Select Page

Συντάκτης: Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι

Αγάπα, σου λέει ο άλλος και μη ζητάς ανταπόδοση ντε και καλά. Προσωπικά, δε συμφωνώ καθόλου με τη ρήση αυτή. Τι νόημα έχει να αγαπάς και ο άλλος να μη νοιάζεται για σένα; Αν εννοεί κάποιος, να αγαπά έτσι γενικώς κι αορίστως ναι, το καταλαβαίνω. Δηλαδή, να σέβεσαι, να μη θέλεις το κακό κανενός, να υπολογίζεις. Συμφωνώ με όλα αυτά και επαυξάνω. Αλλά όταν εγώ λέω “αγαπώ”, σημαίνει ότι ένα πολύ σημαντικό μέρος του συναισθηματικού μου κόσμου το έχω χαρίσει σε κάποιον, αυτός το δέχτηκε και μου το ανταποδίδει, αν όχι στα ίσα σε ένα μεγάλο τους μέρος σίγουρα....

Διαβάστε περισσότερα

Θα με βρίσκεις

Θα με βρίσκεις στων χειλιών σου τη μελανιά, να την σκεπάζω όταν κρυώνει. Στο φιλί το μεθυσμένο θα με γεύεσαι εκεί στην άκρη των στεναγμών του. Για κέρασμα στην ανήμερη μνήμη σου στις νύχτες που σ’ αγάπαγα με άφησα κρυμμένη. Στου ήλιου την πρώτη φεγγοβολή το φλογωμένο στέρνο σου να θωπεύω κι απόκρυφα το χάδι μου πάνω του να σεργιανάω. […] _ γράφει η Βίκυ...

Διαβάστε περισσότερα

Πρελούδιο απελπισίας εν έτει 2017

Άνθρωποι ξένοι. Νομίζεις ότι τους ξέρεις και ξεκλειδώνεις τα πιο απόκρυφα σημεία της ψυχής σου για να φωτίσεις το σκοτεινό τους μονοπάτι. Εμπιστεύεσαι, γιατί νομίζεις ότι είναι ικανοί να κάνουν το ίδιο για ’σένα. Σε θωρούν, μα δε σε βλέπουν. Φοβάσαι να φύγεις από κοντά τους κι αναρωτιέσαι αν διστάζεις, επειδή είσαι αδύναμος να απομακρυνθείς ή αν, επειδή, παρότι είσαι εύρωστος, είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις τη δύναμή σου για να σωθούν αυτοί. Δεύτερη ευκαιρία. Πάλι χαμένος! Γιατί; Επειδή ξέχασες ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει μετάνοια χωρίς να υπάρχει ανάγκη ή συμφέρον. Ξέρεις! Εκείνη η στάχτη που σου ρίχνουν...

Διαβάστε περισσότερα

Μια γυναίκα στην πλώρη της Ανατολής

Ήμασταν συνεπιβάτες. Όμως κανείς δεν είχε αντιληφθεί την απουσία μου. Σε λίγο θα ξημέρωνε κι έκρυβα κάτω απ’ το στρώμα παλιές φωτογραφίες. Ήθελα να κοιμούνται οι περασμένες μου συνήθειες. Άφησα μόνο μια πληγή ορθάνοιχτη. Για να διακρίνω τα σημεία που παραπάτησα. Δεν ένιωθα τα βήματα που βιαστικά με προσπερνούσαν. Και ακολουθώντας τις φωνές των συναδέλφων, έφτασα σε πόλεις φεγγαρολουσμένες. Μία γυναίκα στεκόταν μόνη στην πλώρη της ανατολής. Το βλέμμα της λάβωνε θανάσιμα όποια υπεκφυγή περνούσε. Η θάλασσα ερχόταν και της έβρεχε τα πόδια. […] _ γράφει ο Χρήστος...

Διαβάστε περισσότερα

Κυστική Ίνωση (Το πιο όμορφο τέρας μέσα μου)

«Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς. Ακόμη πλαγιάζω νωρίς. Δεν το επιδιώκω. Απλώς είναι πάνω απ’ τις δυνάμεις μου το να παραμένω ξύπνια μέχρι αργά. Κουράζομαι εύκολα, βλέπετε. Δεν έχω πολλές αντοχές. Μερικές φορές κλείνουν τα μάτια μου χωρίς καν να το καταλάβω. Είναι επειδή τα πιο πολλά μου βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ. Με παίρνει ο ύπνος σε λεωφορεία, έδρανα, γραφεία, παγκάκια… Ο κόσμος λέει: «Α! νέα γενιά! Βγαίνουν, πίνουν, γλεντάνε και από όρια τίποτα. Από όρια μηδέν». ΕΧΩ ΟΡΙΑ. Ίσως γνωρίζω τη λέξη «όριο» καλύτερα απ’ τον καθένα σας εδώ μέσα. Ζω απ’ την πρώτη μου στιγμή μέσα σε...

Διαβάστε περισσότερα

Η Δήμητρα Παπαγεωργίου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Με το πρώτο της βιβλίο “παντρεύει” τον πεζό με τον έμμετρο λόγο και ταξιδεύει τους μικρούς αναγνώστες σε κόσμους ονειρικούς! Πώς θα συστήνατε τον εαυτό σας σε ένα παιδί; Θα του χαμογελούσα και θα του έλεγα «Εγώ είμαι η Δήμητρα! Εσένα πώς σε λένε;» Για να συστηθεί κανείς πιστεύω σε ένα παιδί, αρκεί ένα μεγάλο, ειλικρινές χαμόγελο. Τα παιδιά είναι τόσο άμεσα και ανεπηρέαστα από οτιδήποτε φτιαχτό που για να τα προσεγγίσει κανείς αρκεί και μόνο να θέλει στ’ αλήθεια να τους μιλήσει και να έχει κάτι να τους πει ή να τους δείξει που θα τραβήξει την προσοχή...

Διαβάστε περισσότερα

Η πρώτη σκέψη το πρωί – Η τελευταία το βράδυ

          (Άναρθρες Κραυγές Στο Μετέωρο Βήμα Μιας Ακροστιχίδας) Ηθελα, Θεέ μου, να σου πω το τι με βασανίζει… Ποια σκέψη έρχεται στο νου, η μέρα σαν πορίζει! Ρωτώ τ’ αστέρια που ’φυγαν, τον ήλιο που προβάλλει, Ως πού θα φτάσει τ’ όνειρο προτού χαθεί και πάλι; Τι τάχα έκανα σωστά, ποιο λάθος πήρα δρόμο Ηθελα και να κάτεχα, πόσο θα στείλεις πόνο; Σε μια πατρίδα ιερή, πόσα καρφιά θα φτιάξουν Και πού θα βρούνε δικαστή να την καταδικάσουν; Ενα σταυρό τής βάλανε στην πλάτη της! Τι κρίμα! Ψυχορραγεί και δεν μπορεί να πάρει ούτε βήμα....

Διαβάστε περισσότερα

Ούτε σαν όνειρο

Δεν ονειρεύομαι πια… Για σένα και για μένα τουλάχιστον. Από τα σπάργανα σαν πάει να γεννηθεί όνειρο τέτοιο, γίνομαι δολοφόνος του… Δεν ονειρεύομαι πια για εμάς, αφού δεν άφησες κανένα μας όνειρο να αναπνέει. Δεν ξέρω αν ποτέ θα ξανακάνω όνειρα… Μόλις νιώσω ζωντανή, ίσως να το κάνω. Για την ώρα δεν άφησες ούτε εμένα να αναπνέω… Μην κάνεις ούτε εσύ όνειρο κανένα για εσένα κι εμένα. Δε θέλω να είμαι στα όνειρά σου. Μη με αναγκάσεις δολοφόνος και των δικών σου ονείρων να γίνω, γιατί μπορεί και να μπορέσω να γίνω. […] _ γράφει η Θώμη...

Διαβάστε περισσότερα

Το φεγγάρι

«Κοίτα, κοίτα το φεγγάρι!» Σ’ είχα αγκαλιά. Ο κόσμος γύρω μας μύριζε γιασεμί και τα χείλη σου είχαν γεύση αρμύρας. Δε μπορούσες να πάρεις το βλέμμα σου απ’ τον ουρανό. Δε μπορούσα να πάρω το βλέμμα μου απ’ το πρόσωπό σου. Το φεγγάρι σε φώτιζε γλυκά. Η λάμψη σου, παραμυθένια, με γέμιζε γαλήνη. Νεράιδα. Πάντα ήσουν όμορφη, μα εκείνο το βράδυ ήσουν λίγο παραπάνω. Μου ’πες πως αγαπάς τα καλοκαίρια. Μα δεν ήξερες. Δεν ήξερες ότι θα μπορούσα να σταματήσω την τροχιά της γης γύρω απ’ τον ήλιο, για να ’ναι πάντα καλοκαίρι εδώ. Να ’ναι πάντα καλοκαίρι για...

Διαβάστε περισσότερα

Η Μαρία Συτμαλίδου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Πώς μπορείς να γλιτώσεις από μία σχέση που σου «έκλεψε» ακόμα και το όνομά σου; Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Επειδή ξέρω ότι ασχολείστε με παραμύθια, θα σας πω μια ιστορία. Μια προσωπική κατά κάποιον τρόπο εξομολόγηση. Είναι περίεργο το πώς ξεκίνησα να γράφω. Από παιδί ήμουν πολύ μοναχικό άτομο και ένας τρόπος για να μυηθώ στα παιχνίδια ήταν να φανταστώ δικά μου πλάσματα, τα οποία δεν ήταν απαραιτήτως πάντοτε φιλικά προς εμένα. Δηλαδή φανταζόμουν φίλους, εχθρούς, συμβούλους, νοερούς δασκάλους, νοερούς συμμαθητές και άλλα πολλά άτομα, έναν δικό μου μικρόκοσμο για να σας δώσω να καταλάβετε, διαφορετικών ηλικιών και διαφορετικών...

Διαβάστε περισσότερα

Η εκδίκηση

Εδώ και χρόνια ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία. Τα σώματα και οι κινήσεις τους απαρτίζουν την πλειοψηφία της συλλογής της. Πολλές εκθέσεις φιλοξένησαν τη δουλειά της και έλαβε τα καλύτερα σχόλια. Είναι περήφανη και ενθουσιασμένη με τον εαυτό της, γιατί πέρα από το χρηματικό, αμείβεται ηθικά, κάνοντας κάτι που την ευχαριστεί. Ο άντρας της είναι απλά θεατής, δεν επεμβαίνει στη δουλειά της, αλλά το τελευταίο διάστημα, ούτε στη ζωή της. Ζουν τυπικά, ύστερα από ένα γεγονός, που χρειάστηκε αρκετό καιρό για να το ξεπεράσει. Εάν το ξεπέρασε ποτέ. Και όμως, επειδή είναι μεγαλόκαρδη, αυτή την τελευταία της φωτογράφιση, του...

Διαβάστε περισσότερα

Ένα μικρό κορίτσι

Ήμουν ένα μικρό κορίτσι κάποτε. Στα μάτια μου έκαιγαν φωτιές. Κατάλαβα από νωρίς ότι σε λάθος εποχή με έφεραν οι γεννήτορές μου στον κόσμο. Κατάλαβα από νωρίς πως δε μου αρέσει αυτός ο κόσμος και θέλω κολασμένα να τον αλλάξω. Σε πείσμα του κιόλας δε θα αλλάξω ποτέ, βροντοφώναζα όπου στεκόμουν κι όπου βρισκόμουν. Τα χρόνια περνούσαν και οι γρατζουνιές φεύγαν από τα γόνατα και στην ψυχή μου μετοίκισαν. Από αμυχές και γδαρσίματα απλά, έγιναν και πληγές αρκετές. Κάποιες επουλώνονταν στην πορεία, επιφανειακά έστω… Κάποιες κακοφορμίσαν και δεν έκλεισαν ποτέ. Ποτέ ωστόσο δεν αποτέλεσαν τροχοπέδη στο να ονειρεύομαι. […]...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Μιχαήλ Άνθης συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Μέσα από το σουρεαλιστικό του μυθιστόρημα ισορροπεί ανάμεσα στη φιλία και την κυριαρχία. Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή; Από τις πρώτες κιόλας τάξεις του λυκείου έμαθα να δραπετεύω μέσα από λέξεις που οδηγούσαν σε εικόνες. Ποτέ δε μου έκανε η πραγματικότητα. Γύρευα το κάτι παραπάνω, εκείνο που θα την περιέχει, αλλά και θα την ξεπερνά. Πιστεύω ακράδαντα πως πετάξαμε στα σκουπίδια τον κόσμο που μας έδωσε ο Θεός και κρατήσαμε το περιτύλιγμα. Τι σημαίνει «γράφω» για σας; Μεταβάλλεται εντός μου ο ρυθμός του κόσμου, που θα έλεγε ο Βιζυηνός, αυτό σημαίνει. Γράφοντας, αναπνέω τον αέρα...

Διαβάστε περισσότερα

Αριβίστα έρωτα

Ασίγαστος ο έρως σου με πολιορκεί, πλησίστιο τον βλέπω εμπρός μου ας ξέρω τάχα ότι τούτος ο διακαής πόθος είναι για το καλό μου, νιώθω ότι διψά για την καταστροφή. Βραχύβιος πολεμά με τη μακροβιότητα της αγάπης μου για σε. Ήρθες άνοιξη, ήρθες Μάη ήμουν ευάλωτη, ήμουν ζαλισμένη από την πλησιφαή ερωτική σελήνη. Κάθε υπόσχεση που σου έταξα την ανακάλεσα. Γιατί ήξερα ότι δικός μου μονάχα είσαι στη θλιμμένη μου φαντασία. Αριβίστα έρωτα με πονάς, με γελάς, ύπουλα ξεσπάς. Μαζεύω φύκια θαλασσινά για επιδέσμους. Ρέει κόκκινο η πληγή, επείγει η αιμοστασία. […] _ γράφει η Φωτεινή...

Διαβάστε περισσότερα

Ο άνθρωπος από τη Γροιλανδία, του Τζάιλς Μίλτον

“Ο άνθρωπος από τη Γροιλανδία”: Ένα εξαιρετικό πραγματικά βιβλίο που με κράτησε δέσμια στις σελίδες του μέχρι το τέλος. Με καλοδουλεμένη πλοκή που παντρεύει παρόν και παρελθόν με ανατριχιαστικό σχεδόν τρόπο, συνδυάζει το αστυνομικό μυστήριο αλλά και μια ιστορία χαμένη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με αριστοτεχνικά αποτελέσματα. Οπότε, προκαταβολικά, ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα, μιας και πίστευα ότι τίποτα δε θα με εξέπληττε πλέον στα ξένα βιβλία μυστηρίου. Το κατεψυγμένο πτώμα του Φέρις Κλαρκ εντοπίζεται στους πάγους της Γροιλανδίας και ο ιατροδικαστής Τζακ Ρέιβεν καλείται να ερευνήσει την υπόθεση. Το πτώμα βρίσκεται σε άριστη κατάσταση παρά τα τόσα χρόνια...

Διαβάστε περισσότερα

Η Λένα Μαυρουδή Μούλιου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Κάθε έργο της μοναδικό, όπως ένας στίχος! Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Μεταξύ του αν με επέλεξε η γραφή ή εγώ εκείνη, επιτρέψτε μου να πω ότι η απάντηση είναι κάπου στη μέση και ανάλογα με τις επιταγές των ηλικιακών μου Εποχών. Επειδή δε, τα τελευταία χρόνια γράφω σχεδόν non stop, το κόστος είναι μεγάλο, όσον αφορά τη σωματική μου υγεία από το συνεχές καθισιό. Που σημαίνει, κάνω καλό στην ψυχή μου και ταλαιπωρώ το κορμί έτσι χωρίς μέτρο, συνεχώς και απολύτως. Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας δυσκολεύει τη γραφή σας; Θα σας φανεί περίεργο, ασυνήθιστο ίσως,...

Διαβάστε περισσότερα

Σπασμένος καθρέπτης

Με τη Νικόλ ήμασταν ζευγάρι από τα 18 μας χρόνια έχοντας κοινό όνειρο να γίνουμε αστροναύτες. Δεκατρία χρόνια αργότερα, μετά από πολύ κόπο, διάβασμα, ξενύχτια και εκπαιδεύσεις, καταφέραμε πράγματι να γίνουμε μέλη του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Επρόκειτο για την 19η αποστολή του Σταθμού και θα ταξιδεύαμε μόνο τρία άτομα. Ο Ματέι, ο Ρώσος κοσμοναύτης, ήταν ο αρχηγός μας. Η Νικόλ και ο Ματέι δέθηκαν αμέσως, σαν δύο κομμάτια σπασμένου καθρέπτη. […] _ γράφει η Κατερίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Βιογραφία

Όλη του η ζωή, ήταν δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος. Άπλωνε τα χέρια του κι έφτανε ως τ’ ακρινά του κόσμου. Το ’να στης μοναξιάς το γλύκασμα και τ’ άλλο στο φέγγισμα του ονείρου. Χωρίς απαντοχές, δρασκέλιζε τις μέρες ίδιες. Πότε λογιάζοντας πρόσωπα σκυφτά και πότε αναθυμώντας λόγια ξένα. […] _ γράφει ο Γιώργος...

Διαβάστε περισσότερα

Λυπάμαι τα ποιήματα

Λυπάμαι τα ποιήματα, που κάθονται οκλαδόν στα άσπρα σκαλοπάτια των Εκκλησιών, στα βρώμικα πεζοδρόμια των πόλεων, έξω από τα πολυσύχναστα καταστήματα, γυρολόγοι στα απόμακρα χωριά και στις λασπωμένες συνοικίες, με τους νηστικούς στίχους υψωμένους να ικετεύουν, έναν επιθετικό προσδιορισμό, ένα καλολογικό στοιχείο, ένα κόμμα, μία τελεία, μια ξεχασμένη απόστροφο, μια λύση στο αδιέξοδο, μια μυστική φωλιά στον ποιητή κι έναν θάνατο. […] _ γράφει ο Δημήτριος...

Διαβάστε περισσότερα

Αυταπάτες

Ω, οι αυταπάτες πάντα παρούσες σε συνάφειες κι επαφές. Ε, λοιπόν, ας είναι τροπαιούχες. Ας ατενίζουν (ευχαριστημένες) τα κύματα του χρόνου και τις γραμματικές στοιχίσεις. Τις προσπερνώ! Πάνω σ’ άδεια βιβλία ξεκουράζομαι, απομεινάρια προσευχών. […] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Αν τον άνεμο ρωτήσεις, της Ευαγγελίας Ευσταθίου

“Αν τον άνεμο ρωτήσεις”, της Ευαγγελίας Ευσταθίου: Το βιβλίο με το οποίο αγάπησα την Ευαγγελία Ευσταθίου. Την ερωτεύτηκα με το “Με άλλα λόγια σ’ αγαπώ”, αλλά με αυτό το βιβλίο με κέρδισε ολοκληρωτικά. Νομίζω ότι είναι μακράν το καλύτερό της μέχρι τώρα καθώς, αφενός έχει μια άκρως ενδιαφέρουσα υπόθεση η οποία ξετυλίγεται βήμα βήμα μέχρι το τέλος και αφετέρου έχει εξαιρετικά καλά σκιαγραφημένους χαρακτήρες. Άλεξ Γκρέι και Σάνια Παρίση: 2 άνθρωποι των οποίων η ζωή προμηνυόταν εύκολη και χωρίς ανατροπές. 2 άνθρωποι που είχαν όλες τις προδιαγραφές να ζήσουν ήρεμα, χωρίς εντάσεις και μια άκρως συνηθισμένη καθημερινότητα, αλλά κάθε...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest