τον νοιάζεσαι, δεν έχεις δικαίωμα να του απευθυνθείς....

Διαβάστε περισσότερα

Το αίμα

Ο κυρ Μελέτης ήταν θυρωρός στη διπλανή με την δική μας πολυκατοικία. Τρελαινόμουν, μα την αλήθεια, να κάθομαι μαζί του στο θυρωρείο και να ακούω να μου διηγείται ιστορίες που τις έζησε εκεί μέσα στη μεγάλη Κυψέλη ανθρώπων που, ναι μεν γνωρίζονταν, αλλά και που ουδέποτε μεταλλάχθηκε η γνωριμία τους σε κάτι πιο ζεστό, πιο ανθρώπινο. Ψυχροί ξένοι που τους χώριζε ένας μονότουβλος τοίχος. Ιστορίες που λέτε για να γράψεις βιβλίο και υποψιάζομαι ότι και από του ίδιου το μυαλό είχε περάσει κάτι τέτοιο και έβλεπε στο πρόσωπό μου εκείνον που θα υλοποιούσε το απωθημένο του ίσως. Σαν να...

Διαβάστε περισσότερα

Λόγοι θερινής νυκτός

Η φλόγα του κεριού τρεμοπαίζει δίπλα στο χαρτί μου. Ο άνεμος κι απόψε ερωτοτροπεί. Βάζω ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο και κάθομαι στο μπαλκόνι, αγναντεύοντας από ψηλά τα φώτα στους κεντρικούς δρόμους, κοντά στην παραλία. Προς τα πάνω βουνό, προς τα κάτω θάλασσα. Το ένα του ύψους, το άλλο του βάθους. Κι εγώ κάπου στη μέση, με ένα στυλό κι ακουστικά στα αυτιά, σφίγγω ακόμη περισσότερο τον κλοιό της μοναξιάς μου και αποτυπώνω τις “θεωρίες” μου. Σκέφτομαι, λοιπόν, πως όταν γίνει η έκρηξη μέσα σου, και νιώσεις τα άγρια κομμάτια να ξύνουν την ψυχή σου και το θυμό που...

Διαβάστε περισσότερα

Ο κήπος

          Πράσινο φύλλωμα στου χτες την αναπόληση Στου σήμερα τα αποκαΐδια τι να φυτέψεις Μόνο λέξεις στο άδειο κεφάλι μας Βλαστάρια ελπίδας που θα ξεραθούν στον άγονο τρόπο σκέψης μας Πονηροί χωρικοί καλλιεργούν ημιμάθεια Να μη θεριέψουν τα φυτά […] _ γράφει ο Ντίνος...

Διαβάστε περισσότερα

Μπλε γραμμή (Και πάλι απ’ την αρχή)

Θα έρθεις Το σώμα μου θα σε ορίσει Θα φοράω τον ορίζοντα στον λαιμό Ο κόσμος θα απλώνει πάνω μου εκείνο το πέπλο Θα σε σκεπάσω να μην κρυώνεις Θα έρθεις Θα δροσιστείς απ’ το αίμα μου Ατέλειωτο θα ξεχύνεται […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Η ζυγαριά

Όντες θα ’ρθούμε στη ζωή, την πόρτα σαν διαβούμε η Μοίρα μας για όλους μας το “ζύγι” ξέρει πού ’ναι. Μια ζυγαριά αλάθητη για όλους μας κρατάει κι ώστε να βγούμε στη ζωή αγόγγυστα βαστάει. Στον έναν δίσκο τις χαρές τις βάζει με το δράμι και στ’ άλλο τόνους τους καημούς και τα φαρμάκια βάνει. Αν πάρεις μια μικρή χαρά πρέπει να την πληρώσεις και ποταμούς ’πό δάκρυα στη μοίρα σου να δώσεις. “Ετόλμησες και γέλασες; Τώρα να δεις τι σου ’χω. Μοιάζει η χαρά επάνω σου σαν το κλεμμένο ρούχο!” σου λέει κι ετοιμάζει σου το τσίτινο σακούλι...

Διαβάστε περισσότερα

Δοκιμές (Η τέχνη, μια αναγκαιότητα)

Η τέχνη έχει τη δύναμη να προκαλέσει μεταβολές στη συλλογική συνείδηση. Και ως αναγκαιότητα και ως αντικειμενική πραγματικότητα, διαθέτει την ισχύ για να μεταβιβάσει αληθινή γνώση, σύνεση και διδαχτικές εμπειρίες, για να μυήσει και να προσηλυτίσει τον άνθρωπο στις κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές αξίες και αρχές. Μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικές μετατοπίσεις, μπορεί να ξεσηκώσει και ν’ αποκαλύψει καινούριες δυνάμεις, ικανές να δημιουργήσουν ριζικές κοινωνικές αλλαγές και σε μια κορυφαία στιγμή, μέσα στην τυρβώδη ροή των γεγονότων, μπορεί να ξεχαρβαλώσει αυτό που υπάρχει και που δεν αντιστοιχεί στον άνθρωπο και στις ανάγκες του, για να επινοήσουν επιτέλους οι θνητοί και...

Διαβάστε περισσότερα

Ωραία Ελένη

Ο Μενέλαος, βασιλιάς της Σπάρτης, ήταν ένας τριχωτός κρεμανταλάς. Είχε τόσες πολλές τρίχες αλλά δεν ξυριζόταν, γιατί τα γένια του μεγάλωναν ακόμα πιο γρήγορα και γιατί, όταν ξυριζόταν, οι τρίχες ήταν τόσο σκληρές που έγδερναν το ευαίσθητο δέρμα της Ελένης όταν προσπαθούσαν να κάνουν φίκι- φίκι, μια γυμνοπαιδεία στην οποία ο Μενέλαος δεν σημείωνε υψηλές επιδόσεις, λόγω του ότι είχε πρόβλημα με το πόμολό του. Ο Μενέλαος είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Αγαμέμνονα. Κι αυτός κρεμανταλάς και τριχωτός, αλλά κι αρχομανής και νταής. Ο Μενέλαος, παρά το τρομερό του παρουσιαστικό, έκλανε εύκολα μέντες και κάθε φορά που ενέσκηπτε κάποιο...

Διαβάστε περισσότερα

Πληγωμένο φως

Ο έρωτας χρεοκόπησε. Πέταξε τη φαρέτρα του στης Πενθεσίλειας τον τάφο. Κατευνασμένη θλίψη. Στάζει απ’ τα μάτια μιας αυτοεξόριστης θεάς. Μπερδεύεται με τη βροχή και αποξενώνει τις ραφές από τα σώματα. Τι γίνονται τα δάκρυα του σ’ αγαπώ όταν στεγνώνουν; Παραπατάν μαζί μας στο χορό των πολυφορεμένων λέξεων; […] _ γράφει ο Χρήστος...

Διαβάστε περισσότερα

Κάθε φέτα από καρπούζι

Δύσκολα κι εκείνα τα χρόνια. Φτωχικά. Όταν όμως τα κοιτάζεις από μια απόσταση, καταλαβαίνεις πως ο χρόνος έχει τη μοναδική ικανότητα να ξεθωριάζει καθετί στενάχωρο, να λειαίνει τις τραχιές γωνίες του και να τονίζει με φωτεινά χρώματα τις στιγμές που συνδέονται με ιδιαίτερα γεγονότα, με γιορτές ή διακοπές. Στην τελευταία λέξη ο νους ακουμπάει πάντα στον Αύγουστο, διότι αυτόν τον μήνα παραθέριζαν όσοι ήταν τυχεροί και είχαν ένα χωριό ή κάποιον να τους φιλοξενήσει. Στην οικογένειά μου νιώθαμε διπλά τυχεροί. Εκτός από χωριό, είχαμε κολλήσει και το μικρόβιο του ταξιδευτή, ποιος ξέρει από ποιον, κι έτσι ταξίδια κι εκδρομές...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Στέργιος Γούναρης συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Τον συναντάμε «Εκεί που οι Θεοί πίνουν κοκτέιλ» και κουβεντιάζουμε για τη λογοτεχνία και όχι μόνο… Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή; Η πρώτη μου επαφή με τη γραφή ήτανε και αυτή που αποτυπώθηκε ακέραια στο πρώτο μου βιβλίο “Η επιστροφή στο αληθινό Εγώ”. Έγιναν όλα τόσα γρήγορα και απρογραμμάτιστα. Αυτή η παρόρμηση φαίνεται ξεκάθαρα και στο στυλ γραφής αυτού του βιβλίου. Ποτέ δεν είχα στα πλάνα μου να γράψω ένα βιβλίο, απλά έγινε και αποφάσισα να το αφήσω έτσι ακριβώς όπως γράφτηκε αρχικά. Αυθόρμητο, αληθινό και απλό. Τι σημαίνει «γράφω» για σας; Γράφω σημαίνει αδειάζω...

Διαβάστε περισσότερα

Σκισμένο ψαθάκι, της Αλκυόνης Παπαδάκη

Δε νομίζω ότι μπορώ να κρίνω το έργο της μεγάλης Αλκυόνης Παπαδάκη, καθώς θα θεωρείτο κάτι τελείως φαιδρό και άσκοπο. Γιατί τους μεγάλους λογοτέχνες τους θαυμάζεις, τους διαβάζεις εσαεί και μεταδίδεις το ταλέντο τους από γενιά σε γενιά. Και η κυρία Παπαδάκη το έχει καταφέρει θαυμάσια αυτό, πολλά χρόνια τώρα. Θυμάμαι, μάλιστα, πως η αφορμή για να τη γνωρίσω συγγραφικά πριν λίγα χρόνια -ντροπή μου φυσικά που δεν το είχα κάνει νωρίτερα- ήταν η προτροπή μιας υπαλλήλου σε έκθεση βιβλίου που μου είπε χαρακτηριστικά: «Αν διαβάσετε ένα βιβλίο της, θα διαβάσετε στη συνέχεια και όλα τα υπόλοιπα, δε θα...

Διαβάστε περισσότερα

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Παππού μου, γεια σου. Ο Τζουνέιντ είμαι. Ήθελα καιρό να σου γράψω, αλλά δεν ήξερα πώς να στείλω το γράμμα. Τώρα βρήκα έναν καλό κύριο, Μπάμπη τον λένε, που ήρθε μια μέρα στον καταυλισμό κι έφερε σοκολάτες στα παιδιά και μου υποσχέθηκε ότι θα στο στείλει αυτός. Είμαστε Αθήνα τώρα, στο Ελληνικό, σ’ ένα μεγάλο, κρύο κτίριο. Ευτυχώς μας έφεραν κουβέρτες και ζεστά ρούχα και τώρα είναι κάπως καλύτερα. Με προσέχει κάποια κυρία, η Μπάνα, εμένα κι άλλα δύο αγόρια, απ’ τη Δαμασκό είναι κι αυτή, είναι πολύ καλή. Μένουμε όλοι μαζί σε μια μεγάλη σκηνή. Μου είπαν ότι...

Διαβάστε περισσότερα

Πρόσκληση σε δείπνο

Προς: Γρηγόρη Σάμσα (κεντρικό ήρωα της Μεταμόρφωσης του Φραντς Κάφκα) Υπάρχει κάποιος που γνωρίζει καλά πώς είναι να σκέφτεται κανείς τους άλλους και να τους προσφέρει τον εαυτό του. Γνωρίζει καλά πώς είναι να υπακούει κανείς τυφλά στις απαιτήσεις των άλλων και το ίδιο τυφλά να κοιτάζει τις δικές του επιθυμίες. Εκείνος, αποφάσισε να κάνει κάτι που ποτέ κανείς άλλος δε σκέφτηκε. Να σκεφτεί εσένα, φίλε μου, που ζεις κρυμμένος στο καταφύγιό σου, όχι απλώς βιώνοντας την απόλυτη μοναξιά, αλλά και την απέχθεια των άλλων. Ποιος μπορεί εξάλλου να ανεχτεί ένα ανθρωπόμορφο μαμούνι, το οποίο το μόνο που έχει...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Ταρζάν του κυρίου Τριανταφυλλάκη

Ήταν ένας δρόμος. Χαραγμένος από τα βήματα των ανθρώπων που έμεναν στο πλάι του. Με πέτρες και χώματα. Και σκόνη τα καλοκαιρινά απογεύματα. Με ανταύγειες τα δειλινά και με το μάτι να χάνεται στον απέραντο ορίζοντα. Είχε μια θάλασσα στο βάθος. Άλλοτε γαλάζια κι άλλοτε μαύρη με μικρές λευκές περισπωμένες για κύματα, που έφταναν μέχρι τις απέναντι θολές γραμμές της Αίγινας. Είχε πίσω του έναν όγκο βουνό. Με πεύκα μέχρι τη μέση και ξερός βράχος απ’ τη μέση και πάνω. Κάποιες λίγες εργατικές πολυκατοικίες του Καρέα άσπριζαν λίγο στους πρόποδες. Και τρία δέντρα μοναχά στην κορφή του σκούραιναν κάθε...

Διαβάστε περισσότερα

Ηρωική έξοδος;

Ημέρα 1η Αλλοπαρμένα ξωτικά γελούσανε στις παρυφές της νύχτας. Εγώ και οι άλλοι που δεν ήμουν παίζαμε σκοτεινό δωμάτιο. Ηλεκτροφόρες αγκαλιές με κλείνανε από παντού. Κρύφτηκα κυνηγώντας τον σφυγμό πάνω σε φλέβες αδειανές. Ο χρόνος εκτός σε λίγο θα γινόταν μέλλον. Ημέρα 2η Από τα χείλη μου έσταζε καμένο γάλα. Το φίδι που σερνόταν κάτω απ’ το χαλί είχε ραγίσει. Κλώτσησα το φωτιστικό δαπέδου και το έριξα. Η λάμπα έγινε κομμάτια. Το βολφράμιο έμεινε πυρακτωμένο. Σαν σήμα κινδύνου για τον κόσμο που βουλιάζει. Μια μπαλαρίνα χόρευε πάνω από τα κύματα. Με μάτια ακυβέρνητα. Και πέλματα από νερό. Έπιασα την...

Διαβάστε περισσότερα

Η άνοιξη αναχώρησε ερήμην μας

          Σου ζήτησα να διαλέξεις προορισμό κι εσύ μου έδεσες τα μάτια μ’ ένα σκουρόχρωμο φουλάρι η φωνή της Patti Smith έκανε πιο φιλόξενα τα χέρια σου τα ’χες αφήσει πάνω μου αδέσποτα να σπέρνουν δίψα και γαλήνη το δωμάτιο μύριζε υγρό δέρμα […] _ γράφει ο Χρήστος...

Διαβάστε περισσότερα

Η αγάπη θα γυρίσει να μας πάρει

            Η πανσέληνος αγανάκτησε στη θέα των ανθρώπων κι έσβησε θολές επιθυμίες φτερουγίζανε πάνω απ’ το δρυοδάσος τα μάτια γέμισαν χρυσόσκονη εκείνη η νυχτωδία που μας πυρπόλησε τα σωθικά εκτροχιάστηκε τη βλέπω να σιγοκαίγεται έξω απ’ το μονοπάτι άρρωστο φως τυλίγεται στο σώμα τ’ ουρανού δε θα μας σώσουν όνειρα από μετάξι […] _ γράφει ο Χρήστος...

Διαβάστε περισσότερα

Μητέρα

          Μητέρα των παιδικών μου χρόνων, γλυκιά θύμηση της γης, καρδιά πλημμυρισμένη απ’ τα δάκρυα, τώρα που στέρεψε ο άνεμος των άσπρων ταξιδιών, σε ποιο χώμα θ’ ακουμπήσει το χέρι της στοργής σου, τα εμβατήρια και τις σπονδές, τα χρόνια και τα κύματα, τους αναστάσιμους ύμνους, τις φωτεινές μέρες των γαλάζιων καλοκαιριών… Ήρθε ο χειμώνας κι ομίχλη σκέπασε τον κήπο μας κι ούτε ένας ήλιος δε φέγγισε τη μοναξιά μας… Στη φριχτή περιπέτεια που σβήνεται το λογικό του ανθρώπου φωνάζω τ’ όνομά σου στη νύχτα χωρίς καμιά απόκριση… Στα ναυάγια του καιρού γυρεύω τον ίσκιο σου,...

Διαβάστε περισσότερα

Παράσταση για έναν ρόλο

Θα ’θελα απόψε να ανοίξω το μεγάλο πιάνο στο σαλόνι. Και να χαθούν τα δάχτυλα σε μια σονάτα ξεχασμένη. Κάποιοι θα πουν πως ενοχλώ τις μούσες χωρίς λόγο. Ο αποσπερίτης πέθανε στο κατώφλι του παραμυθιού. Στην παραλία της Καλαμαριάς μόνο οι γλάροι ερωτοτροπούνε. Ξεβάφω. Μα δεν πετώ τα μάτια μου στις σκάλες. Ξεβάφεις. Κολυμπώντας πάνω από τη θάλασσα. Όπως κάθε ασυγκράτητος πόθος. Τέτοιες μέρες στο Λονδίνο νυχτώνει πιο νωρίς απ’ ό,τι στο Παρίσι. Πέρασα κάτω απ’ την αψίδα του Wellington σαν κουρασμένο φάντασμα. Η τρίαινα του Ποσειδώνα ήταν κρυμμένη στα μαλλιά μου. […] _ γράφει ο Χρήστος...

Διαβάστε περισσότερα

Η Δίκη του Κάφκα

Η Δίκη, ένα βιβλίο σταθμός στην παγκόσμια νεότερη λογοτεχνία. Ένα αριστούργημα από τον συγγραφέα Franz Kafka, τoν δικηγόρο από την Πράγα. O Κάφκα γεννήθηκε το 1883 και πέθανε το 1924. Η ζωή του, το πώς ζούσε, εμφανίζεται στα βιβλία του. Η αντίληψή του για τον κόσμο, η γνώμη που έχει για τους άλλους, οι γυναίκες, τι όντα θεωρεί ότι είναι, η αυτοεικόνα του, είναι εμφανή στα έργα του. Γνωστά έργα του η Δίκη, ο Πύργος, η Μεταμόρφωση. Ταινίες του έχουν παιχτεί στον κινηματογράφο. Συγκεκριμένα, η Δίκη σε δύο εκδοχές, η μία από τον σκηνοθέτη Όρσον Γουέλς και πρωταγωνιστή τον...

Διαβάστε περισσότερα

Cubicle Coma

Μανχάταν, Νέα Υόρκη, 11 Σεπτεμβρίου 2001 και ώρα 7.30. Άλλη μια κουραστική μέρα ξεκινάει με το ξυπνητήρι ανελέητα να κουδουνίζει… Πόσο απεχθάνομαι το πρωινό ξύπνημα και όσο σκέφτομαι ότι άλλο ένα κουραστικό οκτάωρο θα το περάσω στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου 3 με πιάνει ζαλάδα. Πολλοί λένε ότι το φαινόμενο του cubicle coma που αισθάνονται οι εργαζόμενοι είναι μια έντονη ψυχολογική κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει κρίσεις πανικού, έντονη εφίδρωση και ακόμη και χρόνια κατάθλιψη. Ο ψυχολόγος μού συνέστησε να βρω αλλού δουλειά, αλλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Χρειάζομαι οπωσδήποτε κάποιο εισόδημα και δεν θέλω να χάσω τη βίζα μου....

Διαβάστε περισσότερα

Διαδρομή

Απ’ τους κήπους της Αθήνας ως τα κάστρα της Βεργίνας με θηκάρι και σταυρό μια ζωή ψάχνω να βρω. Στου Φιλίππου την αυλή, με προσέγγισαν πολλοί, πονηροί συνδαιτυμόνες Σλάβοι, Φράγκοι, Μακεδόνες. Κι άπλωσα δειλά το χέρι, ορφανό μου περιστέρι, μα στην έκσταση απάνω σ’ ένα σύννεφο σε χάνω. […] _ γράφει ο Γεώργιος Δ....

Διαβάστε περισσότερα

Strange colour blue

Ημέρα 1η Πλησίαζαν μεσάνυχτα. Όσοι δεν ήταν στα κρεβάτια τους μείναν να συζητούν γύρω από τυφλωμένες λέξεις. Τα φώτα του δρόμου ακολουθούσαν την κιθάρα του Bob Dylan. Αλλάζαν συνεχώς τα σχέδια της νύχτας. Κι αυτή δυσκολευόταν να γράφει μηνύματα στους τοίχους με σκοτάδι. Με τύλιγε ακόμα η αίσθηση μιας ημιτελούς εφηβείας. Κι έτσι μου χαμογέλασε η γυναίκα που αφήνει τα παράθυρα ανοιχτά. Για να ακούγεται το κύκνειο άσμα της σελήνης. Της έδωσα ένα λευκό χαρτί. Επάνω του ζωγράφισε το πρόσωπό μου. Στα μάτια έβαλε το χρώμα των ματιών της. Ημέρα 2η Ύστερα έλιωσε το δέρμα μου. Το έχυσα σε...

Διαβάστε περισσότερα

Μάντσεστερ

Θρηνώ τα μάτια που δε θα ξαναδώ Τα χέρια που δε θα ξανακρατήσω Κάνω να πιάσω εκείνο το ύφασμα μπας και σ’ αναγνωρίσω Κάποιος μου σφύριξε πως σε είδε Να τριγυρνάς μέσα στα αίματα Μα πώς να τον πιστέψω; […] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Γέρση, είσαι το κόκκινο στο αίμα μου, της Αργυρώς Μαργαρίτη

Γέρση, είσαι το κόκκινο στο αίμα μου: Συγκλονιστικό! Από τα βιβλία που πραγματικά σε παίρνουν και σε σηκώνουν! Δεν περίμενα με τίποτα ότι θα με συγκλόνιζε τόσο, αλλά η τραγική ελληνική ιστορία στάθηκε συνοδοιπόρος της ιστορίας ζωής της Γέρσης και το ταξίδι είναι τραγικό αλλά και αξέχαστο, όχι όμως πάντα για καλούς λόγους. Τα “συγχαρητήρια” που μπορώ να στείλω στη συγγραφέα είναι πολύ λίγα, γιατί δεν έγραψε απλά ένα βιβλίο, έζησε και με έκανε κι εμένα να ζήσω αυτή την ιστορία. Η ιστορία της Γέρσης, λοιπόν, στις αρχές του 20ού αιώνα, σε μια Σμύρνη που παραπαίει, σε μια Σμύρνη...

Διαβάστε περισσότερα

Χορεύοντας με μια σκιά

Οι αγγελικές ματιές των αστεριών στολίζανε το δάσος. Τραγουδώντας προσκαλούσαμε τις νύμφες να πεταχτούν μέσα απ’ τα έλατα. Η πανσέληνος δεν έβγαινε προτού κοιτάξει το είδωλό της στο ρυάκι. Και οι κραυγές των λύκων μου θυμίζανε πως πέρασα το χέρι μου στην πλάτη σου για χάρη μόνο μιας αναμνηστικής φωτογραφίας. Φορούσες μια λευκή μάλλινη μπλούζα. Φορούσα ένα πουκάμισο καρό. Με αμφιλεγόμενο ρητό έμοιαζε το χαμόγελό σου. Μάλλον δε σου αρέσανε ποτέ οι φωτογραφίες. Μου ζήτησες να πω ακόμα ένα τραγούδι. Τότε σε πήρα από το χέρι. […] _ γράφει ο Χρήστος...

Διαβάστε περισσότερα

Απόψε

Απόψε θέλω να κρυφτώ κομμάτι μιας παρένθεσης, έν’ αποτύπωμα αγκαλιάς σ’ ένα παλιό σου ρούχο… Απόψε θέλω να χυθώ στην κόψη μίας πένας μετάγγιση θε να γίνω φωνή στην αίσθησή σου… […] _ γράφει η Ειρήνη...

Διαβάστε περισσότερα

Η Άννα Ασπραδάκη συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Κάθε βιβλίο της μια βουτιά σε συναισθήματα και καταστάσεις! Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή; H πρώτη μου επαφή με τη συγγραφή ξεκίνησε απρόσμενα και αναπάντεχα, όπως κάθε δυνατή σχέση που μας αφήνει πάντα την καλύτερη ανάμνηση. Είναι η στιγμή που δεν έχεις σκεφτεί να κάνεις μια τέτοιου είδους αρχή, ή δεν ήξερες πραγματικά πόσο το ήθελες να την κάνεις, αλλά το σύμπαν αποφασισμένο με έναν μοναδικό τρόπο συνωμοτεί για να την πραγματοποιήσεις. Δεν είχα σκοπό ποτέ μου να εκδώσω κάποιο βιβλίο. Ο στόχος μου ήταν απλά μέσα από τη συγγραφή να εκφράζω τις σκέψεις μου...

Διαβάστε περισσότερα

Τα πιο όμορφα λόγια

Ήταν το βράδυ που η βροχή ζωγράφιζε τα χείλη σου στο τζάμι. Στην οδό Γούναρη είχαν απομείνει κάτι ναρκομανείς. Ανήμποροι να διαφυλάξουνε την αποσύνθεσή τους. Η Εύη τραγουδούσε γι’ αυτούς που τους κομμάτιασε η αγάπη. Εγώ παρηγορούσα τα ερείπια πίνοντας το αγαπημένο μου ουίσκι. Η πόρτα του μπαρ ήταν ανοιχτή. Ο δρόμος έμοιαζε με πεινασμένο ζώο. Είχα μάθει από τις ανοιχτές πόρτες να προσημαίνω την εγκατάλειψη. Έτσι χανόμουν μια ζωή. Αφού δεν είχα τίποτα δικό μου. […] _ γράφει ο Χρήστος...

Διαβάστε περισσότερα

Λόγια της ψυχής

Μη φοβάσαι! Απόλαυσε όλες τις στιγμές! Όποιες κι αν είναι… Να θυμάσαι πως αυτές οι στιγμές θα σε οδηγήσουν εκεί που θέλεις και ποθείς. Μη φοβάσαι! Εγώ είμαι πάντα δίπλα σου. Ποτέ δεν υπήρξαμε και ποτέ δε θα υπάρξουμε χωριστά. Δουλεύω παράλληλα με το νου και με το σώμα σου κι ας μην το καταλαβαίνεις… Θα σε καθοδηγώ για πάντα. Θα επενδύω κάθε στιγμή της ζωής μας με αισθήματα, με όνειρα και με αγάπη. Εμπιστέψου με! […] _ γράφει ο Κώστας...

Διαβάστε περισσότερα

Το δώρο της επετείου

Πλησίαζε η πρώτη επέτειος της σχέσης τους και η Μάρθα ήθελε να του κάνει ένα δώρο ξεχωριστό, όχι από τα συνήθη και τετριμμένα όπως ένα ακριβό ρολόι ας πούμε, ή μια φιρμάτη φωτογραφική μηχανή, ή ένα κινητό τελευταίο μοντέλο, απ’ αυτά που τα κάνουν όλα πέραν των απαραίτητων λειτουργιών τους. Ηχογραφούν με high fidelity, βιντεοσκοπούν, φωτογραφίζουν και κοστίζουν όσο ένας μισθός πρωτοδιόριστου δημοσίου υπαλλήλου. Ήθελε το δώρο της να είναι κάτι που θα υπερέβαινε τα εσκαμμένα, τουλάχιστον όσον αφορά τις δυνατότητές της, να υπερβεί δηλαδή τη φαντασία της, τα θέλω και τα μπορώ της. Έψαχνε, μα ό,τι και αν...

Διαβάστε περισσότερα

Κράτα, ψυχή μου

          Κι εσύ πονάς και ματώνεις, κι έρχονται εκείνοι, που δεν ξέρουν ή που αρνούνται να γνωρίσουν τον πόνο που κρύβεις μέσα σου. Και περνούν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, και σε ποδοπατούν, λες και γεννήθηκαν για να σε πονέσουν. […]   _ γράφει η Αθηνά...

Διαβάστε περισσότερα

Ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι

Αγάπα, σου λέει ο άλλος και μη ζητάς ανταπόδοση ντε και καλά. Προσωπικά, δε συμφωνώ καθόλου με τη ρήση αυτή. Τι νόημα έχει να αγαπάς και ο άλλος να μη νοιάζεται για σένα; Αν εννοεί κάποιος, να αγαπά έτσι γενικώς κι αορίστως ναι, το καταλαβαίνω. Δηλαδή, να σέβεσαι, να μη θέλεις το κακό κανενός, να υπολογίζεις. Συμφωνώ με όλα αυτά και επαυξάνω. Αλλά όταν εγώ λέω “αγαπώ”, σημαίνει ότι ένα πολύ σημαντικό μέρος του συναισθηματικού μου κόσμου το έχω χαρίσει σε κάποιον, αυτός το δέχτηκε και μου το ανταποδίδει, αν όχι στα ίσα σε ένα μεγάλο τους μέρος σίγουρα....

Διαβάστε περισσότερα

Θα με βρίσκεις

Θα με βρίσκεις στων χειλιών σου τη μελανιά, να την σκεπάζω όταν κρυώνει. Στο φιλί το μεθυσμένο θα με γεύεσαι εκεί στην άκρη των στεναγμών του. Για κέρασμα στην ανήμερη μνήμη σου στις νύχτες που σ’ αγάπαγα με άφησα κρυμμένη. Στου ήλιου την πρώτη φεγγοβολή το φλογωμένο στέρνο σου να θωπεύω κι απόκρυφα το χάδι μου πάνω του να σεργιανάω. […] _ γράφει η Βίκυ...

Διαβάστε περισσότερα

Πρελούδιο απελπισίας εν έτει 2017

Άνθρωποι ξένοι. Νομίζεις ότι τους ξέρεις και ξεκλειδώνεις τα πιο απόκρυφα σημεία της ψυχής σου για να φωτίσεις το σκοτεινό τους μονοπάτι. Εμπιστεύεσαι, γιατί νομίζεις ότι είναι ικανοί να κάνουν το ίδιο για ’σένα. Σε θωρούν, μα δε σε βλέπουν. Φοβάσαι να φύγεις από κοντά τους κι αναρωτιέσαι αν διστάζεις, επειδή είσαι αδύναμος να απομακρυνθείς ή αν, επειδή, παρότι είσαι εύρωστος, είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις τη δύναμή σου για να σωθούν αυτοί. Δεύτερη ευκαιρία. Πάλι χαμένος! Γιατί; Επειδή ξέχασες ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει μετάνοια χωρίς να υπάρχει ανάγκη ή συμφέρον. Ξέρεις! Εκείνη η στάχτη που σου ρίχνουν...

Διαβάστε περισσότερα

Μια γυναίκα στην πλώρη της Ανατολής

Ήμασταν συνεπιβάτες. Όμως κανείς δεν είχε αντιληφθεί την απουσία μου. Σε λίγο θα ξημέρωνε κι έκρυβα κάτω απ’ το στρώμα παλιές φωτογραφίες. Ήθελα να κοιμούνται οι περασμένες μου συνήθειες. Άφησα μόνο μια πληγή ορθάνοιχτη. Για να διακρίνω τα σημεία που παραπάτησα. Δεν ένιωθα τα βήματα που βιαστικά με προσπερνούσαν. Και ακολουθώντας τις φωνές των συναδέλφων, έφτασα σε πόλεις φεγγαρολουσμένες. Μία γυναίκα στεκόταν μόνη στην πλώρη της ανατολής. Το βλέμμα της λάβωνε θανάσιμα όποια υπεκφυγή περνούσε. Η θάλασσα ερχόταν και της έβρεχε τα πόδια. […] _ γράφει ο Χρήστος...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest