Select Page

Συντάκτης: Μάχη Τζουγανάκη

Το βέλος

Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ αναρωτηθεί πού αράζει αυτός ο θρασύς πιτσιρικάς που μας εμπαίζει με τα καπρίτσια του. Πάντως δεν κυκλοφορεί ανάμεσά μας, εκτός κι αν είναι αόρατος. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι βρίσκεται κάπου μακριά, γιατί τα βέλη του πέφτουν παντού. Είναι στο παρελθόν, στο μέλλον, στο διάστημα; Λίγη σημασία έχει. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ξέρει ακριβώς τι του γίνεται. Δεν στοχεύει κάπου συγκεκριμένα. Όπως όλα τα παιδιά αμολάει με το τόξο τα βέλη του όπου λάχει, στα τυφλά, κι αλίμονο αν βρίσκεσαι σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Οι πιθανότητες να σε πετύχει είναι εξίσου λίγες...

Διαβάστε περισσότερα

Συναίσθηση

Και να θυμάσαι, γυναίκα εσύ της μνήμης και της ανάγκης πως ο δικός μας κόσμος είναι αυτός των κρυφών θεών ο ασύνορος κόσμος, του χορού των αγγέλων και του ίσκιου των ανθρώπων, αυτός που μπορούμε με ουρανό να μετράμε και σε μικρά κρησφύγετα να μοιραζόμαστε. Και να λογιάζεις, γυναίκα εσύ της πεθυμιάς και των ονείρων πως ο δικός μας έρωτας είναι αυτός της πληρότητας και του δέους, της αυγής ανασαιμιά, βλεφάρισμα της εσπέρας, αυτός που μπορούμε με σιωπή να ομολογούμε και σε εικόνες και σύμβολα να στεγάζουμε. Για να μην φοβάσαι τη μοναξιά των απωλειών και των παραιτήσεων, για...

Διαβάστε περισσότερα

Φυσάει απόγνωση

Όταν φυσάει η απόγνωση το κρύο είναι τσουχτερό. Να μην ξεχάσω να κάνω τις τιμωρίες ορατές. Να μην ξεχάσω να εξοστρακίσω. Ας χαθούν αυτοί που με κάνουν να χάνομαι. Ο άνθρωπος είναι ο τρόπος Ο τρόπος πρέπει να βρίσκει ιδίω τρόπω ανταπόδοση…   _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Ο αέρας φυσά την ανάγκη σου

«Ο αέρας φυσά την ανάγκη σου», έγραψε και σήκωσε το κεφάλι του ψηλά στο μικρό καφενεδάκι. Ο ζεστός αέρας άγγιξε τα ξερά χείλη του. Ένιωσε διψασμένος κι ήπιε από το ποτήρι με το παγωμένο νερό που μόλις του είχε σερβίρει ο Σταύρος, ο σερβιτόρος του καφενείου «Η ωραία θέα». Ξαναγύρισε στο σημειωματάριο του. Καφέ σκληρό εξώφυλλο και κρεμ σελίδες με γραμμές εσωτερικά. Είχε ακόμα έντονη τη μυρωδιά από το σπίτι του. Δεν πρόλαβε να χορτάσει ακόμα τις διακοπές, να φρεσκαριστεί από τον κυκλαδίτικο αέρα, να γεμίσει με αρμύρα από τις όμορφες θάλασσες. «Ο αέρας φυσά την ανάγκη σου. Όπως εγώ...

Διαβάστε περισσότερα

Το φόρεμα

Την Παρασκευή εξαφανίστηκε όλη μέρα. Δεν έβγαλε το σκύλο βόλτα, δεν μαγείρεψε, δεν έστρωσε τα κρεβάτια, δεν απαντούσε στα τηλέφωνα, αλλά πήγε γυμναστήριο, κομμωτήριο, έκανε μασάζ, χαλάουα, απολέπιση, μανικιούρ, πεντικιούρ, περμανάντ, ανταύγειες, ρεφλέ, κερατίνη, μπότοξ, υαλουρονικό, ραδιοσυχνότητες, κρυολιπόλυση, υπέρηχους, νήματα, λεύκανση δοντιών κλπ. Μόνο γενική ούρων δεν έκανε. Έτσι, όταν εγώ γύρισα σπίτι, κατά τις τέσσερις, μετά τη δουλειά, βρήκα ένα χάος. Δεν το σχολίασα. Την έπεσα για έναν υπνάκο μέχρι τις έξι. Μετά έκανα ντους, ετοίμασα μια ομελέτα και ντύθηκα για τη βραδινή έξοδο. Η ώρα ήταν ήδη οχτώ και μισή. Η Ευανθία φυσικά, ακόμα ετοιμαζόταν. – Ευανθία,...

Διαβάστε περισσότερα

Τα φράγκα

-Χαμογέλα. Σε βλέπει η θεία. Τι το ‘θελες το σκουλαρίκι μου λες; (η θεία καρφώνεται στο αυτί του Γιάννη) -Μάνα άσε μας. Θα βάζω ό,τι θέλω -Μίλα πιο σιγά πια. Ναιιι θεία μου, ο Γιάννης μου πήρε 20 στα μαθηματικά. Ο καθηγητής του μας λέει ότι θα σκίσει στις Πανελλήνιες! (η θεία ενώνει τις παλάμες της) -Και; Μετά; Τι θα κάνω; Θα είμαι σκισμένος; -Σώπα αγόρι μου. Θα σε ακούσει… -Και; Αυτή θα μου δίνει λεφτά να με ζει; Μόνο εσύ νομίζεις ότι θα πάρεις την περιουσία της! -Γιάννη! Σταμάτα πια! Τι είπες θεία; Τι θέλει; Α… γιατρός θέλει...

Διαβάστε περισσότερα

Ερωτική ποίηση

Ψάλλει το νυν φορώντας άμφια  αεί Προσέρχονται  οι αισθήσεις με προσφορές  αστείρευτες χαρών και ηδονών και πόνων και δακρύων Προσέρχονται οι εικόνες στην ανοιχτή  σου αγκαλιά και συνευρίσκονται να γεννούν  σαγήνες λόγου ως κι από τ’ άψυχα  αισθητές μα πρώτα απ’ τους αγγέλους […] _ γράφει ο  Απόστολος...

Διαβάστε περισσότερα

Ή όλα ή τίποτα

Ξεκούμπωσε το πουκάμισό της. Κι ύστερα έγειρε μπροστά του προκλητικά. «Ή όλα ή τίποτα», του είπε ψιθυριστά. Δεν την κοίταξε. Έσφιγγε μονάχα τα χέρια του στο τιμόνι. «Φοβάσαι; Πιάσε να. Δεν είναι τίποτα ψεύτικο», του είπε ειρωνικά. «Θα σταματήσεις;» της είπε κοιτάζοντας στο απέναντι μαγαζί. «Γίνεσαι γελοία…» «Εγώ; Εγώ αγοράκι μου εσένα περιμένω να γίνεις περισσότερο άντρας. Μα γίνονται άντρες παιδιά σαν κι εσένα; Πίσω από φουστάνια μανάδων τρέχετε. Μα εγώ δεν είμαι μάνα σου», του είπε φτύνοντας στο πρόσωπό του. «Αλίκη!» είπε και σκούπισε το πρόσωπό του κοιτάζοντάς την θυμωμένα. «Μπα; Έχεις φωνή; Για κοίτα. Σε κανένα οργασμό...

Διαβάστε περισσότερα

Χαλιμά

– Εάν η γλώσσα ειν΄ φτωχή και ατελής, η δική μου γλώσσα είναι ακόμη πιο απαίδευτη για να περιγράψω, βασίλισσα μου, αυτά που έζησα με όλες τις γυναίκες που γνώρισα. Όμως με σιγουριά μπορώ να πω, πως οι γυναίκες είναι όπως οι λέξεις. Ψάχνεις και συνδυάζεις, σ’ όλη σου τη ζωή, για να βρεις τελικά, αν είσαι τυχερός, μονάχα Mία. – Kαι η δική μου γλώσσα ειν΄ φτωχή και ατελής […]       από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων “Αντιγραφές” _ γράφει ο  Νίκος Γιαννόπουλος            Σκηνοθέτης –...

Διαβάστε περισσότερα

Η μπαλωματού

Στη γωνία του θεάτρου, η Αλεξάνδρα δεν χειροκροτεί. Το έργο τελείωσε. Ο κόσμος σηκώνεται. Πάει τα πόδια της στο πλάι μηχανικά για να περάσουν οι διπλανοί. Κρατά τη τσάντα αγκαλιά. Τα δάχτυλα σφίγγουν το λουράκι. «Ράψε ράψε ράψε, δυο γύρους κάνει η ομορφιά κι ύστερα σβήνει κλάψε» έλεγε η μάνα της και έραβε τα λουριά στη σάκα της κάθε χρονιά για να της κάνει και πάλι, προσθέτοντας ύφασμα. «Πάλι ψήλωσες εσύ!» της φώναζε σα να φταίει. «Τράβα να φέρεις και τα παντελόνια και τις μπλούζες σου να δω πώς θα στα μεγαλώσω κι αυτά πάλι». Η Αλεξάνδρα με τα...

Διαβάστε περισσότερα

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα κάτω. Σφίχτηκε το στομάχι μου από το ύψος, μαζεύτηκα γρήγορα καθώς κάποιοι κοιτούσαν κατά πάνω… ούτε ξέρω γιατί φοβήθηκα, αλλά τα βλέμματά τους πέρασαν δίπλα μου, ίδια λεπίδια, κοφτερά. Το ‘παν και στις ειδήσεις το βράδυ έκαναν λόγο για κατάθλιψη, χρέη, άνοια, πολλά … μα εγώ ξέρω Κάτι γιαγιάδες απ το ΚΑΠΗ μούσκεψαν στ’ άλικο λίγες μαργαρίτες. Σταυροκοπήματα,...

Διαβάστε περισσότερα

Λεωφόρος Πόρτες

Αγουροξυπνημένη. Απόλλωνας. Αίγινα. Μετρούσε τα άλφα της μέρας της πάνω από έναν καφέ καραβίσιο κυριολεκτικά. Απλωμένη στο κατάστρωμα, με το σκυλί να χουζουρεύει στα πόδια της, αέρα στα μαλλιά της κι έναν παλμό να ξεφεύγει από τους άλλους, να κουρνιάζει στο στήθος της και να φτερουγίζει περίεργα. Άγχος. Απρόσμενο. Άει παράτα μας… Ο Απόλλωνας μπήκε στο λιμάνι στην ώρα του. Ο κόσμος, ελάχιστος για την εποχή, σκορπίστηκε σχετικά γρήγορα· εκείνη έμεινε να ψάχνει με το βλέμμα το ταξί. Τη βρήκε πρώτος ο οδηγός του, με την ταμπελίτσα “George taxi” να κουνιέται έντονα σε χαιρετισμό. Αντάλλαξαν μια καλημέρα και τα...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας σκίουρος μια μέρα, της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη

Ένα από τα πιο όμορφα παραμύθια για πιο μικρά παιδιά ήδη από 4 ετών, που προωθεί την ενσυναίσθηση και τη σημασία της φιλίας, είναι το «Ένας σκίουρος μια μέρα» της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη από τις εκδόσεις Σαββάλας. Ένα σκιουράκι μαζεύει βελανίδια και στο δρόμο του συναντάει διάφορους φίλους του οι οποίοι του ζητούν να παίξει μαζί τους, να τους βοηθήσει ή απλά να τους κάνει παρέα. Αυτό όμως τους απαντάει απότομα πως δεν προλαβαίνει γιατί βιάζεται να μαζέψει βελανίδια. Ξαφνικά, το χερούλι από το καρότσι του σπάει και όλα τα βελανίδια πέφτουν κάτω. Αμέσως οι φίλοι του έρχονται να τον...

Διαβάστε περισσότερα

Ροβινσών Κρούσος

    «Aπ’ όλα όσα μπορούν να συμβούν σ’ αυτόν που κοιμάται, σίγουρα το ξύπνημα είναι αυτό που περιμένει λιγότερο.» MIΣEΛ TOYPNIE         ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ 22/12/19 *….Mε ξύπνησε η αλμύρα του νερού και η ευχάριστη οσμή γυμνού κορμιού που ιδρώνει στο αδιάντροπο κοίταγμα του καλοκαιρινού ήλιου. Tο άπλετο λευκό φως διέλυσε βίαια το λουλακί του ουρανού Κι εγώ για να προστατευτώ χώθηκα στο πυκνό δάσος. Άλλοτε έρποντας κι άλλοτε περπατώντας περιπλανήθηκα γοητευμένος μες το γιγάντιο δίχτυ από ινώδεις στοές και κόκκινους καθεδρικούς ναούς που σχημάτιζαν σφικτοπλεγμένα κλωνάρια και λιάνες. Συντροφιά με μια αφόρητη σιωπή που άμβλυνε την αίσθηση...

Διαβάστε περισσότερα

Καταγραφή

Ο Κυριάκος είχε δυο αυτιά μακριά που φτάναν στα πόδια του. Η Αγγελική τον τάιζε στο πάτωμα. Κονσέρβα και λίγα μπισκότα. Εκείνος της γάβγιζε κουνώντας την ουρά. Κι εκείνη τον χάιδευε δυο φορές στο κεφάλι. Η Στέλλα πάντα ήθελε έναν αρκούδο στα μέτρα της. Σαν εκείνο που δεν είχε μικρή. Τύλιγε τις κουβέρτες μια μπάλα και βαθούλωνε δυο μεριές για μάτια. Κι ύστερα του έφτιαχνε ένα στόμα και έβαζε το κεφάλι της μέσα […]...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας ξύλινος αδελφος, της Μαρίας Αρ. Καραγιάννη

«Μια φορά κι έναν καιρό..Έτσι δεν αρχίζουν τα παραμύθια; Μα φυσικά, όλοι το γνωρίζουν αυτό! Αλλά τι γίνεται με όλες εκείνες τις ιστορίες που συνεχίζουν και μετά το «ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα»; Πολλοί λίγοι ξέρουν! Κι εγώ είμαι ένας απ’ αυτούς! Αλήθεια, πιστέψτε με! Μάλιστα θα σας πω τι συνέβη όταν ο Πινόκιο έγινε αληθινό παιδί και όλοι πίστεψαν πως το παραμύθι τελείωσε..» Αυτά μας λέει το οπισθόφυλλο του παραμυθιού «Ένας ξύλινος αδερφός» της Μαρίας Αρ. Καραγιάννη από τις εκδόσεις Βιβλιοσκόπιο. Ένα τρυφερό παραμύθι για τις αδερφικές σχέσεις και την αντιζηλία που πολλές φορές νιώθουν τα παιδιά...

Διαβάστε περισσότερα

Πετάει πετάει τ’ αγριολούλουδο; της Βασιλικής Κατέρη

Ένα τρυφερό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους, ένα ταξίδι προς τον πραγματικό μας εαυτό. Αυτό είναι το «Πετάει, πετάει τ’ αγριολούλουδο;» της Βασιλικής Κατέρη από τις εκδόσεις poema που απέσπασε το Γ’ βραβείο στον 33ο Πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Λίγα σύγχρονα παραμύθια συνδυάζουν τόσο υπέροχα τρυφερότητα, περιγραφή που δεν κουράζει, διάλογο με χιούμορ όπου χρειάζεται και το κυριότερο, δυνατότητα πολυεπίπεδης ανάγνωσης. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο μας λέει: «Τ’αγριολούλουδο ανοίγοντας τα πέταλά του στο φως, διψάει να μάθει. Δεν διστάζει ακόμη και να ξεριζωθεί για να εκπληρώσει την επιθυμία του και μπαίνει σε περιπέτειες. Το ταξίδι τού...

Διαβάστε περισσότερα

Ο φίλος

Ο φίλος μου πενθεί. Κάτω από ένα σεντόνι λευκό στα μαύρα ντυμένος άγγελος. Τα φτερά γαργαλάνε το σώμα του. Τα βράδια στριφογυρνά στο κρεβάτι ξερνώντας πούπουλα. Ο αέρας από το παράθυρο τα σκορπά στα σοκάκια γυρεύοντας υποψήφιους έκπτωτους. Ο φίλος μου κλαίει Τα δάκρυά του δεν είναι υγρά. Σαν σερπαντίνες απλώνουν κάθε που συναντούν μία λύπη. Καμιά φορά τα ταιριάζει με την μύτη ενός κλόουν που έπαψε να τη φορά σαν έχασε το στοίχημα να μείνει άβαφος για μια ολόκληρη ημέρα...

Διαβάστε περισσότερα

Περί Έρωτος -Εξομολογήσεις ενός κυνικού

Ο έρωτας μπορεί να είναι το ωραιότερο όνειρο,  αλλά και ο χειρότερος εφιάλτης. Γουίλιαμ Σαίξπηρ Καλά τώρα… Δεν είσαι καθόλου σοβαρός. Είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι είμαι το κατάλληλο πρόσωπο να μιλήσει για τον Έρωτα; Το λέω γιατί οι καρδούλες, τα αστεράκια, τα ηλιοβασιλέματα και οι αιώνιοι όρκοι μου προξενούν αλλεργία. Όχι ότι δεν έχω ερωτευτεί. Πολλές φορές. Έτσι τουλάχιστον νομίζω. Έφτασα μάλιστα σε σημείο να ξεσηκώσω ένα βράδυ, από ζήλια, μια ολόκληρη γειτονιά στο πόδι εκστομίζοντας απειλές και ακατονόμαστα υβριστικά υποκοριστικά έξω από το σπίτι του «έρωτά» μου. Εγώ που μέχρι τότε αυτά τα κορόιδευα. Για πρώτη φορά...

Διαβάστε περισσότερα

Η απολογία του Ιησού

Ο Ιησούς κλεισμένος στο κελί του μια μέρα πριν τη σταύρωση προσπαθεί να αφαιρέσει τη μάσκα του θεανθρώπου που του φόρεσαν προκειμένου να επιτελέσει το ρόλο σωτήρα που τού δόθηκε. Αποδέχεται τη θνητή του φύση ερχόμενος αντιμέτωπος με όλα τα φαντάσματα της ζωής του. Μονολογεί για τις πλάνες της μάνας του, των ανθρώπων που πιστεύουν σε Θεούς  και τα σκοτάδια του χριστιανισμού. Θυμάται, όμως, τον έρωτα, την ηδονή που του πρόσφερε η Μαρία η Μαγδαληνή. Είναι, όμως, ο Ιησούς αυτός που βλέπουμε να στέκεται απέναντι μας ή είναι ο καθένας από εμάς λίγο πριν τη δική του σταύρωση… ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ...

Διαβάστε περισσότερα

Χρονικό αποτύπωμα

Ο χρόνος πάντα θα βάφει. Λίγο παραπάνω μαύρο. Με το πινέλο. Πάνω στη σκιά που αφήνει το σώμα.  Κάθε χρονιά και μια πινελιά να τη γιγαντώνει. Ένα πινέλο που με μια εικονική αταξία βάφει αφήνοντας κενά. Τρύπες που γλιτώνει το φως ή τρύπες που χάνει η σκιά. Το χρονικό αποτύπωμα αμετάφραστο στον άξονα της ζωής. Στη μετά θάνατον ανάλυση τα στοιχεία συλλέγονται λεπτομερώς ανάμεσα στα φλυτζάνια με τον ελληνικό και τα παξιμάδια, τις βαριές κορνίζες και τα λιβάνια. Όσο όμως ετούτη η σκιά σέρνεται στο διάστημα ύπαρξής της, τότε όλα είναι ακόμα αδιαφανή και δύσπεπτα. Ο χρόνος μετρά με...

Διαβάστε περισσότερα

«Α…όπως…» της Σεβαστής Χατζησαββίδου

Τα καλά βιβλία παιδικής λογοτεχνίας, δεν απευθύνονται μόνο σε παιδιά. Αγγίζουν και συγκινούν και τους ενήλικες που τα διαβάζουν. Σε αυτή την κατηγορία είναι και το «Α…όπως…» της Σεβαστής Χατζησαββίδου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοσκόπιο. Είναι ένα ποιητικό παραμύθι για τις αδελφικές σχέσεις με τη μαγική εικονογράφηση της Marcela Calderon, το οποίο δε χορταίνεις να διαβάζεις ξανά και ξανά. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο μας λέει: «Το μικρό α είχε πια μεγαλώσει κι έψαχνε απεγνωσμένα να βρει ποια λέξη θα γινόταν! Ώσπου μια μέρα, βρήκε τη λέξη που τα είχε όλα! Τη δύναμη της αρκούδας για να προστατεύει! Τη...

Διαβάστε περισσότερα

Έκθεση φωτογραφίας του Δήμου Βριλησσίων

” Πορτραίτο-Τοπίο-Ρεπορτάζ @ Βριλήσσια 2017 “ Για μία ακόμη χρονιά, τα τμήματα προχωρημένων, αρχαρίων  και εφήβων του Φωτογραφικού Εργαστηρίου του Δήμου Βριλησσίων, σας προσκαλούμε από 26 έως 28 Μαΐου 2017, στην αίθουσα Μουσών του Πνευματικού Κέντρου του δήμου Βριλησσίων (Κισσάβου 11), στην ετήσια έκθεση φωτογραφιών μας με θέμα: «Πορτραίτο-Τοπίο-Ρεπορτάζ» Με αγάπη και δημιουργική αγωνία, πορτραίτα συνανθρώπων μας που ανήκουν στην λεγόμενη «τρίτη ηλικία», τοπία και στιγμές καθημερινότητας, αποτέλεσαν αφορμές αποτύπωσης για τους φωτογραφικούς φακούς μας. Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 26 Μαΐου 2017, ώρα 18:30 Διάρκεια έκθεσης: Παρασκευή 26 Μαΐου έως και Κυριακή 28 Μαΐου 2017 Ώρες λειτουργίας έκθεσης: 18:00-21:30 Επιμέλεια...

Διαβάστε περισσότερα

Έκθεση ζωγραφικής- Φώτης Γαλανόπουλος “Ατέρμονες Σπείρες”

Ο Φώτης Γαλανόπουλος με γνώμονα τη μοναδική αλήθεια του αυθορμητισμού και του υποσυνείδητου συνεχίζει τη σπουδαία παράδοση των ελλήνων υπερρεαλιστών, βρίσκοντας έκφραση τόσο στη ζωγραφική όσο και στην ποίηση, επιλέγοντας θέματα άχρονα που κεντρίζουν διαχρονικά την...

Διαβάστε περισσότερα

Το εργαλείο στον αυτόματο. Είναι να ερωτεύεται ο ρυθμιστής;

Οικεία υπόθεση• πολλαπλά κατάγματα με προεξάρχουσες, ως κατηγορηματικά επιβεβαιωτικές, πολλαπλές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Διαδικασία τυπική• ένα «χρατς» και η ψυχή της ξεκινά το μεγάλο της ταξίδι. Όμως στέκεται παράδοξα αναποφάσιστος. «Μου μοιάζει, μα την αφεντιά μου, μου μοιάζει!» παρατηρεί έκπληκτος. Ακουμπά το εργαλείο στην τραυματία δίπλα, να μην τον απασχολεί με τις ακάματες δονητικές υπενθυμίσεις του, για να σκεφτεί ανενόχλητος. Δεν έχει -το γνωρίζει- χρόνο, αυτός ο εκ φύσεως άχρονος. Όσο σκέφτεται αποκλειστικά γι’ αυτήν, ανατρέπονται ισορροπίες με ρυθμούς καταιγιστικούς εκθετικής προόδου. Τριγύρω ίπτανται εκατομμύρια σελίδες ματαιωμένων προβλέψεων, συμβουλών, εμβριθών αναλύσεων, με κατεύθυνση προς τα εργοστάσια ανακύκλωσης. Διάχυτη και η...

Διαβάστε περισσότερα

Σοκολάκης και Ζαχαρούλα Τρυποδόντη, της Anna Russelmann

Πολλά βιβλία για παιδιά προσπαθούν να περάσουν κάποιο μήνυμα στους μικρούς μας φίλους για τη σωματική υγιεινή και την προστασία του εαυτού μας γενικότερα. Δεν καταφέρνουν όμως όλα να διασκεδάσουν ταυτόχρονα, καθώς τα περισσότερα απλώς «κουνούν αυστηρά το δάχτυλο» στα παιδιά. Κάτι τέτοιο έχει συνήθως τα αντίθετα αποτελέσματα. Το βιβλίο «Σοκολάκης και Ζαχαρούλα Τρυποδόντη» της Άννας Ράσελμαν είναι μια υπέροχη αστεία ιστορία που κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν τους μικρούς πρωταγωνιστές και να γελάσουν με την καρδιά τους. Είναι ένας πολύ έξυπνος χειρισμός το θέματος, καθώς τα δύο μας μικρόβια, ο Σοκολάκης κι η Ζαχαρούλα, δεν παρουσιάζονται αποκρουστικά αλλά...

Διαβάστε περισσότερα

Γουλιέλμος Τέλλος

«‘Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους ο Θεός μας οδηγεί στη μοναξιά και στο δρόμο για τον πραγματικό εαυτό μας.O τρόπος που διάλεξε για μένα έμοιαζε με κακό Όνειρο» Nτέμιαν, EPMAN EΣΣE «Μυστήριο ποιος τη μοίρα μας ορίζει. Εμείς; Είναι μια χάρη των θεών, της πλάνης είναι παιχνίδι; Ή του άπειρου χρόνου καρπός; Κανείς δεν ξέρει με σαφήνεια να πει, αν είμαστε θεότητες που σ’ όλα εμείς κυριαρχούμε ή απλοί θνητοί υποταγμένοι σε ιδέες που κυνηγάμε, έστω με πάθος, σ’ ένα ξένο σκοπό προς την ύλη που μας δεσμεύει και που ζητάμε να υπερβούμε. Kι ακόμα κανείς δεν ξέρει...

Διαβάστε περισσότερα

Στον κάδο

Την βρήκα δυο τετράγωνα πέρα από το σπίτι μου. Πετάγαμε μαζί τα σκουπίδια μας. Τόσο πεζό. Καθημερινό και βρώμικο. Ήταν καλοκαίρι. Φόραγε μια κοντή μαύρη ρόμπα σατέν πάνω από το εμπριμέ νυχτικό της. Βάσταγε δυο βαριές σακούλες. Το καταλάβαινες από τα χέρια της κι ας μην καμπούριαζε. Ήρθε την ώρα που πάταγα το έμβολο με το πόδι για να ανοίξει ο κάδος και μου έκανε νόημα με το κεφάλι να περιμένω. Σήκωσε πάνω από το σώμα της τα σκουπίδια και τα πέταξε βίαια. -Σκουπίδια. Γεμίζουμε κάθε μέρα με σκουπίδια, μου είπε χωρίς να με κοιτά. Έβαλε το χέρι της...

Διαβάστε περισσότερα

Ντενεκεδούπολη, της Ευγενίας Φακίνου

Η ιστορία της «Ντενεκεδούπολης» είναι μια ιστορία πανανθρώπινη. Μια ιστορία που θα είναι επίκαιρη όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ο ισχυρός που διατάζει κι ο λαός που υπακούει. Θα είναι όμως πάντα έτσι; Τα ντενεκεδάκια αντιδρούν! «Η Ντενεκεδούπολη» είναι ένα κουκλοθέατρο που δημιούργησε η Ευγενία Φακίνου κι αργότερα έγινε παραμύθι. Κυκλοφορεί από το 1977 από τις εκδόσεις Κέδρος με εικονογράφο την ίδια τη συγγραφέα κι απευθύνεται σε παιδιά από 3 ετών. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο γράφει: «Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Δεν είναι φτιαγμένη από τούβλα, πέτρες, τσιμέντο ή γυαλί. Είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ντενεκέδες....

Διαβάστε περισσότερα

Inside Out

Ήμουν λέει με τον Ιταλό και κόβαμε βόλτες στην Συγγρού. Εγώ πεζός κι αυτός στο καροτσάκι του. (Σ’ αυτή την εκδοχή του ονείρου, το Σύνταγμα δεν απείχε σχεδόν καθόλου απ’ το Παλαιό Φάληρο.) Κοιτάζω και βλέπω. Βλέπω και σκέπτομαι. Βλέπω και υποθέτω.. «Μην γράψεις στον Χόρχε, δεν θα σου απαντήσει», μου λέει. «Αν όμως τον συναντήσεις θα σου μιλήσει. Ξέρω τι σου λέω. Μπορεί να περάσετε το βράδυ μαζί. Να πίνετε και να σου λέει ιστορίες. Ένας θεός ξέρει πόσες ιστορίες ξέρει ο τύπος. Είναι γεμάτος από ιστορίες. Ξέρει ιστορίες που κρύβουν άλλες ιστορίες. Ιστορίες μέσα σε ιστορίες που...

Διαβάστε περισσότερα

Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς

Το ρολόι χτυπά. Ο Άκης σηκώνεται σαν ελατήριο. Περπατά στα σκοτεινά και αρπάζει τα ρούχα από τη στοίβα. Ένα εσώρουχο από το συρτάρι, φανέλα και κάλτσες και καρφί για την τουαλέτα. Ρίχνει όσο πιο πολύ νερό μπορεί στα πρησμένα του μάτια. Κι ύστερα για λίγα δευτερόλεπτα κοιτά στον καθρέφτη. Γυρίζει πότε δεξιά και πότε αριστερά παρατηρώντας τις καινούριες του άσπρες τρίχες στους κροτάφους και την νέα αραίωση προς τα πάνω. Ξαναρίχνει νερό. Βουρτσίζει βιαστικά τα δόντια του. Ντύνεται γρήγορα και κάνει μια μικρή στάση στο διπλανό δωμάτιο. Μια κουκέτα μπλε και κόκκινη φωτίζεται από πύραυλους και μαγικά λουλούδια. Πλησίασε...

Διαβάστε περισσότερα

Πλησίασε

Πλησίασε- Μια αλήθεια να περνά η αγάπη από τη βελόνα. Κόκκινη κλωστή ψέμα να στάζει Πλησίασε-  Τα χέρια σου να κινούνται από το δικό μου σώμα. Ερωτική μαριονέτα Πλησίασε- Κύλα σαν  δάκρυ πάνω μου. Σαν πόνος που στρυμωγμένα χωρά να σε φωνάξω Πλησίασε-  Άφησε αν τολμάς γυμνό το σ’ αγαπώ. Με έναν πόθο ανίκητο. Αυτόχειρας. Πλησίασε...

Διαβάστε περισσότερα

Μια εικόνα της Άνοιξης

Στους βρεγμένους δρόμους έτρεχαν τα παιδιά. Και στις έρημες αυλές τρύπωναν τα όνειρά τους. Χαμογελούσαν πίσω από τις ξύλινες πόρτες, μέχρι να φύγει ο φόβος ( τις νύχτες ). Στα χωριά αργοπέθαιναν οι σκέψεις των γερόντων […] _ γράφει ο  Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Αρχιτεκτονική και Κινηματογράφος (Αληθινό και αληθοφανές)

H αρχιτεκτονική των εικόνων στο βουβό κινηματογράφο, σε σχέση με τον ηχητικό κινηματογράφο φυσικά. Σήμερα, ο βουβός κινηματογράφος, όπως και ο πειραματικός, ο underground κλπ, μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα κινηματογραφικά είδη. Την εποχή όμως του βωβού κινηματογράφου, οι ταινίες δεν μπορούσαν να μην είναι βουβές -όχι λόγω επιλογής των κατασκευαστών και των δημιουργών- αλλά λόγω του ότι δεν είχαν καταφέρει ακόμα να τον παντρέψουν με τον φωνόγραφο. Παρ’ όλα αυτά οι δημιουργοί μπήκαν στην ιδιαίτερη λογική του πώς μπορούμε να αφηγηθούμε μια ιστορία χωρίς λόγια και ήχο, και στα 30 περίπου χρόνια μέχρι την εμφάνιση του ηχητικού...

Διαβάστε περισσότερα

Συμφωνία

-Από τώρα να εξηγούμαστε. Δεν θα έχει συνέχεια. -Γιατί; -Γιατί αυτός είναι ο όρος μου -Βάζεις πάντα όρους; -Πάντα -Γιατί; -Γιατί προτιμώ να αντέχω -Από τι; -Από το να μην αντέχω -Δεν καταλαβαίνω -Δεν απαιτείται -Σαν οδηγίες χρήσης -Πες το κι έτσι -Οι άνθρωποι όμως… -Οι άλλοι -Οι άλλοι έστω -Όχι εγώ. Όχι εσύ. -Εσύ μπορεί. Εγώ όμως… -Δεν είσαι μόνος -Τι εννοείς; -Αποτελούμε οντότητα -Τι οντότητα; -Του εγώ και εσύ. -Μία; -Μία ανάμεσα σε πολλά εγώ και σε πολλά εσύ -Και αυτό τι σημαίνει; -Διακριτά μοναδικά γνωρίσματα. Χαρακτηριστικά -Κι αυτό δίνει το δικαίωμα… -Ναι αυτό από μόνο του...

Διαβάστε περισσότερα

Άννα Αχμάτοβα

Εκεί μακριά πίσω στον χρόνο, σε προσμένω ω ποιήτρια της αγάπης και της συναισθηματικής φόρτισης, ω ποιήτρια της Οκτωβριανής επανάστασης που δεν φοβήθηκες την εξορία, τις καταδίκες και τους εξευτελισμούς, Πόσο εκδιώχθηκες από τις κυβερνήσεις, πόσα μαρτύρησες από τις αντιμπολσεβικικές χροιές των ποιημάτων σου, πόσο απορρίφτηκες από τους εκδοτικούς οίκους. Όμως εσύ, ατρόμητη, η θεά της ποίησης, ποτέ δεν λύγισες, πάλεψες για τα ιδανικά σου, καθιερώθηκες για τα πιστεύω σου […] Άννα Αχμάτοβα: μια ατρόμητη αργυρή ποιήτρια (1889-1966) _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Το προσωπείο

Του αγόρασε -πολύ μικρός ήτανε- του είχε αγοράσει ένα προσωπείο ο πατέρας του -εθνικιστής με σοσιαλιστικές ιδέες μέχρι που διορίστηκε στο Δημόσιο- και ήτανε τόσο όμορφο, μα τόσο ωραίο χαιρότανε όχι μόνο να το κουβαλά παραμάσχαλα αλλά να το βάζει ως κράνος στο κεφάλι του, μην τον χτυπήσουν και αιμορραγήσουν οι περίεργες ιδέες που ένωναν ακόμα πιο περίεργα τους ανθρώπους και τα κόμματα. Τις τελείες, τις οξείες, τα αποσιωπητικά. Και εσχάτως και τα πνεύματα. Καθώς μεγάλωνε είχε καταντήσει μια πόρνη του πεζοδρομίου δινότανε με περισσή ευκολία και άνεση στο προσωπείο, δώρο του πατέρα της αλλά πλέον είχε προχωρήσει περισσότερο....

Διαβάστε περισσότερα

Επτάψυχος στην ίδια πλώρη

 Πάρε με στ’ όνειρο –ταξίδι σου, Οδυσσέα,  επτά ζωές –επτά ψυχές στην ίδια πλώρη  να με μαγεύει σύγκορμο η Σειρήνα κόρη,  ο έρωτας –νόστος το φιλί να ‘χει παρέα…  Ποιας Κίρκης μάγια με τραβούν στην αμαρτία;  Άνθρωπος είμαι από χώμα κι από πνέμα  κι αν ρίξω άγκυρα στης ηδονής το βλέμμα  θα ναυαγήσω απ’ των χαδιών την τρικυμία…  Κυκλώπειο μάτι, μην κοιτάς τον δόλιο, ωιμένα,  να βολοδέρνω στης σαγήνης το φεγγάρι,  τυφλό μυαλό μου απορείς και λες μακάρι,  η μοίρα –μάνα μου ας με βάφτιζε: Κανένα!  Μια στα ρηχά και μια στα ύφαλα δεμένο,  με σκάει της Χάρυβδης το...

Διαβάστε περισσότερα

Αχ, γιατί να είμαι γάτα, της Hawkins Jacqui

Ένα αγαπημένο βιβλίο των παιδιών στα Νηπιαγωγεία ανά την Ελλάδα είναι το «Αχ, γιατί να είμαι γάτα!» της Jacqui Hawkins, σε ελληνικούς στίχους της Μαριανίνας Κριεζή, που κυκλοφόρησε ξανά το 2013 από τις εκδόσεις Αιώρα. Λόγω του μικρού του μεγέθους και του έμμετρου στίχου, είναι ιδανικό και για παιδιά ήδη από 2,5-3 χρονών. Συνδυάζει χιούμορ κι ομοιοκαταληξία, κάτι που κάνει τους μικρούς μας φίλους να το επαναλαμβάνουν ασταμάτητα. Είναι άξια θαυμασμού αυτά τα βιβλία που σε τόσο λίγες φράσεις μας κάνουν να δούμε τον κόσμο με άλλα μάτια. Η γάτα μας δεν μπορεί να είναι ούτε μέλισσα, ούτε μαϊμού,...

Διαβάστε περισσότερα

Πάνω στην ώρα

“Δεν μου αρέσει να παραπονιέμαι αλλά δεν θα ‘πρεπε αυτό το πράγμα να ήταν τώρα μια πολυτελής λευκή άμαξα με μεγαλοπρεπή μαύρα άλογα;” “Τι είπες κοπελιά; Συγγνώμη, δεν άκουγα. Φταίνε τα νέα μου ακουστικά βαρηκοΐας. Είναι για πέταμα. Έκανα λάθος τελικά, θα έπρεπε να είχα απευθυνθεί στους κατάλληλους προμηθευτές αντί να προσπαθώ να εξοικονομήσω χρήματα στο ebay. Τι έλεγες λοιπόν κοπέλα μου;” “Η μεταφορά. Δεν είναι ακριβώς αυτό που περίμενα.” […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Τι άλλαξε;

Παιδιά ήμασταν… Φωνάζαμε πίσω απ’ το σχολικό. Η εξάτμιση άφηνε τόσες σκιές στις ζωγραφιές, στα κλαδιά των δέντρων δειλινά. Τρεμοπαίζανε οι φωνές μας στο γαϊτανάκι των ονείρων. Έπειτα φλερτάραμε με αηδόνια ξεγνοιασιάς. Των γέλιων την ολόμαυρη ράχη. Τραμπαλίζαμε τις ιδέες στον κύκλο του τροχού κι ύστερα χαιρετούσαμε τις φωτιές που κρεμόντουσαν απ’ τα πουλιά. Φτυάρι τσουγκράνα, τα μόνα μας όπλα. Σκαλίζαμε τον κήπο του απείρου κι έπειτα βλασταίναμε τον ήλιο στην καρδιά μας. Αγαλματάκια ευκίνητα μέρα και νύχτα, στο ατελείωτο ξανθό ηλιοτρόπιο. Ακίνητα τώρα με κοιτούν. Αμάλγαμα λευκό της ειμαρμένης σιγαλιάς […] _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

Όμορφοι άνθρωποι

Ποιον να ξυπνήσεις απ’ τη λήθη; Με χάπια και ουσίες όλοι βολεύονται και γλυτώνουν απ’ το κρύο βράδυ της ανθρωπιάς. Κι εγώ, πείτε μου γιατί να ταραχθώ, το βράδυ που βγαίνω την πόλη ν’ ατενίσω, όταν τα φαρμακεία της εξέλιξης έχουν ξεπουλήσει και ο εγωισμός έχει ανθίσει σε κάθε ξέφωτο; Και δε μ’ ενοχλεί η ησυχία αλήθεια σας το λέω, μα τ’ αστέρια θλίβονται που κανείς πια δεν τα κοιτά στα μάτια […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest