Select Page

Συντάκτης: Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Neo-noir

Τα φούξια φώτα των προβολέων φώτιζαν το εβένινο δέρμα της, κάνοντας την να φαίνεται ακόμα πιο ονειρική και απρόσιτη. Η φωνή της, ένα τεχνολογικό επίτευγμα. Επιστήμονες είχαν εγκαταστήσει ένα jukebox στις φωνητικές χορδές της. Η Έλεν μπορούσε να τραγουδήσει ξανά. Το κοινό όμως δεν ενθουσιάστηκε. Προτιμούσε την ανταγωνίστρια της, τη Λίζα Λαβ, που τραγουδούσε μέσα από το στομάχι της όπως οι εγγαστρίμυθοι. […] _ γράφει η Κατερίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Μάκης Ρουσομάνης συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Κάθε έργο του ξεχωριστό, όπως ένα ταξίδι! Νέο βιβλίο και καινούργια συνεργασία με εκδοτικό οίκο. Με τι όνειρα ξεκινάει αυτό το ταξίδι; Όπως και σε κάθε δουλειά, έτσι και εδώ, ξεκινάω τη συνεργασία αυτή με τα καλύτερα όνειρα. Ο εκδοτικός οίκος “πνοή” είναι νέος στο χώρο. Δημιουργήθηκε από αξιόλογους ανθρώπους που αγαπάνε πραγματικά το βιβλίο. Πιστεύω πως κάναμε πολύ καλή επιλογή τόσο εγώ και οι συνεργάτες μου, όσο και οίκος. Η κυρία Ξύδη δε μου αρνήθηκε τίποτα απ’ όσα ζήτησα για τις παρουσιάσεις μου και την προώθηση του νέου έργου μου. Δεν μου έβαλε επιπλέον όρους… Ίσα ίσα μπορώ...

Διαβάστε περισσότερα

Θυμώνω…

Θυμώνω… Θυμώνω για χάρη όλων εκείνων που ξεστόμισα, επειδή δεν άντεξα να τα κρατάω πια πίσω από τα σφιγμένα δόντια μου. Για όλες εκείνες τις λέξεις που ξεχύθηκαν απ’ τα χείλη μου και πρόδωσαν όλα όσα σου έκρυβα τόσο καιρό. Θυμώνω με το αχόρταγο βλέμμα μου, με την ασυγκράτητη αναπνοή μου, με τα τρεμάμενα χέρια μου, με τα δάκρυα που έκαιγαν, σαν από οξύ, τα μάγουλά μου… Θυμώνω για την πόρτα που ακόμη έχω αφήσει ανοιχτή από την μέρα που έφυγες. Δε μετανιώνω. Μα θυμώνω. Θυμώνω με την αδυναμία που σου έδειξα. Τιμωρία των λέξεων μου; […] _ γράφει...

Διαβάστε περισσότερα

Φιλί

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Χρόνος γερασμένος σε μια καρέκλα σκοτεινή φορούσε καθαρή απελπισία κι είχε ξεχάσει τα γιατί. Βιαστικά του είπα καλημέρα ήταν η ώρα πια αργά μια ηλιόλουστη βροχή δεν έφτανε στο χώμα κι όμως τρυπούσε την ψυχή. […] _ γράφει ο Σωκράτης...

Διαβάστε περισσότερα

22

Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη. Όλα τα χρόνια της ζωής μου δε φτάνουν για να σβήσω την ανοησία της παιδικότητας, το ρηχό της εφηβείας μου. Πέρασε καιρός και έπρεπε να φτάσω στην ηλικία που καταστράφηκες, να δω μέσα απ’ τα μάτια ενός ξένου και την καρδιά ενός καλλιτέχνη το λάθος μου. Πόσο σε αδίκησα… Έσπαγες δεσμά για να βρεθείς με καινούρια κι εγώ η αφελής, προσέθετα κάγκελα στην κατατρεγμένη σου ανάγκη να δημιουργήσεις. Τα μάτια μου δεν έβλεπαν αλήθεια, μα ένα εύθραυστο κορμί που δε σήκωσε την ψυχή που κουβαλούσε. […] _ γράφει η Ματίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Του Ήλιου του Ηλιάτορα

Σαν σήμερα, 21 χρόνια πριν, στις 18 Μαρτίου του 1996, έφυγε από τη ζωή ο Οδυσσέας Ελύτης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και τους πιο αντιπροσωπευτικούς της γενιάς του. Ο ποιητής του φωτός, όπως συχνά τον χαρακτηρίζουν, με το μοναδικό ύφος του, την ιδιαίτερη θεματική του και τη λυρικότητά του, κατάφερε να δημιουργήσει ένα πολύ μεγάλο έργο και να αφήσει στις επόμενες γενιές μία σπουδαία παρακαταθήκη. Η εργογραφία του σπουδαίου αυτού ποιητή περιλαμβάνει πολλές ποιητικές συλλογές, οι οποίες ξεχωρίζουν για την αισθητική και την τεχνική τους. Γνωστότερες, το Άξιον Εστί (1959), το οποίο τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το...

Διαβάστε περισσότερα

Η μπαλαρίνα

Χρόνος αργός με τυραννάει. Πότε θα ανοίξει το βαρύ βελούδινο καπάκι της φυλακής μου; Είμαι έτοιμη! Σήμερα, οι πιρουέτες μου θα στέλνουν φλογερό μήνυμα στη ματιά του. Κι ο στρατιώτης μου; Θα με κοιτάξει; Θέλω να δω τη λάμψη στα θλιμμένα του μάτια. Το χαμόγελό του φωτίζει τη σκοτεινιά που κρύβω κάτω από το φανταχτερό κουστούμι. Μα η αγάπη μου είναι καταδικασμένη στη σιωπή. Σιγοκαίει σαν αναμμένο κάρβουνο στην καρδιά μου. Λατρεύω κάθε σημείο του πληγωμένου του σώματος. Αχ να μπορούσα να φωνάξω “Σ’ αγαπώ”. […] _ γράφει η Ελίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Δρόμοι

Απ’ τις βελανιδιές βγήκαν οι λέξεις γεμάτες μελωδίες. H χαρά ξεπρόβαλε απ’ τις ανηφοριές κι όρμησε στα χωράφια τον ήλιο να προλάβει. Λευκό ήταν το χρώμα που της ταίριαζε. […] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Πολύχρωμη αγάπη

Πολύχρωμη η αγάπη μας σαν το ουράνιο τόξο. Σπάνιο καιρικό φαινόμενο που όλοι το χαζεύουν και το ζηλεύουν. Μαγικό και φανταστικό μαζί. Τα χρώματά του ξεχωριστά και με ιδιαίτερη σημασία. Κόκκινο το χρώμα που δεσπόζει, ίδιο με το πάθος σου για εμένα. Φουντώνει μέρα με τη μέρα και γίνεται όλο και πιο δυνατό. Στο μπλε σου βυθίζομαι και γεύομαι την αλμύρα της θάλασσας και χάνομαι στην απεραντοσύνη του ουρανού σου. […] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Το μυστικό

Να ’ταν ο χρόνος ποταμός κι εγώ πανιά ν’ ανοίξω, και στη βραδιά τη σιωπηλή βαρκούλα ν’ αρμενίσω. Να ’ταν η απόσταση στιγμή γοργά να κατορθώσω, μέσα στο φεγγαρόφωτο να ’ρθω να σ’ ανταμώσω. […] Μ.Τ. Έχω στην καρδιά μου ένα σου φιλί, μα το λιώνει η γλύκα και η προσμονή. Σφάλισα στο χέρι μια χρυσή κλωστή την άκρη απ’ το κουβάρι, σου στέλνω με πουλί. Δεσ’ την σε ένα αστέρι, το πιο φωτεινό, να ’χω να κοιτάω εκεί στον ουρανό. Κι όλα μου τα βράδια να ’ναι γιορτινά που η καρδιά στο χέρι άστρο θα κράτα. […]...

Διαβάστε περισσότερα

Η Δομνίκη Καράντζιου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Με το πρώτο της βιβλίο χαρίζει ένα πέταγμα και ένα ταξίδι στους μικρούς αναγνώστες! Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Διαβάζοντας παραμύθια στα παιδιά μου και ξεφυλλίζοντας τα παιδικά βιβλία, μου ήρθε μια εσωτερική παρόρμηση να γράψω για τα πιτσιρίκια μου, να γράψω για κόσμους που θα ήθελα να τους ταξιδέψω, για τη φύση, να απαντήσω στα ερωτήματα και τους προβληματισμούς που έθεταν στους εαυτούς τους και σε εμένα, με έναν τρόπο παραμυθένιο και κυρίως να τα κάνω τα ίδια ήρωες σε παραμύθια. Τι ήταν εκείνο που σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας; Παρατηρώντας τους γλάρους στην ακτή, κατά τα...

Διαβάστε περισσότερα

Ιδανικά κι αξίες

Έσκαγε ένα πονηρό χαμόγελο, όταν, σε ευθυμίας στιγμές, όλο καμάρι περιέγραφε πώς στο σχολείο ξεγελούσε τους δασκάλους κι έτσι με άριστα αποφοίτησε… Και πώς αργότερα κατάφερε ν’ απαλλαγεί απ’ τον στρατό, λόγω κάποιας αστάθειας, λέει… Οι έξυπνοι δεν πάνε στον στρατό! Αν ξέρεις τους κατάλληλους ανθρώπους και με τ’ ανάλογο αντίτιμο, όλα τα καταφέρνεις, έλεγε… […] _ γράφει ο Τάσος Σ....

Διαβάστε περισσότερα

Γυναίκα

Από την πρώτη τη στιγμή, στον κόσμο αυτό που θα ’ρθεις είσαι ταγμένη μια ζωή, αγάπη να μας μάθεις. Σαν αδελφή μοιράζεσαι ό,τι κι αν έχεις λάβει αφού αγάπη αδελφική σαν φάρος σε ανάβει. Σαν σύντροφος ολημερίς τον εαυτό σου δίνεις κι ας έρχονται μύριες στιγμές που μαύρα δάκρυα ρίχνεις. Γίνεσαι χάδι και φιλί, δροσιάς πηγή στο κάμα και παίρνεις για ανταμοιβή την πίκρα και το κλάμα. […] – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Προσμονή;

Τα παλιά αρχοντικά μόνα κι έρημα δίπλα στο λιμάνι παλιές στιγμές αναπολούν και κλαίνε… Βουρκώνουνε οι μαραμένες βουκαμβίλιες στην αυλή τους Κι αυτά τα φαγωμένα απ’ την αλμύρα παραθύρια δάκρυα στάζουν. Ποιος είπε πως τα άψυχα ψυχή δεν έχουν; Αν είχαν στόμα τόσα θα ’χαν να μας πουν. […] _ γράφει η Σμαραγδή...

Διαβάστε περισσότερα

Αναμνήσεις ενός Γιάκι

Το γεγονός που συνέβη κάποτε έγινε ιστορία. Ιστορίες για μικρά παιδιά, για εμάς, για εκείνους, ιστορίες να πεις, να αφηγηθείς πριν κοιμηθείς. Η ιστορία που θυμόμαστε γίνεται θρύλος, ζοφερός και τρομερός, γεννά δεισιδαιμονίες και φόβους, τρανούς εξυμνεί και ησυχάζει. Ο θρύλος σιγά σιγά, με τον καιρό παίρνει τη μορφή μύθου. Μύθος πέρα από την αλήθεια πέρα από το ρου της ιστορίας. Έτσι συνεχίζεται η ροή του χρόνου, με εμάς, χωρίς εμάς. Ήμουν μικρός. Δεκατέσσερα νομίζω, που η πρώτη θύμηση μου φέρνει στο μυαλό τον Χενάρο, τρανός ινδιάνος, σοβαρός και εχέμυθος, ψηλός και δυνατός. Με ευγένεια με πήρε στην αγκαλιά...

Διαβάστε περισσότερα

Η Φένια Κινικλή συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Συνέντευξη με την συγγραφέα Φένια Κινικλή! Το πρώτο της βιβλίο είναι μια “καταιγίδα” εικόνων και συναισθημάτων! Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή; Η πρώτη μου επαφή με τη γραφή και το βιβλίο γενικότερα πάει πολύ πίσω, στα παιδικά μου χρόνια. Έκτοτε τράφηκε με πολλή φροντίδα και αγάπη και έφτασε να αποτελεί για μένα εξαιρετική τύχη και προνόμιο να εργάζομαι στον χώρο του βιβλίου, στην επιμέλεια και στον σχεδιασμό. Το πλήρωμα του χρόνου για την πρώτη μου ολοκληρωμένη συγγραφική απόπειρα ήρθε το 2016, με τη «γέννηση» και την κυκλοφορία του μυθιστορήματος «Απρόσμενη Καταιγίδα», που κυκλοφορεί από τις...

Διαβάστε περισσότερα

Μπλε γραμμή

Μέρα ανοιξιάτικη λουλουδιασμένη χτυπάει το τζάμι μου ο ήλιος μα έχω φύγει από καιρό πολύ μακριά με το βαρύ αμπέχονό μου πήγα στον κόσμο των νεκρών κι ας έχει τόση παγωνιά εδώ δεν με πειράζει. Στέκομαι τώρα τόσο κοντά στη λήθη με μαργαρίτες πληγωμένες, που τις φυλάω από παιδί «μ’ αγαπά δεν μ’ αγαπά»… δεν σου έδωσα απάντηση. […] – γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Περί φωτός και σκότους

Το ’ξερα πως ό,τι συμβαίνει είναι προέκταση του αέναου πολέμου φωτός και σκότους. Ίσως το ξέρουνε πολλοί, όμως λίγοι δίνουν σημασία. Τι να πρωτοσκεφτούν… Έχουν τόσες υποχρεώσεις. Τόσες άχρηστες συσκευασίες να πετάξουν στα σκουπίδια… Και τους το λέω πως οι πρωτόγονοι, μπορεί να ήταν πιο ευτυχισμένοι σ’ ένα τίποτα που περιείχε το όλον. Πως ζούσαν όλη τη μέρα κι όχι μόνο τις ώρες που δε δούλευαν. Και μ’ ακούν, αλλά λίγο. Συνεχίζουν το ίδιο, καθημερινό, επίπονο, χαοτικό τίποτα… […] _ γράφει ο Νίκος...

Διαβάστε περισσότερα

Αδυναμία

Σε αυτή την κοσμική φάρσα που κάποιοι λένε ότι τελειώνει, κάποιοι ελπίζουν να τελειώσει και άλλοι φροντίζουνε γι’ αυτό.. Που παλεύεις τη ρουτίνα, που παλεύεις τον εχθρό την εξάρτηση που διάλεξες ή τον ίδιο σου εαυτό… […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος