Συντάκτης: Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Ο νυχτοφύλακας

Πάνε τρεις μήνες από τότε που έπιασα αυτή τη δουλειά κι αν με ρωτήσει κάποιος αν είμαι ευχαριστημένος ή όχι, ειλικρινά, δεν ξέρω τι να του απαντήσω. Είμαι ο νυχτερινός φύλακας του αρχαιολογικού μουσείου της μικρής μας πόλης, με το τόσο ένδοξο παρελθόν και το τόσο, μα τόσο, ιταμό παρόν. Εντάξει, δεν παραπονιέμαι, μιας και δεν είναι καμιά δύσκολη εργασία, ούτε ιδιαίτερα κουραστική, αλλά μα την πίστη μου, δε φανταζόμουν επ’ ουδενί όταν με προσλάμβαναν, ότι θα μου δημιουργούσε τέτοια σύγχυση. Το συγκεκριμένο επάγγελμα εμπεριέχει μια ιδιορρυθμία, που το διαχωρίζει κάθετα απ’ όσα άλλα έχω εξασκήσει ως τώρα. Εισχωρώντας...

Διαβάστε περισσότερα

Σε χρυσό κλουβί

Ζωές αφημένες, παρατημένες, με μόνες διεξόδους, τι άλλο; Σκέψεις που στριφογυρίζουν και σε ρωτούνε συνεχώς, χωρίς να διαφαίνεται ίχνος κούρασης στο βλέμμα τους. Λες και θέλουν να καλύψουν το κάθε τι που τις έχει οδηγήσει και παραπλανήσει ταυτόχρονα και συνάμα. Θελήσανε να απεμπλακούν από δικές τους καταθέσεις ψυχής και το μόνο που κατάφεραν ήταν να μπουν σε ένα κλουβί που άλλοι σχεδίασαν στα μέτρα τους και κατήυθυναν τόσο εύκολα, μα ίσως και ύπουλα, ώστε να μη γευτούν ξανά το αίσθημα της ελευθερίας. Σκέψεις θέλετε να το πείτε, εκφράσεις, να το δεχτούμε. Μα το κυριότερο είναι πώς πλανήθηκαν και παραπλανήθηκαν...

Διαβάστε περισσότερα

Φόβος

Φόβος είναι η καταγραφή στα κύτταρά σου της σάρκας σου που καίγεται και έχεις καταφέρει να επιβιώσεις με δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εγκαύματα στα δύο τρίτα του παιδικού σου σώματος, ύστερα από μία πυρκαγιά… Φόβος είναι η αποφυγή ακρωτηριασμού και η επιβίωσή σου, ύστερα από το δάγκωμα δηλητηριώδους αράχνης… […] Α.Μ.   Φόβος είναι να σκεφτείς και μόνο ότι δεν θα υπάρχει Αγάπη στη ζωή σου παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις αυτών που πίστεψες και εμπιστεύτηκες… Φόβος είναι η αρρώστια να προσπαθεί να σου πάρει αυτούς που αγαπάς και η προσπάθειά της να καρποφορεί… […]...

Διαβάστε περισσότερα

Αν

Το αυτοκίνητο σταμάτησε στην πόρτα της εκκλησίας. Ένα παλιό Fiat μοντέλο του 1995, άσπρο και με ένα βαθούλωμα στο πίσω «φτερό», δείγμα κάποιας απροσεξίας του ιδιοκτήτη. Η Ανατολή κοίταξε μέσα από το παράθυρο τον Άγγελο που την περίμενε στα σκαλιά της Αγίας Μαρίνας. Ήταν όμορφος. Ο Άγγελος που ερωτεύτηκε τόσο παράφορα και παράξενα, γιατί σε τίποτε δεν ταιριάζαν. Ονειρευόταν πολλούς μήνες πριν αυτή τη στιγμή. Και πολλά χρόνια αυτή τη μέρα, όπως κάθε κορίτσι κάνει όνειρα για την ημέρα που θα παντρευτεί. Σήμερα δεν ήταν όλα όπως τα είχε πλάσει στη φαντασία της. Δε φορούσε νυφικό σαν αυτά που...

Διαβάστε περισσότερα

Μια οικογενειακή ιστορία

Το μυαλό μου επεξεργάστηκε σενάρια για κάθε πιθανή έκβαση των γεγονότων που θα ακολουθούσαν με την επιστροφή μου στο σπίτι, μετά από την αναστάτωση που προκάλεσα σε ολόκληρη τη γειτονιά. Σε όλα μου τα σενάρια, τρεις ήταν οι βασικοί πρωταγωνιστές. Ο πατέρας μου, η χείρα με τα πέντε ορφανά κι εγώ φυσικά. Ο πατέρας μου… Αχ αυτός ο πατέρας μου! Και η χείρα του! Έτσι είχε βαφτίσει την παλάμη του φυσικά… Τα πέντε ορφανά ήταν τα δάχτυλά της. Η συνηθισμένη του φράση ήταν: «Θα πέσει η χείρα με τα πέντε ορφανά!» Ήταν βαριά εκείνη η χείρα! Πολύ βαριά! Θυμάμαι...

Διαβάστε περισσότερα

Ζωή εκτός τόπου, του Έντουαρντ Σαΐντ

ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΣΑΪΝΤ ΖΩΗ ΕΚΤΟΣ ΤΟΠΟΥ Μετάφραση: Ελένη Λούση Πρόλογος: Κατερίνα Σχινά Σειρά: Δοκίμιο (ISBN: 978-618-03-0818-1, τιμή: 18,80 €, σελ.: 512) Χρόνος έκδοσης: Ιανουάριος 2017 Τίτλος πρωτοτύπου: Out of place, a memoir Ο Έντουαρντ Σαΐντ, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της εποχής μας, έζησε τη ζωή του ανάμεσα σε δύο κόσμους. Γεννημένος στην Παλαιστίνη, με αμερικάνικη υπηκοότητα και μόρφωση, χριστιανός ανάμεσα σε μουσουλμάνους, με αγγλικό όνομα και αραβικό επίθετο, έγινε η φωνή της Ανατολής στον δυτικό κόσμο για δεκαετίες. Σε αυτή την αποκαλυπτική, συγκινητική αυτοβιογραφία, ο Σαΐντ καταγράφει τα δύσκολα παιδικά χρόνια που διαμόρφωσαν τη σκέψη και τον χαρακτήρα του....

Διαβάστε περισσότερα

Άσε τ’ άλλα

Η καρδιά σου, το ξέρω, αγαπά. Όμως ο χρόνος θα δείξει αν αξίζουν όλα αυτά ή αν θα νικήσει η θλίψη… Οι καρδιές είναι για ν’ αγαπούν και τα λόγια είναι για να πονάνε. […] _ γράφει ο Νίκος...

Διαβάστε περισσότερα

Το γράμμα

Αγαπημένε μου, αυτή είναι η τελευταία φορά που σου γράφω. Έχω τόσα πολλά να σου πω που δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Ευχαριστώ; Σ’ αγαπάω; Να προσέχεις; Να είσαι ευτυχισμένος. Να ντύνεσαι ζεστά και να προσέχεις εκεί έξω. Ξέρεις, ο κόσμος είναι σκληρός. Μα ποιον κοροϊδεύω; Το ξέρεις καλύτερα από οποιονδήποτε. […] _ γράφει η Γεωργία...

Διαβάστε περισσότερα

Η λίμνη

Ο γέροντας σήκωσε τα μάτια του προς τον ουρανό· ακόμα και τώρα που η όρασή του του έπαιζε παιχνίδια, είδε τα μαύρα σύννεφα να μαζεύονται. Σε λίγο η μπόρα θα τάραζε τα νερά της ήσυχης λίμνης. Αυτή την ώρα όμως τα νερά ήταν τόσο ήρεμα, που δημιουργούσαν μια συμμετρική αντανάκλαση του κόσμου στο νερό, κάτι σαν τον Σμαραγδένιο πίνακα. Τα μάτια του έβλεπαν θολά τα σύννεφα, σαν απειλητικές σκιές, αλλά τίποτα δεν είχε αλλοιώσει τη μνήμη του. Εκεί, σε αυτή την ήσυχη λίμνη, πριν πενήντα περίπου χρόνια, συνάντησε εκείνη την μοναδική του αγάπη για να τη χάσει ξανά σε...

Διαβάστε περισσότερα

Καινούρια αγάπη

Η Εβελίνα μένει μόνιμα στην Αθήνα και συγκατοικεί με τον σύντροφό της, τον Γεράσιμο. Η Εβελίνα και ο Γεράσιμος είναι μαζί σαν ζευγάρι εδώ και πέντε χρόνια και είναι πολύ αγαπημένοι. Όλα κυλάνε ήρεμα μεταξύ τους, μέχρι που ο Γεράσιμος παίρνει μία προαγωγή στην εταιρεία που εργάζεται και αυξάνονται οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις, καθώς και ο χρόνος που δουλεύει στην εταιρεία. Από τότε, ο Γεράσιμος επιστρέφει αργά το βράδυ στο σπίτι από την δουλειά του και αρχίζει να παραμελεί αισθητά, σαν σύντροφό του, την Εβελίνα. Από την άλλη, εκείνη εργάζεται σαν φιλόλογος σ’ ένα σχολείο, αλλά φροντίζει να κρατά...

Διαβάστε περισσότερα

Αντίστροφη μέτρηση

Είναι μέρες αντίστροφες που το ημερολόγιο θυμίζει καραμέλα. Αυτό έκανα πέρυσι και αυτό πρόπερσι. Ο φόβος της επανάληψης λέξεων που δεν επισκευάζονται δε μετατρέπονται και δε μεταποιούνται. Η ματαιότητα ως να πηγαίνω να αγοράσω ωδικά πουλιά που θα τα κλείσω σε κουτιά. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Από τα δικά μου μάτια

Τίποτα δεν πονάει περισσότερο από το να βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς να πονάνε. Να ξέρεις πως ό,τι κι αν κάνεις, δε θα είναι αρκετό. Να νιώθουν τόση θλίψη μέσα τους και να μη μπορείς να την πάρεις μακριά. Ένα χαμόγελό τους να σε κάνει πιο χαρούμενη/ο από οτιδήποτε άλλο. Να σε πληγώνει το ότι δεν αγαπάνε τον εαυτό τους περισσότερο από το ότι εσύ δεν αγαπάς τον εαυτό σου. Να θες να τους φωνάξεις πως τους αγαπάς, αλλά να μην το πιστεύουν. […] _ γράφει η Ιωάννα...

Διαβάστε περισσότερα

Επαναστάτες του 21ου αιώνα

Δηλώνεις επαναστάτης μα η αφορμή σου ακόμη αγνοείται. Όχι από τους αδιάκριτους που πάντα σε ρωτούν, αλλά απ’ τον εαυτό σου. Θέλεις να προσπαθήσεις, το ξέρω, δεν βρέθηκε ακόμη ο ιδανικός αγώνας, μα όλοι από κάπου ξεκινούν. Η αποδοκιμασία ανθεί εκεί που δεν υπάρχει αντίλογος. Μα χωρίς αμφιβολία, είναι μια καλή αρχή. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Εγώ και η νύχτα

Νύχτα μητέρα λογισμών που αλήθεια με τρομάζουν σε ποιων το φως αστερισμών οι εφιάλτες μου κουρνιάζουν; Νύχτα της έμπνευσης τροφός μα και του φόβου αντάμα το ένα σου στήθος βγάζει φως και τ’ άλλο πνίγει κλάμα. […] _ γράφει ο Σπύρος...

Διαβάστε περισσότερα

Ο πράσινος κήπος

«Έχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου. Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα πού φτάνει ο καθένας τους. Η θάλασσα, ξέρω. Ο ουρανός, υποψιάζομαι. Για τον πράσινο κήπο μου, μη με ρωτήσετε.»1 Νικηφόρος Βρεττάκος Είναι κάποιες στιγμές που συνειδητοποιείς πως ακόμη και αν διαβάζεις και ασχολείσαι καιρό με σπουδαίους ποιητές και τα αριστουργήματά τους, πάντοτε θα υπάρχει κάτι που θα βρεθεί μπροστά σου για να σου υπενθυμίσει πως στην πραγματικότητα δεν γνωρίζεις τίποτα. Αυτό, λοιπόν, έπαθα και εγώ μόλις έπεσε κατά τύχη -ορκίζομαι!- στα χέρια μου ένα...

Διαβάστε περισσότερα

Όμορφη ψυχή

Ήρθες σαν τον άνεμο από το πουθενά Μια μεταμόρφωση της γκρίζας μου της στάχτης Πρότυπα του πώς πρέπει κανείς να αγαπά χωρίς κανένα όριο ορθό ή αυταπάτης Άμαθη σοφή ψυχή, αιώνια και ωραία που ’ναι ακόμα στον πρόλογο ετούτης της ζωής με βοηθό τον πόθο του Ουρανού, τη μάνα Γαία έγνεψε ένα όνειρο συνείδησης γυμνής Όσο το μυαλό να νουθετεί και να προσδίδει έννοιες και αναλύσεις στο τι το κάθε εστί στην αυθεντία επίκληση, σε λόγια του Αρχιμήδη “Δώστε μου μέρος να σταθώ και μετακινώ τη γη”. […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί…

«Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε, κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει· εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε, κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι.» Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ, Μαραμπού Σαράντα δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 10 Φεβρουαρίου, από τον θάνατο του ποιητή των θαλασσών και των ναυτικών, Νίκου Καββαδία, ο οποίος κατά τη διάρκεια της ναυτικής του ζωής ύμνησε, μέσα από τα ποιήματά του, τις εξωτικές θάλασσες, τα μακρινά ταξίδια και τη ζωή στα πέλαγα και στους ωκεανούς όσο κανείς άλλος. «Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει: “Τι θλίψη στα...

Διαβάστε περισσότερα

Έρως στο παγκάκι, του Αλέξη Κυριτσόπουλου

ΑΛΕΞΗΣ ΚΥΡΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΕΡΩΣ ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ Σειρά: Λεύκωμα (ISBN: 978-618-03-1005-4, τιμή: 9,90 €, σελ.: 92) Χρόνος έκδοσης: Ιανουάριος 2017 Μια τρυφερή ερωτική ιστορία, με μοναδική ευαισθησία, από έναν μεγάλο δημιουργό. Τι θα γινόταν αν το σ’ αγαπώ στο παγκάκι δεν είναι παρά μια κενή υπόσχεση, ένα σύννεφο, ένα φευγαλέο όνειρο; Υπέροχες εικόνες, πραγματικά έργα τέχνης, διαδέχονται η μια την άλλη σαν πλάνα κινηματογραφικής ταινίας που αφηγούνται μια ερωτική ιστορία… «Όνειρο ήταν που καρφώθηκε σαν αστραπή στο παγκάκι που κάτσαμε τότε που μου είπε σ’ αγαπώ». Ο Αλέξης Κυριτσόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά γνώρισε τη ζωγραφική στο Παρίσι. Η ζωγραφική του...

Διαβάστε περισσότερα

Σε αναζήτηση της ευχαρίστησης

Ο δίσκος του ήλιου μόλις είχε ξεπεράσει την κορυφογραμμή των λόφων. Το προάστιο – δορυφόρος, ένα από τα πολλά στις παρυφές της μητρόπολης, άρχισε να αναδύεται δειλά μέσα από την αχλή. Στο πρώτο φως της μέρας, οι πολυκατοικίες άφηναν να φανεί προκλητικά η τυποποίηση της κατασκευής τους. Κατακόρυφα κτίσματα, οργανωμένα σε κάνναβο, στον ίδιο τύπο, στον ίδιο όγκο και στην ίδια απόχρωση, συμμετρικά κατανεμημένα, εκατέρωθεν της σιδηροδρομικής γραμμής του προαστιακού. Οι ακτίνες, πέφτοντας πλάγια, έριχναν τη σκιά του υποστέγου της αποβάθρας πάνω στο ανθρώπινο τείχος, μετατρέποντάς το σε άμορφη μάζα. Εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό στο ρολόι του σταθμού, δεν...

Διαβάστε περισσότερα

Η αγάπη θέλει αντάλλαγμα;

Ρωτάνε και ξαναρωτούν τον κόσμο για να μάθουν τι θέλουν, τι πιστεύουνε τι άλλο πια να πάθουν; Να τρέχουν, να γυρεύουνε ανάλυση να κάνουν τα χτυποκάρδια της καρδιάς πριν άλλοι να προλάβουν Να στείλουνε, να πέμψουνε μηνύματα στον κόσμο ευωδιές αποθυμιές γεμάτες από δυόσμο. […] Α.Ζ. Η αγάπη είναι ένα δεντρί πολλούς καρπούς που βγάνει Μα αν την ποτίσει εγωισμός Αυτό θα τη μαράνει. Η αγάπη είναι θάλασσα Που για να την περάσεις Πρέπει να δείξεις στο σκαρί στο φάρο πως θα φτάσεις. Η αγάπη είναι άνεμος! Μα για να σε δροσίσει Πρέπει να είσαι πλάι του Όταν αυτός...

Διαβάστε περισσότερα

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Αν θες να ζήσεις, ξεκίνα τώρα. Μην περιμένεις το αύριο… Αν θες να πεις “σ’ αγαπώ”, κάν’ το γρήγορα. Μην περιμένεις να ξεθυμάνει… Αν θες να αγκαλιάσεις, αγκάλιασε αιφνιδιαστικά. Μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή… Αν θες να χαρείς, άρχισε από σήμερα. Μην περιμένεις ξεχωριστές ευκαιρίες… […] _ γράφει η Νίκη...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος