Select Page

Συντάκτης: Χαρούλα Σμαρνάκη

Έξτρα Λαρτζ

-Χτες είδα στον ύπνο μου έναν εφιάλτη. Ήμουν, λέει, σφηνωμένος σ’ ένα στενάχωρο φέρετρο. Πρέπει να υπάρχει άνεση για να νιώθουμε καλά. Και στο θάνατο, όπως στη ζωή. Δεν είναι σωστό να σε θάβουν δυο μέτρα στη γη σ’ ένα φέρετρο μικρότερο, όπου δεν μπορείς ούτε καν ν’ αναπνεύσεις…. Αυτός είναι ο Ζήσης. Κάθε φορά που πίνει λίγο παραπάνω κάπως τα καταφέρνει και στρίβει τη συζήτηση στο θάνατο. Ένα θέμα που οι περισσότεροι από μας αποφεύγουμε να πιάσουμε στο στόμα μας κι όταν το κάνουμε, λόγω κάποιας απώλειας, μας προξενεί εφίδρωση και ταχυπαλμία. -Προφανώς κοιμήθηκες πάλι με τα παπούτσια,...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Αρτέμης και το βιβλίο του

Ήταν χειμώνας. Ο Αρτέμης ήταν κάτω από τα παπλώματά του. Δεν ήθελε να πάει σχολείο. Έψαχνε ένα σωρό δικαιολογίες. «Έχω πυρετό». Όχι, θα του έπιανε το μέτωπο η μαμά και θα το καταλάβαινε. «Δεν έχουμε σχολείο σήμερα». Μπα! Θα έπαιρνε τηλέφωνο στο σχολείο. Η πόρτα όμως άνοιξε και έπρεπε να σκεφτεί γρήγορα. «Πονάει η κοιλιά μου» γκρίνιαξε χωρίς ανάσα ο Αρτέμης. «Πολύ συχνά πονάει» παρατήρησε η μαμά και δυστυχώς δεν τον πίστεψε. Ντύθηκε ζεστά με τα ρούχα που του έβγαλε από την ντουλάπα και έφυγαν για το σχολείο. Άλλη μια μέρα ανάμεσα σε πολλά παιδιά που φώναζαν και έπαιζαν...

Διαβάστε περισσότερα

Ελεγεία

Απόψε θέλω να φιλήσω όλα τ’ απόκρυφα σημεία του κορμιού σου θέλω να δω, θέλω να μπω μέσα στο άδυτο το φως του φεγγαριού σου Ναι βασιλιά μου! Ναι έρωτά μου! μια ελεγεία απόψε αγάπης θα σου γράψω κι όταν θα έρθει το πρωί για σένανε θα κλάψω […] _ γράφει η Αγγελική...

Διαβάστε περισσότερα

Το πάρτι

Την συμπάθησε από το πρώτο σφράγισμα. Αλαφροχέρα, πρόσχαρη, έξυπνη, ελευθέρια. Είκοσι εφτά αυτός και τριάντα αυτή. Το αίσθημα ήταν προφανώς αμοιβαίο κι έτσι γεννήθηκε μια μεγάλη φιλία. Μια φιλία καθαρή και αμόλυντη, που ποτέ δεν εκφυλίστηκε σε κάτι υποδεέστερο, αφ’ ενός γιατί η Χαρά, χωρισμένη μ’ ένα παιδί, δεν επιθυμούσε μόνιμη σχέση κι όταν της ανέβαινε η θερμοκρασία χρησιμοποιούσε ως θερμόμετρο κάποιον από τα παρακείμενα μπαρ κι αφ’ ετέρου, γιατί ο Πέρης προτιμούσε νεότερες. Οι εξορμήσεις τους ήταν θυελλώδεις κι άφησαν ιστορία σε κάποιες γειτονιές. Ποτό, χορός, μπουγελώματα, ξενύχτια, φλερτ και άλλα επακόλουθα. Φημίζονταν για την ταχύτητα με την...

Διαβάστε περισσότερα

Καραμέλες πορτοκάλι

Χαμογελούσε  η μάνα μου στο τραπέζι. «Α… ξέχασα. Το απόγευμα θα έρθει ο θείος μου ο Κώστας» «Επίσκεψη!» Στους άλλους βγήκε μια απορία  στα ξαφνικά. Σίγησαν τα πιρούνια. Ξεχάστηκαν κάτι λαδομπούκια να μουλιάζουν στη σαλάτα. «Μπα.. πότε εμφανίστηκε αυτός;» ρώτησε ο πατέρας. «Ήρθε από την Γερμανία για λίγες μέρες και θα έρθει να μας δει!» Καμάρωνε η μάνα μας με τον ερχομό του θείου της! Πάντα καμάρωνε με τους δικούς της ανθρώπους και το έδειχνε. Μικρή παύση μέχρι να βγει το καυστικό σχόλιο του πατέρα μου «… λες να σου φέρει και καμιά φρέσκια νιβέα;» Απόγευμα. Μπάλα στις πέτρες....

Διαβάστε περισσότερα

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια. Μια μικρή, λυπημένη κούκλα με τα μάτια κλειστά, το χέρι της να κρέμεται, τα μαλλιά της ακόμα μακριά αλλά αδύναμα και μπερδεμένα. Θα ήθελε να τη χτενίσεις.[…] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Υπολογισμοί

Ένα ποτό ακόμα. Ένα τσιγάρο ακόμα. Σώμα στεγνό. Να αντέχει. Να απέχει απ΄την καρδιά. Το σκαρί μου γδαρμένο, κρατάει άμυνα γερά. Μια τζούρα ακόμα. Παίρνω βαθιές ανάσες. Να αντισταθεί η σκέψη σε αυτό το βουητό. «Τι μουρμουρίζεις, ρε κάθαρμα πάλι;». Κλείνω τα αυτιά μου να μην με ακούω.[…] _ γράφει η  Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Δελφίνι γοργοπτέρυγο

Δελφίνι γοργοπτέρυγο στη ράχη σου επάνω να ήμουν, να με πήγαινες στο σύμπαν του βυθού το κύμα το πιο γρήγορο γλιστρώντας να το φτάνω να παίζω, να πετάγομαι στην πλώρη καϊκιού δροσάτο να αισθάνομαι το χάδι του νερού. Δελφίνι ασημόγελο τη χάρη σου να είχα να βλέπουν, να με χαίρονται τα πλάσματα της Γης λιγάκι από τη δύναμη κι ας ήταν μία ψίχα. Βαδίζεις μέσ’ στη θάλασσα ορθό, σαν αθλητής εσύ ‘σαι ο καλύτερος της Πλάσης χορευτής. Δελφίνι αγγελόφωνο, κρυστάλλινος ο ήχος που φτάνει το τραγούδι σου ψηλά στον ουρανό της Φύσης ο πιο όμορφα ορθοπλεγμένος στίχος στολίδι στην...

Διαβάστε περισσότερα

Ο μικρός φτερωτός μου φίλος

Βλέποντάς σε, μου θυμίζεις πουλάκι, δεν ξέρω γιατί. Σπουργιτάκι αυθάδικο, αλήτικο, ελεύθερο και παρά το ότι είσαι μικρούλι, φαντάζεις δυνατό προστατευτικό και αυτάρκες. Καμία σύγκριση με το χελιδόνι το σπαθάτο, το υπερφίαλο, το εγωιστικό, το καλοκαιρινό – Ανοιξιάτικο ή και το αντίστροφο. Κάθομαι στο ανοικτό παράθυρο και ξάφνου από το πουθενά εμφανίζεσαι και άφοβα στέκεσαι εκεί στο πεζούλι απέναντί μου. «Γεια σου, μικρό. Τι θέλεις από μένα ;» σε ρωτώ. «Σου είπε κανείς ότι ντε και καλά θέλω κάτι; Να σου κάνω παρέα, μήπως; Θα το ‘θελες; Σε κάνω κέφι, έτσι που σε βλέπω να στέκεσαι ακίνητη και σκεπτική…...

Διαβάστε περισσότερα

Βεργίνα

Συνομιλώντας με τα αιώνια πάνω στα κύματα Κοίταξα το γαλάζιο του θαλασσινού νερού, που έπαιζε με το λευκό εδώ, κάτω απ’ τα μάτια μου και πιο πέρα και πέρα μακριά, στον ορίζοντα κι ήταν τα χείλη μου γεμάτα[…] _ γράφει η Μάρθα...

Διαβάστε περισσότερα

Ρεβεγιόν

Καλές Γιορτές! Μια γλυκιά μελαγχολία από κούτσουρο καμμένο και εορταστική ηχώ. Χρόνια Πολλά! Ένα μωρό γεννήθηκε ξανά. Το κλάμα του, ελπίδα θα μας δώσει. Καλά Χριστούγεννα! Αλήθεια, έχεις χρόνο να τα νοιώσεις. Ούτε φέτος θα ενδώσεις; Ένας μίζερος διαβάτης στην αγορά των Ρεβεγιόν περπατάει σκεπτόμενος πως θα περάσει φέτος ένα καλύτερο Εγώ απ’ ότι το περσινό. Αποδομισμός! Τι αναντιστοιχία… Προδίδονται οι ευχές. Κι όμως, τολμάς και εύχεσαι. Τολμάς και παραδέχεσαι με τις ευχές που στέλνεις αυτό που αρνήθηκες να ζήσεις. Πόσα Χριστούγεννα πέρασαν χωρίς να τα γιορτάσεις; Πόσα Χριστούγεννα ετοίμαζες τραπέζι να χορτάσεις; Κανείς, καμιά και τίποτα δεν βίωσαν...

Διαβάστε περισσότερα

Κομπάρσος

Παρασκευή βράδυ γύρω στις οκτώ, το παγκάκι του πεζοδρομίου της Τσιμισκή στο ύψος της Καρόλου Ντηλ τον περίμενε. Με πλάτη στη λεωφόρο και θέα στα καταστήματα, του εξασφάλιζε την καλύτερη θέση στην περατζάδα του πολύβοου απογεύματος. Καθισμένος σταυροπόδι, με κορμό στητό και το δεξί χέρι απλωμένο, γυρνούσε δεξιά αριστερά το κεφάλι του σε αναζήτηση κάποιας υποτιθέμενης συνάντησης και  με την άκρη του ματιού του έλεγχε το βλέμμα των περαστικών. Εξάλλου γι’ αυτούς είχε ντυθεί πάλι απόψε. Σακάκι πτι καρό καφεμπέζ, με μουσταρδί μεταξωτή ποσέτ, χωρίς γραβάτα και κασμιρένιο καφέ σκούρο παντελόνι με άψογη τσάκιση. Ήταν σίγουρος για το ντύσιμό...

Διαβάστε περισσότερα

Για ένα όνειρο

Χειμώνας που μοιάζει με καμουφλαρισμένο φθινόπωρο. Και δεν χιονίζει πια. Άλλαξαν θαρρείς οι καιροί. Και τα χρόνια περνούν από πάνω μου αμείλικτα, σαν τα τρένα επάνω στις ράγες. Ο ήλιος δείχνει τα δόντια του με θράσος, σαν να κρατάει τον κόσμο στα χέρια του. Κι είναι οι αχτίνες του σαν χρυσαφιές βελόνες, τσιμπάνε με μίσος τα μάγουλα των περαστικών.[…] _ γράφει η Ροδάνθη...

Διαβάστε περισσότερα

Τα Χριστούγεννα αλλιώς

“Δεν υπάρχει τίποτε πιο θλιβερό σε αυτόν τον κόσμο από το να ξυπνάς τα Χριστούγεννα το πρωί και να μην είσαι παιδί” σκέφτηκα και χάθηκα στις σκέψεις μου… ξανά… έκλεισα τα μάτια μου, πίσω εξήντα χρόνια με είδα παιδί, ήμουν δεν ήμουν δέκα χρονών, δίπλα στο τζάκι κοίταζα τις φλόγες. Έξω έπεφτε χιόνι, έκανε φοβερό κρύο. Τα σχολεία είχαν κλείσει λόγω της κακοκαιρίας… “Μαμά, Μαμά” ρώτησα “πώς θα έρθει ο Άγιος Βασίλης με τέτοιο κρύο και τέτοιο χιόνι; Δεν θα μπορέσει να έρθει. Κοίταζα μία τις φλόγες που τρεμοπαίζαν και μία το χιόνι που έπεφτε ασταμάτητα και σκέπαζε τις...

Διαβάστε περισσότερα

Αυτό το αστέρι δεν θα είναι για όλους

Άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας. Από αυτούς που ήξεραν να έχουν πάντα τακτοποιημένη τη ζωή και τους λογαριασμούς τους, να γελούν, να ονειρεύονται, να ζουν κανονικά. Να προσβάλλονται όταν τους προσβάλλεις. Να προχωρούν με τη δική τους αξιοπρέπεια. Με περισσότερα ή λιγότερα. Με τα ελάχιστα. Άνθρωποι όμως, όπως και να ΄χει. Περπατούν σκυφτοί, μ΄ ένα μισοσβησμένο χαμόγελο στα χείλη, με μία ξεφτισμένη ελπίδα να τραβολογιέται από την άκρη του βλέμματος. Ένα βλέμμα που, αν καμια φορά σκοντάψει πάνω σου, λες πως σε στοιχειώνει κατάματα. Με ώμους γυρτούς και μια υπόκωφη φλυαρία. Σε μια πόλη που ανατριχιάζει από τον αέρα...

Διαβάστε περισσότερα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα. Του Χριστού η γέννα. Σε μια φάτνη ταπεινή στον ταπεινό το στάβλο ανάμεσα στα ζώα ήρθε η Μαρία καβάλα στο γαϊδουράκι για να φέρει στον κόσμο τον Βασιλιά των Βασιλέων. Εκείνον που ήρθε για να κηρύξει την Αγάπη, τον Υιό του Θεού που πήρε σάρκα και οστά για να διδάξει το “Αγαπάτε αλλήλους”.[…] _ γράφει η Αθηνά...

Διαβάστε περισσότερα

Κάπου χάθηκες

Δεν το καταλαβαίνω. Τις τελευταίες μέρες όλα κυλάνε τόσο γρήγορα που, ίσα που προλαβαίνω να εστιάσω. Οι ρόλοι μας εναλλάσσονται κουραστικά πια και τους σιχάθηκα. Με τρομάζεις, ξέρεις. Πόσο καλοί ηθοποιοί γίναμε… Τόσο που περνάς από μπροστά μου κάθε μέρα και δε σε αναγνωρίζω. Μιλάς και τίποτα δεν μου θυμίζει από εσένα ο τόνος της φωνής σου, ούτε κι αυτά που λες. Καθώς τραβάω για το σχολείο περνάω μπροστά από τα καφέ κι άθελά μου βλέπω την αντανάκλασή μου στις τζαμαρίες. Έτσι νομίζω, δηλαδή.[…] _ γράφει η  Elena...

Διαβάστε περισσότερα

Το ροκφόρ

Πάλι Τετάρτη, του Οκτώβρη αυτή τη φορά, κι έπεσε σύρμα ν’ ανταμώσουμε στο στέκι του Μικελάτζελος. Έτσι την έκανα ξανά για Φαληράκι, να χαζέψω και την πετρελαιοκηλίδα του Σαρωνικού, που μας προέκυψε από το δεξαμενόπλοιο Αγία Ζώνη ΙΙ. Μεγάλη η χάρη της. Ένα φεγγάρι μετά, έσμιξα δέκα λεπτά αργοπορημένος με την παλιοπαρέα που ήταν ήδη εκεί. O καρντάσης ο Σταύρος, ο Σάκης ο εργολάβος, ο Φίλιππας ο ταξιτζής κι ο Ρένος ο στοιχηματζής. Απαρτία πλήρης. Ο Μικελάτζελος μάς ανακοίνωσε ότι το τσίπουρο τερμάτισε, λόγω αυξημένης ζήτησης κι αφού μας προμήθευσε με μπίρες και με κάτι μπαγιάτικα ξηρά καρπά, αναχώρησε...

Διαβάστε περισσότερα

Οι τοίχοι της πόλης ψιθυρίζουν

Είχε κάτι πολύ εύθραυστο πάνω της. Δεν είμαι  σίγουρος γιατί το ένιωθα αυτό, αλλά με κατέκλυσε από την πρώτη στιγμή που τη συνάντησα, στην είσοδο της πολυκατοικίας. Το βλέμμα της κουβαλούσε τη δροσιά της  Ιταλικής  Αναγέννησης και ταυτόχρονα τον θερμό αέρα της Αλγερινής ερήμου. Ή ίσως έτσι ήθελα να πιστεύω απ’ όταν έμαθα ότι είχε μεγαλώσει στην Αλγερία. Εγώ είχα μόλις τελειώσει τη θητεία μου και περνούσα τις μέρες μου διαβάζοντας  διαδικτυακές αγγελίες  για θέσεις εργασίας σε μέρη μακρινά, στα οποία δε θα πήγαινα -φυσικά- ποτέ,  αλλά -βλέπεις-  η έρευνά μου ικανοποιούσε τους γονείς μου, που ονειρεύονταν να με...

Διαβάστε περισσότερα

Όχι για την ψυχή μου, αλλά έτσι, γιατί είναι καλό και δίκαιο

  -Να δεις που τώρα θα μας ανοίξουν. Για δες τριαντάφυλλα ο κήπος τους, μέσα στο καταχείμωνο! Δε στο ’χω πει. Το σπίτι τους, το βλέπω στα καλά μου όνειρα, που έρχεται και η μαμά. Και απόψε, έβλεπα πάλι ένα καλό όνειρο. Άκουσες τη γιαγιά, την ώρα που μας σταύρωνε να ξεκινήσουμε. «Τι όνειρο έβλεπες, Λευτεράκη μου και χαμογελούσες;» -Δεν χάνουμε τίποτα, αν δοκιμάσουμε. -Εγώ ανησυχώ, ρε Γιωργάκη, μην τους συμβαίνει κάτι… Αυτός, τόσα χρόνια, δεν έχει κλείσει ποτέ το μαγαζί του, και κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, περιμένει όλα τα παιδιά με το τασάκι του γεμάτο κέρματα και το...

Διαβάστε περισσότερα

Η απόλυτη ολοκλήρωση

Αν με ρωτούσε κάποιος να ορίσω τον έρωτα, θα απαντούσα με μια πολυσύλλαβη λέξη, αυτοκαταστροφή. Αυτό το τόσο σπάνιο συναίσθημα που όμως ελάχιστοι έχουν νιώσει με την πιο βαθειά και σκοτεινή έννοιά του. Ο έρωτας είναι συνώνυμο του πόνου, του πάθους, της ολοκληρωτικής ταπείνωσης. Άκρως εγωιστικό και κτητικό.[…] _ γράφει η Γεωργία...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Φάνης είχε τον τρόπο του

Ήταν μια γαμημένη Τέταρτη του Αυγούστου. Σαράντα βαθμοί. Ζεμάταγε ο τόπος. Το ερκοντίσιο αγκομαχούσε σαν το θείο μου τον θεριακλή, όταν ανέβαινε ασθμαίνοντας τα σκαλοπάτια του πατρικού μας. ‘’ Όπου να ‘ναι θα μας μείνει στο τόπο από “αίρφραγμα’’ σκεφτόμουνα. Έτσι λοιπόν, αφού απέρριψα το αδύνατο, κατέληξα σε τρεις πιθανές εκδοχές κι αυτές ήταν: Θάλασσα, θάλασσα, θάλασσα. Έβαλα σε μια τσάντα μια πετσέτα μπάνιου μαζί με το εμπριμέ μαγιό που μου χάρισε η Σούλα απ’ τα Σεπόλια, έκοψα, μ’ ένα ψαλιδάκι, και την μαύρη τρίχα που θέριεψε στη κορφή της μύτης μου και σάλπαρα για Φαληράκι με το τραμ...

Διαβάστε περισσότερα

Ορθοπεταλιά

Οι ρόδες του ποδηλάτου της σκορπούσαν τα ξερά καφεπορτοκαλί φύλλα που είχαν πέσει από τα δέντρα. Ο αέρας που φυσούσε ήταν λες και της έδινε μια ώθηση να κινηθεί πιο γρήγορα. Τα μάτια της προσπαθήσουν να μην ανοιγοκλείσουν ούτε στιγμή μπας και της ξεφύγει κάτι από το οπτικό της πεδίο. Όντως δεν ήξερε που πήγαινε… μα θα προσπαθούσε. Θα προσπαθούσε με όλη της τη δύναμη… ναι! Αυτήν την ένταση που τώρα ένιωθε στα ακροδάχτυλά της να την καίει, την μετέτρεπε στους χτύπους της καρδιάς της. Χτύπους που ακούς καθαρά, όταν ξαπλώνεις το βράδυ στο κρεβάτι… Είχε σκοπό να μη...

Διαβάστε περισσότερα

Σε διαδρόμους του μυαλού

Σε διαδρόμους του μυαλού, βαδίζεις και παρανοείς, στα άβατα του εαυτού, που σπάνια παραχωρείς. Σε λόγια με παρηγοριά, σε αγκαλιές φευγάτες, σε μάτια που αστράφτανε, ψέματα κι αυταπάτες. Σ’ ανθρώπους απ’ το παρελθόν, με χέρια κουρασμένα, που σε πληγώσαν στο παρόν, και έψαχνες για μένα. Είσαι στ’ αλήθεια όλα αυτά, που λες και περιγράφεις, ή είσαι κάτι πιο βαθύ, κι απλά στο φως ξεβάφεις. Μια σφαίρα από σκεπτομορφές, που σου ‘γινε συνήθεια, την γύρναγες τα βράδια σου, κι έβλεπες παραμύθια […] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Παλιάτσος πρώτης ευκαιρίας

Λοιπόν ποιος είσαι με το διπλό σου πρόσωπο, επιτέλους; – Eίμαι ο παλιάτσος της δύναμης εκείνης που καταθέτω την αλήθεια και φωτίζω το γέλιο, το κλάμα και τον σπαραγμό του σήμερα. – Είμαι ο παλιάτσος της δύναμης εκείνης που η προσβολή με κατατρέχει, η περιφρόνηση με χαρακτηρίζει και η αδιαφορία με καταστρέφει στην ιστορία της ίδιας μου της ζωής, στην ιστορία αυτού του κόσμου. Ας πούμε ότι είμαι ένας παλιάτσος από το πουθενά στο κάτι και από το πουθενά στο οπουδήποτε. Ας πούμε ότι είμαι μια στρεβλωμένη μνήμη με σαράντα πυρετό, που καίει πρόσωπα παραμορφωμένα που δεν σημαίνουν τίποτα....

Διαβάστε περισσότερα

Πλατεία Δεξαμενής

Ήταν μια ζεστή και ηλιόλουστη ανοιξιάτικη Παρασκευή μεσημέρι, ώρα 2μμ, ιστορικά τεκμηριωμένη. Κάθισα στα σκαλοπάτια, στο κάτω μέρος της Πλατείας Δεξαμενής, να ξαποστάσω. Στο μυαλό μου, για πολλοστή φορά, τριγύριζε η γνωστή ιστορία του Τριανταφυλλίδη με τον Βάρναλη. Πριν πολλά χρόνια, σχεδόν μισό αιώνα, στο ίδιο σημείο καθόταν ένα μεσημέρι ο Βάρναλης. Δεν ξέρω τι μέρα ήταν, ούτε αν η μέρα ήταν ζεστή, αλλά εκεί τον συνάντησε ο Τριανταφυλλίδης. Έμεναν τότε και οι δυο στο Κολωνάκι. – Τι κάνεις, ρε Κώστα, εδώ; τον ρώτησε ο δεύτερος.[…] _ γράφει ο  Νίκος...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάλματα σωσίες

Άμεμπτου ακρωτηριασμού θύμα η θεά του κάλλους της Μήλου γέννημα λαμπρό και μάρμαρο σκανδάλου. Μέθυσε εκείνη των Δελφών το χάλκινο βραβείο; Ή αυτός τυράννου ηνίοχος πότιζε το σαρκίο;[…] _ γράφει η Αλεξάνδρα...

Διαβάστε περισσότερα

Ήμουν ερωτευμένος

Έξι μήνες μετά τη γνωριμία μας, μου πρότεινε γάμο. – Γιατί; τόλμησα να ρωτήσω – Δεν περνάμε υπέροχα; με ρώτησε ναζιάρικα. – Πώς… περνάμε… – Ε λοιπόν, βρε χαζοπούλι μου, τώρα είμαστε μαζί τρεις φόρες την εβδομάδα, δηλ. 156 ημέρες το χρόνο, ενώ, αν παντρευτούμε, θα είμαστε μαζί τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες. Αν και δεν βρήκα πολύ πειστικό το επιχείρημα της, εντούτοις θαύμασα τη μαθηματική της σκέψη. Ενέδωσα. Γιατί; Γιατί ήμουν ερωτευμένος. Νοικιάσαμε ένα ωραίο διαμέρισμα στο κέντρο για να μείνουμε μαζί. Διέθετε ένα ευρύχωρο λίβινγκ-ρουμ με κουζίνα, ένα μεγάλο υπνοδωμάτιο, ένα μικρότερο για γραφείο και διπλό wc, το...

Διαβάστε περισσότερα

Ψηφιδωτός χρόνος

Αποσπώνται οι μέρες σαν ψηφίδες από έναν τεράστιο ψηφιδωτό Χρόνο. Κονιορτοποιούνται, σβήνονται οι εποχές. Ο άνθρωπος παραμένει πιστός στην άξεστη δύναμή του- Τόσο κακός όσο όταν σε σπήλαια μπορούσε να ζει. _ γράφει ο Στρατής Παρέλης...

Διαβάστε περισσότερα

Δευτέρες και Τετάρτες

Την κοίταζα και μάλιστα με μάτια λαίμαργα, για να λέω την αλήθεια. Ήταν το χούι μου, όταν είχα να κάνω με ένα πλάσμα, που ήταν φτιαγμένο από δυσεύρετα υλικά της γυναικείας ομορφιάς. Πώς να μην την κοίταζα, καλέ κι εσείς; Έχω κι εγώ κεντρί στην καρδιά μου, άντρας που είμαι, που με ξυπνά κάθε φορά, που η ρουτίνα πάει να με αποβλακώσει. Από τότε που τέλειωσαν οι διακοπές και όλοι γύρισαν στα σπίτια τους, έχασα την ησυχία μου τα απογεύματα, πάνω που τέλειωνα την γυμναστική μου και ήταν, να απολαύσω το καφεδάκι μου. Το πήρα συνήθειο, να κάθομαι σε...

Διαβάστε περισσότερα

Παράλληλο σύμπαν

Όπως κάθε πρωί, έτσι και σήμερα, πριν πάω στη δουλειά πήγα στο αγαπημένο μου καφέ για να αγοράσω τον καφέ μου. – Καλημέρα σας. Ένα freddo cappuccino γλυκό με extra εβαπορέ θα ήθελα. Πλήρωσα και περίμενα να ετοιμαστεί. Έβγαλα το κινητό από την τσάντα και άρχισα να σερφάρω έτσι για να μάθω τι γίνεται στο κόσμο. – Καλημέρα σας. Ένα freddo cappuccino γλυκό με extra εβαπορέ θα ήθελα. Σήκωσα το κεφάλι μου για να δω από ποιον ειπώθηκαν τα λόγια μου. Μπροστά στο πάγκο, με την πλάτη γυρισμένη σε μένα στεκόταν μια κοπέλα που είχε το ίδιο ύψος με...

Διαβάστε περισσότερα

Αγώνας στην αντίδραση

Επέλαση σφραγίδας κραυγάζει ο “Σωτήρας”. Ανίσχυρη κατάντια κυβερνά τα επουράνια σαν να πραγματώνεται το αδύνατο αντάμωμα. Το ρολόι προχωρεί και ο χρόνος δε γυρνάει. Δε γυρνάει, πάει μπροστά.[…] _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Φεγγάρι

Κι όμως απόψε δεν αρκεί η παρουσία του/Για να με λυτρώσει/Βυθίζομαι στη σκιά/ (κι ας είναι ολόγιομο)/Και τιμωρούμαι…/Τιμωρούμαι για τον  θυμό που επέδειξα/Στον οδηγό της νύχτας/Ματώνει στα χέρια μου[…]  Γ.Ν. Θα ‘ρθω απόψε να σε λούσω σαν φεγγάρι και θα ναι ολόγιομη για πάντα τούτη η αγάπη. Θα ‘ρθω και ανέμου ζεστασιά, θα ‘χω και χάρη τις αναμνήσεις σαν θα βγάλω απ’ το συρτάρι…  Σ.Ν....

Διαβάστε περισσότερα

Ο απο-ανασυνθετής Ins Transp

Ο μεσήλικας επιχειρηματίας είχε κολλημένο το βλέμμα του στο ρολόι. Τα χείλη του κινούνταν αμυδρά καθώς σιγομουρμούριζε μετρώντας. Ο άντρας που στεκόταν δίπλα του, ντυμένος κι εκείνος με έναν ίδιο καναβουρένιο χιτώνα, αποστασιοποιημένος, είχε πάψει από ώρα να μιλά, περίμενε ακίνητος κοιτώντας ευθεία μπροστά του. Οι δυο τους βρίσκονταν μέσα σ’ ένα μεταλλικό κουβούκλιο με δύο μικρά φινιστρίνια κι ο χρόνος έμοιαζε σταματημένος. Ο λεπτοδείχτης έδειχνε και πενήντα ένα, όταν το χάλκινο κουβούκλιο πέρασε στη στοά και βυθίστηκε στο σκοτάδι. Μέχρι να βγουν το απαλό πράσινο που ακτινοβολούσε το ταμπλό του ρολογιού ήταν ο μόνος φωτισμός που είχε απομείνει....

Διαβάστε περισσότερα

Τέκμησσα (Παρωδία)

Απαπαπαπα…. Μόνο αυτός μου έλειπε. Και δεν υπάρχει πιο μεγάλος κουτσομπόλης από δαύτον… -Καλώς τον, καλώς τον. Μη μιλάς, ξέρω γιατί ήρθες, κάτσε και θα στα πω. Που λες… εχτές το βράδυ, θα ’ταν περασμένα μεσάνυχτα, του τη δίνει του δικού μου και μου λέει  «την κάνω». «Πού πας, χριστιανέ μου, νυχτιάτικα;» τον ρωτώ. «Πάψε» μου λέει. «Μα…» «Σκάσε μωρή» μου λέει και σηκώνεται και φεύγει. Όπως φαντάζεσαι, τα πήρα κρανίο. Άντρας, σκέφτηκα. Με έχει σα δούλα. Να του σκουπίζω, να του καθαρίζω, να του τινάζω και μετά να μου λέει και σκάσε. Α, ρε λέω, μια Αθηνά σου...

Διαβάστε περισσότερα

Η Κυρά του σπιτιού

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, λίγο πριν την ένωσή της με την Ελλάδα, έζησε στην Κρήτη ο Παύλος Μανουσάκης, ζωγράφος. Εύπορος κληρονόμος μιας σημαντικής περιουσίας, γνωστός για τα γλέντια και τα παράξενης τεχνοτροπίας έργα του. Υπήρχαν κάποιοι που τον θαύμαζαν κι άλλοι που τον αποκαλούσαν ρεμπεσκέ. Δεν ευτύχησε να δει τη βιογραφία του να παρουσιάζεται στο Βικιπαιδεία, καθώς είχε προ πολλού αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο. Έτσι κι αλλιώς στο διαδίκτυο δεν υπάρχει η ιστορία που εμπιστεύτηκε στον παππού μου όταν, νεαρός μαθητής εκείνος, παρακολούθησε τα μαθήματά του και κάτι παραπάνω, έγινε ο έμπιστος μαθητής του, ο άνθρωπος στον...

Διαβάστε περισσότερα

Θέλω μια χάρη

Μόνο που θέλω μια χάρη. Αν έχει πανσέληνο απόψε, κοίτα το φεγγάρι κι αν δεν έχει, κοίτα το κύμα κι αν η θάλασσα είναι ήρεμη απόψε και σκοτεινή και δεν βλέπεις φως, ούτε στον ουρανό, ούτε στη θάλασσα κοίτα εδώ τους θνητούς, στη στεριά.. _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Η επικινδυνότητα του ελεύθερου νου

«Ο λαός σώπαινε, και κανείς δε μιλούσε, γιατί ήταν φοβισμένος και έβλεπε πως οι συνωμότες ήταν πολλοί» (Θουκυδίδης ) «Τα δαιμόνια επιτίθενται στους φοβητσιάρηδες» (Ινδική παροιμία) «Όταν φοβάται κανείς κάποιον, είναι εύκολο να πιστέψει ό,τι κακό λέγεται γι’ αυτόν» (Marcel Ragnol) «Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος» (Φραγκλίνος Ρούζβελτ) «Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει» (Νίκος Καζαντζάκης) «Όποιος φοβάται τους άλλους, γίνεται δούλος χωρίς να το καταλάβει» (Αντισθένης)   Ανέκαθεν ο φόβος ήταν μέσο καταδυνάστευσης. Ανατρέχοντας στο παρελθόν, παρατηρείται ο φόβος ως εργαλείο στα χέρια...

Διαβάστε περισσότερα

Στο Νοέμβρη αναξιότητα

Αχνή αχλή και φώτα αιωρούνται στις λεωφόρους. Μάρτυρες αψευδείς που καταμαρτυρούν πως ήρθαν πάλι οι εχθροί ντυμένοι τον εαυτό τους, καθώς παρήλθε, βλέπεις, ο καιρός της συστολής και της αβρότητας∙ Ανεπιστρεπτί. Η Πόλις υποδέχεται μ’ αξιοπρέπεια και συγκατάβαση τον ερχομό τους.[…] _ γράφει ο Γεώργιος Κ. Τασούδης  ...

Διαβάστε περισσότερα

Να μετράει, ζυγίζοντας, το μέλλον τους

Οι πυροσβέστες που μπήκαν πρώτοι στο ολοσχερώς καταστραμμένο, από τη μανία της φωτιάς, διαμέρισμα, διαπίστωσαν, με φρίκη, την ύπαρξη ενός, απανθρακωμένου, ανεξήγητα γονυπετούς, ανθρώπινου σώματος. Βγήκε ασθμαίνοντας στην άκρη του μπαλκονιού της και παραμερίζοντας κάποια κλαδιά και φύλλα, για να μπορέσει κι εκείνος να την δει, του έκανε ένα λαχανιασμένο νόημα να ανεβεί. Δεν αποπειράθηκε να του φωνάξει∙ το καταραμένο μεγάφωνο θα σκέπαζε τη φωνή της. Την είδε πάντως. Τώρα, πώς; Και με περισκόπιο, δύσκολο θα ήταν. Έριξε φευγαλέα ματιά στο σπασμένο γεράνι – «Θα ασχοληθεί αυτός μ’ αυτό» μονολόγησε – και  μπήκε μέσα ξανά, να πάει να την...

Διαβάστε περισσότερα

Ψείρες στο μετρό

Τα γυφτάκια αποφάσισαν να σπάσουν πλάκα με τους σοβαροφανείς, παγωμένους επιβάτες του Μετρό. Τους σπάγαν τα νεύρα έτσι ακίνητοι όπως κάθονταν, προσπαθώντας να βρουν ένα σημείο να κοιτάνε που να μην συναντούν το βλέμμα του άλλου. Σύντομα είχαν ένα σχέδιο έτοιμο, έχρισαν αρχηγό τους τον Αργυράκο, που όλοι τον φώναζαν Αγυρτάκο και ξεκίνησαν τις ετοιμασίες. Κομβικό ρόλο στο σχέδιο έπαιζε η Ραλλού η Ψειραλού, ένα κοριτσάκι τρεισήμισι ετών, της οποίας το καστανόξανθο βρωμερό κεφαλάκι με τα τραχιά, πεταχτά μαλλιά παρουσίαζε την εξής μαγική ιδιότητα: Οι ψείρες που ζούσαν εκεί μεγάλωναν ταχύτατα και γεννούσαν αμέσως, σα να τους είχες ρίξει...

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι του Καρά Ντερέ (Μέρος Γ΄)

Η αίθουσα όπου βρισκόταν η βιβλιοθήκη, δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Δεν ήταν όμως και μικρή για ένα χωριό όπως η Σκαλωτή. Ήταν ένας χώρος περιποιημένος, προσεγμένος, με λευκά έπιπλα και πολύ καλό φωτισμό. Τα ράφια βρίσκονταν περιμετρικά στους τρεις από τους τέσσερις τοίχους της αίθουσας και με ύψος που σταματούσε ένα ράφι πριν ακουμπήσουν στο ταβάνι. Στη μέση υπήρχαν δύο σειρές από τέσσερα τραπέζια. Στον τοίχο που δεν καλυπτόταν από ράφια, υπήρχε ένα τεράστιο παράθυρο με θέα στο Καρά Ντερέ και μπροστά του ένας πάγκος με δύο υπολογιστές. Έκατσε στην καρέκλα που βρισκόταν μπροστά στον έναν από αυτούς. Μετακίνησε...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest