Select Page

Συντάκτης: Μάχη Τζουγανάκη

Φανερά – Μυστικά

  Αχ ζωή Στον ιστό της αράχνης Ακουμπά το μαζί   Σε παγίδα Κρεμιέται η καρδιά Και γεννά την ελπίδα   Ορκισμένο φιλί στο ρολόι σου τάζω των αιώνων στιγμή   Σε κερί μία φλόγα ζεσταίνει μια ευχή δροσερή   Το μετά το φοβούνται μονάχα τα σπασμένα φτερά   Ψιθυρίζω γλυκά Τολμηρά και δειλά Φανερά...

Διαβάστε περισσότερα

Νυχτερινό γίγνεσθαι

Το φεγγάρι με θρέφει Στους κρατήρες γυρνώ Τα όνειρά μου τα βρέφη Με φανάρι κρατώ Είναι η μέρα μου λίγη Κουβαλά μια σιωπή Μα στη νύχτα θα φύγει μια κρυμμένη κραυγή Μες στη νύχτα γεννιέμαι Αρχηγός και θεός Μες στη νύχτα γελιέμαι πως δεν είμαι...

Διαβάστε περισσότερα

Αντίο μην πεις

Αντίο μη λες… Ας πούμε μία καληνύχτα Από εκείνες που λούζει το φεγγάρι και κοροϊδεύει ο ήλιος Στα στενά άφησέ την να κάνει καντάδα στα πληγωμένα μας όνειρα κι ας μας βρει η νύχτα με εφιάλτες αρρωστημένους Αντίο μην πεις… Άσε τα χείλη να σφραγίσουν στη σιωπή της νύχτας Άσε τους γκιόνηδες να το κρατήσουν μυστικό αυτό που με θράσος θα φανερώσει …η επόμενη...

Διαβάστε περισσότερα

Στην αγάπη να γυρίζεις – Μαντινάδες

Από τα βάθη τση καρδιάς μονολογεί τ’ αμπέλι Στάζουνε μέσα μου ευχές στάζουνε σαν το μέλι Να χαμηλώναν τα βουνά να σμίγαν οι ανθρώποι Να μπερδευόταν η λαλιά να μπέρδευαν οι τόποι Σοφός δεν έγινα ποτές το μυστικό δεν ξέρω Πώς να ανθίσει η ανθρωπιά ρωτάω κι υποφέρω Στο νου μου  πλέκω δυο σχοινιά έλα πάρε το ένα Αν δέσουν τώρα οι ευχές θα δέσεις και μ’ εμένα Μες στην καρδιά μου έβαλα βάρκα για να αρμενίζω Πλιο μου δεν έχω τίποτα στην άκρη να χωρίζω Τούτο θωρώ ‘ναι μυστικό που λίγοι το γνωρίζουν Πως αν δεν έχουν τίποτα...

Διαβάστε περισσότερα

Όμοροι χτύποι

    Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου κι ας μας έριξαν στο σκοτάδι Σε τούτο το ανέλπιδο μπουντρούμι μαρτυρήσαμε μια γαλάζια θάλασσα φτιάξαμε ένα δεύτερο ουρανό Στο σκοτάδι που μας επέβαλλαν αστρικά ταξίδια κάνουν οι σκέψεις Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου Γιατί στην κόρη του ματιού μας Λαμπυρίζει ακόμα του ήλιου μια γενναία αχτίδα αστραφτερή Καθημερνά ονειρεύεται με πάθος Του όμορφου ήλιου να μοιάσει Σα μεγαλώσουν τα όνειρά μας Βουνά με πηγές και θυμάρι θα γίνουν να ζωγραφίσουν το δρόμο της Ελπιδοφόρα Ανατολή να χαράξει Κι ας ταξιδέψει σε έτη πρωτόγνωρα ξέχωρο αστέρι από τα άλλα ξενικό Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου...

Διαβάστε περισσότερα

Indulgentia

  Υποσχέσεις τα βαγόνια της ζωής σε σκουριασμένη ράγα ταξιδεύουν Σάπιες οι ρόδες που γυρνοβολούν Φθαρμένες οι βαλίτσες ευτυχίας Το ψεύτικο τρένο της ελπίδας καπνίζει σαν περνά από μπροστά κι εσύ με το παιδί στην αγκαλιά το μαντήλι σου στύβεις περήφανα σφίγγοντας τα ραγισμένα σου χέρια κρατώντας το πολύτιμό δάκρυ σου Σου υποσχέθηκα με την καρδιά μου ένα καλύτερο αύριο μια νέα πατρίδα μα τούτος ο κόσμος κίβδηλος είναι κι εγώ πιο κίβδηλη από κείνον Σε μια φωτογραφία ματωμένη σε κοιτώ Κλέβω από τον πόνο σου κλέβω το δάκρυ Κατάχρηση κάνω στην κραυγή σου Ουρλιάζω μες στη νύχτα τη...

Διαβάστε περισσότερα

Λευκή συγχώρεση

Κάπου στη Γη, 20χχ Αγάπη μου, Σου υποσχέθηκα μια ζωή χωρίς πόνο. Σου υποσχέθηκα να σε κάνω να χαμογελάς, μα ετούτο το άθλιο γράμμα μου, όταν θα φτάσει στα χέρια σου θα σε κάνει να κλάψεις με λυγμούς. Τόσο ανίκανος στάθηκα να σου προσφέρω ευτυχία . Δε μπορώ καν να φανταστώ τις γραμμές που θα σχηματίσει με τούτους τους λυγμούς το πρόσωπό σου. Το σώμα σου να πέφτει ανήμπορο στο κρεβάτι τρέμοντας. Ανίκανος, ναι.  Αυτό θα πω σε όλους να σου πουν κι ας φωνάζουν απόψε όλοι οτι είμαι λέει γενναίος και ήρωας. Ήρωας!  Τι ήρωας; Ηρωικός θάνατος θα...

Διαβάστε περισσότερα

Κρύψου φεγγάρι ντρέπομαι

Φεγγάρι μη βγεις απόψε Άσε τους νεκρούς να γυρνούν Στο σκοτάδι άσε τις ψυχές στα τυφλά να γυρεύουν του θανάτου το άδικο Μη βγεις απόψε φεγγάρι ορκίσου μια απουσία στην παρουσία της νύχτας Να γεννήσει κραυγές η σιωπή των αγγέλων Κρύψου απόψε φεγγάρι από ντροπή κι ενοχή για τον καθρέφτη που φοράς Το λερωμένο σου είδωλο μια μπάλα που...

Διαβάστε περισσότερα

Ο καλύτερος δάσκαλος

Η κυρία Ειρήνη Χλώρου ήταν χρόνια δασκάλα σε ένα παλιό δημοτικό σχολείο στην Καλλιθέα. Πρώτη και Δευτέρα δημοτικού ήταν οι τάξεις που αναλάμβανε. Κι ακόμα και αν μουρμούραγε στον κάθε διευθυντή της χρονιάς ότι όλο αυτές τις τάξεις παίρνει, μέσα της ήξερε πως μόνο ετούτες τις δύο πρώτες τάξεις επιθυμούσε. Να βοηθήσει ετούτα τα πλασματάκια να χωρέσουν στον κόσμο που ήρθαν. «Να χωρέσουν τα δικά τους όνειρα και όχι τα όνειρα άλλων», σκεφτόταν πολλές φορές βλέποντας γονείς και γονείς να επιμένουν να τους μεταδώσουν τα δικά τους. Η σχολική χρονιά 2014-2015 τη βρήκε δασκάλα στην Α΄Δημοτικού. Άκρως προετοιμασμένη για...

Διαβάστε περισσότερα

Ανέκδοτο αποχωρισμού

  Γράφω κάτι αστείο Στο μικρό μας βιβλίο Να το λέμε κι οι δύο μία ζέστη μία κρύο Θα σε χαϊδεύουν οι λέξεις θα φωνάζω να παίξεις θα φωνάζω να αντέξεις τις αστείες μου σκέψεις Θα στο πω στο κρεβάτι σα φιλάω την πλάτη θα στο πω σε κατάρτι με καπέλο ενός ναύτη Σ’ ένα βράχο επάνω κι ας μην ξέρω τι κάνω μα θα ξέρω τι χάνω θα στο πω κι ας μη φτάνω του χεριού σου την άκρη να γλιτώσει το δάκρυ Θα σου πω κάτι αστείο να γελάμε κι οι δύο να σβηστεί το αντίο καλοκαίρι...

Διαβάστε περισσότερα

Σου ορκίστηκα

Τσιγάρου καύτρα κι απόψε εδώ στον καπνό σου τυλίγομαι και καρτερώ μαρτυρικά το πύρινό σου δαχτυλίδι Να περάσει ανάμεσα πιστός και τρωτός ο εκπαιδευμένος εαυτός Να χειροκροτήσει με δέος το εγωιστικό σου κοινό σ’ ένα τσίρκο απάτης Σου ορκίστηκα έναν θάνατο             …στο τσιγάρο που...

Διαβάστε περισσότερα

Επίγευση

Δε σβήνεται ποτέ ετούτη η γραμμή το τρένο περνάει πάντα από εδώ σα φάντασμα μετρά τις ώρες τριγυρνώντας πονηρά στους σταθμούς Δε χάνεται ποτέ ο δρόμος αυτός περνά από χωράφια και λίμνες από έρωτες που καπνίζει η μηχανή και αναστενάζει η διαδρομή Δεν τελειώνει ποτέ ετούτο το ταξίδι δυο τρεις ανάσες παίρνει μοναχά και συνεχίζει το δρόμο της ζωής Ρουφά και ξερνά τους ανθρώπους ανοίγοντας με θόρυβο τις πόρτες με ένα εισιτήριο-στοίχημα με τον εισπράκτορα να καρτερά στο ξεκίνημα το αποφασισμένο να πιάσει εκείνον τον παραβάτη να τον γυρίσει πάλι από την αρχή Δεν τελειώνει ποτέ ετούτο τα ταξίδι...

Διαβάστε περισσότερα

Γλυκό δαμάσκηνο

Ο διπλός ελληνικός στο χρυσό μπρίκι καθόταν υπομονετικά δίπλα από το πορσελάνινο φλυτζάνι.  Ο ήλιος έριχνε τις καυτές του αχτίδες στο δίσκο που φύλαγε τούτο το άρωμα και χρυσοκίτρινες λάμψεις αντανακλούσαν στο χώρο, προκαλώντας τις μούσες του νησιού.  Ένα πιατάκι με γλυκό του κουταλιού από δαμάσκηνο στεκόταν λίγο πιο δίπλα, φτιαγμένο με μεράκι  από τα χεράκια της κυρά Λένης  και το ζηλεύαν ακόμα και οι μέλισσες που στήνανε χορό γύρω του. Στο στρογγυλό σιδερένιο τραπέζι δέσποζε ένα όμορφο χαρτί αλληλογραφίας και μια πένα. Ιεροτελεστία καθημερινή. Σαν πρωινή προσευχή. Η προσευχή του Ιάκωβου. Ο Ιάκωβος ήταν ένας μελαχρινός και γεροδεμένος...

Διαβάστε περισσότερα

Έλα φεγγάρι τάξε μου

    Πέταλο μαργαρίτας κύλησε στις φλέβες μου κολύμπησε το σ’ αγαπώ μου φίλησε απ’το αίμα μου κοκκίνησε   Θεέ μου φεγγάρι γιόμισε στη νύχτα αχτίδες σκόρπισε κι άσπρο πανί ανέμισε πες της το πώς με κέρδισε   Πες της το πώς ακάτεχος ήμουν δειλός και άφτιαχτος πες της πως ήμουν άμαθος στον έρωτά μου άλαλος   Έλα φεγγάρι τάξε μου τη θύμησή της κράτα μου όντε λιγώσει η ανάσα μου τον χτύπο που ‘χω βάστα μου   Νύχτα μου κλέψε τη μιλιά να πα ν’ ανέβει τα σκαλιά που περιμένει η κοπελιά ερώτων λόγια σα...

Διαβάστε περισσότερα

Να θυμηθώ

  Πρώτος νεκρός ο ήχος σα σφαίρα παγώνει τη μέρα με ταχύτητα φωτός Αιμοβόρος εχθρός ο αξόδευτος χρόνος της καρδιάς ο χτύπος ανώφελος σκοπός Νεκρώσιμη ακολουθία λυγισμένα κεριά βήματα αργά κορδέλες στα μωβ Αόρατα τα δάκρυα μιας χαμένης αλήθειας Θολοί οι αναστεναγμοί μιας ξεχασμένης μνήμης  Να θυμηθώ           Να θυμηθώ                      Να...

Διαβάστε περισσότερα

Της μέρας τα περισσευούμενα

Σκοτείνιασε και ο νους στο απέραντο τρέχει στων ερώτων τα λιβάδια Ταπεινά πιστή η σκέψη γονατισμένη περπατά Στο τάμα της νύχτας Το αστέρι θα φωτίσει απόψε τα γενναία μυστικά Της μέρας τα περισσευούμενα Το φεγγάρι θα απλώσει χρυσαφένια σκαλιά Να ανέβει το θαύμα Ασύγγνωστα ακουμπά το προσκεφάλι της θύμησης Στο τολμηρό μας...

Διαβάστε περισσότερα

Νοσταλγικός Δεκαπενταύγουστος

    Στα σκαλιστά σου πετράδια ζωή φιλόξενη ζωή γελαστή Μετάξια απλώνουν στη στεριά  χρυσάφι στάζει ο ήλιος Στις περήφανες κορυφές λευκές φορεσιές του χειμώνα Άγριες θυμαρίσιες φιγούρες Δροσουλίτες της μνήμης Στο φαράγγι του Κόρακα ένας ήχος απλώνει πένθιμος Της νοσταλγίας της πίκρας για τα χιλιόμετρα που ορίζουν Σου φόρεσα μνήμη παιδική εγωιστή εαυτέ και περήφανε Σου έστρωσα να κοιμηθείς στου ονείρου την άκρη Να σχηματίσει το νησί  στου κορμιού το τρέμουλο Να ανταμώσει η ευχή με του χρόνου το πέρασμα Ο αέρας θα σκορπίσει το σιωπηλό μου μυστικό Δεν έλειψε ποτέ τόσο πολύ του Αυγούστου η ώρα Της...

Διαβάστε περισσότερα

Το ποτάμι της ζωής

    Ω εσείς αγαλμάτινες μορφές και νεκρές σιωπές στο πέρασμα του χρόνου ηλιολούλουδο ανθίζει στο σκοτάδι σας   Ω εσείς άγνωστες φωνές και μελωδίες παράταιρες στο πεντάγραμμο γράφει ο συνθέτης εαυτός τον άηχο σκοπό σας   Ω εσείς περασμένες στιγμές και λευκές αναμνήσεις ένα βότσαλο ξυπνά νοσταλγικούς κύκλους στο ποτάμι της...

Διαβάστε περισσότερα

Ερωτικό κάλεσμα, της Μάχης Τζουγανάκη

  Ο ήλιος του μεσημεριού ροδάκινο γλυκό με σιγοκαίει και τζιτζικιάζει ο νους για τ’ άφταστα και τ’ ανημπόρετα Νερό γάργαρο σχεδόν κελαηδιστό  τιτιβίζει στα σωθικά μου Μερώνουν οι πληγές του χειμώνα   Ήρθες θύμηση σαν κατακόκκινο καρπούζι και γλύκανε η σκέψη πετώντας στον αέρα  τις πίκρες Κουκούτσια της οργής Το πρώτο κύμα στο χάρισα σαν πέταγε ο γλάρος της υπομονής και κρυφά του ψιθύριζα λόγια μεγάλα και θαυμαστά Λόγια της πλώρης σύννεφα αυγουστιάτικα Λόγια φευγάτα και φθαρτά Μην κλαις στην αμμουδιά το φύλαξα συρτάρι της φύσης εκείνο το καλοκαιρινό αντίο Μα η θάλασσα το έσβησε κι έκανε πάλι ορατό και ολοζώντανο το ερωτικό...

Διαβάστε περισσότερα

Επαίτες, της Μάχης Τζουγανάκη

Μην αρνηθείς μη μ’ αρνηθείς Αν είσαι εδώ και δε χαθείς Τότε μπορεί να ξαναρθείς Τότε μπορεί και να βρεθείς Μη μου ζητάς μη με ζητάς Αυτά που θέλεις μην ξεχνάς Αυτά που θες να τα τιμάς Αυτά που θες μην παρατάς Μη μου το λες να μη μου λες Πως δεν τραβάν οι αντοχές να μην το λες και να μην κλαις θα έρθουν κι άλλες εποχές Μη με ζητάς αν δε ζητάς αυτά που αξίζει να κρατάς αυτά που αξίζει να αγαπάς αυτά που αξίζει να τολμάς Μη μου το λες να μη μου λες έχουν σκορπίσει...

Διαβάστε περισσότερα

Βραδινό αντίο

  στις Δ. και Γ. Τα βράδια ονειρεύομαι συχνά Μορφές γλυκές να ταξιδεύουν Ξαπλώνουν πάνω στον αέρα Και χαϊδεύουν την ανάσα μου Μου λένε να μη φοβάμαι Τον κόσμο τη μοίρα τη ζωή Και αγγίζουν με άηχες λέξεις Της ψυχής μου τα πλήκτρα Ηχηρή η μελωδία της σιωπής Το αντίο δε χώρεσε ποτέ Στις παλάμες, στα μάτια Στο χρόνο που φεύγει βίαια Τα βράδια ονειρεύομαι μορφές Και χέρια αγαπημένα απαλά Τρυφερά χάδια ονείρων Για να αντέχει η θλίψη μου Την ανατολή του ήλιου Το περπάτημα στη γη Το αύριο…  ...

Διαβάστε περισσότερα

Το κοχύλι της αγάπης

Η Ισμήνη, καθόταν δακρυσμένη σε έναν βράχο στη θάλασσα. Με ένα μαντήλι σκούπιζε συνεχώς τα δάκρυά της. Κοίταζε τον ήλιο με πίκρα. Τη θάλασσα με αναστεναγμούς. Στο βαρκάκι δίπλα, ένας σιωπηλός ψαράς τσαλακωμένος από την αλμύρα και τα χρόνια, την κρυφοκοιτούσε. Σαν πέρασε λίγη ώρα, σηκώθηκε από το βαρκάκι, της έβαλε ένα κοχύλι στην παλάμη κι ύστερα κάθισε δίπλα. Κοιτάζοντας την όμορφη θάλασσα της είπε: «Η αγάπη, η αγάπη είναι ξεμπουμπούκιαστος ανθός. Ποτίζεις, σκαλίζεις, βγάζεις αγκάθια, βάζεις λίπασμα, διώχνεις τα μικρόβια που θε να τη φάνε. Κι ύστερα έρχεται εκείνη η στιγμή που ο ανθός ανοίγει τα πέταλά του....

Διαβάστε περισσότερα

Σκιές, της Μάχης Τζουγανάκη

Οι σκιές των χαμένων ονείρων χτυπούν μεσάνυχτα την πόρτα Κερνάνε απλόχερα κρασί της λήθης έχοντας ύπουλα στάξει το δηλητήριο μιας μόνιμης και θλιβερής θύμησης Στέκονται γυμνές προκλητικές με σαγήνη γλυκιά και ζηλευτή με σάρκα ανέπαφη παρθένα Τα ιδρωμένα χέρια σου απλώνεις να αγγίξεις ετούτα τα κορμιά Μα ο ήλιος γδέρνει με βία Την προδομένη τους ψυχή   _ γράφει η Μάχη...

Διαβάστε περισσότερα

Η 8η νότα

Δέντρο ζωής Λυγισμένα τα κλαδιά σου όμορφα στέκουν Πράσινα και ξερά τα φύλλα σου σκορπίζουν Με ανθισμένες πινελιές ζωγραφιστές Τα όμορφα άνθη σου ξεπροβάλλουν περήφανα Ενάντια στο χειμώνα της καρδιάς που καρτερά Ενάντια στον κεραυνό της ζωής που καραδοκά Στο μοιραίο και στο ξαφνικό φύσημα Στέκεις αγέρωχο, στιβαρό κι αρματωμένο   Δέντρο ζωής Φτερουγίζουν τα όνειρα τα παιδικά Στα ώριμα κλαδιά σου τιτιβίζουν γλυκά Και ζηλεύουν οι ρίζες οι χωμάτινες Να μπορούσαν έστω μια στιγμή μικρή Να αναποδογύριζαν τούτο το κάρμα Να δρόσιζαν από τις πρωινές σταγόνες Να τις αγκάλιαζε ο πρωινός αέρας Να μύριζαν για λίγο το ολόφρεσκο...

Διαβάστε περισσότερα

Ταπεινή Εξομολόγηση

Ο Έρωτας μου ευλόγησε τη ζωή Θυμιάτισε το ιερό της Αγάπης Και άναψε κερί της Προσμονής Συγχώραγε τα βαριά μου κρίματά Και έσβηνε τις παλιές αμαρτίες   Ο Έρωτας μου ευλόγησε τη ζωή Εικόνες προσκύνησα με Πίστη Και με λουλούδια τις έρανα Αφήνοντας γυαλιστερά Τάματα   Ο Έρωτας μου ευλόγησε τη ζωή Γονυπετής σύρθηκα στο δρόμο Που θα με έφερνε πιο κοντά Στο Θαύμα που απεγνωσμένα ζητούσα   Ο Έρωτας μου ευλόγησε τη ζωή Σαν καίγαν από Πόθο τα βράδια οι παλάμες σχημάτιζαν με πείσμα μια κρυφή νυχτερινή Προσευχή   Ο Έρωτας μου ευλόγησε τη ζωή Έστειλε Αγγέλους κατακόκκινους...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας παππούς…

Κι ύστερα ποιος είμαι εγώ. Ένας παππούς καθισμένος στην πλατεία ενός χωριού που χαζεύει τον κόσμο να περνά μπροστά του και τον χαιρετά. Πού και πού έρχεται και κανένας άλλος συνομήλικος με το ένα πόδι στον τάφο και παίζουμε μαζί τα κομπολόγια. Λέμε για τότε που περάσαμε κακουχίες και γευτήκαμε πόλεμο και φόβο. Μα και τώρα φοβάμαι, του λέω, και εκείνος με κοιτά παράξενα στα μάτια. Ακόμα να απελευθερωθώ από το φόβο σκέφτομαι. Άτιμα γηρατειά. Σε άλλους χαρίζουν αμνησία και σε άλλους δίνουνε εκείνες τις τρομαχτικές αναμνήσεις, γεύσεις πικρές αλλοτινές που κατακλύζουν τα όνειρα μα και το πρωινό το...

Διαβάστε περισσότερα

Κρυμμένη εποχή

Η άνοιξη έφυγε σου λέω μα εσύ επιμένεις πως πίσω μου στέκει… Παίρνω μολύβια και χαρτιά γράφω εκείνες τις εξισώσεις τις δύσκολες και τις στριφνές με γράμματα και αριθμούς και λογικά στο αποδεικνύω πως θέλει μια εγκυμοσύνη για να ’ρθει πάλι η εποχή των ανθισμένων λουλουδιών…   Το κεφάλι κουνάς απογοητευτικά Κι υπομονετικά προσμένεις Και καρτεράς την αλλαγή Κι εκείνη τη χρυσή στιγμή που θα μου στρίψει η λογική την πλάτη να γυρίσω μήπως κι ανθίσει η ψυχή σε μια κρυμμένη εποχή… _ γράφει η Μάχη...

Διαβάστε περισσότερα

Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου, της Μάχης Τζουγανάκη

Φεύγω… Με ένα ξύλινο κουπί πάνω σε σχεδία που φτιάξαν μία νύχτα όνειρα ναυαγοί Ένα ατίθασο κύμα  σε γη απάτητη ας βγάλει το κορμί ξέπνοο και μελανό με την ψυχή τρεμάμενη μα ζωντανή   Φεύγω… Με την επιθυμία της ανάμνησης τη νοσταλγία των ρόδινων χρόνων τότε που η λύπη έσβηνε στις σελίδες που μου χρωμάτιζε αυθεντική χαρά και άπλωνε η μπογιά της ευτυχίας   Φεύγω… Σου το ψιθύρισα δειλά στο αυτί σα χάραζε ανατολή ο θερινός ο ήλιος και δρόσισε ο τζίτζικας σαν βούτηξε στα λόγια τα θαλασσινά στο μπλε και  στην αλμύρα της σιωπής    Φεύγω… Στη μεριά...

Διαβάστε περισσότερα

Ντισκομπάλα, της Μάχης Τζουγανάκη

Φεγγάρι χρυσαφένιο Με βελονάκι κέντησα Ολόλευκό σεμέ Στο τέλειωμα του έβαλα Δαντέλα κρεμαστή Κι  ένα τραπέζι ξύλινο Με σκαλιστά λουλούδια Με μία σκάλα κρεμαστή Στον ουρανό ανεβάζω Κάνε μου λίγο χώρο Λέω να βεγγερίσουμε δίπλα σ ‘ ένα κρατήρα με παγωμένη τσικουδιά στραγάλια και μυζήθρα να πούμε τα δικά μας Να δεις που θα ζηλέψουνε τα όμορφα τα αστέρια κι έτσι γλυκά και τρυφερά θα απλώσει η παρέα κι η μουσική θα ηχήσει Κι αν τύχει και μου ζαλιστείς Απ’ το γλυκό μεθύσι μη μου στεναχωράσαι Σα ντισκομπάλα θα γυρνάς Στης γης το περιβόλι… _ γράφει η Μάχη...

Διαβάστε περισσότερα

Το επόμενο τρένο…, της Μάχης Τζουγανάκη

Συνήθισα να καρτερώ   τα τρένα στους σταθμούς Τρύπωνα το βλέμμα μου στα αχνισμένα παραθύρια των βαγονιών και χάζευα Ταξιδιώτες όλων των λογιών Για λίγο τα λέγαμε σιωπηλά μερικοί μου κούναγαν και το χέρι Περισσότερο τα παιδιά  που κρεμόντουσαν στα τζάμια Κι ύστερα όλοι τους χανόντουσαν  στις ράγες της ζωής Κάπνιζε το ταξίδι τους κι άφηνε σαν αεροπλάνο που σκίζει τον ουρανό μια νοητή γραμμή μαυριδερή που ‘φτανε μέχρι το παγκάκι  που κόλλαγα το κορμί μου και τράβαγε μια τζούρα η λιγωμένη μου καρδιά   Κι όλο έλεγα πως θα μπω σε ένα από τα βαγόνια Κι όλο έμενα...

Διαβάστε περισσότερα

Το γιατρικό, της Μάχης Τζουγανάκη

Σ’ αυτόν που στέκει πίσω σου Και το σπαθί βαστάει Να ξέρεις πως τη νίκη σου Πολύ βαθειά αγαπάει   Φαίνεται πως τις λέξεις του Ο νους τις έχει κόψει Και δε μπορεί η γλώσσα του Λόγια ζεστά να αρθρώσει   Σ’ αυτόν που στέκει με οργή και αρχηγός καμώνει δεν ξέρει τι είναι η πυγμή και τι του ξημερώνει   Σ’ αυτόν που πάντα διαλαλά Πως τα σωστά κατέχει Θα λέει πως έχει τα πολλά Μα πράμα δε θα έχει   Πρόσεχε μάτια μου γλυκά Το χρόνο που θα σπαταλάς Σώματα άψυχα, πικρά Μάθε να μην τα πολεμάς...

Διαβάστε περισσότερα

Το γράμμα, της Μάχης Τζουγανάκη

Για την Α.   Είμαι εκείνο το γράμμα που δε θα διαβάσεις εύκολα ούτε και θα κρατήσεις Θα το τσαλακώσεις και θα το πετάξεις βιαστικά στο καλάθι με τα σκουπίδια Με ταχυδρόμο από τον Άδη αφήνω στην πολυτελή σου θυρίδα ένα δάκρυ Με γραμματόσημο και σφραγίδα και σε φάκελο χρυσό έγραψα τον παραλήπτη Δε θέλω να το σκουπίσεις τούτο το δάκρυ δε θέλω να το λερώσεις με τα χέρια που λέρωσαν πριν καιρό το κορμί μου που σπαρτάραγε μπροστά σου Δε θέλω να σε ψυχοπλακώσω και ούτε περιμένω να μου βρεις τη γαλήνη Καλύτερη γαλήνη από αυτή που βρήκα...

Διαβάστε περισσότερα

Μαζί, της Μάχης Τζουγανάκη

Νύχτωσε κι απόψε Το φεγγάρι καίει Ο πόθος πετά Στις ταράτσες Σα νυχτερίδα   Νύχτωσε κι απόψε Το σκοτάδι κλαίει Το όνειρο καρτερά Στις πόρτες Σα ζητιάνος   Νύχτωσε κι απόψε Το καράβι πλέει Ο ναύτης μιλά Στο χαμένο νησί Στο μαύρο κύμα   Νύχτωσε κι απόψε Ένα αστέρι λέει Το θαύμα περιμένει Εμένα Εσένα Μαζί… _ γράφει η Μάχη...

Διαβάστε περισσότερα

Ο κύκλος, της Μάχης Τζουγανάκη

Έτσι το θέλησε ο Θεός Να ξεκορμίζουμε απαλά Από της μήτρας το Σκοτάδι Να απλώνουμε δειλά Τα χέρια μας τα άπειρα Γυρεύοντας μια Αγκαλιά Και το μελένιο Χάδι   Έτσι το θέλησε ο Θεός Μοιράζοντάς μας σε σταθμούς Συνταξιδιώτες σε βάρδιες Σφιχτά κρατώντας τις βαλίτσες Με Βία να τις γεμίζουμε Στον κύκλο της Ζωής Στο τέλος πάλι άδειες   Έτσι το θέλησε ο Θεός Να πίνουμε μες στη Ζωή Σταγόνες Ευτυχίας Να υψώνουμε το χέρι μας Και τις ευχές να κάνουμε Να διώχνουμε από πάνω μας Κομμάτια Δυστυχίας   Έτσι το θέλησε ο Θεός να ερχόμαστε γυμνοί εδώ και...

Διαβάστε περισσότερα

Συμμόρφωση, της Μάχης Τζουγανάκη

Ορίστε συμμορφώνομαι Γράφω σωστά το ποίημα Στο τώρα προσγειώνομαι Ρυθμό βάζω και ρίμα   Ορίστε συμμαζεύομαι Και συλλαβές απλώνω Νομίζω πως γιατρεύομαι Το χέρι το μαλώνω   Ορίστε πήγα κι έμοιασα Σε τούτους που ορίζουν Δίπλα τους να ‘μαι έφτασα Με κείνους με ταυτίζουν   Ορίστε ας μιλήσουμε για όλα τα μοιραία Ορίστε ας αγαπήσουμε Τα ψέματα τα ωραία   Ορίστε ας στοιβάξουμε Τα θέλω σε συρτάρι Εκεί να δεις τα βάζουμε κανείς να μην τα πάρει   Ορίστε παραφέρθηκα Μα τώρα θα με φτιάξω Συγγνώμη που αφέθηκα Στον κόσμο θα ταιριάξω… _ γράφει η Μάχη...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest