Select Page

Συντάκτης: Χαρούλα Σμαρνάκη

Τέκμησσα (Παρωδία)

Απαπαπαπα…. Μόνο αυτός μου έλειπε. Και δεν υπάρχει πιο μεγάλος κουτσομπόλης από δαύτον… -Καλώς τον, καλώς τον. Μη μιλάς, ξέρω γιατί ήρθες, κάτσε και θα στα πω. Που λες… εχτές το βράδυ, θα ’ταν περασμένα μεσάνυχτα, του τη δίνει του δικού μου και μου λέει  «την κάνω». «Πού πας, χριστιανέ μου, νυχτιάτικα;» τον ρωτώ. «Πάψε» μου λέει. «Μα…» «Σκάσε μωρή» μου λέει και σηκώνεται και φεύγει. Όπως φαντάζεσαι, τα πήρα κρανίο. Άντρας, σκέφτηκα. Με έχει σα δούλα. Να του σκουπίζω, να του καθαρίζω, να του τινάζω και μετά να μου λέει και σκάσε. Α, ρε λέω, μια Αθηνά σου...

Διαβάστε περισσότερα

Η Κυρά του σπιτιού

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, λίγο πριν την ένωσή της με την Ελλάδα, έζησε στην Κρήτη ο Παύλος Μανουσάκης, ζωγράφος. Εύπορος κληρονόμος μιας σημαντικής περιουσίας, γνωστός για τα γλέντια και τα παράξενης τεχνοτροπίας έργα του. Υπήρχαν κάποιοι που τον θαύμαζαν κι άλλοι που τον αποκαλούσαν ρεμπεσκέ. Δεν ευτύχησε να δει τη βιογραφία του να παρουσιάζεται στο Βικιπαιδεία, καθώς είχε προ πολλού αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο. Έτσι κι αλλιώς στο διαδίκτυο δεν υπάρχει η ιστορία που εμπιστεύτηκε στον παππού μου όταν, νεαρός μαθητής εκείνος, παρακολούθησε τα μαθήματά του και κάτι παραπάνω, έγινε ο έμπιστος μαθητής του, ο άνθρωπος στον...

Διαβάστε περισσότερα

Θέλω μια χάρη

Μόνο που θέλω μια χάρη. Αν έχει πανσέληνο απόψε, κοίτα το φεγγάρι κι αν δεν έχει, κοίτα το κύμα κι αν η θάλασσα είναι ήρεμη απόψε και σκοτεινή και δεν βλέπεις φως, ούτε στον ουρανό, ούτε στη θάλασσα κοίτα εδώ τους θνητούς, στη στεριά.. _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Η επικινδυνότητα του ελεύθερου νου

«Ο λαός σώπαινε, και κανείς δε μιλούσε, γιατί ήταν φοβισμένος και έβλεπε πως οι συνωμότες ήταν πολλοί» (Θουκυδίδης ) «Τα δαιμόνια επιτίθενται στους φοβητσιάρηδες» (Ινδική παροιμία) «Όταν φοβάται κανείς κάποιον, είναι εύκολο να πιστέψει ό,τι κακό λέγεται γι’ αυτόν» (Marcel Ragnol) «Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος» (Φραγκλίνος Ρούζβελτ) «Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει» (Νίκος Καζαντζάκης) «Όποιος φοβάται τους άλλους, γίνεται δούλος χωρίς να το καταλάβει» (Αντισθένης)   Ανέκαθεν ο φόβος ήταν μέσο καταδυνάστευσης. Ανατρέχοντας στο παρελθόν, παρατηρείται ο φόβος ως εργαλείο στα χέρια...

Διαβάστε περισσότερα

Στο Νοέμβρη αναξιότητα

Αχνή αχλή και φώτα αιωρούνται στις λεωφόρους. Μάρτυρες αψευδείς που καταμαρτυρούν πως ήρθαν πάλι οι εχθροί ντυμένοι τον εαυτό τους, καθώς παρήλθε, βλέπεις, ο καιρός της συστολής και της αβρότητας∙ Ανεπιστρεπτί. Η Πόλις υποδέχεται μ’ αξιοπρέπεια και συγκατάβαση τον ερχομό τους.[…] _ γράφει ο Γεώργιος Κ. Τασούδης  ...

Διαβάστε περισσότερα

Να μετράει, ζυγίζοντας, το μέλλον τους

Οι πυροσβέστες που μπήκαν πρώτοι στο ολοσχερώς καταστραμμένο, από τη μανία της φωτιάς, διαμέρισμα, διαπίστωσαν, με φρίκη, την ύπαρξη ενός, απανθρακωμένου, ανεξήγητα γονυπετούς, ανθρώπινου σώματος. Βγήκε ασθμαίνοντας στην άκρη του μπαλκονιού της και παραμερίζοντας κάποια κλαδιά και φύλλα, για να μπορέσει κι εκείνος να την δει, του έκανε ένα λαχανιασμένο νόημα να ανεβεί. Δεν αποπειράθηκε να του φωνάξει∙ το καταραμένο μεγάφωνο θα σκέπαζε τη φωνή της. Την είδε πάντως. Τώρα, πώς; Και με περισκόπιο, δύσκολο θα ήταν. Έριξε φευγαλέα ματιά στο σπασμένο γεράνι – «Θα ασχοληθεί αυτός μ’ αυτό» μονολόγησε – και  μπήκε μέσα ξανά, να πάει να την...

Διαβάστε περισσότερα

Ψείρες στο μετρό

Τα γυφτάκια αποφάσισαν να σπάσουν πλάκα με τους σοβαροφανείς, παγωμένους επιβάτες του Μετρό. Τους σπάγαν τα νεύρα έτσι ακίνητοι όπως κάθονταν, προσπαθώντας να βρουν ένα σημείο να κοιτάνε που να μην συναντούν το βλέμμα του άλλου. Σύντομα είχαν ένα σχέδιο έτοιμο, έχρισαν αρχηγό τους τον Αργυράκο, που όλοι τον φώναζαν Αγυρτάκο και ξεκίνησαν τις ετοιμασίες. Κομβικό ρόλο στο σχέδιο έπαιζε η Ραλλού η Ψειραλού, ένα κοριτσάκι τρεισήμισι ετών, της οποίας το καστανόξανθο βρωμερό κεφαλάκι με τα τραχιά, πεταχτά μαλλιά παρουσίαζε την εξής μαγική ιδιότητα: Οι ψείρες που ζούσαν εκεί μεγάλωναν ταχύτατα και γεννούσαν αμέσως, σα να τους είχες ρίξει...

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι του Καρά Ντερέ (Μέρος Γ΄)

Η αίθουσα όπου βρισκόταν η βιβλιοθήκη, δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Δεν ήταν όμως και μικρή για ένα χωριό όπως η Σκαλωτή. Ήταν ένας χώρος περιποιημένος, προσεγμένος, με λευκά έπιπλα και πολύ καλό φωτισμό. Τα ράφια βρίσκονταν περιμετρικά στους τρεις από τους τέσσερις τοίχους της αίθουσας και με ύψος που σταματούσε ένα ράφι πριν ακουμπήσουν στο ταβάνι. Στη μέση υπήρχαν δύο σειρές από τέσσερα τραπέζια. Στον τοίχο που δεν καλυπτόταν από ράφια, υπήρχε ένα τεράστιο παράθυρο με θέα στο Καρά Ντερέ και μπροστά του ένας πάγκος με δύο υπολογιστές. Έκατσε στην καρέκλα που βρισκόταν μπροστά στον έναν από αυτούς. Μετακίνησε...

Διαβάστε περισσότερα

Μάτια καθρέφτης

Άλλη μια νύχτα απέραντη κι ατέλειωτη εσύ έρχεσαι και φεύγεις σαν αόρατη σκιά σκόρπιες οι λέξεις, απ’ το χρόνο ξεχασμένες αραχνιασμένες στη βουβή μου μοναξιά[…] _ γράφει η Ελένη Φλεμετάκη...

Διαβάστε περισσότερα

Μουσική δωματίου

Η μουσική στη διαπασών και αυτοί παραδομένοι στις νότες του τραγουδιού, να το γλεντάνε πίνοντας και χορεύοντας. Ένας χορός, με ιδιαίτερες φιγούρες, απρόσμενες κινήσεις των χεριών και γενικότερα όλο το σώμα σε πλήρη δυσαρμονία. Όλοι γνώριζαν στην πολυκατοικία την αγάπη τους για τη μουσική, αλλά το τελευταίο διάστημα το είχαν παρακάνει. Απόψε τα έδωσαν όλα. […] _ γράφει η  Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Η ατιμωρησία

Ο Κώστας Σημενόπουλος είναι ένας άντρας γύρω στα εξήντα. Είναι οικογενειάρχης με τρία παιδιά και ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου “Ιβίσκος”. Ένας σύλλογος που ιδρύθηκε τριάντα χρόνια πριν και ασχολείται με την καλύτερη διαβίωση των γερόντων. Γόνος πλούσιας οικογένειας από την Πελοπόννησο, γνώρισε την Μαρία όταν υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία στην Μακεδονία, όπου και εγκαταστάθηκε μετά τον γάμο τους και μεγαλούργησε. Είχε σπουδάσει Νομική – επιθυμία του πατέρα του – αλλά ασχολήθηκε με τη μικρή τότε βιοτεχνία του πεθερού του[…] _ γράφει η Αθηνά...

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι του Καρά Ντερέ (Μέρος Α’)

«Είσαι η μόνη που δεν έχεις οικογένεια, Ελπίδα». Αυτή η φράση γυρνούσε ξανά και ξανά στο μυαλό της από την ώρα που ο ανώτερός της, της ανακοίνωσε την μετάθεσή της στο αστυνομικό τμήμα του Σιδηρόνερου Δράμας. Έσβησε το μισοτελειωμένο της τσιγάρο και άνοιξε τον χάρτη να δει που ακριβώς βρισκόταν αυτό το μέρος. «Κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία… εξαιρετικά…» μονολόγησε απρόθυμα. Γέννημα θρέμμα Πειραιώτισσα πώς θα άντεχε να μην βλέπει θάλασσα. Απέμεναν μόλις 48 ώρες για να μαζέψει τα τελευταία πράγματά της. Ο ρυθμικός ήχος του τρένου την είχε νανουρίσει για τα καλά και ούτε που κατάλαβε πότε...

Διαβάστε περισσότερα

Κάποτε στην Ανδαλουσία

Περπατούσε πολλές ώρες μέχρι να φτάσει στο νερό. Ήταν απομεσήμερο όταν έφτασε στο πηγάδι του μοναστηριού, που είχε χτιστεί προς τιμήν της μητέρας του Χριστού στη μέση μιας απέραντης ξεραΐλας. Στο πηγάδι ήταν δύο ακόμα γυναίκες που γέμιζαν τα ασκιά τους. ‘Εβρεξε το χέρι της κι έριξε νερό στο σκονισμένο της πρόσωπο. Εδώ κι εκεί τριγύρω στο πηγάδι είχαν στήσει παράγκες άνθρωποι που είχαν αφήσει τους τόπους τους, που η ξηρασία και η πανούκλα είχαν νεκρώσει. ‘Ετσι η μικρή πλατεΐτσα είχε αποκτήσει ζωή, όση ζωή μπορούσαν να κουβαλήσουν αυτά τα εξαθλιωμένα, λιπόσαρκα σώματα. Το μικρό μοναστήρι είχε ανοίξει τις...

Διαβάστε περισσότερα

Η σιωπή

Η Παναγία, όπως ξέρουμε όλοι, είναι η μάνα εκείνη που βλέπει τον μονάκριβό της να βασανίζεται, να ατιμώνεται και να οδηγείται στον θάνατο, με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο, στην Σταύρωση. Και όλα αυτά γιατί; Διότι Εκείνος τόλμησε να μιλήσει για την Αγάπη. «Ν’ αγαπάς Τον Πατέρα και Θεό σου με όλη την δύναμη της ψυχής σου και ν’ αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, όπως αγαπάς τον εαυτό σου. Σε αυτά τα δύο οφείλει να στηρίζεται όλη η πορεία της ζωής σου…» Αυτά είναι τα λόγια Εκείνου που κατηγορήθηκε, βασανίστηκε και σταυρώθηκε. Και σ’ αυτά στηρίχτηκε όλη Του η διδασκαλία. Και...

Διαβάστε περισσότερα

Νέμεσις

Σε ρώτησαν γιατί είσαι μόνος. Γιατί προτιμάς να κρύβεσαι πίσω από το πέπλο της μοναξιάς. Τι σε τρόμαξε άραγε και βυθίστηκες στα μύχια της γοητευτικής «κυρίας»; Ήταν οι άνθρωποι μήπως, που στην προσπάθεια τους να σε πλησιάσουν ρίχνουν δίχτυα προστατευτισμού κι όταν τυλιχτείς για τα καλά δεν βρίσκεις πια διέξοδο; Ήμουν εγώ, απάντησε. Με τρόμαξε ο εαυτός μου που ήταν γεμάτος αγάπη και απέλπιδες προσδοκίες να μεταδώσει αυτό το βαθύ και τόσο αδιάντροπο συναίσθημα που ξεχυνόταν μέσα μου κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Το σφάλμα μου ήταν πως δεν κοίταζα τον άνθρωπο στα μάτια αλλά κατευθείαν στην ψυχή, σαν...

Διαβάστε περισσότερα

Αυταπάτες

Την άνοιξη να μην την ψάχνεις στα λουλούδια Ούτε σε σώματα που έρωτες πενθούν Μόνο σε χείλη που σαν άνθη ευωδιάζουν Όταν με έρωτα τα χείλια σου φιλούν Να μην την ψάχνεις σε ατέρμονους χειμώνες Και μες σε δάκρυα που μυρίζουν φρέσκια γη Μόνο σε μάτια που αναβλύζουν απ’ τις κόγχες Σαν δροσοστάλες του κορμιού οι οργασμοί […] _ γράφει ο Γιάννης...

Διαβάστε περισσότερα

Σαλώμη

Σαλώμη, new age. (Η Σάλι είναι με ένα ξεσκονόπανο με φτερά και ξεσκονίζει με μανία. Σηκώνει τα διακοσμητικά και ξεσκονίζει τα πάντα. Ψυχαναγκαστική νοικοκυρά) Με λένε Σάλι. Και μάλλον είμαι η αδικημένη της παρέας. Δεν είναι, βλέπετε, και τόσο εύκολο να κουβαλάς στους ώμους σου μια τέτοια ιστορία. Α… όχι, μην περιμένετε να σας την αφηγηθώ. Τόσα χρόνια βαρέθηκα να λέω τα ίδια και τα ίδια. Ευφυής λένε οι μισοί, κωλόπαιδo οι άλλοι, και εκείνο το «Να που την οδήγησε το μεγαλείο της ομορφιάς της» με κάνει τούρμπο. Στο κάτω κάτω, τι σκατά τους χάλασε; Όλες τριγύρω μου λένε...

Διαβάστε περισσότερα

Δύσκολες ώρες

Το ένα καταρρέει ενώ το δύο τρέμει Έχουμε δυσκολίες στων αριθμών τη σταθερότητα Φόβοι σεισμών δείκτη σιγής υψώνουν σ’ ανήσυχες καμπάνες Παραλλαγμένοι ρήτορες τραυλίζουν από άμβωνος ελλείψει άλλων, ήδη αναλωθέντων Δράπανου συριγμοί επί μετάλλου δρασκελίζουν εξόδους ήχων υπαγορεύουν όρους […] _ γράφει ο Απόστολος...

Διαβάστε περισσότερα

Θηλυκή αντανάκλαση μες στην ψυχή

Είναι μια νεραντζιά που, μόλις ξημερώσει, γίνεται κορίτσι δεκαοχτώ χρονών είναι μια ηλιαχτίδα που τη λούζει ολόκληρη και την καρδιά μου λαβώνει είναι ένα πρόσωπο γελαστό που μαρκάρει τη μέρα με της χαράς το ελιξίριο είναι μια σιωπή που μέσα της ευδοκιμούν ενεστώτα αισθήματα[…] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Τα Σπίτια Τα Αρχοντικά

Άδεια σπίτια ερειπωμένα Φαντάσματα μιας εποχής Αρχοντικά μα ξεχασμένα Στην τύχη τους παρατημένα Είχανε κάποτε ζωή Λουλούδια ανθισμένα Κάθε λογιών διαλογής Στους κήπους φυτεμένα[…] _ γράφει ο Μιχάλης...

Διαβάστε περισσότερα

Μαρμαρόσκονη

Το βράδυ δε θα σου δοθώ. Λυπάμαι, όχι. Απ’ το πεπερασμένο υλικό Ατέρμονο σε σμίλεψα, Xάρμα των οφθαλμών Και μνήμονα των τύψεων. Όλα σου χαρισμένα Άπαξ και διαπαντός∙ το βλέμμα της αιώνιας Αυτοψίας, το βήμα ν’ απορούν αν πώποτε Τολμήσεις, η δόξα π’ όταν σβήνουνε το φως[…] _ γράφει ο Γεώργιος Κ....

Διαβάστε περισσότερα

Όνειρο (2)

Όπως όλοι οι ονειροπόλοι, έκανα το λάθος να πιστέψω πως το ξύπνημα από το όνειρο ήταν η πραγματικότητα. Jean-Paul Sartre Μια φορά ήταν ένας άνθρωπος που κάθε μέρα κοιμόταν και λίγο περισσότερο. Ένας απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος, που όμως κάθε μέρα κοιμόταν πέντε δευτερόλεπτα περισσότερο. Στην ηλικία των είκοσι χρόνων του, κοιμόταν οκτώ ώρες κάθε μέρα. Άρα είχε άλλες δεκαέξι για να εργαστεί, να φάει, να διασκεδάσει και να δει τους φίλους του. Όταν κοιμόταν, έβλεπε πάντα το ίδιο ημιτελές όνειρο, μόνο που επειδή ο ύπνος του ήταν κατά πέντε δευτερόλεπτα διαρκέστερος, κάθε μέρα έβλεπε πέντε δεύτερα περισσότερο από το...

Διαβάστε περισσότερα

΄Ονειρο (1)

Κοιμήθηκα και είδα ένα όνειρο. Δεν σας ενδιαφέρει το περιεχόμενό του, αν και ήταν ένα ασυνήθιστο όνειρο, ομολογουμένως όχι πιο ασυνήθιστο απ’ ό,τι είναι κατά κανόνα τα όνειρα που βλέπουμε όλοι. Αυτό που έχει όμως τη μεγαλύτερη σημασία σ΄αυτή την περίπτωση, είναι που για πρώτη φορά  συνειδητοποίησα ότι τα όνειρά μας, μας τα στέλνουν άλλοι και γι’ αυτό δεν πρέπει να τα παίρνουμε στα σοβαρά. Εμείς δεν φέρουμε γι’ αυτά καμία απολύτως ευθύνη. Αυτή η σημαντική διαπίστωση δεν προέκυψε ακριβώς έτσι. Η χρήση εδώ του όρου “συνειδητοποίησα” είναι μάλλον ατυχής. Αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς, οφείλουμε να πούμε...

Διαβάστε περισσότερα

Στάχτη

Ήρθε μια μέρα, τάχα ίδια με όλες τα μάτια άνοιξα πάλι, μύρισα καμένο γύρω μου στάχτη πήρα στη χούφτα μου λίγη και με έκαψε ήταν ακόμη ζεστή σημάδι πως κάτι πολύ πρόσφατα κάηκε κι έγινε στάχτη μαζί με τη μυρωδιά τού καμένου φτάνει στα ρουθούνια μου και η μυρωδιά σου η μυρωδιά μου […] _ γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά                                ...

Διαβάστε περισσότερα

Ψύξη

«Ταξί, ταξί, ελεύθερος; Δόξα σοι ο Θεός που σε βρήκα αμέσως. Έλα και άρχισε η βροχή. Τι το ‘θελα να βγω απόψε;» «Μμμ…» «Παλικάρι μου, Βοτανικό πάμε. Η Πετρούπολη πού είναι, μου λες;» «Στην Πετρούπολη…» «Μάλιστα, κατάλαβα. Μόνο για κουβέντα δεν είσαι, κύριος. Και δεν μου λες, μπορώ να κλείσω το παράθυρο; Όχι να με ψοφήσεις και στο κρύο ε; Μα και που το έκλεισα, τι κατάλαβα; Άνοιξες το δικό σου διάπλατα και ο αέρας κατ’ ευθείαν στο αυτί μου, Κλείστο, λίγο έστω Χριστιανέ μου, επίτηδες το κάνεις;» «Άκου κυρά μου …Δε μιλώ δεν μιλώ, αλλά το τραβάει η...

Διαβάστε περισσότερα

Παιχνίδια

Ηλιόλουστο, κυριακάτικο πρωϊνό. Καβάλησε επιδεικτικά τη σέλα και μάρσαρε δύο ατελείωτα λεπτά, για να πικάρει τους γείτονες. Αδιαφορούσε για την επίμονη αδιακρισία τους. Τρελαινόταν όμως με το θολό, μεσόκοπο βλέμμα τους που μύριζε θάνατο. Ευτυχώς εκείνη είχε την κόκκινη, γυαλιστερή μηχανή της. Μάρσαρε δυνατά, για τελευταία φορά και χάθηκε στη στροφή, παίρνοντας τον δρόμο για την εθνική.[…] _ γράφει η Γεωργία...

Διαβάστε περισσότερα

Reunion

Περπατούσα αμέριμνος στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, όταν σταμάτησα για δυο λεπτά να κοιτάξω κάτι παπούτσια σε μια βιτρίνα. Δίπλα μου, μία κυρία στην ηλικία μου έκανε το ίδιο πράγμα. Λογικά θα ήθελε να διαλέξει κάποιο δώρο για τον άνδρα της. Αυθόρμητα πέφτει το μάτι μου πάνω της και την παρατηρώ με περιφερειακή όραση. Αδύνατον! Δεν μπορώ να το πιστέψω! Η Κλειώ δεν είναι αυτή; Η παλιά μου συμμαθήτρια. Την σκουντάω ευγενικά. Εκείνη γυρίζει προς το μέρος μου. Επιβεβαιώνω τις σκέψεις μου. -Κλειώ, εσύ δεν είσαι; τη ρωτάω. -Γιάννη… πες μου πως είσαι εσύ. Δεν το πιστεύω! μου απαντά και πέφτει...

Διαβάστε περισσότερα

Περιπλανιέμαι από εγώ σε εγώ

Όλα έχουν μια κατεύθυνση. Φοβάμαι μη με απορροφήσουν στη δίνη τους. Κόβω μικρά κομματάκια τα σύμφωνα και όταν μου α-συμφωνούνε ντρέπομαι τη μοναξιά, αλλά σε αυτήν μέσα ευδοκιμώ όπως το σαλιγκάρι στο κέλυφος[…] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις εσύ.[…] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Το πιο όμορφο αστέρι του ουρανού

«Μαμά, πότε θα ξαναδώ τον αδερφό μου; Δε θέλω να παίζω άλλο μόνος». Εκείνη κοντοστάθηκε. Θαρρείς και ποτάμια προσπαθούσαν να κυλήσουν από τα μάτια της, μα τα συγκράτησε για ακόμη μια φορά. Θα τα απελευθέρωνε αργότερα ακουμπώντας στο μαξιλάρι της. «Έλα μαζί μου» του ψιθύρισε και τον πήρε από το χέρι για να βγουν στην αυλή. Ο ουρανός στολισμένος με δεκάδες άστρα έμοιαζε να αγκαλιάζει όλο τον κόσμο τους.[…] _ γράφει η Κατερίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Απλά…δυνατά

Πόσο θα ‘θελα να ‘χα γνωρίσει ψυχές ποτισμένες με μπόλικους τόνους ψυχές ανήσυχες ψυχές χωρίς δεύτερη σκέψη καμιά άλλη σκέψη μόνο αυτή… τη ζωντανή που σου δίνει πνοή σε ταξιδεύει σε όνειρα τρελά τις δίνεις… σου δίνει… απλά απλά… απλά… _ γράφει η Λήδα...

Διαβάστε περισσότερα

Το ξύλινο σπαθί

Είναι νωρίς ακόμη. Γύρω μας πλήθος οι δειλοί και οι υποταγμένοι. Κι οι βάρβαροι στα κάστρα τους πιο καλά από ποτέ είναι φυλαγμένοι. «Με ξύλινο σπαθί πού πας; Αν δε χυθεί αίμα, πώς θα κερδίσεις όσα αγαπάς;» «Εύκολο είναι» μου απαντάς. «Είναι η αλήθεια μου, απέναντι απ’ το ψέμα»[…] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Μη γελάς

Μπροστά στην είσοδο του ασανσέρ, στο ισόγειο ενός δωδεκαώροφου κτιρίου, μια γυναίκα, πενήντα ετών, κρατάει με το αριστερό της χέρι το γιο της, δεκάεξι ετών, που είναι παιδί με νοητική υστέρηση. Στα δεξιά της στέκεται μια νεαρή, είκοσι χρόνων, που φοράει ακουστικά και κουνάει το κεφάλι της στο ρυθμό τής μουσικής που ακούει. Η μητέρα πατάει το κουμπί και καλεί το ασανσέρ. Ο γιος της κινείται ρυθμικά, δεξιά και αριστερά, ενώ κάνει διάφορες γκριμάτσες. Ο θάλαμος του ασανσέρ φτάνει στο ισόγειο. Οι πόρτες ανοίγουν, η νεαρή κοπέλα μπαίνει πρώτη. Στέκεται μπροστά στον καθρέφτη και πατάει το κουμπί με το...

Διαβάστε περισσότερα

Κάποιοι, ποτέ και τίποτα

Ναι, το θέμα είναι σοβαρό και ποτέ αφηρημένο Έχει μέσα του ιδέες, αντιλήψεις, προκαταλήψεις, αλλά Όλα έχουν κέντρο και επίκεντρο, γνώσης και απόγνωσης Μα σταθερές μεταβλητές, με αξία και σημασία. Συμπεριλαμβάνουν τρόπους, απονομές και διανομές Ρόλων, επιτυχιών, κώδικες ασφαλείας κατευθύνουν Διευθύνουν ανεύθυνα, ξεδιάντροπα, ποταπά και οικτρά Βάζοντας ανάμεσα, ενδιάμεσα, ψυχές, καρδιές, μάτια.[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Παραστάσεις και αθωώσεις

Πάνω από το σκήνωμα της ιστορίας, αλυχτούν νιόκοποι προφήτες και κριτές, βυσσοδομούν παλιοί ταγοί και στοχαστές και οι άλλοι σωπαίνουν και ισορροπούν συνωμότες βέβηλοι και απαθείς λιτανευτές[…] _ γράφει ο Γιώργος...

Διαβάστε περισσότερα

Εκείνη στη βιτρίνα

Ο διευθυντής την παρατηρούσε έκπληκτος προετοιμάζοντας τον εαυτό του να της μιλήσει. Εκείνη, κοιτώντας χαμηλά κάπου στο βάθος, έπαιζε αφηρημένη με το φερμουάρ της τσάντας της. Ο διευθυντής τής είπε: “Είστε σίγουρη ότι θέλετε να παραιτηθείτε; Είστε από τους καλύτερους υπαλλήλους μας. Υπάρχει κανένα πρόβλημα με κάποιον συνάδελφό σας;”. Εκείνη έγνεψε αρνητικά χωρίς να σηκώσει το βλέμμα της. “Θα θέλατε να αλλάξετε αντικείμενο ή τμήμα, ίσως; Είναι οικονομικό το ζήτημα;” συνέχισε ο διευθυντής. Εκείνη σήκωσε το βλέμμα της και έγνεψε αρνητικά κοιτώντας τον στα μάτια. Ο διευθυντής προσπάθησε να πει κάτι ακόμα αλλά εκείνη σηκώθηκε βιαστικά και έφυγε από...

Διαβάστε περισσότερα

Το πεπρωμένο

Άλλη μια κουραστική ημέρα έφτασε στο τέλος της. Υπομονετικά περιμένει το λεωφορείο. Μετά από αρκετή καθυστέρηση, κάνει την εμφάνισή του. Ευτυχώς, υπήρχε μια θέση και για εκείνη. Με το που κάθισε, τα μάτια της έκλεισαν αμέσως. Με το που τα άνοιξε, διαπίστωσε ότι είχε γείρει στον διπλανό κύριο.[…] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest