Select Page

Συντάκτης: Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Ναυάγιο

Αυτή η ανάσα από ένα ατέλειωτο τσιγάρο με φέρνει αντιμέτωπο στο χτες Σαν να ταξίδευα αιώνια σε τσακισμένο κάρο, π’ όλο σκοντάφτει στις καρδιάς σου τις ρωγμές. Κι ευθύς βυθίζεται σε κατακόμβες σκοτεινές γεμάτες φόβο υγρό και μοναξιά θυμίζει αδειανές κενές ματιές γνέφοντας κάθε που μου φεύγουν μακριά. Κάθε φορά. […] _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

ΣΟΒΟΦ: Ο κινούμενος ήλιος, της Λέττας Βασιλείου

«Το μικρό θήραμα αποδείχτηκε πολύ δυνατό και πολύ ύπουλο. Την είδε να μεταμορφώνεται μπροστά σε όλους με τόσο θάρρος σ’ ένα λιοντάρι! Ένα γρήγορο λιοντάρι που έκανε επίθεση στις ψυχές όλων και τις υπέτασσε. Αυτό ήταν η τέχνη λοιπόν. Υπέτασσε τους πάντες με τον πιο ύπουλο τρόπο και μετά τους έβαζε στη διαδικασία της σκέψης. Όχι, η τέχνη δεν ήταν άχρηστη. Επικίνδυνη ήταν». Τι μορφή παίρνει ο φόβος στο μυαλό του καθενός; Σκοτάδι; Θηρίο; Ερπετό; Ήχος; Αίσθηση; Όποια μορφή κι αν παίρνει, παραμένει η ουσία του. Η ασφάλεια. Πώς φαντάζεστε μια κοινωνία φόβου; Η Λεόνα δεν χρειάζεται να τη...

Διαβάστε περισσότερα

Της ψυχής τα κρατημένα

Σαν πολύτιμο θησαυρό έκρυβε τα συναισθήματά της, ποτέ δεν τα εξωτερίκευσε, ήταν αποκλειστικά δικά της. Τα χείλη της μπροστά στους άλλους πάντα χαμογελαστά μα όταν έμενε μονάχη, αιμορραγούσαν σιωπηλά. Ό,τι σκεφτόταν και ένιωθε μέσα της το κρατούσε, γινόταν ένα μαζί του, όλα τα σωματοποιούσε, και αυτά σαν άλλος χείμαρρος, ορμητικός και βίαιος, δεν είχαν πού να ξεβράσουν και αυτή υπέφερε, πονούσε και την ψυχή της τυραννούσε. […] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Για ένα εικοσάρικο

Η πισίνα του σπιτιού του Σταμάτη ήταν σημείο αναφοράς της παρέας εκείνα τα χρόνια. Μας άφηνε να κάνουμε μπάνιο και να χαρούμε αρκετά πιτσιρικάδικα καλοκαίρια. Όταν δεν αλωνίζαμε τα γύρω στενά, δεν παίζαμε μπάλα και κουκουναροπόλεμο, πηγαίναμε στου Σταμάτη. Είχε φθινοπωριάσει κι η πισίνα είχε πρασινίσει. Ετοιμάζονταν να την αδειάσουν. Κάποιο επιτραπέζιο παίζαμε στου Σταμάτη και κάποια στιγμή τού ήρθε η ιδέα. Θα έλεγε πως έχασε ένα εικοσάρικο δραχμές, ένα αγαπημένο κέρμα τότε, κάπου γύρω από την πισίνα. Στόχος τής πλάκας ο Παύλος, ένα παιδί που έκανε τον μάγκα και τον κολυμβηταρά, όμως ποτέ δεν είχε μπει στην πισίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι και τα άστρα

Ένα κορίτσι μελαγχολικό που κοίταζε τα άστρα, μικρές λευκές κουκίδες, μικρές τυφλές ελπίδες, όνειρα απατηλά, μα όχι και τόσο, πόσο κοντά, μα και πόσο μακριά, η σκέψη της ταξίδευε, εκεί ψηλά στα ουράνια, βλέπεις αυτό το φως εκεί είναι ο μπαμπάς τής είπανε, και πόσο μακριά, και πόσο κοντά, δεν ήξερε, μόνο ήλπιζε, […] _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Με σένα έναν κόσμο δημιουργώ

Με σένα έναν κόσμο δημιουργώ Εκεί που δε φαντάζεσαι Όπου η ψυχή σου δεν το νιώθει Όπως το όνειρο είναι ο στίχος Που γεννιέται και δε σε θίγει. Στο ανοιγοκλείσιμο ματιών Σε αναπνοή και χτυποκάρδια […] _ γράφει ο Έντμοντ-Ανδρέας Σαλβάρης Μετάφραση: Gaqo...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάπη για την ποίηση

Όποιος κι αν ερωτηθεί Που ’χει λατρεία τόση Στης ποίησης τον καταιγισμό Ξέρω θα αποδώσει Την περισσή αγάπη του Σεβαστό απ’ την ψυχή του Αναπνοιά μονάκριβη Η κάθε θύμησή του Την ποίηση τη λάτρεψα Μικρό ήμουν θυμάμαι Στο δημοτικό επήγαινα Τα λέω και λυπάμαι […] Α.Ζ. Δεν είναι λίγες οι φορές που σαν αετός πετάω Όταν την πένα στο χαρτί με την ψυχή κρατάω Η Αγάπη για την Ποίηση πολλά κρατάει χρόνια Κι ευωδιάζει ολοχρονίς σαν Γαλλική κολώνια Την Ποίηση τη λάτρεψα, την έχω σαν παιδί μου! Παιδί στα δεκατέσσερα τση ’δωκα την ψυχή μου […]...

Διαβάστε περισσότερα

Αφιέρωμα στο Ολοκαύτωμα

Αφιέρωμα στο Ολοκαύτωμα Για τις εκδόσεις Γαβριηλίδης, ο Ιανουάριος είναι αφιερωμένος στο Ολοκαύτωμα με τίτλο «Θυμόμαστε δεν χρησιμοποιούμε». Με μια σειρά εκδηλώσεων προσπαθούμε να προσεγγίσουμε τα ιστορικά γεγονότα και τα πρόσωπα με τρόπο που θα καταδεικνύεται η θηριωδία των ναζί, αλλά και η σημασία που έχουν στη σημερινή ταραγμένη εποχή. Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2017 Έναρξη της έκθεσης γλυπτικής της Κλειώς Μακρή με θέμα: «Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο» «Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο» ονοματίζει την τελευταία της έκθεση στο πατάρι των εκδόσεων Γαβριηλίδης η γλύπτρια Κλειώ Μακρή. Δανείζεται τον τίτλο της από το ομώνυμο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη της...

Διαβάστε περισσότερα

Η απειλή

Άδεια η κάμαρη μ’ ένα τσιγάρο συντροφιά. Το φως λιγοστό, σκιά λειψή που γέρνουν οι ώμοι της σε μια κόλλα χαρτί. Οι λέξεις λυγμοί, σιωπές που καίνε αλύπητα. […] _ γράφει η Ασημίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Μάρθα, Μάρθα, του Ντίνου Σιώτη

Το Σάββατο 14 Ιανουαρίου, στις 12:30 μμ., στου Γαβριηλίδη, Αγίας Ειρήνης 17, στο Μοναστηράκι, θα γίνει η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής Μάρθα, Μάρθα του Ντίνου Σιώτη από τον ποιητή και κριτικό λογοτεχνίας Κώστα Παπαγεωργίου και από τον ποιητή Χαράλαμπο Γιαννακόπουλο. Ο Νάνος Βαλαωρίτης θα απευθύνει θερμό πατριωτικό χαιρετισμό. Ο ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης, δώδεκα σχέδια του οποίου κοσμούν το βιβλίο, θα αναφερθεί στις πηγές έμπνευσής του όπως προέκυψαν από την ανάγνωση των ποιημάτων. Μουσική από Ταδέλφια Τάδε, Μιχαήλ και Παντελή Καλογεράκη. Ποιήματα θα διαβάσει ο Ντίνος...

Διαβάστε περισσότερα

Το τελευταίο γράμμα της

Αγαπημένε μου Πέτρο, Πέρασε ήδη ένας μήνας. Ο πιο άσχημος μήνας της ζωής μου. Δεν ξέρω πώς το άντεξα. Δεν ξέρω πώς θα το αντέξω από δω και πέρα. Νιώθω ήδη την απουσία σου να με πλακώνει σα σύννεφο. Τα μάτια μου θολώνουν και το σώμα μου τρέμει κάθε φορά που σε σκέφτομαι. Δηλαδή, συνέχεια. 58 χρόνια γάμου. Όλη μας η ζωή. Πώς μπορείς να μάθεις να ζεις διαφορετικά μετά από τόσα χρόνια; Δεν έχω ποιον να φροντίζω. Δεν έχω ποιον να με προσέχει. Δεν έχω ποιον να αγαπώ και ποιον να με αγαπά, τόσο πολύ όσο εσύ. Σα...

Διαβάστε περισσότερα

Επίσημη πρώτη

Η πρόβα τζενεράλε πήγε περίφημα. Η ερμηνεία της, γι’ άλλη μια φορά, ήταν αξεπέραστη. Το κοινό είχε μείνει άφωνο. Αυτό ήταν το ζητούμενο, άλλωστε. Ένα σαστισμένο κοινό. Κάποιοι, πεσμένοι στα γόνατα, την κοιτούσαν με τα μάτια ορθάνοιχτα. Άλλοι έκλαιγαν μ’ αναφιλητά και δεν μπορούσαν να συνέλθουν. Συγκλονισμένοι. Ανατριχιασμένοι. Ζαλισμένοι… Το βέβαιο ήταν πως είχε καταφέρει ν’ αγγίξει την ψυχή τους. Τόσο βαθιά που δεν το πίστευε κι η ίδια. Σίγουρη για τον εαυτό της, υποκλινόταν ξανά και ξανά μ’ ένα χαμόγελο ικανοποίησης στα χείλη. Μα ήταν τόσο σπουδαία τελικά; […] _ γράφει η Στέλλα...

Διαβάστε περισσότερα

Ψάχνω

Ψάχνω να δω αν ακούει ο Θεός Ψάχνω σημάδια που δίνει ο καιρός Ίσως αν βρέξει μου δείχνει ότι αρνείται Μα ίσως των σύννεφων άλλος ηγείται Ρέκβιεμ για το παρελθόν παραγγέλνω Τάματα, γράμματα στ’ άβατα στέλνω Πόλεμο κηρύσσω στον εαυτό μου αυτόν τον κακό, κουραστικό αρχηγό μου Τη μάχη όταν χάνω κλαίω σα χήρα και αναθεματίζω τη μαύρη μου μοίρα Μα όταν φτάνω στου Άδη τη θύρα γυρνάω στον αδερφό του που μου λέει “μαρτύρα” […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Διήμερο εργαστήριο για τον κινηματογράφο

Η Κινηματογραφιή Λέσχη Πεύκης διοργανώνει Διήμερο εργαστήριο για τον κινηματογράφο Παρακαλούμε όσοι ενδιαφέρεστε να δηλώσετε συμμετοχή Θέμα: Η ταινία μικρού μήκους Λίγα λόγια για το εργαστήριο: Όλα τα βήματα δημιουργίας μιας ταινίας μικρού μήκους. Στοιχεία από την ιστορία του κινηματογράφου, εκφραστικά μέσα (πλάνα, γωνίες λήψεις, κινήσεις κάμερας, φακοί), επαγγέλματα, σενάριο, στάδια παραγωγής, διανομή ρόλων, γύρισμα και τελική επεξεργασία (μοντάζ – μιξαζ). Δημιουργία ταινίας μικρού μήκους από τους συμμετέχοντες. Το εργαστήριο απευθύνεται σε ενήλικες, κατά προτίμηση εκπαιδευτικούς, ώστε να διαδοθεί η οπτικοακουστική δραστηριότητα στα σχολεία. Πληροφορίες για το εργαστήριο από 1-12-2016: κ. Νίκος Γιαννόπουλος nikosgian@libe.com. Δηλώσεις συμμετοχής: kinlespef@gmail.com ή εναλλακτικά...

Διαβάστε περισσότερα

Το φως

Ω, αγαπημένη μαύρο ψωμί μου δώσανε τα χέρια σου. Οι εποχές άλλαξαν και έγιναν μία. Χορτάρια φύτρωσαν στους ξερούς δρόμους και πίσω απ’ τα μυστήρια το βλέμμα σου ομόρφυνε τον χρόνο. […] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Το τελευταίο γράμμα του

Αγαπημένη μου Μαρία, Τα μάτια μου είναι θολά και το χέρι μου τρέμει· ελπίζω να μπορείς να διαβάσεις τα άχαρα γράμματά μου. Είμαι αδύναμος και κουρασμένος. Με το ζόρι σηκώθηκα από το κρεβάτι, κι ας έλεγε ο γιατρός να μην το κάνω. Έπρεπε. Ήθελα να σου γράψω. Έχω ήδη τρεις μέρες εδώ μέσα, όπως ξέρεις, και κάθε μέρα ξημερώνει και πιο δύσκολη. Όταν ανοίγω τα μάτια μου το πρωί, εκπλήσσομαι που είμαι ακόμη ζωντανός. Δε θα βγάλω τη βδομάδα, είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Δεν με πειράζει όμως. Έζησα πολύ. Έζησα καλά. Έζησα μαζί σου και αυτό μου φτάνει. 58...

Διαβάστε περισσότερα

Τα γεγονότα

Στα κρεβάτια του θανάτου στέκονται οι δαίμονες. Από κοντά τους οι ρεαλιστές κουράστηκαν να εξηγούν στα πλήθη την πραγματικότητα. Μαζί τώρα σαρκώνονται ρόλους και γεννούν τα γεγονότα. […] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Μια στιγμή

Τον γνώρισε μια χειμωνιάτικη νύχτα. Με τη φωνή του, την παρέσυρε σ’ ένα μαγικό ταξίδι- αστραπή. Ξεγύμνωσε την ψυχή της και αφέθηκε έρμαιο στα ερωτικά του καλέσματα. Μιλούσε τόσο ακαταλαβίστικα. Δε μπορεί να ήταν τίποτε άλλο παρά ο κώδικας της αγάπης. Ο χρόνος σταμάτησε. Κοιτώντας τον, βαθιά μες στα μάτια, του αποκάλυψε όλα τα μυστικά της. […] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Παντομίμα

Ο πιερότος εκτελεί την παντομίμα της μοναξιάς τη μεσονύκτια ώρα με μόνη σύντροφό του τη σελήνη λικνιζόμενος στο μελαγχολικό της φως και την ιδέα της πληρότητας Μιμούμενος την υποτονική της λάμψη και του προσώπου της τα μυστικά αναπαράγοντας τις θάλασσες και τις κοιλάδες της […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Το χρυσό καλάμι

Το καλάμι που είχε αγοράσει ήταν ειδική παραγγελία, με αναπαυτικό μονοθέσιο κάθισμα, μόνο για την αφεντιά της. Ολόχρυσο, κεντημένο με ρουμπίνια και σμαράγδια. Επέβλεπε τους πάντες από ψηλά και φούσκωνε σα γαλοπούλα από περηφάνια. Ζούσε με την ψευδαίσθηση ότι ήταν ανώτερη, ξεχνώντας από πού ξεκίνησε. Η μικρή επαρχιωτοπούλα, χρόνια ήταν δουλικό σε σπίτια. […] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος

Γνωρίζεις κάποιον, τον συμπαθείς, τον ερωτεύεσαι, τον αγαπάς και γίνεται ο άνθρωπός σου για μικρό ή μεγάλο διάστημα -δε λέμε για “πάντα”, αποφεύγοντας τις υπερβολές. Νομίζεις ότι τον ξέρεις, ότι γνωρίζεις τον χαρακτήρα του, τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Πορεύεσαι μαζί του σε μια ζωή που μοιάζει όμορφη, όχι μοιάζει, είναι όμορφη. Κάποια στιγμή πλησιάζει το τέλος και αυτής της ομορφιάς, όπως συμβαίνει με όλες τις ομορφιές, πραγματικές και μεταφορικές. “Δεν είναι δυνατόν” λες. Ο άνθρωπος αυτός που είναι δίπλα σου, είναι ένας άγνωστος. Κανένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του δεν αναγνωρίζεις. Π.χ. πού πήγε η γαλατική του...

Διαβάστε περισσότερα

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος