Select Page

Συντάκτης: Μάχη Τζουγανάκη

Το ΟΧΙ των Χριστουγέννων

  Τα μικρά ξωτικά μαζεύτηκαν απορημένα και ανήσυχα έξω από το εργοστάσιο του Άγιου Βασίλη. Ένα χρόνο πάλεψαν για αυτά τα παιχνίδια με κόπο, χαρά και φαντασία. Αλλά βλέπεις Τρόικες, Δντ, μνημόνια και λοιποί τους βάζανε συνεχώς τρικλοποδιές εδώ και χρόνια και κλείσανε τελικά το εργοστάσιό τους και αδύνατον να προχωρήσει πια το καθιερωμένο πρόγραμμα του Άγιου Βασίλη. Είχαν περάσει πλέον αρκετές μέρες που λεωφορεία τραμ και λοιπά δεν πηγαίνανε καν στην Καισάρεια και τα ταρανδάκια δεν κουνούσαν τα ελκηθράκια έτσι άφαγα και κουρασμένα όπως ήταν μετά από μια εξαντλητική προσπάθεια να ανυψωθούν στον γκρίζο ουρανό, απλήρωτα καιρό με...

Διαβάστε περισσότερα

Περίεργες νύχτες

Είχε δίκιο. Ήταν πράγματι περίεργες εκείνες οι μέρες. Κι ακόμη πιο περίεργες οι νύχτες. Καταλάβαινα τι ήθελε να πει. Όταν τη ρωτούσα μου απαντούσε: «Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά σίγουρα περίεργες με έναν όμορφο τρόπο». Ήταν πράγματι έτσι. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό της ημέρας. Ξυπνούσα νωρίς το πρωί για να πάω στη δουλειά. Τη σκουντούσα απαλά, για να την προετοιμάσω για το ξύπνημα. Είχε μια δυσκολία με το πρωινό ξύπνημα. Μισή ώρα αργότερα, της τηλεφωνούσα από τη δουλειά για να βεβαιωθώ ότι είχε σηκωθεί από το κρεβάτι. Φρόντιζα να μη βρίσκομαι μπροστά σε συναδέλφους για να μπορώ...

Διαβάστε περισσότερα

ΒΡΟΓΧΟΣ

Βλέπω τα σώματα Σωριασμένα στο χώμα Πάνω από το καθένα Καρφωμένο ένα δικράνι Από κάτω του Τα κορμιά χτυπιούνται Κουνούν χέρια και πόδια Με απόγνωση Ταλανίζονται Βγάζουν σπαραχτικές κραυγές πόνου Τα μάτια τους Μένουν ορθάνοιχτα από τον τρόμο Χάσκουν σ’ ένα κρανίο Που μάτωσε από το βολόδερμα Κείτονται αξιολύπητοι Έρμαια των παθών τους Μια μαύρη επιγραφή αιωρείται πάνω τους Με ολόχρυσα γράμματα εγχάρακτη είναι η κατάρα του καθένα ΕΝΟΧΗ ΦΟΒΟΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ΠΟΘΟΣ ΧΡΕΟΣ ΜΙΣΟΣ […] _ γράφει η Καλλιόπη...

Διαβάστε περισσότερα

Μια στιγμή

Περνούσαν με τα πόδια το ποτάμι, ο κόσμος καταποδιαστός σαν να ‘τανε κοπάδι από πρόβατα. Είχανε αφήσει πίσω τους αγάπες, θρησκεία και πατρίδα και έψαχναν ανάμεσα από βουνά, πεδιάδες, ποταμούς και θάλασσες, μια στάλα Ελπίδα! Τόση, όσο ένα δάκρυ! Εκείνη μικρούλα, φρέσκο-ανοιγμένο το κουτάκι για τις μνήμες της. Κρατούσε το στιβαρό χέρι του πάτερα της που την τραβούσε και τη σήκωνε ψηλά, κάθε που γλιστρούσε στις γυαλιστερές πέτρες του ποταμού. Και κατέγραφε μνήμες που θα τη συνόδευαν μια ολόκληρη ζωή. Οι φωνές κι οι τσιριές των μικρών […] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Εφιάλτης

  Σκελετωμένες ψυχές έρχονται στα όνειρά μου κάθε νύχτα με σκουριασμένες σάλπιγγες θορυβούν τη μοναξιά τους κλέβουν από τη δική μου τα στερνά της δάκρυα άνυδρες από αγάπη ματωμένες αιώνια οι πληγές τους βαδίζουν σα σκιές φαντασμάτων. Σέρνονται στο σκοτεινό τοπίο και σκούζουν σαν τερατώδη αερικά απαριθμώντας μου τον πόνο με ακατάληπτους ήχους. Ποια μήτρα έφερε τούτες τις δύστυχες ψυχές στον κόσμο; Ποιος τύλιξε το λώρο γύρω τους σφιχτά; Kι ύστερα … ύστερα; Πως μπόρεσε με μια σπρωξιά τις έδιωξε τόσο μακριά κι ούτε μια θέση δεν βρέθηκε ποτέ για εκείνες ούτε εδώ ούτε εκεί πουθενά μήτε στο περιθώριο....

Διαβάστε περισσότερα

Τα… Δεκεμβριανά (6 ποιήματα)

Κοσμοδρόμιο ένα νυχτερινό κέντρο θ’ ανοίξω μια εποχή να αναβιώσω αέναης ανάπτυξης αλλά η αέναη ανάπτυξη μας τέλειωσε σήμερα, στα ερείπια των “πολιτιστικών κέντρων” πρόσφυγες πολέμου αναζητούν καταφύγιο Τσιτσάνης το σκοτάδι της νύχτας δίνει τη θέση του στον ήλιο νιώθω στο πρόσωπο τον παγωμένο άνεμο σε κάποιο μπαλκόνι μια κοπέλα τραγουδάει Τσιτσάνη, το δηλητήριο στη φλέβα Κάστανα η νύχτα με βρήκε στο σταθμό ζεστά κάστανα στην τσέπη μου, σταφίδες κρυφά τα αγγίζω σαν χέρι γυναικός απέναντι ο αστυνομικός με καρφώνει με το βλέμμα υψώνω το κεφάλι, σφυρίζοντας αδιάφορα Μπουγάδα ριγέ φανέλες, άσπρα εσώρουχα, κάλτσες πλένω στο χέρι, στο πλυντήριο...

Διαβάστε περισσότερα

Το τελευταίο τσιγάρο

Μετά από δύο μήνες κόλασης, όπως ο ίδιος τους ονόμασε, επέστρεψε πίσω στο σπίτι του. Κάθισε στο τραπέζι στην κουζίνα, πήρε ασυναίσθητα το πακέτο με τα τσιγάρα, έπιασε με το άλλο χέρι το τασάκι, μόνιμο στολίδι ή σουβενίρ καλύτερα του τραπεζιού, και το έφερε μπροστά του. «Άλλοι φέρνουν μπροστά τους ένα βιβλίο ή έστω το φαγητό τους, εγώ το τασάκι» μονολόγησε με παράπονο. Άναψε το τσιγάρο και άρχισε το κάπνισμα με πάθος. Όλα στη ζωή του τα έκανε με πάθος, τα ζούσε με πάθος, με ένα έντονο πάθος! Ήταν αποφασισμένος μετά και από αυτή την τελευταία περιπέτεια που πέρασε,...

Διαβάστε περισσότερα

Συνομιλώντας μ’ έναν ποιητή

Το μέλλον χλωμό πια μου μοιάζει πίσω απ’ τις ψεύτικες φάτνες με το χάρτινο βρέφος Κι οι δρόμοι άδειοι από πεζά στιχάκια και μηνύματα Κάτι να φταίει, ψάχνουμε κάτι να βράζει μέσα μας να μας οργώνει Κι ύστερα διαμαρτυρία έξω απ’ το σταθμό για κάτι σκόρπιες μνήμες που ξεσκέπασε η βροχή για μια ψυχή που δε λογιέται να σωπάσει για ένα παιδί που δεν ηθέλησε να κρύψει Όσα οι μεγάλοι του τυλίγαν με χρωματιστές κλωστές Μα να! Κοιτάχτε! σα να αντικρύζω μιαν αχτίδα από τον ήλιο[…]     _ γράφει η Παναγιώτα...

Διαβάστε περισσότερα

Το τέλος της γαλοπούλας

Απόγευμα στο μαγαζί μου με τα Χριστουγεννιάτικα προσπαθώ να επιβιώσω από την τρέλα του κόσμου. Μεγάλοι και μικροί τριγυρνάνε στους διαδρόμους και ο καθένας γυρεύει αγχωμένα και εντελώς παρανοϊκά, να κάνει τα τελευταία ψώνια για το δέντρο του και όχι μόνο. Φουσκωτοί Άγιο-Βασίληδες, φωτάκια που να αντέχουν κάθε καιρικό φαινόμενο, κουρδιστά στολίδια με τα κάλαντα να παίζουν από το πρωί ως το βράδυ, τσόχες όλων των μεγεθών για το πρωτοχρονιάτικο ξεζούμισμα και όλα τα λοιπά χαριτωμένα έχουνε γίνει το νέο μου λεξιλόγιο και εγώ, έχοντας σίγουρα καταπιεί το gps του μαγαζιού μου, απαντάω μηχανικά δίνοντας το σούπερ δοκιμασμένο χαμόγελό...

Διαβάστε περισσότερα

Η μαγεία των Χριστουγέννων μέσα από τα βιβλία

«Τα γιορτινά τους όλοι θα φορέσουν, απόψε για να πάν στην εκκλησιά, χαρούμενα χτυπάνε οι καμπάνες, χαρά Θεού Χριστούγεννα». Δώρα, αγκαλιές, γλυκά, ζαχαρωτά, καλικάντζαροι, ξωτικά, στολισμένα δέντρα, καραβάκια, δρόμοι, σπίτια, φωτάκια, πολλά φωτάκια, λαμπερά αστέρια. Τραγούδια, κάλαντα, μυρωδιές, ανταλλαγές ευχών. Και ο Αϊ Βασίλης! Ποιος είναι αυτός; Ο κύριος ξέρετε, με τα κόκκινα ρούχα και τη μακριά άσπρη γενειάδα του […] _ γράφει η Καλλιόπη Γραμμένου Παιδαγωγός- Δημοσιογράφος-...

Διαβάστε περισσότερα

Το μικρό “στραβό” δεντράκι

Το εργοστάσιο δούλευε με γοργούς ρυθμούς μέρα νύχτα. Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν και όλων των λογιών τα χριστουγεννιάτικα δένδρα που κατασκεύαζε έπρεπε να είναι έτοιμα από τις αρχές του Δεκέμβρη για να φύγουν για τα ράφια των καταστημάτων. Πράσινα τα περισσότερα, αλλά και χρυσαφιά και ασημιά και σε άλλα χρώματα δένδρα, σε διάφορα μεγέθη από μικρά ως πολύ μεγάλα, ελέγχονταν και έμπαιναν χαρούμενα στα κουτιά τους. Όμως μέσα στον πυρετό παραγωγής όλο και κάποια λάθη έκαναν τα μηχανήματα και όλο και κάποιο δεντράκι βρίσκονταν να έχει κάποιο μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα. Κάποιο δεν είχε αρκετά φύλλα, κάποιο έβγαινε σε παράξενο...

Διαβάστε περισσότερα

Αυτοβιογραφία

ΑΚΟΥ ΜΕ Με λένε Ωτομοτρίς*. Το άρθρο μπροστά από το όνομά μου, μπερδεμένο. Κάποιοι με είχαν θηλυκό που περνούσε γύρω στις τρεις και αυτό μου άρεσε πολύ. Κάποιοι σαν ουδέτερο με ήξεραν και κάποιοι άλλοι δε με γνώρισαν ποτέ. Ένα ταξίδι ήταν η ζωή μου, που δε διάλεξα εγώ την πορεία του. Παρ’ όλα αυτά, πάντα συνεπής έτρεχα να φτάσω σε προκαθορισμένους σταθμούς, αφήνοντας το χρόνο να με βιάζει. Καμάρωνα που ήμουν διαφορετική από τα άλλα τρένα. Που ήμουν η μόνη εγώ, που μπορούσα να ταξιδεύω και με αντίθετη πορεία. Έτσι άφηνα το χρόνο να κυλά χωρίς να σκέφτομαι....

Διαβάστε περισσότερα

Δε με βαστούν τα πόδια μου πια

Καλημέρα κόρη μου. Εύχομαι το γράμμα μου, να σας εύρει όλους καλά. Μην καλείς άδικα το τηλέφωνό μου. Έγινε διακοπή τον προηγούμενο μήνα, λόγω χρεών. Σας πεθύμισα. Έχω να σας δω δέκα χρόνια. Καλή η ξενιτειά παιδάκι μου, αλλά η πατρίδα καλύτερη. Μπορεί να απόκτησες πολλά χρήματα, αλλά χάνεις άλλα πράγματα. Από πότε κόρη μου, έχεις να μυρίσεις βασιλικό; Από πότε έχεις να φιλήσεις Σταυρό; Από πότε έχεις να αγκαλιάσεις την μάνα σου; Προσπαθώ να υπάρχω μέχρι τη στιγμή που θα σε δω. Κομματάκι δύσκολο, αλλά θα το προσπαθήσω. Οι αντοχές μου έχουν μειωθεί. Τα πόδια μου δε με...

Διαβάστε περισσότερα

Αυλαία

  Έκανα όπως μου είπε. Να, ετοίμασα τη βαλίτσα μου και τον περιμένω. Όχι ότι κατάλαβα και πολλά από το τηλέφωνο, μα κατάλαβα αρκετά. Πρέπει να φύγω, λέει. Να εξαφανιστώ. Με είδαν, λέει, και η αστυνομία ερευνά. Όπου να ναι θα φανεί. Να με συλλάβει για απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση και μάλιστα εκ προμελέτης. Βλακείες, λέω εγώ. Και πώς θα μπορέσουν μωρέ να αποδείξουν οτιδήποτε; Εντάξει, υπάρχουν μάρτυρες που με είδαν εκεί το βράδυ. Ε, και; Το πρωί είχα φύγει. Πώς θα αποδείξουν ότι το έκανα εγώ; Θα μου πεις, μπορεί να με αναγκάσουν να ομολογήσω. Μπορεί. Μπορεί όμως...

Διαβάστε περισσότερα

Παράσταση

  Πάλι για λίγο στην σκηνή λίγο κάτω απ’ τα φώτα… Μακρυά η ζωή η αληθινή λυσσομανά σαν πρώτα μα δεν με φτάνει πάνω εδώ δεν φτάνει να δαγκώσει και δεν μπορεί χωρίς αιδώ τώρα να με πληγώσει… Εδώ είναι ο ρόλος μου ζωή […]   _ γράφει ο Σπύρος Μακρυγιάννης –...

Διαβάστε περισσότερα

Το κουμπί

Ο κύριος Αριστείδης ζει σ’ ένα ορεινό χωριό κοντά στο Αμύνταιο. Θα μου πείτε: «Αυτό τώρα γιατί είναι σημαντικό»; Είναι σημαντικό, γιατί ο κύριος Αριστείδης εργάζεται στον ατμοηλεκτρικό σταθμό της ΔΕΗ στο Αμύνταιο. «Ε, ωραία», θα μου ξαναπείτε, «μήπως είναι κι ο μόνος; Δεκάδες εργάζονται στη ΔΕΗ από όλα τα χωριά που είναι κοντά στο Αμύνταιο κι όχι μόνο». Φυσικά και ναι. Αλλά μεταξύ του κυρίου Αριστείδη και των υπολοίπων εργαζομένων υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Όλοι σχεδόν οι εργαζόμενοι πηγαίνουν στη ΔΕΗ με ρούχα δουλειάς. Ο κύριος Αριστείδης όμως πηγαίνει με το κουστουμάκι του, τη γραβατούλα του, με τα...

Διαβάστε περισσότερα

Το κλειδί

  Σαν ανοίγω την πόρτα του σπιτιού Δυαδικά τα βήματά μου και μοντέρνα Φλύαρες που είναι τούτες οι γειτονιές Χαρούμενες αυλές με ανοιχτά τα παραθύρια Λόγιοι όλων των λογιών, φιλόσοφοι Πολιτικοί κι επαναστάτες και σοφοί Μία στροφή αν κάνω επιδέξια γυρνώ ολόκληρο τον κόσμο ταχύτατο ταξίδι Μια δραμαμίνη μόνο όνειρο λειψό κρατώ Για την καρδιά μου την ασθενική Με κωδικούς κι αλγόριθμους στριφνούς τις πόρτες καταφέρνω και ανοίγω  κλειδούχος εραστής και φίλος καρδιακός Καμιά φορά από το λήθαργο ξυπνώ τρέχω στην πόρτα της ζωής κι αδύναμα τη σπρώχνω για ν’ ανοίξει Μα μέσα στη σιωπή μου αντηχεί «Έχεις πετάξει...

Διαβάστε περισσότερα

Λιμάνι ψυχών

Χθες κατέβηκα στο λιμάνι, ήθελα τόσο να περπατήσω, ν’ ανασάνω λίγο καθαρό αέρα, να δω τους ψαράδες με την πραμάτεια τους, να φύγω μακριά από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού. Κουράστηκα τα ίδια και τα ίδια, όλο δουλειές, παιδιά, μαγειρέματα, τίποτε διαφορετικό. Το βλέμμα μου στράφηκε στα φώτα από τα καΐκια. Τέτοια ώρα φεύγουν για ψάρεμα, σκέφτηκα και κατηφόρισα προς το μέρος τους. Όσο πλησίαζα, τόσο δυνάμωναν οι φωνές και γίνονταν κραυγές. Παραξενεύτηκα, άρχισα να τρέχω, ήθελα να φτάσω γρήγορα να δω τι γίνεται. Οι ψαράδες κουβαλούσαν στα χέρια τους «τη νυχτερινή ψαριά τους» […] γράφει η Φωτεινή...

Διαβάστε περισσότερα

Η Προσμονή

Με το που έφτασε στο νησί, την είδε στην άκρη της προκυμαίας να κοιτά το πλήθος και να ψάχνει ανάμεσα του όλο απόγνωση. Του έκανε μεγάλη εντύπωση η αγωνία που διέκρινε το βλέμμα της. Οι μέρες που ακολούθησαν όμως ήταν γεμάτες από επισκέψεις με τη γιαγιά του στους συγγενείς τους και την ξέχασε. Ήταν η τέταρτη μέρα στο νησί που κατέβηκε πάλι στο λιμάνι κι έπινε το φραπεδάκι του στου Μιχάλη όταν την ξαναείδε να στέκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο. Τα μάτια του κατέγραψαν τη φιγούρα της. Μια γυναίκα με σκούρα ρούχα γύρω στα πενήντα, όμορφη άλλοτε και ίσως...

Διαβάστε περισσότερα

Η Γειτόνισσα

Ο ίδιος σκύλος περιμένει έξω από την πόρτα της και μόλις εκείνη προβάλλει, χοροπηδά ολόγυρά της. Τα χέρια της τον χαϊδεύουν απαλά πριν του προσφέρουν την καθιερωμένη λιχουδιά. Ύστερα κοιτάζει ψηλά και με βλέπει που στέκω στο παράθυρο. Το σύντομο βλέμμα που μου χαρίζει είναι αρκετό για να μην καταφέρω να κοιμηθώ απόψε. Δυο γείτονες περνούν και τής αποσπούν την προσοχή. Δεν ακούω τι τους λέει μα νιώθω τα ζεστά λόγια που βγαίνουν από τα χείλη της. Κι ενώ ετοιμάζομαι να σηκώσω το χέρι μου για να τη χαιρετίσω, εκείνη ανεβαίνει στο ποδήλατό της. Απομένω να κοιτάζω τα μαλλιά της...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας πρώην αλκοολικός

Συνηθίζεται τελειώνοντας το εσωτερικό πρόγραμμα κάθε θεραπευόμενος να «αφήνει» ένα μικρό μήνυμα για όλα αυτά που έχει βιώσει. Άλλαξε ολόκληρη η ζωή μου από την μέρα που εντάχτηκα στο πρόγραμμα, μπόρεσα να αντικρύσω για πρώτη φόρα το πρόσωπο μου στον καθρέφτη. Λυπήθηκα και στεναχωρήθηκα όταν αντιλήφθηκα με καθαρό μυαλό όλα αυτά τα οποία κατέστρεψα εξαιτίας του εθισμού μου. Κατάλαβα τη σημασία και την αναγκαιότητα να κρατηθώ μακριά από ουσίες αλλά και όλα τα λόγια και προτροπές που μου έλεγαν συνεχώς αγαπημένα άτομα και εγώ επιδεικτικά προσπερνούσα. Ολοκλήρωσα με επιτυχία το εσωτερικό πρόγραμμα. Αυτό είναι το πρώτο βήμα! Θα πρέπει...

Διαβάστε περισσότερα

Δίλημμα;

Ήταν η τρίτη φορά μέσα σε αυτά τα 2,5 χρόνια που περίμεναν με αγωνία! Τώρα όμως τα συναισθήματα ήταν διαφορετικά, όχι σαν τις άλλες φορές. Τη σκέψη τους έντυνε η μουσική από τα κλάματα των δύο τους αγγέλων. Η μεγάλη στα δύο και το νεογέννητο αγόρι ήταν μόλις τριών μηνών. Χιλιάδες σκέψεις μέχρι την αλήθεια. Και περίμεναν. Ήταν τόσο μικρό το διάστημα, όμως τόσο μεγάλο το δίλημμα! Το ψωμί μετρημένο προσεκτικά, η δουλειά όπως πάντα περιστασιακή […] _ γράφει  η Ειρήνη...

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΤΙΟ

Ζωή, θάνατος δυο συντρόφοι χέρι –χέρι πιασμένοι. Ούτε χαρούμενοι, ούτε λυπημένοι. Απλώς πορεύονται στον κόσμο που εμείς γνωρίζουμε. Στον κόσμο που η τύχη έφερε και εμάς να ζήσουμε Σαν κόκκοι άμμου, κάποιες ανάσες να χαρούμε. Φως, αέρα και νερό στο σώμα μας να νιώσουμε Και άλλοι ήσυχα, άλλοι ταραγμένα να φύγουμε Γιατί αλλιώς να κάνουμε, δε μπορούμε. Ο ερχομός χαρά Το κατευόδιο, λύπη [..]     _ γράφει η Καλλιόπη...

Διαβάστε περισσότερα

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Δεκέμβρης 2015 Άγιε μου Βασίλη,   Με λένε Χριστίνα και είμαι 9 χρονών. Περίμενα πώς και πώς να φτάσει αυτός ο μήνας για να σου γράψω, όπως κάνω όλες τις φορές. Να αφήσω το γραμματάκι μου στο δέντρο που στολίζω με τη μαμά μου και να μπεις στα κρυφά να το πάρεις.  Τα δώρα που μου φέρνεις είναι πάντα τα καλύτερα! Και όσες σκανταλιές και να κάνω μέσα στο χρόνο, τελικά εσύ αποφασίζεις να μου φέρεις το δώρο μου κι ας με προειδοποιεί η μαμά μου ότι μπορεί να το χάσω με τις αταξίες που κάνω. Είσαι ο καλύτερος...

Διαβάστε περισσότερα

ΧΑΡΑ

    Το σκεφτόταν εδώ και μέρες. Συνεχώς στριφογύριζε στο μυαλό της. Ποτέ όμως δεν έβρισκε τη δύναμη τόσο σωματικά όσο και ψυχικά για να το πει. Πάντα κάτι συνέβαινε! Κάτι άλλο της αποσπούσε την προσοχή! Προσωρινά όμως ξέφευγε για λίγο και πάλι επέστρεφε στο αδιέξοδο της, βυθίζονταν στην σκέψη και το πρόβλημά της. Στην αρχή προσπάθησε να το κρύψει από όλους! Ήξερε ότι αν μαθαινόταν το μυστικό της, ήταν σίγουρη ότι θα είχε σοβαρά προβλήματα. Πίστευε ότι θα είχε να αντιμετωπίσει το μένος και την οργή πρώτα της δικής της οικογένειας και στη συνέχεια και της ίδιας της...

Διαβάστε περισσότερα

Μετρημένες απολαύσεις

Μετρημένες οι απολαύσεις σου. Ενοχικά πολλές φορές σε βλέπω να αρπάζεις κομμάτι από το φυλαγμένο γλυκό σου. Κείνο που περιμένει τη γιορτή. Κείνο που περιμένει μια γιορτή. Και μου μοιάζεις. Είμαστε όλοι εκείνοι. Αυτοί οι θρασύδειλοι. Αυτοί οι υποταγμένοι. Ποιος είναι εκείνος που έβαλε όρια στη χαρά; Ποιος στην αγάπη; Τι πάει να πει τόσο όσο μπορώ, τόσο όσο αντέχω, τόσο όσο με παίρνει να μιλώ; Σε κοιτάζω. Γεμάτος τύψεις μαρτυράς τους πειρασμούς σου στο χαρτί, στον αέρα, στους δαίμονες της νύχτας σου. Και απορείς. Και απορώ. Ποιος μας έφτιαξε τόσο σιωπηλούς; Ποιος μας έβαλε σε τούτο το σκοτάδι;...

Διαβάστε περισσότερα

Πρελούδιο αυγής

Στο νου μου απλώνει ουρανός χρωματιστός αστραφτερός Πουλιά κουνάνε τα κουπιά πετούν με βάρκες μακριά Όνειρα φέγγουν στα νερά θάλασσα αστέρια λαμπερά Και ένα σύννεφο μικρό γεμάτο πούπουλα απαλό Ύπνο χαρίζει στο λεπτό για να βρει όνειρο ζεστό Εκείνο το μικρό πουλί που περιμένει την αυγή   Μες στην κρυμμένη μου ψυχή μία ελπίδα αντηχεί για κείνη τη μικρή φωλιά που ψάχνουν χρόνια τα πουλιά Θα βρούμε θάλασσα στεριά να απλώσουμε στην αμμουδιά όνειρα πελαγίσια και υγρά που ‘χουν αράξει στην καρδιά και περιμένουν μια νυχτιά να βρούνε μία ξαστεριά στον ουρανό να ανεβούν κι άστρα μεγάλα να ντυθούν…...

Διαβάστε περισσότερα

Του κόσμου το χρυσό φτερό

Του κόσμου το χρυσό φτερό Χαρτί μικρό γυαλιστερό Άνεμος να το γράφει Αέρας λόγια και ματιές Από εκείνες τις φωτιές Που η ζωή μας βάφει Σαν σκαρφαλώσεις και φανείς Από τον τοίχο της αυλής Κρυμμένα λόγια θα τα βρεις Σε όποιο τόπο και να βγεις Λουλούδια βγάζει ο ουρανός Απλώνουν πάνω σαν καπνός Απ’ τα φουγάρα της ψυχής Το μπλε σαν στάζει μην το πιείς Τάξε της νύχτας αγκαλιές Σύννεφα στρώματα ευχές Κάνε το όνειρο οδηγό Σύμμαχο φίλο καρδιακό Του κόσμου το χρυσό φτερό Γράφει εκείνα τα μπορώ Που σπρώξανε τον ουρανό Λίγο πιο πάνω απ’ το ...

Διαβάστε περισσότερα

Πέτρα βουβή

Πατρίδα δεν έχω να σου ονομάσω γιε μου Κι αν κάποτε είχα νεκρή ετούτη η μνήμη Αγνάντεψα μια θάλασσα όνειρο αντρίκιο τέτοια που να χωρά μια απλωσιά αγάπη Βλαστάρια έβγαλα από τούτο το κράμα Τα πότισα με δάκρυα και ιδρώτα άνθρωποι χρήσιμοι κι απλοί να γεννούν τα αγαθά του κόσμου δίκαια να γεύονται Μα σωπάσανε βλέπεις οι δικαιοσύνες μας κι ας γεμίσαμε από δικαστήρια και δικαστές Οι καμπάνες έπαψαν να ηχούν ευλαβικά Αδειάσαν τα καθίσματα στις εκκλησιές και τις εικόνες κανείς δεν προσκυνά Μολύνθηκαν κι οι αυλές των σχολείων γεμίσανε οι φάμπρικες από άγουρα χέρια Ξεκορμίζονται ζωές πριχού ν’...

Διαβάστε περισσότερα

Νέα εποχή των πραγμάτων

  Εποχή φθινοπώρου Το καλεντάρι γράφει κι εγώ κυκλώνω τις μέρες…   Ξερά φύλλα στρώνουν χαλί υποδοχής ένα πορτοκαλένιο ποτάμι ξεχύνεται ανοίγοντας δρόμο για το χειμώνα γεμάτο από νερά απόνερα και λάσπες κι εγώ αφημένο βαρκάκι πλεούμενο μετράω βήματα κύματα για μιαν ακτή   Άνοιξη θαρρώ ήταν κι εγώ ανθισμένος χόρευα στο δέντρο κουνώντας τα κλαδιά πουλί φτερωτό άγουρος καρπός και σιγοτραγουδούσα στον αέρα φυλαχτά τα μεγάλα τα όνειρα τα μυστικά τις χρωματιστές ιδέες τις εποχιακές   Με βρήκε το παράπονο εκεί πάνω σαν έβραζε ο τόπος του καλοκαιριού και καρτερούσα ένα φθινόπωρο βροχερό από ετούτα που ξεπλένουν και ηχούν...

Διαβάστε περισσότερα

Η μουσική του κόσμου

  Μια νότα κρέμεται σε τεντωμένη χορδή Καλοκουρδισμένα τα απλά συναισθήματα μια συγχορδία ζητούν απεγνωσμένα Τη μελωδία κυνηγούν να πιάσουν να φτιάξουν λέει από την αρχή εκείνο το παλιό πεντάγραμμο Στρογγυλές νότες πάνω στις γραμμές χορταστικό το κλειδί που τις ορίζει Ένα και δύο και τρία τέταρτα και ο χρόνος ευλαβικά μετρά τις ανάσες εκείνες τις γενναίες που πάντρεψαν σε γάμο μυστικό ένα τσέλο και ένα κλαρίνο   Χωρέσαμε σου λέω γελώντας δυνατά σε εκείνη την ορχήστρα ξαφνικά κρατήσαμε στα χέρια μας με δέος σαν άγιο φυλαχτό τη μουσική του κόσμου…...

Διαβάστε περισσότερα

Παραφίνη ονείρων

Ανυποψίαστη η μνήμη Στα κάτεργα του μυαλού οι αλλοτινές στιγμές λίθο το λίθο και σκληρά το μέλλον σου έχτισαν Μα εσύ ξαφνιασμένος κοιτάς στου καταρτιού την άκρη το απέναντι λιμάνι Θαύμα πρωτόγνωρο λες ετούτη η ανακάλυψη ετούτη η γη που βρήκες Μα είσαι εσύ το θαύμα και θαυμαστοί οι τόποι που στο παιχνίδι των σκιών με ένα κερί τους φώτισες από παραφίνη ονείρων Ανυποψίαστη η μνήμη Στης λήθης το ποτάμι Χειροκροτά για το τυχαίο...

Διαβάστε περισσότερα

Μικροί θάνατοι

    Γδέρνω το κορμί μου απόψε με το μαχαίρι κατάσαρκα προσπερνώ επιδέξια τις φλέβες που με θρέφουν Το αίμα σκορπίζω στο κενό να κοκκινίσει η νύχτα μου ματωμένος ας γίνει ο ουρανός των πραγμάτων μου Εούτον τον ανώριμο φλοιό της ζωής με ευκολία ξελεπιάζω Ξεκορμίζω τις σκέψεις τα όχι τα μη τα επειδή τα πρέπει τα καθόλου τα τόσα χαμένα ερωτηματικά Κομματιασμένος ο εαυτός πάντα μέσα του γυρνούσε τα λόγια Ενοχικές οι συνήθειες κι αγιάτρευτες οι σιωπές Πάντα επέστρεφε στη θηλιά και κρεμιόταν σαν εγκληματίας καταδικάζοντας τη φωνή του με θανατική ποινή Είμαι η πένα εκείνη η δειλή που δεν έγραψε ακόμα θαρρετά μια ιστορία που να...

Διαβάστε περισσότερα

Θέμα τιμής

  Τα χέρια απλώνω να με δεις Μαντήλι δώσε  κεντητό Χορό να σου χαρίσω Δώσε μου τώρα το ρυθμό Ελλάδα χώρα ζηλευτή Του Παραδείσου άκρη Το γέλιο φέρε πίσω εδώ Διώξε μακριά το δάκρυ Πατώ στο χώμα και μπορώ Να ελπίζω όσο αντέχω Δώσε μου χώρα αγκαλιά να νιώθω πως σε έχω Φόβο στο φόβο το νικώ Και στην ελπίδα γέρνω Δώσε μου χτύπο να σταθώ Τα όνειρα να σπέρνω Ήλιε χρυσίζεις και διψάς Πίνεις  απ΄το Αιγαίο Τούτη η χώρα η μικρή Όρισε το «ωραίο» Κι εσύ καημένε μου μικρέ Δολάρια σου τάζουν Μα δεν πουλιέται η τιμή Οι...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάπη vintage

Αχνιστές οι αναμνήσεις έρωτας φθινοπώρου Γιασεμί μυρίζουν οι αλλοτινές μας στιγμές Πορσελάνινες οι σκέψεις και μελένια τα φιλιά Ροφήματα ονείρων  με χαμομήλι και μέντα Κολυμπήσαμε μαζί στο αβέβαιο αύριο Πετάξαμε ψηλά στο διάφανο ουρανό Μια καντάδα ρετρό ακουμπά στην καρδιά Παίζουν στο παλιό μας πικάπ βινύλια...

Διαβάστε περισσότερα

Τα προσεχώς

  Ήταν η δυσκολότερη ώρα   αποχωρούσε ο ήλιος  και τέλευε η αγάπη Απεγνωσμένα κοίταζα μακριά Στο απέναντι βουνό ο κατακόκκινος ήλιος μου έλεγε το αντίο και ορκιζόταν ραντεβού στην επόμενη Ανατολή Και εδώ αντικρυστά με μάτια κλαμένα πονεμένοι οι ψίθυροι θλιμμένες κι οι σιωπές βάζανε την τελεία στης αγάπης το κείμενο Δεν υπήρχε αύριο σε τούτο το πανί το έργο προβλήθηκε αρκετά Το κουρασμένο μας κοινό χαζεύει τα προσεχώς …σαν κι εμένα…...

Διαβάστε περισσότερα

Λέων με ωροσκόπο Καρκίνο

Το πρωτοβρόχι με βρήκε να περιμένω σε μια γωνία μαζεμένη . Τα σπασμένα πλακάκια από το πεζοδρόμιο γεμίζανε με νερά στις λακκούβες που κάνανε και η εφημερίδα που είχα βάλει πάνω στο κεφάλι, είχε ήδη αρχίσει να μουλιάζει. Κοίταζα το απέναντι πεζοδρόμιο με το πλατύ προστατευτικό μπαλκόνι του σπιτιού από πάνω. Οι περισσότεροι περαστικοί μαζεύτηκαν εκεί. Κι εγώ απέναντι. Στο γκρεμισμένο χαμόσπιτο. Πώς τα κατάφερα πάλι; Αναρωτιόμουν. Πάντα ενάντια στο κύμα. Λες και το έχω βάλει στοίχημα με κάποιον. Ίσως και να το έχω βάλει «σε κάποια άλλη ζωή» που λέει και ο Πέτρος, ο φίλος των πνευμάτων, κοινώς...

Διαβάστε περισσότερα

Θαρραλέα απουσία

  Βαλίτσες γεμάτες από κειμήλια αναμνήσεων στο χέρι κρατάς Σπανίως σκέφτεσαι το χρόνο που με μαστίγιο χτυπά ετούτη την άμαξα Γέρασε το άλογο αγκομαχά στη διαδρομή Κρεμασμένος στο παραθύρι τη θέα χαζεύεις της αρυτίδωτης φύσης Ένα δάκρυ θα σε βρει δραπέτης τολμηρός μιας επίμονης άρνησης Μην τρέχεις απόψε Η σιωπή σου φωνάζει Χάρισε στο χρόνο Μια θαρραλέα...

Διαβάστε περισσότερα

Χρονική αθώωση

Ο Αγησίλαος ίσιωσε το καφέ του σακάκι και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Με επιδέξια κίνηση στερέωσε το καπέλο του και ξερόβηξε. Ύστερα πήρε τη μαύρη ομπρέλα του, την κρέμασε στον καρπό του και άνοιξε την πόρτα. Για μια στιγμή κοίταξε την άδεια πολυθρόνα στο σαλόνι, έδωσε ένα χαιρετισμό κουνώντας το κεφάλι και έφυγε. Κατηφόρισε το δρόμο με την ομπρέλα να ακουμπά κλεφτά στο δρόμο σαν κρυφή μαγκούρα. Η αλήθεια ήταν ότι ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος. Κανένα σημάδι ότι θα βρέξει αλλά ποιος θα το πρόσεχε! Δεν ήταν ότι δεν είχε παραδεχτεί τα γηρατειά του. Το ένιωθε σε ολόκληρο το κορμί...

Διαβάστε περισσότερα

Τρία λεπτά

Άπλωσα το χέρι μου με αποφασιστικότητα. Το είχα διαβάσει σε πολλά άρθρα και βιβλία. Κάτι σαν savoir vivre στον χώρο της εργασίας. «Να δείχνετε αποφασισμένος, τολμηρός, σίγουρος αλλά όχι και τόσο σίγουρος». Η αλήθεια είναι ότι αυτό το σίγουρος αλλά όχι και τόσο σίγουρος δεν το καταλάβαινα. Να δείχνεις ότι ξέρεις αλλά να μην δείχνεις ότι ξέρεις τόσο. Πόσες και πόσες συμβουλές. Πόσα και πόσα άρθρα. Σημείωνα με τους κίτρινους μαρκαδόρους και κολλούσα διάφορα post it. Τον τελευταίο καιρό νομίζω ότι περισσότερα βιβλία διάβαζα με τέτοιες συμβουλές παρά εκείνα που αφορούσαν τη δουλειά μου και που μου άρεσε να...

Διαβάστε περισσότερα

Λίγο ακόμα

  “Αν είναι πέτρα την εσπώ σίδερο το λυγίζω, μα την παντέρμη αμοναξιά δεν την ενταγιαντίζω”           Γιε μου, δεντρί μου, σου γράφω από το χωριό μας το μικρό. Κείνο που τρεχες ξυπόλητος στα στενά και σε κυνήγαγα να ‘ρθεις να φας. Ακόμα ακούω στα στενά τη φωνούλα σου «Λίγο ακόμα μάνα λίγο ακόμα». Με ένα λίγο ακόμα σε μεγάλωσα και εγώ. Με μια ανάσα λίγο πιο πέρα. Με ένα βήμα λίγο ακόμα. Έτσι έλεγα στον τάφο του πατέρα σου κάθε που πήγαινα να ανάψω το καντήλι. Σαν άναβα το σπίρτο και θύμιαζα, τον άκουγα...

Διαβάστε περισσότερα

Φανερά – Μυστικά

  Αχ ζωή Στον ιστό της αράχνης Ακουμπά το μαζί   Σε παγίδα Κρεμιέται η καρδιά Και γεννά την ελπίδα   Ορκισμένο φιλί στο ρολόι σου τάζω των αιώνων στιγμή   Σε κερί μία φλόγα ζεσταίνει μια ευχή δροσερή   Το μετά το φοβούνται μονάχα τα σπασμένα φτερά   Ψιθυρίζω γλυκά Τολμηρά και δειλά Φανερά...

Διαβάστε περισσότερα

Νυχτερινό γίγνεσθαι

Το φεγγάρι με θρέφει Στους κρατήρες γυρνώ Τα όνειρά μου τα βρέφη Με φανάρι κρατώ Είναι η μέρα μου λίγη Κουβαλά μια σιωπή Μα στη νύχτα θα φύγει μια κρυμμένη κραυγή Μες στη νύχτα γεννιέμαι Αρχηγός και θεός Μες στη νύχτα γελιέμαι πως δεν είμαι...

Διαβάστε περισσότερα

Αντίο μην πεις

Αντίο μη λες… Ας πούμε μία καληνύχτα Από εκείνες που λούζει το φεγγάρι και κοροϊδεύει ο ήλιος Στα στενά άφησέ την να κάνει καντάδα στα πληγωμένα μας όνειρα κι ας μας βρει η νύχτα με εφιάλτες αρρωστημένους Αντίο μην πεις… Άσε τα χείλη να σφραγίσουν στη σιωπή της νύχτας Άσε τους γκιόνηδες να το κρατήσουν μυστικό αυτό που με θράσος θα φανερώσει …η επόμενη...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest