Select Page

Συντάκτης: Χαρούλα Σμαρνάκη

Παραστάσεις και αθωώσεις

Πάνω από το σκήνωμα της ιστορίας, αλυχτούν νιόκοποι προφήτες και κριτές, βυσσοδομούν παλιοί ταγοί και στοχαστές και οι άλλοι σωπαίνουν και ισορροπούν συνωμότες βέβηλοι και απαθείς λιτανευτές[…] _ γράφει ο Γιώργος...

Διαβάστε περισσότερα

Εκείνη στη βιτρίνα

Ο διευθυντής την παρατηρούσε έκπληκτος προετοιμάζοντας τον εαυτό του να της μιλήσει. Εκείνη, κοιτώντας χαμηλά κάπου στο βάθος, έπαιζε αφηρημένη με το φερμουάρ της τσάντας της. Ο διευθυντής τής είπε: “Είστε σίγουρη ότι θέλετε να παραιτηθείτε; Είστε από τους καλύτερους υπαλλήλους μας. Υπάρχει κανένα πρόβλημα με κάποιον συνάδελφό σας;”. Εκείνη έγνεψε αρνητικά χωρίς να σηκώσει το βλέμμα της. “Θα θέλατε να αλλάξετε αντικείμενο ή τμήμα, ίσως; Είναι οικονομικό το ζήτημα;” συνέχισε ο διευθυντής. Εκείνη σήκωσε το βλέμμα της και έγνεψε αρνητικά κοιτώντας τον στα μάτια. Ο διευθυντής προσπάθησε να πει κάτι ακόμα αλλά εκείνη σηκώθηκε βιαστικά και έφυγε από...

Διαβάστε περισσότερα

Το πεπρωμένο

Άλλη μια κουραστική ημέρα έφτασε στο τέλος της. Υπομονετικά περιμένει το λεωφορείο. Μετά από αρκετή καθυστέρηση, κάνει την εμφάνισή του. Ευτυχώς, υπήρχε μια θέση και για εκείνη. Με το που κάθισε, τα μάτια της έκλεισαν αμέσως. Με το που τα άνοιξε, διαπίστωσε ότι είχε γείρει στον διπλανό κύριο.[…] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Θεός με Τ-shirt και παντελόνι

Εγώ είμαι όλα εκείνα, που πίστεψες πως είναι πια πολύ αργά να σου τύχουν, πως ποτέ κάποιος δε θα μπορούσε να σου τα δώσει. Εγώ είμαι όμως ένας οικιακός “από μηχανής θεός” που λυτρώθηκε από τους γάντζους και το ξύλινο βαρούλκο του, κι έβγαλε τα σχοινιά και τα μεταλλικά φρένα και σου ‘γινε, με τη Θεοφανεία του, προσιτός και προσπελάσιμος[…] _ γράφει ο Δημήτρης...

Διαβάστε περισσότερα

Το γέλιο

Το πόσο μού αρέσει σαν σε βλέπω ή σε ακούω από τηλεφώνου να γελάς, δε φαντάζεσαι. Ιδιαίτερα, όταν πηγή και αιτία τοθ γέλωτα είμαι εγώ. Νιώθω σαν να επιτελώ κάτι σαν δημιουργικό έργο, σαν να κάνω κάτι το σπουδαίο, αλήθεια σου λέω. Μέσα στη μουρτζούφλα της καθημερινότητας, με τη θανατίλα που επικρέμεται της κεφαλής μας σαν Δαμόκλειος σπάθα και μας απειλεί σαδιστικά δείχνοντάς μας απειλητικά τον προτεταμένο δείκτη της, το γέλιο, το πηγαίο γέλιο, μοιάζει σαν δικλείδα εκτόνωσης, σαν βαλβίδα ασφαλείας, στη χύτρα της ψυχής μας.[…] _ γράφει η Λένα Μαυρουδή...

Διαβάστε περισσότερα

Ευνουχίστηκες

Ευνουχίστηκες σκέψη μου, στα απεριόριστα πελάγη ευτυχίας που σου έταξαν Απέρριψες τις λάγνες προτάσεις παραστάσεων και ιδιοτελών αποδοχών και βλέψεων. Κατήργησες δεσμά, θεσμούς, μέτρα και σταθμά Εφάρμοσες διόδους και καθόδους Ανάτασης ψυχής και ανάστασης πεθαμένων πρέπει που κατάντησαν ως δεσμώτες Προμηθείς να μεταδώσουν τη δάδα τής έμπνευσης και της δημιουργίας. _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Montagnola

Τα λιγνά κυπαρίσσια μιλούν με τ’ αστέρια, η θάλασσα πάλι ξάγρυπνη τραγουδεί. Διαλύει της νυχτιάς τα μαύρα ερέβη, φλογισμένη απ’ το φεγγάρι μόνη παλεύει, να χαρίσει γαλήνη στη δική μου ψυχή. Κάτω στο λιμάνι τα χρυσά φώτα σβήνουν. Οι ερωτευμένοι πλημμυρίζουν ως άλλοι μύστες τής λαγνείας την πόλη και μεθυστικά τραγουδούν με συνοδεία από ρυθμικό σείστρο […] _ γράφει η Φωτεινή...

Διαβάστε περισσότερα

Η πληρωμή

Ο Αστυνόμος Ορέστης Μαντάς με τη συνοδεία του βρήκαν την πόρτα του διαμερίσματος μισάνοιχτη. Μπήκαν μέσα και βρήκαν στην κρεβατοκάμαρα τον Πέτρο αιμόφυρτο, με το μόριό του τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο, δίπλα του. Τα χέρια του δεμένα με χειροπέδες στα κάγκελα του κρεβατιού, ενώ τα πόδια, με δυο γραβάτες, στα κατωπόδαρα. Το στόμα του φιμωμένο με ταινία και τα μάτια του γουρλωμένα από τον πόνο και την φρίκη. “Γρήγορα ασθενοφόρο. Πιάνω σφυγμό…” φώναξε ο Αστυνόμος στους βοηθούς του. Δεν είχε περάσει ένα τέταρτο από την ώρα που δέχτηκαν ένα περίεργο και ανώνυμο τηλεφώνημα, στο οποίο τους δίνονταν με κάθε λεπτομέρεια...

Διαβάστε περισσότερα

Αφορμή

Ένα τσαλακωμένο εισιτήριο ήταν μόνο Μια ημερομηνία έκδοσης, που τάραξε τη λήθη Μια διαβολική σύμπτωση, που χάραξε τη σιωπή Χαμένο και σχεδόν ξεχασμένο Σε ένα βιβλίο χωρίς ούτε μια ιστορία γραμμένη μέσα του Ένα ταξίδι, που δεν έγινε Ένα ναυάγιο, που δεν έμεινε […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία του Hype Μνήσιου και της Ράζας Τάμπουλα

“Οι γυναίκες ποτέ δεν ξεχνούν και οι άνδρες ποτέ δε θυμούνται”. Εύστοχο, όταν πρόκειται για τα συνηθισμένα ζευγάρια και την κλισέ γκρίνια τους. Ωστόσο ο Hype (υποκοριστικό του Hyper) κι η Ράζα στόχευαν σε κάτι μοναδικό. Σαν εμάς κανείς. Σαν την αγάπη μας τίποτα. Ύβρεις. Και στις μέρες τους δεν αντιδρούσε πλέον ούτε το δωδεκάθεο να βάλει, κατά πως το ‘ξερε παλιά, μια τέλος πάντων τάξη. Ο Hype διακρινόταν για μιαν εξαιρετική πολυγνωσία. Ήταν η προσωποποίηση του ξερόλα και θυμόταν την παραμικρή λεπτομέρεια για κάθε τι που έμπαινε σε συζήτηση, είτε επρόκειτο για τη σύνθεση της κυβέρνησης της Ινδονησίας μετά...

Διαβάστε περισσότερα

Η πολυτέλεια

Πόσο πολύ λυπάμαι όταν βλέπω ότι είμαι κάτι σαν πολυτέλεια στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ και κυρίως των φίλων μου. Μια πολυτέλεια που ναι μεν μπορεί να ομορφαίνει τη ζωή τους, αλλά όμως μπορούν κάλλιστα να ζήσουν και χωρίς αυτήν (με αυτήν την έννοια η «πολυτέλεια»). Είμαι το περίσσιο τους, πιθανόν ο πασατέμπος τους, όχι το ουσιαστικό, το απαραίτητό τους, όπως το ψωμί και το αλάτι. Είμαι ο πρωινός καφές ή το δεύτερο πακέτο τσιγάρα τους, το τραγούδι στο ραδιόφωνο και ο ήλιος του μεσημεριού μια χειμωνιάτικη ημέρα, στο υπόλοιπο της οποίας απλά δεν υπάρχω, δεν είμαι κοντολογίς...

Διαβάστε περισσότερα

Οδοιπόροι

Την ίδια πορεία διανύουμε. Την ίδια θάλασσα αντικρίζουμε. Με διαφορετικό τρόπο βαδίζουμε. Άλλος όρθιος, με τα δυο του πόδια. Ορθό το ανάστημά του. Ο διπλανός κρατάει μαγκούρα για στήριξη. Ο επόμενος, ζωώδης, με πόδια και χέρια[…] _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

Το όνειρο

Ο Γιώργος στεκόταν στην άκρη. Κόσμος πολύς, ποιος θα τον έβλεπε; Ποιος θα τον γνώριζε; Ποιος θα τον πρόσεχε; Άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Χρόνια τώρα. Ούτε που θυμάται πόσα… Ναι, ναι, ήταν η πρώτη φορά που την είδε στη σκηνή. Παιδούλα ακόμα, δεν μπορούσε κανείς να πει, μια και ποτέ δεν έβρισκαν την ηλικία της. Πάντοτε τους ξεγελούσε. Μόλις είχε τελειώσει τη σχολή. Άπειρη, μα με τρομερή θέληση. Άλλωστε, το έχει πει τόσες φορές στις συνεντεύξεις της.[….] _ γράφει η Αθηνά...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest