Select Page

Συντάκτης: Χαρούλα Σμαρνάκη

Η ταπετσαρία

Καθόταν ήσυχα ήσυχα στην πολυθρόνα της και ατένιζε τον τοίχο απέναντι με τέτοια ένταση, που απορώ πώς και ακόμη δεν τον τρύπησε, όπως έκανε πριν λίγο με το καρφί και το σφυράκι της για να κρεμάσει το πεντηκοστό, ίσως, βραβείο της. Βραβεία, βραβεία όλων των βαθμίδων, σε μιαν απίστευτη συλλογή. Μικρά μόνον κενά διαστήματα ανάμεσά τους, με τον τοίχο να έχει τώρα αυτήν την περίεργη ταπετσαρία, που ό,τι και να πεις την πρωτοτυπία της την έχει. “Και τώρα που τον γέμισες τον τοίχο, κυρία μου, σαν τι σκοπεύεις να κάνεις; Γιατί για να σταματήσεις να διαγωνίζεσαι, να αγωνίζεσαι και...

Διαβάστε περισσότερα

Πέντε παιδιά στο δώμα μας

Έπιασες και στολίστηκες κι έβαλες τα καλά σου κι επίσκεψη μας έκανες, μοίρα, με τα παιδιά σου. Κράταγες και τα δώρα σου π’ άφηκες στο σαλόνι εκεί π’ αράχνες ‘φαίνανε ιστό μέσα στη σκόνη. Πέντε παιδιά κουβάλησες στο πιο καλό μας δώμα εκεί που γέλιο παιδικό δεν άκουσα ακόμα. Το ‘να παιδί σου, μοίρα μου, Ευθύνη το βαφτίσαν μα οι άνθρωποι στο δώμα μου το κατεχερίσαν. Άνθρωπος δεν ανέλαβε για πράμα την ευθύνη για αυτά που ζει ο τόπος μου τον πόνο την οδύνη. Τ’ άλλο παιδί σου φώναζαν με τ’ όνομα Γαλήνη, μα κι αυτό το εσιχτίρισαν τετράποδα...

Διαβάστε περισσότερα

Ελεύθεροι σκοπευτές

Το πλήθος που με περιβάλλει Τοίχος απροσπέλαστος Φωνάζω «βοήθεια» Η κραυγή χάνεται μέσα στο βουητό Οι συνομιλίες με στοιχειώνουν Κινήσεις επιθετικές, βλέμματα εχθρικά Το κορμί μου ζαρώνει φοβισμένο Μαζεύω τα χέρια στο στήθος Άμυνα; […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα σαν κι αυτή

Μια μέρα σαν κι αυτή θα μπορούσες να αφήσεις την ψυχή σου να βουτήξει για λίγο στα χρώματα που χορεύουν γύρω σου. Στο φως του ανοιξιάτικου ήλιου που λούζει τους άλλους. Θα μπορούσες να αφεθείς για λίγο στο μουρμουρητό των νεαρών ζευγαριών που σε προσπερνούν και στα ανέμελα γέλια τους. Θα μπορούσες, ίσως, μια μέρα σαν κι αυτή, εκτός από το να σηκώνεις με δυσκολία τα πέλματα από το έδαφος και να περιφέρεσαι σαν σκιά, να γευτείς κάτι από αυτά που φτάνουν ως πληροφορία στη μύτη σου, μόνο για να σου θυμίσουν πως δεν τα έχεις γευτεί. Μια μέρα...

Διαβάστε περισσότερα

Θα σε βρω στο Παρίσι

Η ιστορία μας ξεκινάει να εκτυλίσσεται στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα δημοσιογραφικά γραφεία μιας εφημερίδας. Η Μαρίνα εργάζεται ως συντάκτρια στην εφημερίδα που λέγεται “Τα νέα στην Αθήνα”. Έχει καθημερινά μεγάλο φόρτο εργασίας και, δουλεύοντας σε έντονους ρυθμούς, επιστρέφει αργά το βράδυ στο σπίτι της. Ο χρόνος για την προσωπική της ζωή είναι περιορισμένος και τις ελεύθερες ώρες, εκτός της δουλειάς της, τις περνάει είτε μένοντας στο σπίτι διαβάζοντας κάποιο βιβλίο, είτε βγαίνοντας έξω με τους φίλους της για κανέναν καφέ.[…] _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Στην αφετηρία των ξακουστών θαυμάτων

Μια μέρα θα λείψουν οι χαρές και η αγάπη θα σβήσει. Τα πουπουλένια σύννεφα θα σαλεύουν αργά στον αρχαίο μουντζουρωμένο ουρανό. Η τυφλή Τύχη θα δίνει την εύνοιά της στον ενεστώτα που ακρίβυναν οι επιτυχίες. Σαν πυγολαμπίδες οι πόθοι θα δένονται στο στήθος των ωραίων κοριτσιών. […] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Tυφλοί Ιχνηλάτες

Η βιβλιοθήκη μόλις είχε ανοίξει και ο κόσμος, ανυπόμονος να την κατακλύσει, επιτηρούσε την καλοδουλεμένη πέτρα, που σαν φρουρός φυλάκιζε τις αξίες από το βλέμμα. Η μυρωδιά τού ξύλου, του βιβλίου, του τοπίου προίκιζε τις αισθήσεις με μια βαθιά νοσταλγία. Θάμπωναν τα μάτια με αγωνία μπροστά στα παράθυρα, που μαρτυρούσαν μόνο σκιές, καμία αποκάλυψη και το τρεχαλητό τής ψυχής συνέχιζε να βασανίζει. Ανυπόμονες κραυγές διαμαρτύρονταν σιωπηλά με το σκόπιμο αγορεύειν των υποψηφίων δημάρχων, που προσθέτονταν στο τελετουργικό των εγκαινίων, καθυστερώντας την έλευση. Όλες οι αισθήσεις εκτοξεύονταν απ’ την αφύπνιση της προσμονής.[…] _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Ο έρωτας είναι ξιφομαχία περίπλοκη

Ο έρωτας είναι ξιφομαχία περίπλοκη- η αέρινη φύση των πραγμάτων βυθίζει στον ύπνο το πλάσμα που έχω στην αγκαλιά μου και το αγαπώ χωρίς να έχω ερείσματα από την ζοφερή πραγματικότητα.[…] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Ο χωριάτης

Άνθρωπος του χωριού εγώ, χωρίς σπουδή και γνώση, στους τοίχους έβλεπα με θαυμαστικό, τη λέξη «λίκε» να δεσπόζει. Φαίνεται το χρησιμοποιούν πολύ συχνά εδώ στην πόλη, μήπως γιατί οι άνθρωποι είναι κακοί και αιμοβόροι; Μα αν το σκεφτείς πιο σοβαρά και στα παιδιά κάνει καλό, γιατί φοβούνται και τρων όλο τους το φαγητό. Στο νου μου έρχεται αμέσως το τραγουδάκι το παιδικό «Λύκε, λύκε είσαι εδώ;» και αρχίζω να το σιγοτραγουδώ. _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Άγνωστοι

Με θυμάσαι; Κάποτε ήμασταν έτοιμοι να γίνουμε κάτι, ένα. Τα βλέμματά μας έλεγαν πιο πολλά απ’ ό,τι έλεγαν τα χείλη μας. Νιώθαμε τόσο πολλά στην καρδιά μας, το άγγιγμα τα μαρτυρούσε. Από μακριά ακόμη δεν άλλαζε τίποτε, σα να θέλαμε να τρέξουμε να αγκαλιαστούμε, αλλά κανείς μας δεν το έκανε. Μέναμε εκεί, συγκρατημένοι. Τι ένιωθε ο ένας για τον άλλον, φοβόμασταν να μάθουμε. Έτσι συνέχισε η ιστορία, ώσπου πια δε βλεπόμασταν και όλα αυτά χάθηκαν. […] _ γράφει η Ιωάννα...

Διαβάστε περισσότερα

Τα ροζ πασούμια

Δεν είχε ροζ πασούμια. Και δεν είχε ονειρευτεί ποτέ ροζ πασούμια. Και γιατί στην τελική αυτό να ήταν πρόβλημα; Έχουν όλοι ροζ πασούμια σ΄αυτόν τον κόσμο; Σαφώς και όχι. Άλλωστε τα ροζ πασούμια είναι κάτι που το βρίσκει κανείς στα μαγαζιά, δεν συμβολίζουν τίποτα, δεν έχουν μεγάλη χρησιμότητα και δεν είναι τίποτα παραπάνω από δύο ροζ πασούμια. Οπότε κι εκείνη δεν είχε ροζ πασούμια και δεν ήθελε ροζ πασούμια. Ή νόμιζε πως δεν ήθελε, τέλος πάντων. Πενήντα χρονών. Δύο παιδιά, σύζυγος. Σπίτι. Γραφείο. Λογιστική. Μια μπερζέρα σε μια γωνιά το όνειρό της. Δεν την πήρε ακόμα. Έτσι κι αλλιώς...

Διαβάστε περισσότερα

Μπλε γραμμή

Ήθελα να σου γράψω. Αντί να σου πω. Μη φανταστείς τίποτα συνταρακτικό. Μα δεν σου έγραψα. Ούτε σου είπα. Πάντα δίσταζα με τα λόγια. Έψαχνα τις κατάλληλες λέξεις, μα δεν τις έβρισκα. Μπλέκονταν και θρυμματίζονταν τελικά μέσα στο νου μου. Και τ’ ανείπωτα έμεναν ανέγγιχτα και αβοήθητα να πονάνε μέσα στις εκφράσεις. Ήθελα να φύγω. Αντί να μείνω. Μη φανταστείς τίποτα τρομακτικό. Να μπω απλά σ’ ένα τρένο και να με φυλακίζει όλο το ταξίδι μπροστά στο παράθυρο του βαγονιού. Να φυσάει κρύος βοριάς και να εξιλεώνεται έτσι η σκέψη μου. Να λείψω τόσο, όσο να μην σου λείψω....

Διαβάστε περισσότερα

Μικρός πρίγκιπας 2000

Τελευταία Κυριακή τού Αυγούστου. Αύριο επιστρέφουμε στην Αθήνα και στις εξουθενωτικές υποχρεώσεις μας. Όμως, ο χρόνος τώρα και οι σκέψεις μου ανήκουν σ’ αυτό το υπέροχο δεκαπενθήμερο διακοπών, στις ακρογιαλιές τής γενέθλιας Μάνης, μαζί με την Ελένη και τα παιδιά· τα παιδιά που μεγαλώνουν, λες σαν σε κινηματογραφική ταινία, όπου κάποιος σαδιστής σκηνοθέτης περιορίζει τη διάρκεια των πλάνων που διψώ ν’ απολαμβάνω· τα παιδιά που, ένας Θεός ξέρει για πόσο ακόμη, θα σταλάζουν το νέκταρ τους στις ομορφιές του τόπου μας με τούτες τις μεθέξεις τους στις καλοκαιρινές μας εξορμήσεις, πριν η δύναμη των δικών τους φτερών τούς επιτρέψει...

Διαβάστε περισσότερα

Μια ληθοποιός ιστορία

Ο πόνος κλείνει το λαιμό. Σκέψεις φαρμακωμένες αλωνίζουνε το αίμα. Ρήμαξαν οι στοχασμοί από την προσήλωση στην τύχη. Και η ύπαρξη, κυκλωμένη από προσωπεία και χρονοθεσίες […] _ γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης...

Διαβάστε περισσότερα

Γέφυρα ανθρωπιάς

Της θάλασσας οι σκόπελοι, τα βράχια, οι νησίδες, άμοιρων ναυαγών ψυχών σωσίβιες ελπίδες… Πέλαγος, να ‘σουν μια αγκαλιά κι ένα φιλί το κύμα, για να μην πνίγονται παιδιά, μάνες μην κλαιν σε μνήμα. Ωκεανέ, πώς στένεψες; Πόσο μικρός φαντάζεις… Σύνορα  φράχτες σ’ έκλεισαν. Μια φυλακή μού μοιάζεις. Γέφυρα ρίχνω σου, Ανθρωπιά, χέρι βαστώ του πόνου ποτές μη λείπει η συντροφιά. Βασανισμένων πλήθος, λεύτερη να ‘χετε φωλιά, μακριά από βέλη φθόνου, να μη σας βρίσκει το κακό. Ζωή σημαίνει: ήθος! […] _ γράφει ο Παναγιώτης...

Διαβάστε περισσότερα

Φάρος

Ψυχή μου ελεύθερη, μα πολιορκημένη, ποιητική, που μέσ’ στου Μάη τους κοσμοκαιρούς απέθαντη περιπολείς σαν τις ακταιωρούς, στη δίνη των ανέμων εκεί δεδικασμένη η θάλασσα αντρειώνεται, πνίγεται από σκέψεις εντός χτυπιέται το σκαρί, θανάσιμα φορές […] _ γράφει η Φωτεινή Κουφογάζου...

Διαβάστε περισσότερα

Μη γίνεις σαν εμένα

Το κρύο βρίσκει ένα σωρό ιδανικές κρυψώνες να τρυπώνει στη μελανιασμένη του ελπίδα που έχει σταματήσει από καιρό ν΄αναπνέει η βυθισμένη ματιά του στη θλίψη αμίλητη σ΄έναν εφιάλτη που δεν ήθελε. […] _ γράφει η Ασημίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Αυτοκριτική

Συνηθίζεται, δυστυχώς, οι άνθρωποι να κρίνουν, να κατακρίνουν, να σχολιάζουν κοινωνικά – για να μην το πούμε κουτσομπολιό – ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να έχουν άποψη απλά για το διπλανό τους. Και τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται, δίχως να κοιτάζουν ή να ασχολούνται με τα δικά τους θέματα, προβλήματα και ζωή. Είναι πολύ εύκολο να ασχολείσαι με τους άλλους και βολικό, επίσης, να μην ασχοληθείς με τα δικά σου, γιατί σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να δεις κατάματα τα τυχόν λάθη σου, ελαττώματα, κακές επιλογές κι όχι μόνο. Η λεγόμενη αυτοκριτική, την οποία αποφεύγουν πολλοί αλλά δεν...

Διαβάστε περισσότερα

Στον μάστορα του καλοκαιρινού μεσημεριού

Ξεχύθη απ΄των τεττίγων την καρδιά Άσμα στη φεγγαρόλουστη βραδιά Που την ημέρα λησμονήσαν τα παιδιά Και ερημικά γαλήνια αγάλματα νυκτός Χρυσοβατράχια ακρόποδα Το βλέμμα αποστρέψαν Απ΄τον καθρέπτη των σκιών Στη λίμνη των ειδώλων […] _ γράφει ο Παναγιώτης...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος