Select Page

Συντάκτης: Χαρούλα Σμαρνάκη

΄Ονειρο (1)

Κοιμήθηκα και είδα ένα όνειρο. Δεν σας ενδιαφέρει το περιεχόμενό του, αν και ήταν ένα ασυνήθιστο όνειρο, ομολογουμένως όχι πιο ασυνήθιστο απ’ ό,τι είναι κατά κανόνα τα όνειρα που βλέπουμε όλοι. Αυτό που έχει όμως τη μεγαλύτερη σημασία σ΄αυτή την περίπτωση, είναι που για πρώτη φορά  συνειδητοποίησα ότι τα όνειρά μας, μας τα στέλνουν άλλοι και γι’ αυτό δεν πρέπει να τα παίρνουμε στα σοβαρά. Εμείς δεν φέρουμε γι’ αυτά καμία απολύτως ευθύνη. Αυτή η σημαντική διαπίστωση δεν προέκυψε ακριβώς έτσι. Η χρήση εδώ του όρου “συνειδητοποίησα” είναι μάλλον ατυχής. Αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς, οφείλουμε να πούμε...

Διαβάστε περισσότερα

Στάχτη

Ήρθε μια μέρα, τάχα ίδια με όλες τα μάτια άνοιξα πάλι, μύρισα καμένο γύρω μου στάχτη πήρα στη χούφτα μου λίγη και με έκαψε ήταν ακόμη ζεστή σημάδι πως κάτι πολύ πρόσφατα κάηκε κι έγινε στάχτη μαζί με τη μυρωδιά τού καμένου φτάνει στα ρουθούνια μου και η μυρωδιά σου η μυρωδιά μου […] _ γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά                                ...

Διαβάστε περισσότερα

Ψύξη

«Ταξί, ταξί, ελεύθερος; Δόξα σοι ο Θεός που σε βρήκα αμέσως. Έλα και άρχισε η βροχή. Τι το ‘θελα να βγω απόψε;» «Μμμ…» «Παλικάρι μου, Βοτανικό πάμε. Η Πετρούπολη πού είναι, μου λες;» «Στην Πετρούπολη…» «Μάλιστα, κατάλαβα. Μόνο για κουβέντα δεν είσαι, κύριος. Και δεν μου λες, μπορώ να κλείσω το παράθυρο; Όχι να με ψοφήσεις και στο κρύο ε; Μα και που το έκλεισα, τι κατάλαβα; Άνοιξες το δικό σου διάπλατα και ο αέρας κατ’ ευθείαν στο αυτί μου, Κλείστο, λίγο έστω Χριστιανέ μου, επίτηδες το κάνεις;» «Άκου κυρά μου …Δε μιλώ δεν μιλώ, αλλά το τραβάει η...

Διαβάστε περισσότερα

Παιχνίδια

Ηλιόλουστο, κυριακάτικο πρωϊνό. Καβάλησε επιδεικτικά τη σέλα και μάρσαρε δύο ατελείωτα λεπτά, για να πικάρει τους γείτονες. Αδιαφορούσε για την επίμονη αδιακρισία τους. Τρελαινόταν όμως με το θολό, μεσόκοπο βλέμμα τους που μύριζε θάνατο. Ευτυχώς εκείνη είχε την κόκκινη, γυαλιστερή μηχανή της. Μάρσαρε δυνατά, για τελευταία φορά και χάθηκε στη στροφή, παίρνοντας τον δρόμο για την εθνική.[…] _ γράφει η Γεωργία...

Διαβάστε περισσότερα

Reunion

Περπατούσα αμέριμνος στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, όταν σταμάτησα για δυο λεπτά να κοιτάξω κάτι παπούτσια σε μια βιτρίνα. Δίπλα μου, μία κυρία στην ηλικία μου έκανε το ίδιο πράγμα. Λογικά θα ήθελε να διαλέξει κάποιο δώρο για τον άνδρα της. Αυθόρμητα πέφτει το μάτι μου πάνω της και την παρατηρώ με περιφερειακή όραση. Αδύνατον! Δεν μπορώ να το πιστέψω! Η Κλειώ δεν είναι αυτή; Η παλιά μου συμμαθήτρια. Την σκουντάω ευγενικά. Εκείνη γυρίζει προς το μέρος μου. Επιβεβαιώνω τις σκέψεις μου. -Κλειώ, εσύ δεν είσαι; τη ρωτάω. -Γιάννη… πες μου πως είσαι εσύ. Δεν το πιστεύω! μου απαντά και πέφτει...

Διαβάστε περισσότερα

Περιπλανιέμαι από εγώ σε εγώ

Όλα έχουν μια κατεύθυνση. Φοβάμαι μη με απορροφήσουν στη δίνη τους. Κόβω μικρά κομματάκια τα σύμφωνα και όταν μου α-συμφωνούνε ντρέπομαι τη μοναξιά, αλλά σε αυτήν μέσα ευδοκιμώ όπως το σαλιγκάρι στο κέλυφος[…] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις εσύ.[…] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Το πιο όμορφο αστέρι του ουρανού

«Μαμά, πότε θα ξαναδώ τον αδερφό μου; Δε θέλω να παίζω άλλο μόνος». Εκείνη κοντοστάθηκε. Θαρρείς και ποτάμια προσπαθούσαν να κυλήσουν από τα μάτια της, μα τα συγκράτησε για ακόμη μια φορά. Θα τα απελευθέρωνε αργότερα ακουμπώντας στο μαξιλάρι της. «Έλα μαζί μου» του ψιθύρισε και τον πήρε από το χέρι για να βγουν στην αυλή. Ο ουρανός στολισμένος με δεκάδες άστρα έμοιαζε να αγκαλιάζει όλο τον κόσμο τους.[…] _ γράφει η Κατερίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Απλά…δυνατά

Πόσο θα ‘θελα να ‘χα γνωρίσει ψυχές ποτισμένες με μπόλικους τόνους ψυχές ανήσυχες ψυχές χωρίς δεύτερη σκέψη καμιά άλλη σκέψη μόνο αυτή… τη ζωντανή που σου δίνει πνοή σε ταξιδεύει σε όνειρα τρελά τις δίνεις… σου δίνει… απλά απλά… απλά… _ γράφει η Λήδα...

Διαβάστε περισσότερα

Το ξύλινο σπαθί

Είναι νωρίς ακόμη. Γύρω μας πλήθος οι δειλοί και οι υποταγμένοι. Κι οι βάρβαροι στα κάστρα τους πιο καλά από ποτέ είναι φυλαγμένοι. «Με ξύλινο σπαθί πού πας; Αν δε χυθεί αίμα, πώς θα κερδίσεις όσα αγαπάς;» «Εύκολο είναι» μου απαντάς. «Είναι η αλήθεια μου, απέναντι απ’ το ψέμα»[…] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Μη γελάς

Μπροστά στην είσοδο του ασανσέρ, στο ισόγειο ενός δωδεκαώροφου κτιρίου, μια γυναίκα, πενήντα ετών, κρατάει με το αριστερό της χέρι το γιο της, δεκάεξι ετών, που είναι παιδί με νοητική υστέρηση. Στα δεξιά της στέκεται μια νεαρή, είκοσι χρόνων, που φοράει ακουστικά και κουνάει το κεφάλι της στο ρυθμό τής μουσικής που ακούει. Η μητέρα πατάει το κουμπί και καλεί το ασανσέρ. Ο γιος της κινείται ρυθμικά, δεξιά και αριστερά, ενώ κάνει διάφορες γκριμάτσες. Ο θάλαμος του ασανσέρ φτάνει στο ισόγειο. Οι πόρτες ανοίγουν, η νεαρή κοπέλα μπαίνει πρώτη. Στέκεται μπροστά στον καθρέφτη και πατάει το κουμπί με το...

Διαβάστε περισσότερα

Κάποιοι, ποτέ και τίποτα

Ναι, το θέμα είναι σοβαρό και ποτέ αφηρημένο Έχει μέσα του ιδέες, αντιλήψεις, προκαταλήψεις, αλλά Όλα έχουν κέντρο και επίκεντρο, γνώσης και απόγνωσης Μα σταθερές μεταβλητές, με αξία και σημασία. Συμπεριλαμβάνουν τρόπους, απονομές και διανομές Ρόλων, επιτυχιών, κώδικες ασφαλείας κατευθύνουν Διευθύνουν ανεύθυνα, ξεδιάντροπα, ποταπά και οικτρά Βάζοντας ανάμεσα, ενδιάμεσα, ψυχές, καρδιές, μάτια.[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Παραστάσεις και αθωώσεις

Πάνω από το σκήνωμα της ιστορίας, αλυχτούν νιόκοποι προφήτες και κριτές, βυσσοδομούν παλιοί ταγοί και στοχαστές και οι άλλοι σωπαίνουν και ισορροπούν συνωμότες βέβηλοι και απαθείς λιτανευτές[…] _ γράφει ο Γιώργος...

Διαβάστε περισσότερα

Εκείνη στη βιτρίνα

Ο διευθυντής την παρατηρούσε έκπληκτος προετοιμάζοντας τον εαυτό του να της μιλήσει. Εκείνη, κοιτώντας χαμηλά κάπου στο βάθος, έπαιζε αφηρημένη με το φερμουάρ της τσάντας της. Ο διευθυντής τής είπε: “Είστε σίγουρη ότι θέλετε να παραιτηθείτε; Είστε από τους καλύτερους υπαλλήλους μας. Υπάρχει κανένα πρόβλημα με κάποιον συνάδελφό σας;”. Εκείνη έγνεψε αρνητικά χωρίς να σηκώσει το βλέμμα της. “Θα θέλατε να αλλάξετε αντικείμενο ή τμήμα, ίσως; Είναι οικονομικό το ζήτημα;” συνέχισε ο διευθυντής. Εκείνη σήκωσε το βλέμμα της και έγνεψε αρνητικά κοιτώντας τον στα μάτια. Ο διευθυντής προσπάθησε να πει κάτι ακόμα αλλά εκείνη σηκώθηκε βιαστικά και έφυγε από...

Διαβάστε περισσότερα

Το πεπρωμένο

Άλλη μια κουραστική ημέρα έφτασε στο τέλος της. Υπομονετικά περιμένει το λεωφορείο. Μετά από αρκετή καθυστέρηση, κάνει την εμφάνισή του. Ευτυχώς, υπήρχε μια θέση και για εκείνη. Με το που κάθισε, τα μάτια της έκλεισαν αμέσως. Με το που τα άνοιξε, διαπίστωσε ότι είχε γείρει στον διπλανό κύριο.[…] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Θεός με Τ-shirt και παντελόνι

Εγώ είμαι όλα εκείνα, που πίστεψες πως είναι πια πολύ αργά να σου τύχουν, πως ποτέ κάποιος δε θα μπορούσε να σου τα δώσει. Εγώ είμαι όμως ένας οικιακός “από μηχανής θεός” που λυτρώθηκε από τους γάντζους και το ξύλινο βαρούλκο του, κι έβγαλε τα σχοινιά και τα μεταλλικά φρένα και σου ‘γινε, με τη Θεοφανεία του, προσιτός και προσπελάσιμος[…] _ γράφει ο Δημήτρης...

Διαβάστε περισσότερα

Το γέλιο

Το πόσο μού αρέσει σαν σε βλέπω ή σε ακούω από τηλεφώνου να γελάς, δε φαντάζεσαι. Ιδιαίτερα, όταν πηγή και αιτία τοθ γέλωτα είμαι εγώ. Νιώθω σαν να επιτελώ κάτι σαν δημιουργικό έργο, σαν να κάνω κάτι το σπουδαίο, αλήθεια σου λέω. Μέσα στη μουρτζούφλα της καθημερινότητας, με τη θανατίλα που επικρέμεται της κεφαλής μας σαν Δαμόκλειος σπάθα και μας απειλεί σαδιστικά δείχνοντάς μας απειλητικά τον προτεταμένο δείκτη της, το γέλιο, το πηγαίο γέλιο, μοιάζει σαν δικλείδα εκτόνωσης, σαν βαλβίδα ασφαλείας, στη χύτρα της ψυχής μας.[…] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Ευνουχίστηκες

Ευνουχίστηκες σκέψη μου, στα απεριόριστα πελάγη ευτυχίας που σου έταξαν Απέρριψες τις λάγνες προτάσεις παραστάσεων και ιδιοτελών αποδοχών και βλέψεων. Κατήργησες δεσμά, θεσμούς, μέτρα και σταθμά Εφάρμοσες διόδους και καθόδους Ανάτασης ψυχής και ανάστασης πεθαμένων πρέπει που κατάντησαν ως δεσμώτες Προμηθείς να μεταδώσουν τη δάδα τής έμπνευσης και της δημιουργίας. _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Montagnola

Τα λιγνά κυπαρίσσια μιλούν με τ’ αστέρια, η θάλασσα πάλι ξάγρυπνη τραγουδεί. Διαλύει της νυχτιάς τα μαύρα ερέβη, φλογισμένη απ’ το φεγγάρι μόνη παλεύει, να χαρίσει γαλήνη στη δική μου ψυχή. Κάτω στο λιμάνι τα χρυσά φώτα σβήνουν. Οι ερωτευμένοι πλημμυρίζουν ως άλλοι μύστες τής λαγνείας την πόλη και μεθυστικά τραγουδούν με συνοδεία από ρυθμικό σείστρο […] _ γράφει η Φωτεινή...

Διαβάστε περισσότερα

Η πληρωμή

Ο Αστυνόμος Ορέστης Μαντάς με τη συνοδεία του βρήκαν την πόρτα του διαμερίσματος μισάνοιχτη. Μπήκαν μέσα και βρήκαν στην κρεβατοκάμαρα τον Πέτρο αιμόφυρτο, με το μόριό του τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο, δίπλα του. Τα χέρια του δεμένα με χειροπέδες στα κάγκελα του κρεβατιού, ενώ τα πόδια, με δυο γραβάτες, στα κατωπόδαρα. Το στόμα του φιμωμένο με ταινία και τα μάτια του γουρλωμένα από τον πόνο και την φρίκη. “Γρήγορα ασθενοφόρο. Πιάνω σφυγμό…” φώναξε ο Αστυνόμος στους βοηθούς του. Δεν είχε περάσει ένα τέταρτο από την ώρα που δέχτηκαν ένα περίεργο και ανώνυμο τηλεφώνημα, στο οποίο τους δίνονταν με κάθε λεπτομέρεια...

Διαβάστε περισσότερα

Αφορμή

Ένα τσαλακωμένο εισιτήριο ήταν μόνο Μια ημερομηνία έκδοσης, που τάραξε τη λήθη Μια διαβολική σύμπτωση, που χάραξε τη σιωπή Χαμένο και σχεδόν ξεχασμένο Σε ένα βιβλίο χωρίς ούτε μια ιστορία γραμμένη μέσα του Ένα ταξίδι, που δεν έγινε Ένα ναυάγιο, που δεν έμεινε […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία του Hype Μνήσιου και της Ράζας Τάμπουλα

“Οι γυναίκες ποτέ δεν ξεχνούν και οι άνδρες ποτέ δε θυμούνται”. Εύστοχο, όταν πρόκειται για τα συνηθισμένα ζευγάρια και την κλισέ γκρίνια τους. Ωστόσο ο Hype (υποκοριστικό του Hyper) κι η Ράζα στόχευαν σε κάτι μοναδικό. Σαν εμάς κανείς. Σαν την αγάπη μας τίποτα. Ύβρεις. Και στις μέρες τους δεν αντιδρούσε πλέον ούτε το δωδεκάθεο να βάλει, κατά πως το ‘ξερε παλιά, μια τέλος πάντων τάξη. Ο Hype διακρινόταν για μιαν εξαιρετική πολυγνωσία. Ήταν η προσωποποίηση του ξερόλα και θυμόταν την παραμικρή λεπτομέρεια για κάθε τι που έμπαινε σε συζήτηση, είτε επρόκειτο για τη σύνθεση της κυβέρνησης της Ινδονησίας μετά...

Διαβάστε περισσότερα

Η πολυτέλεια

Πόσο πολύ λυπάμαι όταν βλέπω ότι είμαι κάτι σαν πολυτέλεια στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ και κυρίως των φίλων μου. Μια πολυτέλεια που ναι μεν μπορεί να ομορφαίνει τη ζωή τους, αλλά όμως μπορούν κάλλιστα να ζήσουν και χωρίς αυτήν (με αυτήν την έννοια η «πολυτέλεια»). Είμαι το περίσσιο τους, πιθανόν ο πασατέμπος τους, όχι το ουσιαστικό, το απαραίτητό τους, όπως το ψωμί και το αλάτι. Είμαι ο πρωινός καφές ή το δεύτερο πακέτο τσιγάρα τους, το τραγούδι στο ραδιόφωνο και ο ήλιος του μεσημεριού μια χειμωνιάτικη ημέρα, στο υπόλοιπο της οποίας απλά δεν υπάρχω, δεν είμαι κοντολογίς...

Διαβάστε περισσότερα

Οδοιπόροι

Την ίδια πορεία διανύουμε. Την ίδια θάλασσα αντικρίζουμε. Με διαφορετικό τρόπο βαδίζουμε. Άλλος όρθιος, με τα δυο του πόδια. Ορθό το ανάστημά του. Ο διπλανός κρατάει μαγκούρα για στήριξη. Ο επόμενος, ζωώδης, με πόδια και χέρια[…] _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

Το όνειρο

Ο Γιώργος στεκόταν στην άκρη. Κόσμος πολύς, ποιος θα τον έβλεπε; Ποιος θα τον γνώριζε; Ποιος θα τον πρόσεχε; Άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Χρόνια τώρα. Ούτε που θυμάται πόσα… Ναι, ναι, ήταν η πρώτη φορά που την είδε στη σκηνή. Παιδούλα ακόμα, δεν μπορούσε κανείς να πει, μια και ποτέ δεν έβρισκαν την ηλικία της. Πάντοτε τους ξεγελούσε. Μόλις είχε τελειώσει τη σχολή. Άπειρη, μα με τρομερή θέληση. Άλλωστε, το έχει πει τόσες φορές στις συνεντεύξεις της.[….] _ γράφει η Αθηνά...

Διαβάστε περισσότερα

Θεός αν είναι

Τα πράγματα εκείνα, τα δίχως όνομα, είναι και αυτά που με φοβίζουν. Οι λέξεις εκείνες των προφητών, που με το βροντόφωνο βήμα και με τα κίβδηλα άρματά τους  μεμιάς μετουσιώθηκαν σε οράματα, με σκιάζουν. Στη σκόνη του απείρου μας σαν σε σέρνουν πεθαμένο[…] _ γράφει ο Νίκος...

Διαβάστε περισσότερα

Μεθυσμένες σιωπές

Πάντα σε συμπαθούσα, Μαρία. Σ’ έβλεπα σαν μια πολύ καλή μου φίλη, έστω κι ας μην είχαμε έρθει και τόσο κοντά μεταξύ μας. Βλέπεις, τα χρόνια που γνωριστήκαμε, εσύ ήσουν αλλού – άλλο τόσο «αλλού» ήμουν κι εγώ, φυσικά. Όμως, σε θεωρούσα ως έναν πολύ κοντινό μου άνθρωπο ή κάποια απροσδιόριστα ψυχεδελική, απροσδιόριστη (ακόμη) εικόνα τού σημερινού μου εαυτού. Σε θυμάμαι στα 16 σου, όταν ερωτεύτηκες  τον Νίκο. Το πάθος σου γι’ αυτόν ήταν μεγάλο, δεθήκατε πολύ και έντονα εσείς οι δυο. Ο φανατικός μηχανόβιος ήταν ο μόνος που άφησες να σε πλησιάσει, να σπάσει την, κάπως μπλαζέ, μοναξιά...

Διαβάστε περισσότερα

Διαπιστευτήρια

Με φώναξες. Με αυτό το όνομα. Που εσύ το διάλεξες μα δεν του ταίριαξα. Με αυτό το όνομα, που μίσησα τόσο. Το έγραφαν τα χαρτιά. Για τα χαρτιά ήμουν ο κανονικός. Ο σωστός. Και τώρα εδώ μπροστά σου είμαι εκείνη. Η άλλη. Η ξένη. Η άρρωστη. Σε ένα σώμα κατάδικο. Σε μια ψυχή διωγμένη. Σε μια ταυτότητα εκπορνευμένη. Ξαναφωνάζεις διστακτικά. “Μάλλον με μπερδεύετε με κάποιον άλλον”, σου απαντάω. Δεν θέλω να με αναγνωρίσεις. Η μνήμη και ο χρόνος μού στάθηκαν, εσύ όχι. Δεν σε κατηγορώ. Αλλά δεν θέλω ούτε τυπικά να σου σφίξω το χέρι. […] _ γράφει η...

Διαβάστε περισσότερα

Υστεροφημία

Τις στιγμές μου, τις ώρες να γεμίζω με στίχους ανάγκη έχω που με ορμή σαν κύμα ασυγκράτητο από μέσα μου βγαίνει, και λυτρώνει απ’ τα σάβανα μια ψυχή, τη μόνη που κατέχω και που, σ’ αέναο κύκλο, Λάζαρος ανέστη και πάλι πεθαίνει… Κι αν μια μέρα βουβή από ποίηση η ψυχή μου ξυπνήσει αν τυφλή πια το λαμπρό φως τής έμπνευσης δεν τη φτάνει αν κουφαθεί και τη μελωδία τής φωνής της δεν τη γνωρίσει τότε την ίδια της την ύπαρξη, μονάχα αυτήν, τι να την κάνει […] _ γράφει ο Σπύρος Μακρυγιάννης  –...

Διαβάστε περισσότερα

Κάπου πενήντα χρόνια μετά

Δεν το πιστεύω. Μισός αιώνας πέρασε από το τελευταίο κουδούνι στην 8η τάξη του Γυμνασίου μας και δεν αποφεύγω να πω τα τετριμμένο «σα να ήταν χθες». Είπαμε, λοιπόν, και ξανά είπαμε, τηλεφωνηθήκαμε, να συναντηθούμε οι συμμαθήτριες, όσες το δυνατόν περισσότερες από εμάς, να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες, να θυμηθούμε τα αξέχαστα εφηβικά μας χρόνια, να γελάσουμε να κλάψουμε, να αστειευτούμε αλλά και να σοβαρευτούμε, πίνοντας ένα ποτήρι εκλεκτής σαμπάνιας, όπως αξίζει σε μιαν επέτειο σαν αυτήν. Τελικά τα ψιλοκαταφέραμε να μαζευτούμε καμιά εικοσαριά. Με την πρώτη ματιά, καμία δεν γνώρισε καμία! Βρε, τον πανάθλιο το χρόνο, πόσο μας είχε...

Διαβάστε περισσότερα

Όνειρα μικρά

Έχω κάτι όνειρα μικρά. Φτιαγμένα πάνω σε στιγμές. Που έφυγαν. Που πέρασαν. Που κύλησαν σαν σφαίρα. Μα τα όνειρα έμειναν. Λίγο εκτροχιασμένα. Λίγο τσαλακωμένα. Λίγο απορημένα. Έχω κάτι όνειρα μικρά. Μη τα φανταστείς υπερφίαλα ή συνταρακτικά. Ζωής ή θανάτου. Του τώρα ή του ποτέ. Μικρά παιχνίδια τα λέω. Πολύχρωμα μπαλόνια, σαν εκείνα που μαγνητίζουν τα παιδιά. Τέτοια όνειρα. Χαϊδεμένα από το άγγιγμα των σύννεφων και τη ζεστασιά του ήλιου. Ψιχαλιστά σαν πρωτοβρόχι. Αερικά της μυγδαλιάς και ξωτικά της Άνοιξης. Θαλασσινά μελτέμια και κύματα τραγουδιστά. […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest